I SA/Bd 787/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podał, że w związku z wydaną decyzją posiada zaległość podatkową w zakresie należności głównej wysokości 882.567,59 zł oraz odsetek od ww. należności w wysokości około 180.000 zł. Wskazał, że oprócz wymienionej decyzji, organ wydał również decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r., według której strona posiada zaległość podatkową w zakresie należności głównej wysokości 1.598.302,69 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości około 500.000 zł. Łącznie zatem do zapłaty, z tytułu podatku od towarów i usług, zobowiązanie skarżącego wynosi co najmniej 3.000.000 zł. Skarżący wskazał, że nie dysponuje takimi środkami finansowymi, aby dobrowolnie zapłacić tę kwotę. Podał, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie tylko zwiększy kwotę do zapłaty o znaczne koszty egzekucyjne, ale nadto skutkować będzie pozbawieniem strony wszelkich środków majątkowych i źródła utrzymania jego oraz jego rodziny, w tym małego dziecka. Nadto uniemożliwi mu realizację umów kredytowych zawartych przy udziale Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na preferencyjnych warunkach, przez co trwale utraci on uzyskaną pomoc publiczną. Mając na uwadze powyższe, skarżący stwierdził, że w przypadku konieczności zapłaty wyżej powołanej kwoty wystąpi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Brak zaś takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (podobnie: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 373/11; z dnia 03 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11; z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09; z dnia 01 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1312/08; z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 754/09 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zauważyć należy, że skarżący na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia przywołał jedynie wysokość zobowiązań podatkowych, które wynikają z różnych decyzji organów podatkowych wydanych wobec skarżącego oraz ogólnikowo stwierdził, że wszczęcie kolejnego postępowania egzekucyjnego pozbawi go i jego rodzinę wszelkich środków majątkowych i źródeł utrzymania z prowadzonej działalności gospodarczej i działalności rolniczej oraz uniemożliwi mu realizacje umów kredytowych, co spowoduje utratę uzyskanej pomocy publicznej. Skarżący nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Jak już wyżej wskazano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku i to wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy oraz zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 110/10 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie twierdzenia skarżącego sprowadzają się jedynie do ogólnych sformułowań niepopartych żadnymi dowodami. Skarżący nie podał żadnych konkretnych informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wynika, jakie dochody osiąga, jakim majątkiem dysponuje oraz jakie ponosi wydatki. Wprawdzie skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy (w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych) przedstawił swoją sytuację finansową, lecz z uwagi na to, że uczynił to w sposób niewiarygodny, postanowieniem z dnia 10 lutego 2014 r. tut. Sąd po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 06 grudnia 2013 r., odmówił stronie przyznania prawa pomocy. Postanowienie to nie zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd zauważa również, że dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wystarczającą przesłanką ilość prowadzonych postępowań podatkowych, czy też wysoka kwota zobowiązania podatkowego. W takiej bowiem sytuacji należałoby wstrzymywać wykonanie wszystkich zaskarżonych decyzji, które określają zobowiązania podatkowe w znacznej wysokości (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 02 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 828/13, z dnia 08 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 810/13, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Także sam fakt prowadzenia wobec majątku skarżącego egzekucji nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bez wskazania, jakie konkretnie szkody czy trudne do odwrócenia skutki mogą powstać w wyniku jej prowadzenia przez organ (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I FZ 573/12, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 47/14, postanowienie WSA w Gliwicach z 29 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1181/13, dostępne na: www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Również niewystarczającym jest argument pozbawienia skarżącego i jego rodziny, w tym dziecka, środków majątkowych i źródeł utrzymania przy braku wiarygodnego sprecyzowania uzyskiwanych dochodów i wydatków. Z tego samego względu niemożliwym był do rozpoznania argument strony skarżącej, że utraci uzyskaną pomoc publiczną. Z treści wniosku nie wynika bowiem, jakie i na co były przydzielone kredyty zawarte przy udziale Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na jakich warunkach, ani w jakiej wysokości. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał zatem istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać, ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez wystarczającego uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej. Skoro zatem skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.