I SAB/Bd 65/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014r., na posiedzeniu niejawnym skargi K. R. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 06 listopada 2012r. sygn. akt I SAB/Bd 22/12 postanawia: odrzucić skargę Wyrokiem z dnia 06 listopada 2012r., sygn. akt I SAB/Bd 22/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę K. R. i R. R. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie niewydania postanowienia w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 07 grudnia 2012r. Pismem z dnia 19 lipca 2013r. K. R. (skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. dotyczącą "zawiadomienia z dnia 24 stycznia 2012r. o postępowaniu egzekucyjnym znak [...]w sprawie o wykup nieruchomości zabudowanej w m. W. Gm. S.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 23 października 2013r. Sygn. akt I SAB/Bd 40/13 odrzucił powyższą skargę z uwagi na jej tożsamość podmiotową oraz przedmiotową ze skargą złożoną w sprawie o sygn. akt I SAB/Bd 22/12. Pismem z dnia 13 listopada 2013r. K. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 06 listopada 2012r., sygn. akt I SAB/Bd 22/12. W uzasadnieniu skargi podała, że postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem (w skardze błędnie nazwany postanowieniem) dotknięte jest wadą nieważności, albowiem w postępowaniu tym skarżąca nie była należycie reprezentowana przez adwokata z urzędu. Wskazała, że nie otrzymała odpisu powyższego wyroku, a o wydaniu tego orzeczenia dowiedziała się w dniu 12 listopada 2013r. z doręczonego jej odpisu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 października 2013r. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) – dalej: "p.p.s.a." dopuszcza możliwość wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem. Badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego poprzedza sprawdzenie jej wymogów formalnych. W myśl art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Nadzwyczajny charakter środka prawnego, jakim jest skarga o wznowienie postępowania sprawia, że wznowienie postępowania sądowego, mogące prowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Warunkiem dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania jest oparcie jej na ustawowej przesłance wznowienia wymienionej w art. 271 - 273 p.p.s.a. oraz zachowanie terminu do jej wniesienia (art. 280 § 1 p.p.s.a). Niespełnienie choćby jednego z tych warunków powoduje niemożność rozpoznania skargi, co w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem. Należy także zauważyć, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi; taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Innymi słowy, skargę należy odrzucić, jeżeli z samej treści skargi o wznowienie postępowania wynika, że podnoszona podstawa wznowienia nie zachodzi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999r., II UKN 174/99 publ. OSNAP 2001, nr 4, poz. 133; postanowienie NSA z dnia 28 września 2010r., sygn. akt I FSK 1051/09, postanowienie NSA z 07 listopada 2011r. sygn. akt I OSK 1722/11, postanowienie NSA z 23 lutego 2011r. sygn. akt II OSK 257/11, postanowienie NSA z 26 października 2007r. sygn. akt II FSK 1201/06 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W badanej sprawie przedmiotem skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 06 listopada 2012r., sygn. akt I SAB/Bd 22/12. Powyższe orzeczenie uzyskało walor prawomocności w dniu 07 grudnia 2012r., a zatem została spełniona przesłanka z art. 270 p.p.s.a. Skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca oparła na podstawie określonej w przepisie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., podnosząc, że była nienależycie reprezentowana. Skarżąca zachowała trzymiesięczny termin do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 277 p.p.s.a. Badając zasadność skargi o wznowienie postępowania należy dokonać oceny zarzutu braku należytej reprezentacji strony. Zgodnie z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W rozpatrywanej sprawie skarżąca działała przed Sądem osobiście. Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 czerwca 2012r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy tylko w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, który referendarz sądowy postanowieniem z dnia 05 lipca 2012r. rozpoznał pozytywnie zwalniając wnioskodawcę od kosztów sądowych. W tym miejscu należy zauważyć, że skarżąca nie wniosła o ustanowienie dla niej profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej zawiadomienie o rozprawie (k. 85 akt sądowych) wynika, że skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o jej terminie, jednak na rozprawie się nie stawiła. Wskazać należy, że okoliczność, iż skarżąca działała przed Sądem osobiście, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika nie oznacza braku należytej reprezentacji. Zgodnie bowiem z treścią art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed Sądem osobiście lub przez pełnomocników. Z przepisu tego wynika jedynie uprawnienie strony do ustanowienia pełnomocnika, bądź złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skorzystanie z tego uprawnienia uzależnione jest, co do zasady od woli strony. Tym samym skarżąca posiadająca zdolność sądową i procesową, działając przed Sądem osobiście, była należycie reprezentowana. W ocenie Sądu jakkolwiek skarżąca wytoczyła w skardze zarzut oparty o art. 271 pkt 2 p.p.s.a. to jednak nie uprawdopodobniła go, ani tym bardziej nie wykazała. W konsekwencji formalnie powołana ustawowa podstawa wznowienia, w rzeczywistości, w świetle samego uzasadnienia skargi, nie występuje. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.