I SA/Bd 926/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 08 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B., W. N.-B. spółka jawna w T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B., W. N.-B. spółka jawna w T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów do opisu i oszacowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Strona w skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Odwołując się do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", spółka stwierdziła, że w niniejszej sprawie zostały spełnione obie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wynikające z powyższego przepisu - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniosła, że nawet niewielka różnica w wycenie 1m2, z uwagi na wielkość zajętych nieruchomości i ich wartość może prowadzić do olbrzymich rozbieżności, a w efekcie do strat. Skarżąca wskazała też, że etap oszacowania otwiera organowi drogę do ogłoszenia i przeprowadzenia licytacji. Przeprowadzenie licytacji, przybicia i przyznania własności spowoduje – zdaniem strony - niemożliwe do odwrócenia skutki, gdyby w przyszłości okazało się, że dokonane oszacowanie, stanowiące podstawę ceny wywoławczej było wadliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania postanowienia, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenie jednak wymaga, że zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, że nie każdy akt kwestionowany przez stronę w drodze skargi może zostać objęty przedmiotową regulacją. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej, ustanowiona w powołanym przepisie, odnosi się bowiem do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Charakteru takiego ze swej istoty nie mają decyzje odmowne, nie nadające się do wykonania (por. postanowienia NSA: z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 138/09; z dnia 8 lutego 2011 r., I OZ 85/11; z dnia 10 maja 2013 r., II FZ 164/13, postanowienie z dnia 24 kwietnia 2014 r., II FZ 470/14; postanowienie z dnia 15 maja 2014 r., II OZ 471/14; B. Dauter (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Warszawa 2009, s. 204). Przymiotu takiego nie można także przypisać postanowieniu wydanemu w następstwie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2013 r., II FZ 1128/13, postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., II GZ 180/11). Nie ulega wątpliwości, że wniesiona przez stronę skarga dotyczy postanowienia odmawiającego uznania zarzutów do opisu i oszacowania wniesionych do protokołu z dnia 5 lipca 2018 r. dotyczącego opisu i oszacowania prawa wieczystego użytkowania nieruchomości. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych przez stronę do tegoż protokołu. Postanowienie to nie nadaje się do wykonania w postępowania egzekucyjnym, a zatem nie posiada ono przymiotu wykonalności. Nie nakłada na skarżącą żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia niczego w zakresie praw strony. W rezultacie brak jest podstaw do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie tylko można dodać, że dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do podmiotu skarżącego wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., FZ 85/04). Zatem dla wykazania, że zachodzi takie niebezpieczeństwo, nie jest wystarczający samo stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku należy wskazać okoliczności pozwalające uznać, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że takie twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienie NSA z dnia 29 lutego 2012 r., II GSK 274/12). Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, nawet gdyby zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji było dopuszczalne - co zdaniem Sądu nie ma miejsca - to skarżąca nie rozwinęła swojej argumentacji ponad ogólnikowe twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o swojej sytuacji finansowej i majątkowej. W związku z powyższym, nawet hipotetycznie nie byłaby możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04). Nie zasługuje też na uwzględnienie podniesiony w skardze argument, że dokonane oszacowanie wartości prawa wieczystego użytkowania może być wadliwe, gdyż dla potrzeb rozpoznania wniosku o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, sąd administracyjny nie ocenia merytorycznych zarzutów skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.