I SAB/Bd 5/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Gospodarstwa Rolnego "W." sp. z o.o. w W. na bezczynność Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. w przedmiocie niewydania decyzji o przyznaniu pomocy finansowej. postanowił: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej spółce z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 100,00 zł (słownie sto złotych) Pismem z dnia [...]. Gospodarstwo Rolne "W." sp. z o. o. w W. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. Spółka wniosła o zobowiązanie organu do wydania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wyroku decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej. Skarżąca podniosła, że od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny minęły już ponad 3 miesiące i pomimo wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, do chwili obecnej decyzja nie została wydana. Wraz z pismem z dnia [...]. strona skarżąca przesłała do sądu pismo Kierownika Biura Powiatowego Agencji z dnia [...]., w którym organ poinformował, że nie może obecnie wydać decyzji administracyjnej z powodu skomplikowanego prawnego charakteru sprawy. Organ wskazał, że decyzja zostanie wydana nie później niż do dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga Gospodarstwa Rolnego "W." sp. z o. o. w W. została wniesiona w związku z bezczynnością Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. dotyczącą niewydania w terminie decyzji w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej. Organ I instancji zobowiązany był do wydania takiej decyzji w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 03 lipca 2007r., sygn. akt I SA/Bd 391/07 decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...]. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia [...]. w przedmiocie odmowy przyznania stronie pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej. Zasadność uchylenia obu decyzji została potwierdzona następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 06 marca 2008r., sygn. akt II GSK 422/07 oddalił skargę kasacyjną organu. Przechodząc do rozpatrzenia niniejszej skargi, należy zauważyć, że zgodnie z art. 52 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, stosownie do treści § 2 tego artykułu, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca pismem z dnia [...]. na podstawie art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwała Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji w sprawie w terminie 14 dni, po czym pismem z dnia [...]. wniosła, za pośrednictwem organu I instancji, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Sąd zauważa, że strona błędnie na podstawie art. 52 omawianej ustawy wezwała organ I instancji do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 52 § 3 i 4 wskazanej ustawy, środek prawny w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie jedynie w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia. Ponadto środek ten dotyczy aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (§ 3) oraz innych aktów (§ 4) a nie bezczynności organu. Mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wskazują w art. 37 § 1 jednoznacznie, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie, o jakim mowa w powołanym art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który strona musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem jednak, że środek ten przysługiwał stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 wskazanej ustawy). Cytowany art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przewiduje taki środek zaskarżenia w przypadku bezczynności organu, ale tylko wówczas, gdy nad organem pozostającym w bezczynności jest organ administracji publicznej wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 06 lipca 2006r., sygn. akt I OSK 480/06). W stosunku do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa organem takim jest Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, o czym stanowi art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 09 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634). Dopiero po wniesieniu takiego zażalenia, organ wyższego stopnia wydaje postanowienie w celu jego załatwienia. Na takie postanowienie nie służą stronie żadne środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, a jedyną formą dalszego przeciwdziałania bezczynności organu jest wniesienie skargi na bezczynność, o jakiej mowa w przepisach art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2004r., sygn. akt II SA/Gd 715/04). Ugruntowana w tej materii linia orzecznicza sądów administracyjnych potwierdza, że warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 września 2008r., sygn. akt V SA/Wa 2131/08; postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 21 kwietnia 2008r., sygn. akt I SAB/Rz 1/08; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2008r., sygn. akt V SAB/Wa 5/08; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 07 marca 2008r., sygn. akt V SA/Wa 70/08). Należy zauważyć, że strona skarżąca nie spełniła warunku określonego w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego albowiem przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie wystąpiła do organu wyższego stopnia, Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T., z zażaleniem na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. Należy również wskazać, że pismo strony skarżącej z dnia [...]. wzywające Kierownika Biura Powiatowego Agencji do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji w sprawie, nie może zostać potraktowane jako zażalenie wniesione na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z treści tego pisma jednoznacznie wynika, że strona wzywa organ w trybie art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto jako adresata tego pisma strona wymieniła organ rozpoznający sprawę w I instancji, a nie organ odwoławczy, jak stanowi art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak wyraźne wskazanie intencji strony skarżącej uzasadnia potraktowanie jej pisma zgodnie z treścią, jako wezwanie organu I instancji do usunięcia naruszenia prawa. Skarga do sądu administracyjnego złożona bez wyczerpania przewidzianego ustawą środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu przed właściwymi organami, jest skargą niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i jako taka podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 wskazanej ustawy postanowił, jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) cytowanej ustawy.