I SA/Bd 735/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 03 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. w B. B. w likwidacji na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonalności postanowienia postanawia: 1. odrzucić skargę 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 31 maja 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. odmawiające J.w B. B.w likwidacji wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonalności postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. Jednocześnie skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Rozstrzygnięcie wraz z pouczeniem o trybie i terminie jego zaskarżenia zostało doręczone stronie w dniu 14 czerwca 2012 r. Spółka pismem z dnia 16 lipca 2012 r. złożyła skargę na ww. postanowienie za pośrednictwem Dyrektor Izby Skarbowej w B.. Skarga została złożona osobiście w kancelarii organu w dniu 18 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenie skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Postanowienie będące przedmiotem skargi zostało doręczona skarżącej w dniu 14 czerwca 2012 r. Fakt ten wynika z zapisów na znajdującym się w aktach administracyjnych organu zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. nr 14 akt administracyjnych). W konsekwencji, termin do złożenia skargi upływał z dniem 16 lipca 2012 r. (dni 14 i 15 lipca 2012 r. przypadały na sobotę i niedzielę). Dla skutecznego dotrzymania tego terminu, niezbędnym zatem było złożenie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 16 lipca 2012 r. włącznie. Natomiast skarga została złożona osobiście przez skarżącego w kancelarii organu w dniu 18 lipca 2012 r. (prezentata na k. nr 2 akt sądowych), a więc z przekroczeniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu. Jednocześnie skarżący nie złożył wniosku i nie wskazał podstawy do przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Tym samym, działając na podstawie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd postanowił odrzucić skargę, ponieważ została ona wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona (podobnie NSA w postanowieniu z 08 listopada 2011 r., I FZ 349/11, postanowieniu z 04 listopada 2011 r, postanowieniu z 21 października 2010 r., II OZ 295/11). W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że taka sytuacja występuje m.in. gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Nizgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 596; postanowienie NSA z 06 kwietnia 2006 r., I OZ 413/06; postanowienie NSA z 17 października 2007 r., I OZ 783/07), a więc w sytuacji takiej, jak rozważana w przedmiotowej sprawie. Innymi słowy, oczywiste uchybienie terminu do wniesienia skargi, w sytuacji braku wniosku i podstaw do jego przywrócenia jest okolicznością uzasadniającą odmowę przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 805). Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.