I SA/Bd 718/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Mirella Łent Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi "G." S. A. w upadłości w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2002r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2005r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił G. S. A. w upadłości w G. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2002r. w łącznej kwocie [...]zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiąc luty w wysokości [...] zł. Od decyzji organu I instancji Syndyk Masy Upadłości G. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 60 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934r. Prawo upadłościowe poprzez wydanie decyzji w stosunku do podmiotu, który nie mógł być jej adresatem oraz naruszenie norm prawa uprawniających stronę do przedstawienia istotnego dowodu w sprawie w postaci przesłuchania świadków. Decyzją z dnia [...] 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w 2002r. spółka obciążyła koszty uzyskania przychodu wydatkami związanymi z zakupem usług w zakresie bieżącego doradztwa, koordynacji działań i pomocy świadczonych przez jej akcjonariusza - firmę P. sp. z o. o. w W. na ogólną kwotę [...] zł, udokumentowanymi fakturami VAT, w tym: w kwocie [...] zł na podstawie umowy zawartej w dniu 02 stycznia 2002r. oraz dodatkowo w kwocie [..] zł na podstawie umowy z dnia 0l lutego 2001r. Przedmiotem umowy z dnia 0l lutego 2001r. było sprawowanie przez spółkę P. bieżącego doradztwa, koordynacji działań i pomocy na rzecz spółki G. w zakresie bieżącego zarządzania przedsiębiorstwem spółki, optymalizacji prowadzenia spraw spółki z uwzględnieniem jej strategicznych interesów, finansowo-księgowym, zagadnień informatycznych, w tym pośrednictwa oraz sprzedaży sprzętu komputerowego, sprzedaży, handlu i marketingu oraz reklamy, w tym pośrednictwa i sprzedaży artykułów reklamowych, inwestycji i rozwoju, podnoszenia jakości i produktywności, podnoszenia kwalifikacji członków zarządu i pracowników spółki, optymalizacji zakupów towarów i surowców niezbędnych do prowadzenia produkcji. Umowa została zawarta na okres od dnia 01 lutego do dnia 31 grudnia 2001r. Aneksem z dnia 18 grudnia 2001r. czas trwania umowy został przedłużony, w związku z rozpoczęciem procesu wdrażania programu księgowo-finansowego, do dnia 15 lutego 2002r. Aneksem tym nie zmieniono innych istotnych postanowień umowy. W dniu 02 stycznia 2002r. spółki G. i P. zawarły kolejną umowę, na okres od dnia 0l stycznia 2002r. do dnia 31 grudnia 2002r. Na podstawie tej umowy spółka G. zobowiązała się do wypłaty na rzecz P. zryczałtowanego wynagrodzenia w kwocie po 50.000 zł miesięcznie za świadczenie usług, których zakres był tożsamy z określonym w umowie z dnia 0l lutego 2001r. Świadkowie przesłuchani na okoliczność wykonywania w 2002r. przez spółkę P. na rzecz spółki G. usług bieżącego doradztwa, koordynacji działań i pomocy, zgodnie potwierdzili faktyczne wykonanie tych czynności w ramach umowy z dnia 02 stycznia 2002r. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego organ I instancji uznał, że spółka G. zasadnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatek w kwocie [...] zł, wynikający z umowy z dnia 02 stycznia 2002r. Brak było natomiast podstaw do uznania za koszty uzyskania przychodów kwoty [...] zł, wynikającej z faktury VAT z dnia 15 lutego 2002r. dotyczącej aneksu do umowy z dnia 01 lutego 2001r. Tym samym brak było prawa do odliczenia w miesiącu lutym 2002r. podatku naliczonego w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy podkreślił, iż z dokumentów jednoznacznie wynika, iż za okres styczeń i luty 2002r. spółka G. dokonała dwukrotnie zapłaty należności za te same usługi finansowo-księgowe. Wykonanie zaś, w tym samym czasie, w ramach dwóch umów ww. usług dotyczyło tych samych prac, a zatem zaliczenie przez spółkę G. dodatkowych wydatków dotyczących sprawowania na jej rzecz bieżącego doradztwa, koordynacji działań i pomocy świadczonych przez spółkę P. w 2002r., nie znajduje oparcia w dokumentach, jak również w konkretnych zdarzeniach. Aneksem z dnia 18 grudnia 2001r. przedłużono jedynie okres jej obowiązywania umowy pierwotnej. Organ II instancji wskazał, iż w zebranym materiale dowodowym nie można dopatrzyć się jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia przyczyn, d1a których istniała obiektywna potrzeba poniesienia w 2002r. dodatkowego wydatku za sprawowanie na rzecz spółki G. bieżącego doradztwa, koordynacji działań i pomocy świadczonych przez P. na łączną kwotę [...] zł. W ocenie organu wdrożenia systemu finansowego-księgowego M. dokonano na podstawie dwu umów z dnia 1 lutego 2001 r. i 2 stycznia 2002 r. Za bezpodstawny organ uznał zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 60 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934r. Prawo upadłościowe poprzez skierowanie decyzji do upadłego zamiast do syndyka. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 20 § l tego rozporządzenia, na skutek ogłoszenia upadłości upadły traci z mocy samego prawa zarząd oraz możność korzystania i rozporządzania majątkiem należącym do niego w dniu ogłoszenia upadłości. Nadal jednak pozostaje właścicielem tego majątku. Natomiast syndyk z mocy art. 90 § l obejmuje majątek upadłego, zarządza nim i przeprowadza jego likwidację. Ogłoszenie upadłości nie zwalnia upadłego z obowiązków podatkowych. Upadły podmiot pozostaje podatnikiem, z tym, że w czynnościach tych reprezentuje go syndyk. Stąd dopuszczalne jest wszczęcie i prowadzenie postępowania podatkowego przeciwko upadłemu po ogłoszeniu upadłości. Za bezzasadny organ uznał również zarzut zmierzający do wykazania konieczności uzupełnienia materiału dowodowego przez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków. Zdaniem organu wcześniej przesłuchani świadkowie potwierdzili, że zgodnie z umową z dnia 02 stycznia 2002r. rola spółki P. dotyczyła również wyboru systemu finansowo-księgowego oraz nadzoru nad jego wdrożeniem. Na wniosek pełnomocnika przesłuchano wskazanych świadków na okoliczność bieżącego doradztwa, koordynacji działań i pomocy przez spółkę P. na rzecz spółki G., a ci potwierdzili wykonanie tych czynności w 2002r. w ramach umowy z dnia 02 stycznia 2002r. Pracownicy spółki P. zeznali, że zajmowali się organizacją i wdrażaniem systemu finansowo-księgowego, w ramach zintegrowanego systemu informatycznego M., wspomagającego zarządzanie przedsiębiorstwem. Skoro na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego ustalono, że wykonanie w tym samym czasie usług w zakresie finansowo-księgowym, w ramach dwóch umów, dotyczyło tych samych prac, to w ocenie organu brak jest uzasadnienia do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność ustalenia zakresu czynności wykonanych w 2002r. na podstawie dwóch umów i ich wynagrodzenia wynikającego z dwóch faktur wystawionych w miesiącu lutym 2002r. Organ w tym zakresie powołał się na art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa. Na decyzję organu II instancji Syndyk Masy Upadłości G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 25 ust l pkt. 3 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez nieuwzględnienie prawa do odliczenia [...] zł podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia usługi na podstawie faktury z dnia 15 lutego 2002r.; błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że wykonywanie w tym samym okresie, tj. w miesiącu lutym 2002r. usług w oparciu o dwie umowy, których ramowy zakres ogólny zawiera usługi finansowo-księgowe, wykluczał możliwość zaliczenia jednej z nich do kosztów uzyskania przychodów i świadczył, że dotyczą one tych samych prac oraz błąd co do przyjęcia, że pracownik A. H. wykonując w 2002r. usługi w zakresie organizacji i wdrożenia systemu finansowo-księgowego wiedział, czy czynności te wykonuje w oparciu o umowę z dnia 0l lutego 2001r., czy w oparciu o umowę z dnia 02 stycznia 2002r. i przyjęcie, na tej podstawie, że do kosztów uzyskania przychodów 2002r. niemożliwe jest zaliczenie wydatku w oparciu o fakturę z dnia [...] 2002r. na kwotę [...] zł, a tym samym przyjęcie, że podatnikowi nie przysługuje w miesiącu lutym 2002r. prawo do odliczenia od podatku VAT należnego podatku VAT naliczonego z powyższej faktury, tj. [...] zł; naruszenie norm proceduralnych, poprzez odmowę dodatkowego przesłuchania świadków w osobach R. K. i E. S. ze strony G. oraz A. K. ze strony P. na okoliczności, czy i w jakim zakresie w lutym 2002r. wykonano usługę w oparciu o umowę z dnia 0l lutego 2001r. z aneksem z dnia 18 grudnia 2001r., a w jakim o umowę z dnia 02 stycznia 2002r. Skarżąc wskazała, iż organ prowadząc postępowanie uniemożliwił stronie przeprowadzenia istotnego dowodu w sprawie na okoliczność zasadności poniesienia w lutym 2002r. wydatku, który zaliczono do kosztów uzyskania przychodów tego okresu, w oparciu o wykonanie usługi wynikającej z zawartej umowy z dnia 0l lutego 2001r. oraz aneksu do tej umowy z dnia 18 grudnia 2001r. Strona tymże dowodem zamierzała wykazać, iż poniesienie wydatku w kwocie [...] zł netto plus [...] zł. podatku VAT z faktury z dnia [...] 2002r. może stanowić koszt uzyskania przychodu tego okresu, a zatem może stanowić podstawę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, bowiem wydatek ten dotyczył konkretnego zadania, tj. wdrożenia systemu księgowo-finansowego M. Zawarcie aneksu świadczyło, iż niezbędne było wydłużenie terminu do wykonanie umowy na okres do 15 lutego 2002 r. Skarżąca nie zgodziła się z argumentację organu, iż skoro zawarto w dniu 02 stycznia 2002r. umowę o podobnym ramowym zakresie ogólnym, co umowa z dnia 1 lutego 2001r. wraz z aneksem z dnia 18 grudnia 2001r., to z tego powodu nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatku w kwocie [...] zł. Zdaniem skarżącej przyjęcie, że nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w tym samym okresie kwoty z obu umów pozbawiona jest merytorycznego uzasadnienia. W ocenie skarżącej z jednej strony organ wskazuje, że to na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż poniesienie wydatków miało bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a z drugiej strony ogranicza możliwość przeprowadzenie konkretnego dowodu na te okoliczności. Skarżąca podniosła, iż zeznanie pracownika A. H. potwierdza jedynie, jakie czynności w ramach nadzoru właścicielskiego wykonywał on z ramienia P. na rzecz G. w 2002r., a nie iż wykonywał je wyłącznie w oparciu o umowę z dnia 02 stycznia 2002r. Inni pracownicy zeznawali, iż w 2002r. świadczyli usługi w zakresie umowy z dnia 02 stycznia 2002r., bowiem pracownik ma świadomość, że ma do wykonania poszczególne zadania, natomiast najczęściej w przypadku obowiązywania kilku umów pozbawiony jest wiedzy konkretnie, z której umowy one wynikają. Taką świadomość mają kierownicy jednostki czy prezesi, jednak organ odmówił przeprowadzenia dowodu na tę okoliczność. Podsumowując strona stwierdziła, iż jej zdaniem wydatki poniesione w oparciu o fakturę z dnia [...] 2002r. na kwotę [...] zł mają obiektywny związek z przychodem i jako takie winny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, w konsekwencji czego VAT naliczony w wysokości [...] zł winien być traktowany jako podatek naliczony do odliczenia w miesiącu lutym 2002r., a ustalone dodatkowe zobowiązanie w podatku w wysokości [...] zł pozbawione jest podstawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Pozbawiając podatnika odliczenia podatku naliczonego Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na art.25 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W brzmieniu obowiązującym do dnia 25 marca 2002 r. przepis ten stanowił, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Po zmianie tego przepisu z dniem 26 marca 2002 r., na mocy art.1 pkt 24 ustawy z dnia 15 lutego 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy – Kodeks wykroczeń (Dz.U. Nr 19, poz.185), z regulacji tej wynika, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe zakwestionowały rozliczenie podatku naliczonego z faktury z dnia [...] 2002 r., ujętej przez skarżącą w rozliczeniu za luty 2002 r. Korekta podatku naliczonego za kolejne miesiące jest konsekwencją błędu popełnionego w lutym 2002 r. Zastosowanie ma więc art. 25 ust.1 pkt 3 w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 marca 2002 r. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że termin "rozporządzono" użyty w cytowanym przepisie określa jednocześnie sposób (czynność prawną) nabycia towaru (usługi) od zbywcy oraz cel, z jakim tenże towar (usługa ) jest nabywany. Ważne jest przy tym, aby rozporządzenie towarem lub usługą przez zbywcę, a jednocześnie nabycie przez podatnika, oceniane w momencie dokonywania rozporządzenia, nie mogło być uznane za niepozwalające na zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Kwalifikacja czy dany wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu, a więc czy może on stanowić koszt uzyskania przychodu, następowała u podatnika w chwili nabycia towaru i usługi, tzn. poniesienia wydatku w rozumieniu przepisów o podatkach dochodowych. Celem wprowadzenia art.25 ust.1 pkt 3 do ustawy o VAT była realizacja założenia, że co nie może być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym nie daje podstawy do odliczenia podatku naliczonego (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2005 r., FSK 1740/04, wyrok NSA z dnia 7 października 2005 r., FSK 2238/04). W świetle powyższego koniecznym warunkiem obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług jest to, aby wydatek poniesiony na to nabycie był wydatkiem, który może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. W zakresie pojęcia "kosztów uzyskania przychodów" należy odwołać się do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z art. 15 ust.1 tej ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16. Użyty w tym przepisie zwrot "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów" oznacza, iż podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych każdego wydatku pod tym wszakże warunkiem, iż wykaże jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a poniesienie go ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W rozpatrywanej sprawie skarżąca zawarła ze spółką P. (swoim akcjonariuszem) dwie umowy o świadczenie usług z dnia 1 lutego 2001 r. (przedłużonej aneksem z dnia 18 grudnia 2001r.) i z dnia 2 stycznia 2002 r. Zakres usług świadczonych na podstawie obydwu umów był tożsamy. Obejmował sprawowanie bieżącego doradztwa, koordynacji działań i pomocy na rzecz spółki G. w zakresie nadzoru właścicielskiego. W wykonaniu tej ostatniej umowy w dniu 28 lutego 2002 r. wystawiono fakturę VAT na kwotę [...] zł (brutto) z tytułu sprawowania bieżącego doradztwa. Faktura ta dotyczyła też wdrożenia systemu finansowo-ksiegowego. Wynika to z zeznań świadków. Przesłuchany w dniu 29 listopada 2004 r. E. S. zeznał, że w odniesieniu do umowy z dnia 2 stycznia 2002 r. rola P. dotyczyła m.in. wyboru systemu finansowo-księgowego, wyboru sprzętu informatycznego, skonfigurowania go oraz nadzór nad prawidłowym wdrożeniem systemu M. Również R. K. potwierdziła (przesłuchanie z dnia 25 listopada 2004 r.), że współpracowano ze spółką P. w zakresie wdrożenia programu M. Natomiast przesłuchany w dniu 19 kwietnia 2005 r. A. H. zeznał, że zajmował się m.in. nadzorem nad zintegrowanym systemem informatycznym M. oraz szkoleniem pracowników. Jednocześnie na podstawie umowy z dnia 1 lutego 2001 r. spółka P. wystawiła fakturę z dnia 15 lutego 2002r. za sprawowanie bieżącego doradztwa, pomocy i koordynacji w lutym 2002 r., przy czym w fakturze zaznaczono, że faktura dotyczy aneksu do umowy. Aneksem tym, sporządzonym w dniu 18 grudnia 2001 r., przedłużono umowę w związku z rozpoczęciem wdrażania programu księgowo-finansowego. W skardze potwierdzono, że chodziło o wdrożenie systemu M. (s.4). W świetle powyższego organy podatkowe słusznie uznały, że wdrożenia systemu informatycznego M. dokonano na podstawie obydwu umów i spółka dwukrotnie poniosła wydatek na ten sam cel. W rezultacie w ocenie Sądu, przesłanki zastosowania art.25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zostały spełnione. Na podstawie umowy z dnia 1 lutego 2001 r. skarżąca poniosła wydatek na usługę, który, na podstawie art.15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie może być uznany za koszt podatkowy. Skoro bowiem wydatek za wdrożenie systemu informatycznego został poniesiony na podstawie umowy z dnia 2 stycznia 2002 r., to wydatek dokonany po raz drugi, za te same czynności nie może być uznany za poniesiony w celu osiągnięcia przychodu. W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska skarżącej, że wydatki z obydwu umów powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Odnośnie zarzutu dotyczącego odmowy przesłuchania świadków: R. K., E. S. oraz A. K., należy zauważyć, że organ prowadzący postępowanie odmawia przeprowadzenia dowodu, jeżeli okoliczność, która ma być udowodniona nie ma znaczenia dla sprawy albo okoliczność ta została już stwierdzona wystarczająco innym dowodem (art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa a contrario). Stwierdzenie którejkolwiek z tych przesłanek wymaga dokonania przez organ podatkowy określonych ustaleń i ocen, które muszą znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 1997r. I SA/Gd 409/96, Biuletyn Skarbowy 1998, nr 2, s.16). Odmowa przeprowadzenia dowodu powinna nastąpić w trybie procesowym (w formie postanowienia) i zawierać argumentację odmowy. W ocenie Sądu odmowa przesłuchania świadków zgłoszonych przez skarżącą, którą dokonano postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia 10 czerwca 2005r., nie narusza prawa. Wnioskowani przez spółkę świadkowie byli już raz przesłuchiwani w sprawie. E. S. (prezes zarządu spółki G.) oraz R. K. (członek zarządu tej spółki) zeznali, że umowa z dnia 2 stycznia 2002 r. dotyczyła wdrożenia systemu finansowo-księgowego. A. K. był również przesłuchiwany w sprawie, choć na inne okoliczności. Zeznania jednakże powyższych dwu świadków są w sprawie wystarczające. Przesłuchiwanie tych osób na te same okoliczności i dalsze prowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego jest zbędne. Wbrew twierdzeniom skarżącej, zdaniem Sądu, zeznanie A. H. dotyczy umowy z dnia 2 stycznia 2002 r. Wynika to choćby z faktu, że w momencie przesłuchania tego świadka ( 19 kwietnia 2005 r.) organ nie dysponował umową z dnia 1 lutego 2001 r. i nie znał jej treści. Została ona dostarczona organowi, mimo wielokrotnych wezwań, dopiero w dniu 27 maja 2005 r., a więc po przesłuchaniu. W momencie przesłuchania organ posiadał tylko umową z dnia 2 stycznia 2002 r. Nawet gdyby zgodzić się ze skarżącą, że świadek ten nie miał świadomości w oparciu o jaką umowę wykonuje swoje zadania, to zeznanie prezesa zarządu spółki E. S. wyjaśniło, że wdrożenie systemu finansowo-księgowego nastąpiło na podstawie umowy z dnia 2 stycznia 2002 r. Zdaniem Sądu organy podatkowe rozpatrując przedmiotową sprawę nie naruszyły przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na jej wynik. Ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, a cały zebrany w sprawie materiał dowodowy poddały wyczerpującej analizie, nie przekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.