I SA/Bd 885/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2022 r. sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. w toku postępowania egzekucyjnego z majątku [...] spółki z o. o. wydał postanowienie z dnia [...] marca 2021 r., którym określił D. G., jako dłużnikowi zajętej wierzytelności kwotę w wysokości [...] zł, nieprzekazaną organowi egzekucyjnemu z tytułu zajętych wierzytelności. Postanowienie doręczono [...] marca 2021 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Termin na wniesienie zażalenia upłynął [...] kwietnia 2021 r. W dniu [...] września 2021 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności tego postanowienia, a także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wraz z zażaleniem. Wniosek o przywrócenie terminu uzasadnił chorobą, na którą cierpi od 3 lat, przyjmowaniem silnych leków psychotropowych ograniczających możliwość świadomego podejmowania decyzji, co miało wpływ na niewniesienie zażalenia na ww. postanowienie w ustawowym terminie. Świadomość co do treści i znaczenia zaskarżonego postanowienia, a także co do trybu jego zaskarżenia Skarżący odzyskał dopiero cztery dni przed sporządzeniem pisma w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Do wniosku skarżący załączył wykaz leków, wraz z informacjami o ich oddziaływaniu, kserokopie recept i kart informacyjnych z Izby Przyjęć. Dodatkowo skarżący wniósł o wystąpienie do placówki medycznej, w której się leczy o udostępnienie organowi dokumentacji medycznej w celu przeprowadzenia dowodu na okoliczność wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zaburzeniami na tle chorobowym a uchybieniem terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie. Na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. wniósł także o powołanie biegłego z dziedziny psychiatrii celem oceny, w oparciu o zgromadzony materiał, czy uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na zaskarżone postanowienie nastąpiło bez jego winy. Powyższe wnioski dowodowe znajdują w jego ocenie szczególne uzasadnienie w art. 78 § 1 k.p.a., zgodnie z którym "żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] marca 2021 r. w sprawie określenia kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Drugim postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że zażalenie na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] marca 2021 r. w sprawie określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności kwoty nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ podał, że choroba, nawet przewlekła, nie jest wystarczającym argumentem do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Przedłożona przez skarżącego dokumentacja medyczna dotyczy lat 2019-2020, natomiast postanowienie doręczono [...] marca 2021 r. Wskazana przyczyna uchybienia terminowi nie stanowi w ocenie organu przeszkody nie do przezwyciężenia, a to świadczy o braku należytej staranności w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu. Skarżący nie wykazał, że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w dokonaniu tej czynności. Organ uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia. Odnosząc się do wniosków skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji medycznej oraz powołania biegłego psychiatry organ wyjaśnił, że nie prowadzi postępowania dowodowego w sprawie o przywrócenie terminu. Wystarczające jest bowiem uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej. Zatem pomimo spełnienia pozostałych przesłanek z art. 58 § 2 k.p.a. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia w niniejszej sprawie nie mógł zostać pozytywnie rozpatrzony. W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie: - art. 58 § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że "organ nie prowadzi postępowania dowodowego w sprawie o przywrócenie terminu" podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu powinna prowadzić do wniosku, że w tego typu sprawach obowiązkiem organu jest zawsze ustalenie kwestii winy jako przyczyny uchybienia terminu – co oprócz przypadku uznania twierdzeń wnioskodawcy za wiarygodne i wystarczające – zawsze wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności – w zakresie zwrócenia się do [...] sp. z o.o. o nadesłanie dokumentacji medycznej skarżącego i dopuszczenia dowodu z uzyskanych dokumentów oraz dopuszczenia dowodu z biegłego z dziedziny psychiatrii, jak również niezabranie i nierozpatrzenie w sposób wymagany przez prawo całości materiału dowodowego, co skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi, tj. że do uchybienia terminu doszło z winy skarżącego, a to w sytuacji, w której do uchybienia terminu doszło z przyczyn niezależnych od skarżącego, gdyż chorował na depresję oraz nerwicę i przyjmował leki psychotropowe ([...]), które były przez niego przyjmowane aż do września 2021 r., a które w istotny sposób obniżały jego zdolności kognitywne i uniemożliwiały mu podejmowanie terminowych czynności procesowych w celu obrony swoich interesów; - art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: "ustawa o COVID") przez jego błędne niezastosowanie oraz odmowę przywrócenia terminu pomimo złożenia przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17). Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, iż nie narusza ono prawa. Z akt sprawy wynika, że w toku egzekucji prowadzonej wobec [...] spółki z o.o. organ egzekucyjny – Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T., wydał w dniu [...] marca 2021 r. postanowienie, w którym określił skarżącemu wysokość nieprzekazanej przez niego jako dłużnika zajętej wierzytelności kwoty (283.954,56 zł) z tytułu zajęcia wierzytelności należnych spółce [...]. W postanowieniu tym zostało zawarte pouczenie o prawie do wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Administracji skarbowej w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, za pośrednictwem organu pierwszej instancji. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] marca 2021 r. W przewidzianym ustawowo terminie zażalenie nie zostało wniesione. Pismem z dnia [...] września 2021 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie z dnia [...] marca 2021 r., składając jednocześnie na nie zażalenie. Skarżący wskazał, że od ponad 3 lat cierpi na zespół zaburzeń nerwicowych (w tym zdiagnozowaną nerwicę wegetatywną), depresję i przyjmuje leki w znaczącym stopniu ograniczające zdolność świadomego podejmowania decyzji. Spowodowało to, że w ustawowym terminie nie zaskarżył powyższego postanowienia. Świadomość co do treści i znaczenia tego postanowienia, a także co do trybu jego zaskarżenia wróciła skarżącemu dopiero cztery dni przed sporządzeniem pisma z dnia [...] września 2021 r. W rezultacie uważa on, że bez własnej winy nie wniósł zażalenia, co uzasadnia przywrócenie terminu do jego wniesienia. Natomiast Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że wskazana przez stronę przyczyna uchybienia terminowi nie była nie do przezwyciężenia, co świadczy o braku zachowania należytej staranności i odmówił przywrócenia powyższego terminu. Wskazać należy, że na podstawie art. 58 k.p.a. (stosowanym w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Z powyższej regulacji wynika, że przywrócenie terminu uzależnione jest od równoczesnego spełnienia czterech przesłanek: 1) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy, 2) wniesienia przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu, 3) dochowania siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku, 4) dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy organ prawidłowo uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Jak podkreśla się w literaturze (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz w orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; z dnia 2 lutego 2000r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; z dnia 20 maja 1998r., sygn. akt SA/Ka 1718/96; wyrok NSA z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1459/09) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, iż dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, powódź, pożar. Okolicznością taką może być także choroba. Jednak sam fakt choroby, nawet poświadczony zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu konieczne jest uwiarygodnienie przez stronę jej niemożności działania, mimo dołożenia staranności w przezwyciężaniu przeszkody. W przypadku choroby trzeba zatem wskazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy domowników lub innych osób w jej dokonaniu (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2010 r., I FSK 356/09; wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2020 r., I FSK 589/20). Mechaniczne przyjmowanie, że każda choroba – nawet ciężka – wywołuje obiektywną niemożliwość dokonania czynności procesowej i uzasadnia przywrócenie terminu byłoby sprzeczne z doświadczeniem życiowym (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2013 r., II OSK 2268/11). W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Wprawdzie uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, niedającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie, to jednak uprawdopodobnienie winno prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie będące przyczyną uchybienia terminu rzeczywiście miało miejsce. Podzielić należy pogląd prawny wyrażony w orzecznictwie, według którego chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 2349/15). W niniejszej sprawie, skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, który potwierdzałyby, że w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia wystąpiła u niego depresja, nerwica, czy że – jak stwierdzono w skardze - leczył się psychiatrycznie, co uniemożliwiało mu dokonanie powyższej czynności. Przedłożone przez skarżącego dokumentacja w żaden sposób nie potwierdza zdiagnozowania u niego schorzeń, na które się powołuje. Z historii choroby z dnia [...] września 2019 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2020 r. z Izby Przyjęć [...] spółki z o.o. wynika, że skarżący został przyjęty w stanie klinicznym stabilnym czy dobrym, był przytomny, w kontakcie słownym i logicznym, "neurologicznie bez zmian". Wypisano go do domu z zaleceniami ewentualnego leczenie w poradni kardiologicznej, czy konsultacji neurologicznej. Natomiast w karcie leczenia szpitalnego z dnia [...] sierpnia 2021 r. wskazano, że wyżej wymieniony został "skierowany z powodu bólu lewego barku i głowy (...)". Na podstawie tych dokumentów nie można stwierdzić, że skarżący cierpiał na jakieś zaburzenia psychiczne, czy występowały u niego stany ograniczenia świadomości. Sam fakt przebywania w na izbie przyjęć we wskazanych terminach nie stanowi okoliczności wystarczającej do uznania, że w analizowanym okresie skarżący nie mógł dokonać czynności procesowej polegającej na wniesieniu zażalenia. Skarżący twierdzi także, że zażywane przez niego leki ograniczają zdolność świadomego podejmowania decyzji, wywołują zaburzenie koncentracji, pamięci czy równowagi. We wniosku o przywrócenie terminie opisał skutki (objawy) jakie wywołują te leki. Sam jednak fakt, że określone leki mogą potencjalnie oddziaływać na stan zdrowia danej osoby nie oznacza, że skutki te faktycznie wystąpiły. Nie zostało to przez skarżącego w żaden uprawdopodobnione. Skuteczne powoływanie się na tego rodzaju dolegliwości przy ocenie możliwości zachowania terminu do dokonania czynności musi opierać się na czymś więcej niż tylko stwierdzeniu samego zainteresowanego. Nadto nie sposób przyjąć, aby wszystkie leki miały związek z depresją, czy zaburzeniami nerwicowymi. Przykładowo, z recepty wystawionej w dniu [...] lutego 2021 r. (a zatem w okresie najbliższym czasowo do niezaskarżonego postanowienia z dnia [...] marca 2021 r.) wynika, że skarżącemu przepisano leki o nazwie: [...]. Przedstawiając opis tych leków strona wskazała, że [...] to lek o działaniu przeciwhistaminowym, który pozwala zwalczać i łagodzić objawy alergii. Z kolei [...] to lek stosowany w leczeniu chorób płuc, oskrzeli oraz górnych dróg oddechowych. Natomiast [...] to lek używany w otolaryngologii i stomatologii do leczenie zakażeń dolnych i górnych dróg oddechowych. Z opisu tych leków wskazanego przez skarżącego nie wynika, aby wpływały one na stan jego świadomości. Należy także zauważyć, że w postanowieniu Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] marca 2021 r. wskazano, że w ramach prowadzonej przez D. G. działalności gospodarczej w okresie od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] czerwca 2020 r. dokonał on zakupów w spółce [...] w formie gotówkowej na łączną kwotę brutto [...] zł. Z postanowienia tego wynika również, że w dniu [...] grudnia 2020 r. skarżący do protokołu kontroli złożył wyjaśnienia. Złożył też odrębne wyjaśnienia. Nadto Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadził z urzędu dowód z akt sprawy o sygn. akt I SA/Bd 811/21 ze skargi D. G. na postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z akt tych wynika, że: skarżący od dnia [...] kwietnia 2016 r. prowadzi działalność gospodarczą, pismami z dnia [...] lipca 2021 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz skargę na czynności egzekucyjne, pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. udzielił odpowiedzi na wezwanie organu, pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. wniósł zażalenie na postanowienie organu Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. (k. 114-125 akt sądowych). W okresie zatem – jak utrzymuje strona – depresji, zaburzeń nerwicowych i zażywania leków ograniczających w znaczący sposób zdolność do świadomego podejmowania decyzji – skarżący był w stanie prowadzić działalność gospodarczą, uregulować w formie gotówkowej należności w kwocie [...]zł, składać wyjaśnienia przed organem egzekucyjnym, wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i skargę na czynności egzekucyjne, udzielić odpowiedzi na wezwanie organu oraz złożyć zażalenie na postanowienie. Zdaniem Sądu, skoro charakter schorzeń nie uniemożliwiał stronie dokonywanie powyższych czynności, to nie był również przeszkodą w terminowym złożeniu zażalenia na postanowienie z dnia [...] marca 2021 r. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności – w zakresie zwrócenia się do [...] spółki z o.o. o nadesłanie dokumentacji medycznej skarżącego i dopuszczenia dowodu z biegłego z zakresu psychiatrii. Z treści art. 58 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że uprawdopodobnienie braku winy należy do wnioskodawcy i nie można z treści tej normy wywodzić, że organ powinien wykazać, że nie doszło do zawinionego uchybienia terminu. To strona powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda, na którą się powołuje, była od niej niezależna i uniemożliwiła jej działanie, nawet przy dołożeniu największego wysiłku możliwego w danych okolicznościach (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2010 r., I FSK 356/09; wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2002 r., V SA 2320/01; wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., I FSK 2000/09). Niezasadne jest więc twierdzenie, że organ powinien był przeprowadzić dowód z opinii biegłego na okoliczność stanu zdrowia skarżącego, czy też gromadzić dowody na poparcie braku jego winy w uchybieniu terminu. Chybiony jest również naruszenie art. 15zzzzzn (2) ust. 3 ustawy o COVID. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie należy wnieść w ciągu 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Organ jednak nie kwestionuje, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia został złożony po terminie. Natomiast Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Sąd natomiast dodatkowo zwraca uwagę, że wymienione wcześniej pisma procesowe, składane przez skarżącego osobiście, były wnoszone w okresie lipca i sierpnia 2021 r., tj. na długo przed datą wskazaną w skardze jako data częściowej remisji choroby, która to częściowa remisja (z połowy września 2021 r.) miała dopiero pozwolić skarżącemu na "trzeźwy ogląd" (sformułowanie zaczerpnięte ze skargi) sytuacji procesowej, w jakiej się znalazł. Ustanie przyczyny uchybienia terminu skarżący umiejscawia w czasie, wskazując połowę września (w innym miejscu – cztery dni przed wniesieniem pisma z [...] września 2021 r.). Jeśli jednak skarżący mógł w lipcu i sierpniu 2021 r. wnosić pisma procesowe w innych swoich sprawach, to zdaniem Sądu oznacza to, że przynajmniej w tym samym czasie nie było przeszkody do tego, aby wnieść zażalenie na postanowienie z dnia [...] marca 2021 r. Nawet gdyby więc podążyć za argumentacją skarżącego, że w okresie [...] marca – [...] kwietnia 2021 r. i później jego stan zdrowotny uniemożliwiał działanie procesowe, to i tak należałoby przyjąć, że ta uwarunkowana zdrowotnie niemożność rozeznania i działania (a zatem przyczyna niewniesienia zażalenia w terminie) nie istniała już w lipcu i sierpniu 2021 r. Skarżący zaś wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu i złożył zażalenie dopiero [...] września 2021 r. Wniosek o przywrócenie terminu nie mógłby zostać uwzględniony zatem także i z przyczyny przekroczenia terminu na jego wniesienie, w tym wskazywanego przez stronę skarżącą terminu 30-dniowego od ustania przyczyny uchybienia terminu. Nie można także zgodzić się z twierdzeniem zawartym w skardze, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej bezzasadnie wydał dwa rodzajowe różne postanowienia, w sytuacji gdy sprawa powinna zostać zakończona wydaniem orzeczenia uwzględniającego lub odmawiającego uwzględnienia wniosku. Wbrew temu co utrzymuje strona, przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia i uchybienie terminu do jego wniesienia to dwie odrębne sprawy. Sprawa przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności nie ma wpływu ani na fakt uchybienia terminu, ani na obowiązek organu odwoławczego wydania postanowienia stwierdzającego ten fakt (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2015 r., II FSK 270/14). Innymi słowy, stwierdzenie uchybienia terminu nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA w Gdańsku z 10 października 2001 r., I SA/Gd 719/99). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.