I SA/Bd 695/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Leszek Kleczkowski Sędziowie: Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 września 2010r.. sprawy ze skargi M. SA w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towarów oddala skargę I SA/Bd 695/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] określającą [...] S.A. z siedzibą w B. kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru ujętego w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w wyniku kontroli w Spółce w zakresie wartości celnej towarów wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty w okresie od dnia [...]2006r. do dnia [...]2009r. oraz podstawy opodatkowania podatkiem VAT towarów objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu w okresie od dnia [...]2006r. do dnia [...]2006r., Naczelnik Urzędu Celnego w B. stwierdził nieprawidłowości w zakresie zarówno wartości celnej importowanych towarów, jak i podstawy opodatkowania podatkiem VAT. W ocenie organu kontrolowany nie doliczył do podstawy opodatkowania podatkiem VAT kosztów transportu towarów poniesionych na trasie G[a] –G[b], a wynikających z ujawnionej faktury transportowej nr [...] z dnia [...] r. Ustalono również, że przed dostawą przedmiotowych towarów do portu morskiego w G[a], firma [...] S.A., sporządziła dla spedytora zlecenie przewozowe, z którego wynikało, że upoważnia firmę przewozową do dokonania w jej imieniu wszelkich spraw związanych z przyjęciem i przekazaniem kontenera do odprawy celnej do Oddziału Celnego G. Ponadto z wyjaśnień uzyskanych od przewoźnika towaru ustalono, że koszt transportu przedmiotowego towaru (kontenera) na trasie G[a]-G[b]-G[a] zawarty w fakturze transportowej kalkulowany był na całej trasie łącznie, a na odcinku G[a]-G[b] stanowił 50% poniesionych kosztów transportu. Ww. faktura wystawiona została za transport towarów dopuszczonych do wolnego obrotu za zgłoszeniami celnymi OGL[...] i OGL[...], w związku z tym – zdaniem organu - koszt transportu na trasie G[a]-G[b] w kwocie [...] zł, dla towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym, wyliczony proporcjonalnie wyniósł [...]zł. W konsekwencji w ocenie organu w polu 44 zgłoszenia celnego należało wykazać wartość transportu poniesionego przez stronę, co prowadziło do zmiany zapisów pola 47 (obliczanie opłat). Konsekwencją powyższych zmian była zmiana podstawy opodatkowania oraz określenie kwoty podatku od towarów i usług należnego w innej wysokości niż deklarowana. Mając na uwadze powyższe w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. wydał postanowienie w sprawie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym nr [...] i decyzją z dnia [...]. określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w stosunku do towaru ujętego zgłoszeniu celnym. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w T., w którym wniosła o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 13 i ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez ich nieprawidłową interpretację oraz art. 122, art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując środek odwoławczy Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że zgodnie z instrukcją wypełniania i stosowania dokumentu SAD stanowiącą załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. z 2004r. Nr 94, poz. 902 ze zm.), w polu 44 zgłoszenia celnego należy podać m.in. kody odnoszące się do kosztów wchodzących w skład podstawy opodatkowania VAT i podatkiem akcyzowym, o ile elementy te nie zostały włączone do wartości celnej. Organ wskazał, że istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest interpretacja art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 13 i 14, obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Organ podał, że przepis powyższy zawiera również definicję legalną pierwszego miejsca przeznaczenia, przez które (na potrzeby ustalenia podstawy opodatkowania) rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane. Kolejne zdanie wskazuje, że elementy, o których mowa w zdaniu pierwszym, wlicza się do podstawy opodatkowania, również gdy powstają one w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Wspólnoty, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu. Dyrektor Izby Celnej podniósł, że w przedmiotowej sprawie w morskim dokumencie przewozowym jako miejsce dostarczenia towaru wymieniony jest port w G[a] i jest to pierwsze miejsce przeznaczenia w kraju w rozumieniu art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Warunki dostawy określone zostały jako CIF G[a] - klauzula w umowach handlowych, co oznacza, że sprzedawca ponosi koszty przewozu i ubezpieczenia do portu w G[a], gdzie następuje przeładunek towaru. Natomiast kupujący musi ponieść wszystkie koszty i ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru od tego punktu. W konsekwencji zdaniem organu rację ma strona, że pierwszym miejscem przeznaczenia w kraju jest G[a] (miejsce wymienione w dokumencie przewozowym). Jednak w ocenie organu zasadnicze znaczenie ma ostatnie zdanie art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług stanowiące, że: elementy, o których mowa w zdaniu pierwszym, wlicza się do podstawy opodatkowania również, gdy powstają one w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Wspólnoty, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu. Organ przywołał przepisy ustawy o podatku od towarów i usług określające terminy terytorium kraju oraz terytorium Wspólnoty. Podał też, że zgodnie z art. 2 pkt 7 ww. ustawy importem towarów jest przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju. W związku z powyższym miejscowość G[b] jako docelowe inne miejsce przeznaczenia na terytorium Wspólnoty bezspornie znana była już w momencie dokonania importu. W konsekwencji w przedmiotowym zgłoszeniu celnym z dnia [...], należało zadeklarować koszt transportu poniesiony na trasie G[a]-G[b]. Zdaniem organu odwoławczego poprawność tego stanowiska nie budzi wątpliwości i ma oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organ podał, że w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania czynności, jaką jest transport towaru w związku z jego importem, stosownie do art. 83 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku od towarów i usług, stosuje się stawkę podatku w wysokości 0% do usług związanych bezpośrednio z importem towarów w przypadku, gdy wartość tych usług została włączona do podstawy opodatkowania zgodnie z art. 29 ust. 15 ww. ustawy, z wyjątkiem usług w zakresie ubezpieczenia towarów lub usług dotyczących importu towarów zwolnionych od podatku. W przypadku włączenia wartości usługi, jaką jest transport towaru do podstawy opodatkowania w imporcie, opodatkowanie następuje w ramach opodatkowania importu. Przywołując art. 5 ww. ustawy, organ wyjaśnił, że w jednym ze wskazanych przez ustawodawcę przypadków mamy do czynienia z opodatkowaniem importu towarów, gdzie podatnikiem jest importer, w drugim - z opodatkowaniem usługi transportu, gdzie podatnikiem jest przewoźnik. Usługi transportowe są wykonywane tylko i wyłącznie jako jedna czynność, co do zasady podlegają opodatkowaniu stawką 22%. Inna jest sytuacja, gdy usługi transportowe wykonywane są jako jeden z elementów innej czynności podlegającej opodatkowaniu, w tym importu. Wówczas wartość usługi wlicza się do podstawy opodatkowania "głównej czynności" podlegającej opodatkowaniu. Organ przywołał przepisy art. 78 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19.10.1992r z późn. zm.) pozwalające organom po zwolnieniu towarów z urzędu lub na wniosek zgłaszającego na dokonanie sprostowania zgłoszenia, kontrolę dokumentów i danych handlowych w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu oraz gdy uznają, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane na podjęcie niezbędnych działań w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Dyrektor Izby Celnej uznał za nieuzasadnione zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia zasad ogólnych postępowania. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wnosząc o jej uchylenie, zarzucając organom celnym naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 13 i ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez ich nieprawidłową interpretację oraz art. 122, art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi strona nie zgodziła się z interpretacją przepisu art. 29 ust. 13 i 15 ustawy o podatku od towarów i usług, dokonaną przez organy celne, zgodnie z którą koszt transportu importowanych towarów z portu morskiego w G[a] do G[b] powinien zostać wliczony do wartości celnej importowanych towarów, a w konsekwencji powinien być wliczony do podstawy opodatkowania podatkiem VAT. Wskazała, że zgodnie z przepisem art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług koszty transportu wliczane są do podstawy opodatkowania do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane. Strona skarżąca podniosła, że w dokumentach przewozowych, na podstawie których następował import przedmiotowego towaru na terytorium Wspólnoty, pierwszym miejscem przeznaczenia na terytorium kraju jest G[a]. Dostawy realizowane były na warunkach CIF lub CFR G[a]. W konsekwencji w ocenie strony zgodnie z ww. przepisem tylko odcinek transportu międzynarodowego może być wliczany do podstawy opodatkowania. Zwróciła uwagę, że brak jest ciągłości środka transportu w przypadku dalszego przewozu realizowanego drogą lądową oraz, że w chwili dokonywania importu nie jest znany koszt usługi transportu krajowego. Zgodnie z przepisami wykonawczymi do wspólnotowego kodeksu celnego za miejsce wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty uważa się dla towarów przewożonych drogą morską port wyładunku lub port przeładunku, pod warunkiem, że przeładunek potwierdzony został przez organy celne tego portu. Zdaniem strony skarżącej organ nie wskazał na jakiej podstawie uznał, że G[b]jako "inne miejsce przeznaczenia na terytorium Wspólnoty" był znany w momencie dokonania importu. Organ ograniczył się wyłącznie do wskazania, że jest to okoliczność bezsporna. Dokonując podobnych ustaleń organ powinien uzasadnić swoje stanowisko także w tej kwestii oraz wskazać konkretne materiały zebrane w toku postępowania dowodowego, które pozwoliły mu na wyrażenie twierdzenia odnośnie bezsporności tej kwestii. Ma to znaczenie, gdyż w sytuacji, w której ostateczne miejsce przeznaczenia nie jest znane w chwili dokonywania importu, koszt przewozu do tegoż miejsca nie jest wliczony do wartości celnej towaru. W opinii strony organ powinien w przypadku każdej deklaracji SAD udowodnić i wykazać, że miejsce uwzględniane przez organ do kalkulowania kosztów przewozu wliczanych do wartości celnej było znane w chwili importu. Strona podniosła jednocześnie, że transport samochodowy na odcinku pomiędzy portem w G[a] i zakładem produkcyjnym spółki [...] w G[b] jest organizowany staraniem importera. Za usługi te spółka otrzymuje od usługodawcy - krajowego przewoźnika - faktury opodatkowane stawką podstawową podatku od towarów i usług, które są płacone w kwocie brutto. Zdaniem strony włączając koszt transportu krajowego do wartości celnej organ celny dokonuje powtórnego (podwójnego) opodatkowania usługi transportowej na odcinku G[a] – G[b], co stoi w rażącej sprzeczności z istotą podatku od towarów i usług, wyrażającej się w zasadzie jednorazowego opodatkowania danej transakcji. W ocenie autora skargi zawarta w decyzji argumentacja dotycząca art. 83 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku od towarów i usług jest o tyle nietrafna, że koszt transportu nie jest stronie znany w chwili dokonywania importu, a transakcja polegająca na świadczeniu usług transportowych została już zafakturowana i opodatkowana na zasadach ogólnych. W takiej sytuacji dochodzi do podwójnego opodatkowania tej samej czynności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ nie zgodził się z zarzutami dotyczącymi podwójnego opodatkowania czynności jaką jest transport towaru w związku z jego importem wskazując, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej - koszt transportu krajowego nie jest doliczany do wartości celnej towaru, a jedynie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług - zgodnie z art. 29 ust.15 ustawy o podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie jest zasadna. Istota sporu między organem a skarżącą Spółką dotyczy zastosowania treści art. 29 ust 15 ustawy o podatku od towarów i usług na tle zaistniałego stanu faktycznego. Na podstawie art. 29 ust. 15 tej ustawy, podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 13 i 14, obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane. Elementy, o których mowa w zdaniu pierwszym, wlicza się do podstawy opodatkowania, również gdy powstają one w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Wspólnoty, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu. W niniejszej sprawie w dokumencie przewozowym jako miejsce dostarczenia towaru wymieniona jest G[a] i jest to pierwsze miejsce przeznaczenia w kraju w rozumieniu art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług (k. nr 37-39 akt administracyjnych). Rację ma więc skarżąca, że pierwszym miejscem przeznaczenia w kraju jest G[a] (miejsce wymienione w dokumencie przewozowym). Prawidłowo organ zwrócił uwagę na tę regulację art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, która stanowi, że "elementy, o których mowa w zdaniu pierwszym, wlicza się do podstawy opodatkowania, również, gdy powstają one w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Wspólnoty, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu". Z kolei art. 2 w pkt 1 ww. ustawy określa, że za terytorium kraju - rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaś w pkt 3 podaje, że za terytorium Wspólnoty - rozumie się terytoria państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej, z tym że na potrzeby stosowania tej ustawy: a) Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej, wyspę Man traktuje się jako terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, suwerenne strefy Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium Republiki Cypru, b) następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się jako wyłączone z terytorium Wspólnoty Europejskiej: - wyspę Helgoland, terytorium Buesingen - z Republiki Federalnej Niemiec, - Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie - z Królestwa Hiszpanii, - Livigno, Campione d'Italia, włoską część jeziora Lugano - z Republiki Włoskiej, - departamenty zamorskie Republiki Francuskiej - z Republiki Francuskiej, - Górę Athos - z Republiki Greckiej, - Wyspy Alandzkie - z Republiki Finlandii, - Wyspy Normandzkie - ze Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, c) Gibraltar traktuje się jako wyłączony z terytorium Wspólnoty Europejskiej. Ponadto należy podać, że importem towarów, w myśl art. 2 pkt 7 ww. ustawy, jest przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju. Mając na uwadze powyższe regulacje należy odpowiedzieć na pytanie, czy miejscowość G[b] była znana w momencie dokonania importu przez skarżącą Spółkę jako inne miejsce przeznaczenia na terytorium Wspólnoty, a do którego z G[a] odbył się transport towaru. Sąd zauważa, że prawidłowo już organ I instancji wskazał na znajdujące się w aktach administracyjnych pismo z dnia [...] skarżącej Spółki do Spółki A. stanowiące zlecenie przewozowe dla tego spedytora. W piśmie tym wyraźnie podano, że dotyczy ono "przekazania towaru do UC G.". Pismo to zawiera następującą treść: "Upoważniamy Państwa Firmę do dokonania w naszym imieniu wszelkich spraw związanych z przyjęciem i przekazaniem kontenera do odprawy celnej do UC G. z C. z towarem [...] przeznaczonego dla naszej firmy. Przewidywany termin dostawy do G[a]: [...]. Wszelkie koszty związane z dokonaniem przekazania towaru uregulujemy po otrzymaniu faktury. W celu dokonania terminowej płatności prosimy umieścić nr naszego zlecenia w fakturze. W załączeniu przesyłamy następujące dokumenty: 2 egz. oryginału konosamentu Nr [...], Kontener [...]". (k. nr 29 akt administracyjnych, s. druga) Prosta analiza treści tego zlecenia pozwala jednoznacznie stwierdzić, że w piśmie tym wymieniono numer konosamentu (k. nr 37) i numer kontenera dotyczące przedmiotowego towaru (nr kontenera w powyższym piśmie z dnia [...]pokrywa się z numerem wymienionym w zgłoszeniu celnym z dnia [...]. - pole 31). Ponadto zauważyć należy, że faktura dotycząca obsługi portowo-spedycyjnej i transportu ww. kontenera na trasie G[a]-G[b]-G[a] została wystawiona [...], czyli tego samego dnia, w którym dokonano zgłoszenia celnego. Wobec powyższego, miejscowość G[b] bezspornie znana była już przed dokonaniem importu przez skarżącą spółkę jako inne miejsce przeznaczenia na terytorium Wspólnoty. W pojęciu terytorium Wspólnoty rozumieć należy także inne miejsce na terenie Polski, bowiem powyższy przepis tego nie wyłącza. Nie ma powodów do przyjęcia, na tle regulacji art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, że za terytorium Polski należy rozumieć jedynie występujące w niej pojęcie terytorium kraju, zaś terytorium Wspólnoty - terytoria wszystkich państw członkowskich z wyłączeniem Polski. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że nie było żadnych przeszkód, aby koszt transportu wliczyć do podstawy opodatkowania, skoro G[b] był znany jako inne miejsce przeznaczenia w momencie dokonania importu. Tym samym, Sąd uznał, że organ działał prawidłowo, zaś zarzuty skargi są nieuzasadnione (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13.11.2008r. sygn. akt I SA/Sz 404/08; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 października 2009r. sygn. akt I SA/Go 278/09; WSA w Gdańsku z dnia 15.12.2009r. sygn. akt I SA/Gd 759/09). Prawidłowe jest także stanowisko organu, że w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania czynności, jaką jest transport towaru do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju w związku z importem towaru - na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku od towarów i usług - stosuje się stawkę podatku w wysokości 0 % do usług związanych bezpośrednio z importem towarów w przypadku, gdy wartość tych usług została włączona do postawy opodatkowania zgodnie z art. 29 ust. 15 ww. ustawy, z wyjątkiem usług w zakresie ubezpieczenia towarów lub usług dotyczących importu towarów zwolnionych od podatku. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że materiał dowodowy został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi, stanowił on wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia wymienionych w niej przepisów prawa materialnego oraz procesowego, w tym art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W wyniku prawidłowych działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa materialnego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny materiału dowodowego. Decyzja zapadła z poszanowaniem zasad postępowania wynikających z Ordynacji podatkowej, w tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja niezgodna jest z prawem, a także nie znajdując przesłanek do uznania, iż decyzja ta wydana została z mającym co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.