I SA/Bd 762/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2020r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Sz., I. D. G., S. M., P. S., M. W., D. W., T. D., J. D., M. A., A. B. A., K. K., W. K., K. K., R. W., Z. M., A. M., P. M., J. S., A. M., W.S., W. D., J.M., M.M., U.K. i N.B. na uchwałę Rady Miejskiej w Ch. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie określenia metody ustalenia opłaty oraz stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odrzucić skargę E. Sz., I. D. G., S. M., P.S., M. W., D.W., T. D., J.D., K.K., W.K., K. K., R. W., Z. M., A. M., P. M., J.S., A.M., W.S., W.D., J.M., M. M., U. K.i N. B. Uchwałą z dnia [...]r. nr [...] Rada Miejska w Ch. określiła metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W dniu 20 grudnia 2019r. do tut. Sądu wpłynęła skarga E. Sz., I. D. G., S.M., P.S., M. W., D.W., T. D., J. D., M. A., A. B. A., K.K., W.K., K. K., R. W., Z.M., A.M., P.M., J.S., A. M., W. S., W. D., J.M., M. M., U.K. i N.B. w której wniesiono o stwierdzenie nieważności § 2 tej uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ch. wniosła o jej oddalenie. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 21 lutego 2020r. Sąd wezwał skarżących, reprezentowanych przez pełnomocnika adwokata M. P., do wykazania interesu prawnego każdego ze skarżących do wniesienia skargi na zaskarżoną uchwałę, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi pełnomocnik wskazał, że interes ten wynika z faktu, że skarżący są właścicielami działek, których dotyczy zaskarżona uchwała. Na dowód tego, że skarżący M. A. i A.B. A. mają interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały pełnomocnik załączył: wyciąg z księgi wieczystej o numerze [...] stanowiącej dowód prawa własności M. A. dot. nieruchomości położonej w M. Gmina Ch.; umowę sprzedaży użytkowania wieczystego działki letniskowej położonej w miejscowości M. w Gminie Ch.na rzecz M.A. zawartej dnia 19 lutego 2015r. w Kancelarii Notarialnej A.G.w Ł.; decyzję Starosty W. z dnia [...]r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego wyżej wymienionej działki w prawo własności wydaną na rzecz M. A.; odpis upomnienia burmistrza Miasta Ch. z [....]r. wzywającego do uregulowania należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi za czerwiec 2018r. i czerwiec 2019r. skierowanego do M. A.; odpis aktu małżeństwa M.A.i A.B. A.; oświadczenie A.B. A. o pozostawaniu we wspólności majątkowej małżeńskiej z M. A.. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, ze nie udało mu się uzyskać informacji o tytule prawnym od pozostałych skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga E. Sz., I. D.G., S. M., P.S., M. W., D. W., T. D., J. D., K.K., W. K., K. K., R. W., Z.M., A.M., P. M. J. S. A. M., W. S., W. D., J. M., M.M., U. K. i N.B. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 ) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6). Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019r. poz. 506 ze zm.), dalej: "u.s.g.", który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 101 ust. 2a u.s.g., skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została m.in. na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Przedmiotem skargi jest uchwała nr [...] Rady Miejskiej w Ch. z dnia [...]r. w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenia górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Skarga zatem dotyczy kategorii spraw o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Uchwałę zaskarżyło 25. ww. skarżących, których reprezentuje pełnomocnik, adwokat M.P., w oparciu o udzielone mu pełnomocnictwa procesowe. W tych okolicznościach należało zbadać, czy poszczególni skarżący mają legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżący nie mają legitymacji do wniesienia skargi. Należy wskazać, że z treści art. 101 ust. 1 u.s.g. wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy (miasta) ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2003r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP z 2004r. nr 7, poz. 114; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004r., sygn. akt II SA/Bk 364/04). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1563/04, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006r., sygn. akt II OSK 1127/05). Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008r., sygn. akt II OSK 84/08). Skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 listopada 2003 r. sygn. akt SK 30/02, OTK ZU-A 2003, nr 8 poz. 84, wyrok NSA z dnia 1 marca 2005r., sygn. akt OSK 1437/04, wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015r., sygn. akt I OSK 2349/14). W związku z powyższym nawet ewentualna sprzeczność aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002r., sygn. akt II SA 2503/01, wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2451/11). Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok SN z dnia 7 marca 2003r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z 14 marca 2002r. sygn. II SA 2503/01). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd przyjął, że poza M. A. i A.B. A., pozostali skarżący: E. S., I. D. G., S.M., P.S., M.W., D. W., T.D., J.D., K. K., W. K., K.K., R.W., Z.M., A. M., P. M., J.S., A.M., W.S., W. D., J. M., M.M., U. K. i N. B. nie wykazali interesu prawnego do zaskarżenia ww. uchwały Rady Miejskiej w Ch.z dnia [...]r., nr [...], albowiem nie wykazali tego interesu ani w skardze ani w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 21 lutego 2020r., któremu nadano rygor odrzucenia skargi. Wprawdzie pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 9 marca 2020r. wskazał, że interes prawny skarżących wynika z faktu, że są oni właścicielami działek, których dotyczy zaskarżona uchwała, jednocześnie jednak oświadczył, że poza M.A. i A.B. A. nie udało mu się uzyskać informacji o tytule prawnym od pozostałych skarżących. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. postanowił odrzucić skargę skarżących wymienionych w sentencji postanowienia.