I SAB/Bd 47/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013r., na posiedzeniu niejawnym skargi K. R. i R.R. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 06 listopada 2012r. sygn. akt I SAB/Bd 35/12 postanawia: odrzucić skargę Wyrokiem z dnia 06 listopada 2012r., sygn. akt I SAB/Bd 35/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę K. R. i R. R. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie niewydania postanowienia w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia. W dniu 08 lipca 2013r. K. i R. Ru. wnieśli skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez uzasadnionej zwłoki. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2013r., sygn. akt II FPP 13/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę K. i R. R. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy. Pismem z dnia 23 lipca 2013r. (złożonym osobiście do Sądu w dniu 02 września 2013r.) K. i R. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 06 listopada 2012r., sygn. akt I SAB/Bd 35/12. W uzasadnieniu skargi podali, że postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem dotknięte jest wadą nieważności, albowiem w postępowaniu tym skarżący nie byli należycie reprezentowani. Wskazali, że nie zostali powiadomieni o terminie rozprawy ani nie otrzymali odpisu powyższego wyroku. Podkreślili, że o wydaniu tego orzeczenia dowiedzieli się w dniu 12 sierpnia 2013r. z doręczonego im odpisu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2013r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) – dalej: "p.p.s.a." dopuszcza możliwość wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem. Badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego poprzedza sprawdzenie jej wymogów formalnych. W myśl art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Nadzwyczajny charakter środka prawnego, jakim jest skarga o wznowienie postępowania sprawia, że wznowienie postępowania sądowego, mogące prowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Warunkiem dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania jest oparcie jej na ustawowej przesłance wznowienia wymienionej w art. 271 - 273 p.p.s.a. oraz zachowanie terminu do jej wniesienia (art. 280 § 1 p.p.s.a). Niespełnienie choćby jednego z tych warunków powoduje niemożność rozpoznania skargi, co w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem. Należy także zauważyć, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi; taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Innymi słowy, skargę należy odrzucić, jeżeli z samej treści skargi o wznowienie postępowania wynika, że podnoszona podstawa wznowienia nie zachodzi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999r., II UKN 174/99 publ. OSNAP 2001, nr 4, poz. 133; postanowienie NSA z dnia 28 września 2010r., sygn. akt I FSK 1051/09, postanowienie NSA z 07 listopada 2011r. sygn. akt I OSK 1722/11, postanowienie NSA z 23 lutego 2011r. sygn. akt II OSK 257/11, postanowienie NSA z 26 października 2007r. sygn. akt II FSK 1201/06 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W badanej sprawie przedmiotem skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 06 listopada 2012r., sygn. akt I SAB/Bd 35/12. Powyższe orzeczenie uzyskało walor prawomocności w dniu 07 grudnia 2012r., a zatem została spełniona przesłanka z art. 270 p.p.s.a. Skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący oparł na podstawie określonej w przepisie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., podnosząc, że był nienależycie reprezentowany. Skarżący zachował trzymiesięczny termin do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 280 § 1 p.p.s.a. Badając zasadność skargi o wznowienie postępowania należy dokonać oceny zarzutu braku należytej reprezentacji strony. Zgodnie z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W rozpatrywanej sprawie skarżący działali przed Sądem osobiście. Z akt sprawy wynika, że w dniu 03 września 2012r. złożyli wnioski o przyznanie prawa pomocy tylko w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, które referendarz sądowy postanowieniem z dnia 13 września 2012r. rozpoznał pozytywnie zwalniając wnioskodawców od kosztów sądowych. W tym miejscu należy zauważyć, że skarżący nie wnieśli o ustanowienie dla nich profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek zawierających zawiadomienie o rozprawie (k. 110, 111 akt sądowych) wynika, że skarżący zostali prawidłowo zawiadomieni o jej terminie, jednak na rozprawie się nie stawili. Wskazać należy, że okoliczność, iż skarżący działali przed Sądem osobiście, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika nie oznacza braku należytej reprezentacji. Zgodnie bowiem z treścią art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed Sądem osobiście lub przez pełnomocników. Z przepisu tego wynika jedynie uprawnienie strony do ustanowienia pełnomocnika, bądź złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skorzystanie z tego uprawnienia uzależnione jest, co do zasady od woli strony. Tym samym skarżący posiadający zdolność sądową i procesową, działając przed Sądem osobiście, byli należycie reprezentowani. W ocenie Sądu, jakkolwiek skarżący wytoczyli w skardze zarzut oparty o art. 271 pkt 2 p.p.s.a., to jednak nie uprawdopodobnili go, ani tym bardziej nie wykazali. W konsekwencji formalnie powołana ustawowa podstawa wznowienia, w rzeczywistości, w świetle samego uzasadnienia skargi, nie występuje. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.