I SA/Bd 915/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B., W. N.-B. spółka jawna w T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B., W. N.-B. spółka jawna w T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2018r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów do opisu i oszacowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Strona w skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Odwołując się do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", spółka stwierdziła, że w niniejszej sprawie zostały spełnione obie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wynikające z powyższego przepisu - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniosła, że nawet niewielka różnica w wycenie 1m2, z uwagi na wielkość zajętych nieruchomości i ich wartość może prowadzić do olbrzymich rozbieżności, a w efekcie do strat. Skarżąca wskazała też, że etap oszacowania otwiera organowi drogę do ogłoszenia i przeprowadzenia licytacji. Przeprowadzenie licytacji, przybicia i przyznania własności spowoduje – zdaniem strony - niemożliwe do odwrócenia skutki, gdyby w przyszłości okazało się, że dokonane oszacowanie, stanowiące podstawę ceny wywoławczej było wadliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową zatem przesłanką wstrzymania wykonania postanowienia, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenie jednak wymaga, że zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, że nie każdy akt kwestionowany przez stronę w drodze skargi może zostać objęty przedmiotową regulacją. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej, ustanowiona w powołanym przepisie, odnosi się bowiem do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Charakteru takiego ze swej istoty nie mają decyzje odmowne, nie nadające się do wykonania (por. postanowienia NSA: z dnia 19 lutego 2009r., II FSK 138/09; z dnia 8 lutego 2011r., I OZ 85/11; z dnia 10 maja 2013r., II FZ 164/13, postanowienie z dnia 24 kwietnia 2014r., II FZ 470/14; postanowienie z dnia 15 maja 2014r., II OZ 471/14; B. Dauter (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Warszawa 2009, s. 204). Przymiotu takiego nie można także przypisać postanowieniu wydanemu w następstwie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2013r., II FZ 1128/13, postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2011r., II GZ 180/11). Nie ulega wątpliwości, że wniesiona przez stronę skarga dotyczy postanowienia odmawiającego uznania zarzutów do opisu i oszacowania wniesionych do protokołu z dnia 5 lipca 2018r. dotyczącego opisu i oszacowania prawa wieczystego użytkowania nieruchomości. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych przez stronę do tegoż protokołu. Postanowienie to nie nadaje się do wykonania w postępowania egzekucyjnym, a zatem nie posiada ono przymiotu wykonalności. Nie nakłada na skarżącą żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia niczego w zakresie praw strony. W rezultacie brak jest podstaw do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie tylko można dodać, że dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do podmiotu skarżącego wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004r., FZ 85/04). Zatem dla wykazania, że zachodzi takie niebezpieczeństwo, nie jest wystarczający samo stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku należy wskazać okoliczności pozwalające uznać, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że takie twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienie NSA z dnia 29 lutego 2012r., II GSK 274/12). Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, nawet gdyby zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji było dopuszczalne - co zdaniem Sądu nie ma miejsca - to skarżąca nie rozwinęła swojej argumentacji ponad ogólnikowe twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o swojej sytuacji finansowej i majątkowej. W związku z powyższym, nawet hipotetycznie nie byłaby możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04). Nie zasługuje też na uwzględnienie podniesiony w skardze argument, że dokonane oszacowanie wartości prawa wieczystego użytkowania może być wadliwe, gdyż dla potrzeb rozpoznania wniosku o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, sąd administracyjny nie ocenia merytorycznych zarzutów skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.