II SA/Bd 1166/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Anna Klotz Protokolant asystent sędziego Aleksandra Galla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta [...] B. z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] września 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. B. [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Bd 1166/18 UZASADNIENIE Decyzją Wójta [...] B. z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] określono środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej fermy drobiu broilera kurzego na terenie nieruchomości nr [...] obręb ewidencyjny 0010, M. , gmina D. B.. P. z dnia [...] maja 2017 r., Rolnicza Spółdzielnia P. "[...]" z siedzibą w R. złożyła wniosek o wydanie przez Wójta [...] B. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego przedsięwzięcia ze zwiększeniem obsady z 760 DJP do 1320 DJP. Wskazano, że w wyniku realizacji przedsięwzięcia, proces produkcji brojlerów kurzych nie ulegnie zmianie, a jedynie zwiększy się obsada fermy poprzez budowę czterech dodatkowych kurników wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Do wniosku dołączono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony przez Agencję O. Ś. "[...]" A. B.. Wójt [...] B. w dniu [...] maja 2017 r. wszczął w sprawie postępowanie, zaliczając przedsięwzięcie objęte wnioskiem do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w myśl § 2 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust 2 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W toku prowadzonego postępowania, organ pierwszej instancji wystosował pisma do Regionalnego Dyrektora O. Ś. w B. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w I. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia określonego we wniosku z dnia [...] maja 2017 r. Po wymaganym przez ww. organy uzupełnieniu raportu oddziaływania na środowisko, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w I., pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], wyraził opinię, wskazując poszczególne warunki, jakie przedsięwzięcie winno spełniać w celu minimalizacji uciążliwości oraz emisji substancji i odorów do środowiska. Regionalny Dyrektor O. Ś. w B. (po wezwaniu Strony do uzupełnienia raportu), pismem z dnia [...] września 2017r., znak: [...] uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, wskazując szczegółowo warunki do spełnienia przez inwestora na etapie prac realizacyjnych. Zawarte wskazania dotyczą przede wszystkim redukcji substancji złowonnych do powietrza oraz minimalizacji i ograniczenia oddziaływań związanych z emisją hałasu, wibracji oraz zanieczyszczeń do środowiska. Podkreślono także konieczność wykonania analizy porealizacyjnej, uwzględniającej pomiar emisji zanieczyszczeń do powietrza. W toku prowadzonego postępowania wpłynęły 3 protesty przeciwko rozbudowie inwestycji objętej wnioskiem. Organ też stwierdził, że w sprawie pojawiły się [...] dowody, tj. działki, na których przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy D. B. z dnia [...] maja 1998 r., znak: [...]). Działka nr [...] (obecnie nr [...]) położona w M. jest terenem przeznaczonym na potrzeby gospodarki zwierzęcej z ograniczeniem wszelkiej uciążliwości do granic terenu. W dniu [...] listopada 2017 r. organ pierwszej instancji przeprowadził zebranie wiejskie. Wystąpiono również do RDOŚ o sprostowanie treści wydanego postanowienia z dnia [...] września 2017 r. w związku z ustaleniem, że istnieje plan miejscowy. RDOŚ uznał tę okoliczność jako omyłkę i sprostował postanowienie pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. W dniach [...] grudnia 2017 r. oraz [...] stycznia 2018 r. inwestor przedłożył wyjaśnienia dotyczące przyjętych rozwiązań technicznych, zapewniające zmniejszenie uciążliwości zapachowych. W dniu [...] grudnia 2017 r. wpłynął protest mieszkańców gminy M. przeciwko rozbudowie inwestycji objętej wnioskiem. Mając na względzie obawy mieszkańców, wójt gminy zarządził dodatkowo kontrolę terenową. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] Marszałek Województwa K. - P. negatywnie zaopiniował przedsięwzięcie wskazując, że przedłożony przez inwestora raport nie przedstawia wszystkich zagadnień istotnych dla określenia faktycznego oddziaływania inwestycji na środowisko oraz zdrowie ludzi. Z uwagi na powyższe, wystąpiono do inwestora o ustosunkowanie się do zarzutów. Inwestor przedłożył odpowiednie wyjaśnienia. P. z dnia [...] stycznia 2018 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej "Wody [...]" w B. o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Równolegle zarządzono kolejną kontrolę terenową. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej "Wody [...]" w B. uzgodnił warunki realizacji inwestycji, wskazując na potrzebę podjęcia działań co do powstających ścieków oraz nawozów naturalnych. Po zebraniu całości materiału dowodowego, strony postępowania zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z nim. Wniesiono kolejny protest o tożsamej treści, do którego Wójt odniósł się pisemnie wskazując na wszelkie podjęte do tej pory działania. W uzasadnieniu decyzji zaznaczono, że dokonano analizy zarówno rodzaju, jak i charakteru planowanego przedsięwzięcia pod kątem przesłanek zawartych w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U z 2017 r., poz. 1405 ze zm., dalej jako: u.u.i.ś.). Wyszczególniono, że w ramach zamierzenia zostaną wybudowane cztery nowe budynki inwentarskie oraz osiem silosów paszowych. Łączna obsada fermy drobiu zostanie zwiększona do 1320 DJP. Zaznaczono, że emisja hałasu nie wykazała przekroczeń, a standard jakości powietrza zostanie zachowany. W celu ograniczenia emisji do powietrza substancji odorotwórczych przewiduje się przede wszystkim utrzymywanie higieny na wysokim poziomie oraz kontrolę urządzeń i instalacji, odpowiedni program żywienia i wykorzystanie specjalnych filtrów. Wskazano również szczegółowo na środki, jakie mają zostać podjęte w celu minimalizacji potencjalnego wpływu inwestycji na środowisko gruntowo-wodne. Mając na względzie dane zawarte w przedłożonym raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdzono, że nie przewiduje się ponadnormatywnego oddziaływania na etapie realizacji i eksploatacji na poszczególne elementy środowiska. W toku postępowania uzyskano wymagane stanowiska organów, m.in. Regionalnego Dyrektora O. Ś. w B. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w I.. Od niniejszej decyzji odwołanie wniósł M. B., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę wydania decyzji środowiskowej. Wydanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 u.u.i.ś. poprzez wydanie decyzji środowiskowej w sytuacji, gdy pozostaje to w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz pominięcie negatywnej opinii Marszałka Województwa K.-P.. Zdaniem Strony, naruszono również art. 77 u.u.i.ś. poprzez wadliwe dokonanie ustaleń z RDOŚ. Strona wskazała również na naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6,7,75,77 oraz 80 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem tych przepisów i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak również nieprawidłowe umotywowanie przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. Wskazano, że do wyjaśnienia sprawy niezbędne jest przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Zdaniem odwołującego się, przeprowadzone kontrole terenowe nie świadczą w sposób obiektywny o tym, że emisje odorowe nie będą odczuwalne w najbliższym otoczeniu. Po rozbudowie fermy dojdzie do zwiększenia uciążliwości zapachowych, a tym samym pozostaje to w sprzeczności z regulacjami planu (m.p.z.p.) stanowiącymi, że wszelka uciążliwość winna zostać ograniczona do granic terenu. Z tego względu, wadą dotknięta jest także opinia wydana przez Regionalnego Dyrektora O. Ś. w B.. Wskazano również, że organ w żaden sposób nie wyjaśnił, w jaki sposób określił strony postępowania w tej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. z 2018 r. poz. 570 t.j.) oraz art. 63, 80, 82 i 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U z 2017 r., poz. 1405 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta [...] B.. Zdaniem organu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki do odmowy wyrażenia zgody mogą dotyczyć wyłącznie kwestii: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający lub braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 u.u.i.ś., wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 u.u.i.ś.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jako kończąca postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko odzwierciedla wszystkie jego etapy, tj. uzgodnienia i opinie właściwych organów oraz wszechstronną analizę dołączonej do wniosku dokumentacji oraz konsultacje społeczne. Rola uzasadnienia decyzji w niniejszej sprawie ma znaczenie szczególne, gdyż uczestnicy postępowania reprezentują rozbieżne stanowiska. Odpowiednie uzasadnienie rozstrzygnięcia determinuje również realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, określonej przez przepis art. 8 K.p.a. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., w sytuacji, gdy ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. W niniejszej sprawie, zarówno Regionalny Dyrektor O. Ś. w B., jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w I. zgodnie wskazali, że zamierzenie inwestycyjne nie może negatywnie oddziaływać na środowisko naturalne, a ewentualna uciążliwość winna zamykać się w granicach nieruchomości, na której przedsięwzięcie jest planowane. Nie można zatem uznać za zasadne żądanie odwołania co do ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w całkowitym zakresie, ponieważ w toku postępowania opinie te miały dla Wójta [...] B. charakter wiążący i określiły w sposób jednoznaczny, że przy zachowaniu odpowiednich warunków nie dojdzie do zagrożenia stanu środowiska, a oddziaływanie zamierzonej inwestycji nie przekroczy wyznaczonych przepisami standardów. Z tego samego względu, niezasadne jest przeprowadzanie rozprawy administracyjnej na etapie postępowania odwoławczego oraz przesłuchiwanie świadków. W kwestii negatywnej opinii wydanej przez Marszałka Województwa K.-P. wskazać należy, że organ pierwszej instancji podjął kroki do wyjaśnienia kwestii spornych ustalając, że u podstaw tejże opinii legły jednolite części wód podziemnych oraz powierzchniowych. Identyfikacja tychże wód ujęta w raporcie oddziaływania na środowisko wykonana została ze stanem na koniec kwietnia 2017 r., czyli w okresie dokonywania aktualizacji Planu gospodarowania wodami w obszarze dorzecza W.. W piśmie złożonym w dniu [...] stycznia 2018 r. dokonano aktualizacji oceny jednolitych części wód podziemnych oraz powierzchniowych. Co do niewłaściwego ustalenia kręgu stron postępowania, nie zasygnalizowano na czym polega nieprawidłowość ze strony organu. W postępowaniu wzięto pod uwagę wszystkie działki znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji oraz działki, które zgodnie z treścią przedłożonego raportu mogą znaleźć się w obszarze oddziaływania powodowanego planowaną inwestycją. Równolegle, podnoszone przez Stronę immisje nie mogą stanowić przesłanki do uchylenia przedmiotowej decyzji, gdyż w kwestiach oddziaływania na środowisko wypowiedziały się powołane do tego organy, a ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym np. ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach czy odór jest substancją niemierzalną. Zapachy pomimo, że mogą być uciążliwe nie mogą być badane, bowiem w polskim systemie prawnym nie istnieją normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. W takiej sytuacji, za kryterium oceny przyjmuje się średnioroczne i godzinowe stężenia amoniaku i siarkowodoru. Brak jest przepisów dopuszczających poziom zapachów, jednak ustawodawca określił dopuszczalność lokalizowania budowli rolniczych od obiektów służących zamieszkaniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 lipca 2008 r. II OSK 766/2007; z dnia 2 lutego 201 Or. II OSK 223/2009). Od wydanego rozstrzygnięcia M. B. wniósł skargę do WSA . Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego jak i postępowania. W szczególności zarzucono naruszenie art. 5 Konstytucji w związku z art. 3 pkt 50 ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że rozbudowa spornej inwestycji nie zakłóci zrównoważonego rozwoju gminy M. i okolic. Wskazano także na naruszenia art. 80 ust. 1 pkt i 3 oraz art. 80 ust 2 u.u.i.ś poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z pominięciem wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Podkreślono także, że w sposób niedostateczny wzięto pod uwagę negatywną opinię Marszałka Województwa K.-P. wyrażoną w toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji. Podniesiono także naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 15 u.u.i.ś. poprzez brak przedstawienia w sposób obiektywny, analizy możliwych konfliktów społecznych, w przedłożonym przez inwestora raporcie. W dalszej treści skargi wskazano na naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji nieuwzględnienie interesu skarżącego, będącego stroną postępowania. Podniesiono również naruszenie art. 8, 11, 15 i 107 § 3 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób nie budzący zaufania uczestników do organów władzy publicznej, brak rzetelnej analizy materiału dowodowego i pominięcie wniosków dowodowych składanych przez Stronę na etapie postępowania odwoławczego, niezrealizowanie zasady przekonywania i nie odniesienie się w treści decyzji do wszystkich zarzutów wskazywanych w treści odwołania. W ocenie Skarżącego, zwiększenie rozmiaru produkcji spowoduje wzrost uciążliwości fermy i tym samym związanych z nią immisji. W treści skargi przytoczono aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując, że w niniejszej sprawie organ winien wziąć pod uwagę także oddziaływania (zapachowe), co do których nie ustanowiono żadnych administracyjnych standardów. Wiąże się z tym kolejny zarzut niewłaściwego ustalenia kręgu stron postępowania pozostających w zasięgu emisji zapachów. Stosować należy zasadę zrównoważonego rozwoju, skoro przeprowadzona analiza wykazała, że sporna inwestycja pogorszy jakość powietrza oraz standard życia mieszkańców. Mając na uwadze wskazane zarzuty, wniesiono o uchylenie obu decyzji w całości, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405, dalej "u.u.i.ś"). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Realizacja przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (tj. przedsięwzięcia, którego dotyczy niniejsza sprawa) wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla każdego z tego rodzaju przedsięwzięć każdorazowo łączy się z obowiązkiem przeprowadzenia pełnej oceny tego oddziaływania. Istotę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zawarto w art. 3 ust.1 pkt 8 ustawy z 2008 r., wskazując, iż przez ocenę tę należy rozumieć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W oparciu o delegację ustawową zawartą w przepisie art. 60 u.u.i.ś., Rada Ministrów rozporządzeniem z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 t.j.) określiła zarówno rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 51 rozp. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza); współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia; Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych w: 1) ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż osiąga progi określone w ust. 1, o ile progi te zostały określone - § 2 ust. 2 pkt 1rozporządzenia. Planowane przedsięwzięcie, stanowiące uzupełnienie istniejącej zabudowy przeznaczonej na hodowlę, zgodnie § 2 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 2 pkt 51 tego rozporządzenia, zalicza się z uwagi na obsadę zwierząt do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki do odmowy wyrażenia zgody mogą zatem dotyczyć wyłącznie kwestii: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający lub braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 u.u.i.ś., wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 u.u.i.ś.). Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., w sytuacji, gdy ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. W toku postępowania ustalono, że działki przeznaczone pod inwestycję objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy D. B. z dnia [...] maja 1998 r., znak: [...]). Działka nr [...] (obecnie nr [...]) położona w M. jest terenem przeznaczonym na potrzeby gospodarki zwierzęcej z ograniczeniem wszelkiej uciążliwości do granic terenu. Należy podkreślić, że określając przedmiotowy teren symbolem 5.5 RPO, teren przeznaczony na potrzeby gospodarki zwierzęcej zaznaczono, że dotyczy istniejącej fermy drobiu - uprzednio baza SKR. W sporządzonym raporcie znalazły się zatem nieaktualne informacje, że nieruchomość na której będzie lokalizowana inwestycja nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (k. 8 i 28). Znajduje się w nim także szereg innych nieścisłości i zapisów budzących poważne wątpliwości. W raporcie stwierdzono, że w rejonie obiektu nie występują inne fermy drobiu oraz zakłady produkcyjne (k.45), choć niewątpliwie w bezpośrednim otoczeniu inwestycji są tereny niezabudowane. Uwaga ta dotyczyła oceny kumulacji oddziaływań. W treści decyzji wskazuje się jednak, że występują inne obiekty hodowli drobiu. Jest ich kilka. Są one skupione w dwóch obszarach i należą do państwa Gabineckich i Chojnickich. Nie wyjaśniono natomiast w raporcie, z jakiego powodu wyklucza się możliwość wystąpienia oddziaływania skumulowanego z istniejącymi inwestycjami i projektowanymi. Oczywista kumulacja dotyczy istniejącej już fermy drobiu inwestora. W raporcie autor stwierdziła, że inwestycja nie powinna stanowić źródła konfliktów społecznych (str. 88 raportu), co nie jest prawdą . Raport ten został uzupełniony. Oceniając wpływ oddziaływania na powietrze nawiązano tylko do ilości nagrzewnic gazowych (k.4). Trudno jednak wyjaśnić twierdzenie, że emisja z 10 istniejących kurników pozostanie na dotychczasowym poziomie przy budowie dodatkowych czterech kurników a przy budowie takiej samej liczby (4) lecz w innym miejscu, spowoduje [...] źródło emisji, stanowiąc negatywny wpływ na jakość powietrza (k. 6 uzupełnienia raportu). Budowa czterech [...] kurników powoduje wzrost o ok. 74 % dotychczasowej obsady zwierząt . Przekłada się to więc w oczywisty sposób na jakość powietrza w zakresie mierzalnych substancji szkodliwych. Jeśli dla istniejącej fermy była przeprowadzana analiza porealizacyjna w zakresie dyspersji odorantów (amoniak, siarkowodór) oraz pyłów (pył ogółem, PM10, PM2,5) z łatwością można byłoby ustalić rzeczywisty zakres oddziaływania przyszłej inwestycji. W wyjaśnieniach do raportu ( w odniesieniu do odczuwalnych zapachów), jego autorka A. B. stwierdza, że wyniki przeprowadzonej oceny organoleptycznej zawarto w punktach 1-5. W punkcie 3 - brak wyczuwalnego zapachu odorów a we wnioskach napisano- zapach fermy wyczuwalny tylko i wyłącznie w punkcie kontrolnym nr [...]. W decyzji, nawiązując do raportu stwierdzono, że niekorzystny wpływ na zjawisko kumulowania odorów będzie miał wiatr południowy, dlatego w raporcie przewiduje się w celu ochrony zabudowy mieszkaniowej przed uciążliwością zapachową, wzdłuż granicy północnej nasadzenie pasa zieleni izolacyjnej. Docelowa wysokość nasadzeń wyższa od 7 m (wysokość emitorów dachowych "[...] kurników"). Dodatkowo, celem obniżenia uciążliwości odorowej, zobowiązano inwestora do lokalizacji emitorów na zróżnicowanej wysokości - stare kurniki -1,5 m a [...] - ok. 7m. Jednocześnie zaplanowano wyposażenie wentylatorów szczytowych, [...] w wyrzutnie przekierowujące strumień gazów w górę (str. 13 decyzji). Nasuwa się więc pytanie za ile lat nastąpi stosowna izolacja i jak ma się skuteczność stworzenia zielonej zapory w stosunku do przewidywanego wyrzutu gazów w górę. Jak już zaznaczono, w raporcie jego autorka stwierdza, że inwestycja nie powinna stanowić źródła konfliktów społecznych (str. 88 raportu). Tymczasem w sprawie występuje negatywne nastawienie okolicznych mieszkańców do planowanej na ich terenie inwestycji, którzy nie chcą mieć na swoim terenie kolejnych kurników, o czym świadczą sprzeciwy lokalnej społeczności, wnoszone w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania. Inwestor prowadzi już na działce uciążliwą hodowlę a w przedmiotowej sprawie ubiega się o wydanie decyzji umożliwiającej realizację kolejnych 4 budynków o znaczącym powiększeniu obsady zwierząt. Nieruchomość inwestora położona jest we wsi, w obszarze niezbyt intensywnej wiejskiej zabudowy zagrodowej. W zgłoszonych sprzeciwach negowano bliskie posadowienie nowych budynków inwentarskich, wyrażając obawy o zdrowie także z uwagi na uciążliwości odorowe oraz negatywny wpływ ulatniających się szkodliwych substancji na zdrowie ludzi. Raport nie zawiera rzetelnego odniesienia do ujawnionych konfliktów społecznych do planowanej inwestycji i sposobów ich rozwiązania, zwłaszcza dotyczących uciążliwości odorowej. Przedstawione w raporcie obliczenia wskazują, że poziomy substancji szkodliwych takich jak amoniak czy siarkowodór, pochodzących z procesu technologicznego, nie przekroczą aktualnie obowiązujących norm w tym zakresie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) poza terenem inwestycji. Z raportu wynika, że wszelkie niekorzystne oddziaływania zamkną się na terenie nieruchomości inwestora. Natomiast faktem powszechnie znanym jest uciążliwość odorowa tego typu przedsięwzięć. Niewątpliwie obecnie brak jest odpowiednich aktów prawnych regulujących wskazania co do możliwości oceny uciążliwości odorowej. Powyższe jednak nie zwalnia organu od wnikliwego zbadania całego materiału dowodowego, zwłaszcza wobec zapisów planu. W tym miejscu powołać się należy na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt. II SA/Łd 488/15, w którym Sąd zaznaczył, że "nawet jeżeli w materiale dowodowym znajduje się zapis wskazujący, iż nie zostały przekroczone określone progi i nie doszło do naruszenia art. § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, to z uwagi na podnoszone przez całe postępowanie zarzuty nie tylko skarżącego, ale i lokalnej społeczności, organ obowiązany był ustosunkować się do tych kwestii a nie wskazywać ogólnikowo i lakonicznie, iż nie dojdzie do przekroczenia progów parametrów charakteryzujących dane przedsięwzięcie". Inwestor prowadzi już hodowlę, a więc sam fakt, że w badaniach w terenie były miejsca w których nie stwierdzono nieprzyjemnych zapachów nie oznacza jeszcze, że tak znaczące zwiększenie obsady nie zmieni istniejących warunków. Oczywistym jest, że zwiększenie hodowli o kolejne cztery kurniki wpłynie na podwyższenie emisji negatywnych substancji i odorów. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy bezkrytycznie przyjął raport jako dowód stanowiący podstawę do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Należy podkreślić, że to właśnie na organach orzekających w sprawie spoczywa obowiązek weryfikacji ustaleń sporządzonego raportu w zakresie oddziaływania na środowisko. Warunki, jakim powinien odpowiadać raport zostały wskazane w art. 66 ustawy. Analizując zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że organ nie ocenił w należyty sposób raportu i nie przeanalizował go w sposób dostatecznie wnikliwy i wszechstronny, zwłaszcza w kontekście zapisów planu. Niewątpliwie Sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania ustaleń raportu i nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13). Sąd może oceniać raport jedynie pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności jego treści z przepisami określającymi sposób sporządzenia, logiki wywodów oraz weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną (zob. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2029/12). Kolejną istotną okolicznością jest fakt, że dla przedmiotowego terenu sporządzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określony symbolem 5.5 RPO, gdzie ustalono przeznaczenie terenu dla potrzeb gospodarki zwierzęcej ( istniejąca ferma drobiu) z wyraźnym podkreśleniem, o ograniczeniu wszelkiej uciążliwości do granic terenu (uprzednio baza SKR). W ocenie Sądu organ nie rozważył w ogóle czy wydanie pozytywnej decyzji dla inwestora nie będzie stanowić naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju wynikającej art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która pełni rolę podobną do zasad współżycia społecznego czy społeczno-gospodarczego przeznaczenia w prawie cywilnym i zasadę tę zdefiniowaną w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie jest to Dz. U. z 2017 r. poz. 519 z późn. zm.). Niekiedy stan faktyczny sprawy wymaga rozważenia i wyważenia rozwiązań konstytucyjnych, stosując zasadę zrównoważonego rozwoju, tym bardziej, gdy weźmie się pod uwagę, że w sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem istnieje zabudowa mieszkalna zagrodowa, a budowa kolejnych kurników dodatkowo może spotęgować emisję uciążliwych substancji odorowych. Jest to tym bardziej niezbędne wobec treści planu miejscowego w którym zawarto zastrzeżenie o ograniczeniu wszelkiej uciążliwości do granic terenu. O ile więc występuje uciążliwość odorowa niewystarczające jest ustalenie, że nieprzekroczenie w otoczeniu substancji szkodliwych pozwala na wydanie pozytywnej decyzji. Organ nie rozważył dostatecznie wnikliwie skali wyżej opisanego zjawiska i wpływu tych uciążliwości poza obszar inwestycji. Podkreślić należy, że interes ekonomiczny inwestora nie ma prymatu nad wartościami w postaci zdrowia i życia ludzi mieszkających na stale w pobliżu planowanego przedsięwzięcia, zwłaszcza gdy dodatkowe gwarancje zawarto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W listopadzie 2017 r. Wójt poinformował o istnieniu planu miejscowego. Wówczas skierował też wniosek do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy (k. 394). W dniu 5. 12.2017r. wystosowano też wniosek do RDOŚ o sprostowanie postanowienia z 15. 09. 2017r. dotyczącego uzgodnienia realizacji inwestycji w związku z powzięciem informacji, że teren przewidziany pod inwestycję objęty jest m.p.z.p. (k. 402). Z takim samym wnioskiem wystąpiono do marszałka (k. 396) RDOŚ, w dniu 12. 12. 2017 r. sprostował postanowienie, uznając informację o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako oczywistą omyłkę treści postanowienia. W ocenie Sądu, organ nieprawidłowo zakwalifikował informację o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako omyłkę pozwalającą na sprostowanie wydanych dokumentów. Oczywistą omyłką mogą być błędy lub niedokładności pisarskie a nie dane mające charakter merytoryczny, w istotny sposób wpływające na treść wydanego rozstrzygnięcia. Skoro organowi uzgadniającemu, stosownie do art. 77 ust. 2 pkt 3 u.u.i.ś. przedkłada się wypis i wyrys miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że taki dokument ma istotną wagę dla rozstrzygnięcia sprawy i należy wydając uzgodnienie ocenić jego treść. Organ uzgadniający procedował bez tego dokumentu, zatem doszło do istotnego naruszenia prawa przez wydanie i akceptację dokumentu wydanego w oparciu o wadliwe podstawy. Doszło też do naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy, gdyż na tym etapie nie można stwierdzić, że lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzgodnienie o którym mowa w art. 77 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. ma niezaskarżalny charakter. Pomimo, że decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest od niezaskarżalnego i istotnie kształtującego ją postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, to jednak powinno ono podlegać wnikliwej kontroli. Nie można bowiem dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Wobec faktu, że organ pierwszoinstancyjny wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany tym postanowieniem, nie może go oceniać - to do jego kontroli uprawnionym jest organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 maja 2017r. sygn. akt II SA/Kr 314/17, wyrok WSA w Warszawie z 27 maja 2014r. sygn. akt VIII SA/Wa 594/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2013r. sygn. akt II OSK 2396/11 oraz wskazane w wyroku WSA w Warszawie postanowienie NSA z 15 grudnia 2009r., II OSK 1886/09). Konsekwencją pojawienia się w trakcie postępowania informacji o planie miejscowym, brak jest właściwej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie. Zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje się ograniczenie wszelkiej uciążliwości do granic terenu. Niewątpliwie uciążliwością są jednak odory. Odór jest oddziaływaniem tyle, że nie ma norm odorowych. Nie oceniono jednak jak mają się postanowienia planu, że ograniczenie wszelkiej uciążliwości może mieć miejsce do granic terenu, jeżeli wyczuwalny jest odór w niektórych punktach badania poza działką inwestora. Jak się ma także treść raportu do zapisów planu. Organ ograniczył się do oceny oddziaływania przedsięwzięcia, które rozumiane jest w znaczeniu określonym w art. 74 ust. 3a pkt 2 ustawy- działki na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości powietrza ale nie wziął pod uwagę zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - przeznaczenie terenu dla potrzeb gospodarki zwierzęcej (istniejąca ferma drobiu) z ograniczeniem wszelkiej uciążliwości do granic terenu. Wójt tłumaczy, że plan nie zakazuje rozbudowy ale nie ocenia skutków ewentualnej rozbudowy w kontekście zapisów planu o ograniczeniu wszelkiej uciążliwości do granic terenu. Tym samym w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, organ naruszył przepisy art. 7 kpa, art. 77 kpa i art. 80 kpa, co ma wpływ na prawidłowość oceny możliwości realizacji inwestycji w określonym przez inwestora miejscu i zakresie. Zasada zrównoważonego rozwoju służy do rozwiązywania konfliktów między wartościami konkurującymi ze sobą, przy czym jedną z tych wartości jest ochrona środowiska, w tym zdrowia ludzi, a drugą wolność gospodarcza oparta na własności prywatnej, o której mowa w art. 20 Konstytucji. Wszelkie czynności związane z korzystaniem ze środowiska, a więc również podejmowaniem działalności, powinny uwzględniać zasadę przezorności, nawet przy założeniu hipotetycznych zagrożeń dla środowiska. Zasada przezorności jest realizowana m.in. poprzez obowiązek uwzględniania zagrożeń, wynikający z zasady planowości. Nakreślenie zagrożeń na etapie planowania przedsięwzięcia, a następnie kierowanie się przezornością, pozwala bowiem podjąć możliwe środki zapobiegawcze. Poza tym, kierując się zasadą przezorności stanowiącą zasadę prawa unijnego (art. 190 Traktatu o funkcjonowaniu UE) należy wszelkie prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych skutków traktować tak, jak pewność ich wystąpienia. Na płaszczyźnie oceny oddziaływania na środowisko, praktycznym wymiarem zastosowania zasady przezorności powinna być odmowa wyrażenia zgody na realizację działań, których skutki są niepewne, wątpliwe lub ryzykowne, tym bardziej przy tak ostrym sprzeciwie mieszkańców i negatywnym nastawieniu lokalnej społeczności, jak w niniejszej sprawie. Ponadto zwrócić należy również uwagę, że dokonanie uzgodnienia przez wyspecjalizowany organ środowiskowy nie zwalnia organu rozpoznającego sprawę od weryfikacji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również pozostałych przesłanek uzasadniających wydanie pozytywnej decyzji. Organ orzekając w sprawie nie może "automatycznie" ustalać środowiskowych uwarunkowań w przypadku pozytywnego uzgodnienia przez RDOŚ. Zgodnie bowiem z art. 7 i 77 kpa winien brać pod uwagę i rozważyć cały materiał zgromadzony w sprawie, również ten wynikający z udziału społeczeństwa, w tym właśnie celu ustawodawca przewidział udział społeczeństwa w tego typu postępowaniach. Sąd orzekający w niniejszej sprawie wyraża tym samym pogląd, iż wykazanie w toku postępowania administracyjnego, iż w świetle specjalistycznej wiedzy odorowa uciążliwość danego przedsięwzięcia oddziaływałaby w sposób zbyt daleko idący na najbliższe sąsiedztwo (w szczególności zajęte pod zabudowę mieszkalną) upoważnia organ orzekający w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań do odmowy wydania takiej decyzji. Należy w tym kontekście wyraźnie zaznaczyć, iż podstawą odmowy nie jest w tej sytuacji sprzeciw lokalnej społeczności (bezspornie bowiem okoliczność tego rodzaju nie może, przy spełnianiu przez przedsięwzięcie wymogów środowiskowych, stanowić samoistnej przeszkody do wydania żądanej przez wnioskodawcę decyzji), a jest nią brak możliwości zapobieżenia istotnemu negatywnemu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (tj. oddziaływaniu na warunki życia ludzi, o których to warunkach mowa w art.62 ust.1 pkt 1 ustawy ). Zagadnienie uciążliwości odorowej należy przy tym ściśle odróżniać od zagadnienia emisji gazów do powietrza (amoniaku, czy też siarkowodoru). Aczkolwiek w/w gazy mają właściwości odorotwórcze, to dotrzymywania przez inwestora wymogów co do dopuszczalnego pułapu takiej emisji (wymogi te ściśle określają stosowne przepisy wykonawcze) nie można automatycznie utożsamiać z brakiem uciążliwości odorowych. Istota niniejszej sprawy sprowadzała się zatem do ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie będzie źródłem emisji substancji szkodliwych i odorów oddziałujących w sposób nieakceptowalny na otoczenie terenu inwestycji, tj. w szczególności na pobliską zabudowę mieszkaniową. Chodziło zatem o jednoznaczne ustalenie, czy odległość ta jest wystarczająca do uznania, że uciążliwość ta jest z punktu widzenia stałego pobytu ludzi akceptowalna, czy też nie. Właściwych szacunków tego rodzaju nie zawiera w szczególności przedłożony przez inwestora raport, który koncentruje się zasadniczo na kwestii dotrzymania norm emisji gazu konkludując, iż uciążliwości przedsięwzięcia zamkną się całkowicie w granicach terenu inwestycji. Tym samym ani w raporcie ani w pozostałym materiale dowodowym sprawy nie znajduje się analiza, pozwalająca na oszacowanie: 1) zasięgu terytorialnego, 2) skali (natężenia, czasu trwania) - przewidywanych oddziaływań odorowych. W tej sytuacji brak jest podstaw do zweryfikowania tezy organu odwoławczego, że odległość planowanego przedsięwzięcia od siedzib ludzkich w połączeniu ze wspomnianymi wcześniej środkami techniczno – organizacyjnymi istotnie zapobiegną nadmiernie uciążliwej ekspozycji w/w sąsiedztwa na oddziaływania odorowe. Przede wszystkim jednak organ ograniczony jest treścią zapisów planu co wymaga przeprowadzenia stosownej analizy. Reasumując, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca a także postanowienie uzgadniające RDOŚ naruszają przepisy zarówno prawa procesowego, jak i materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące koniecznością ich uchylenia. Wobec powyższego, rzeczą organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie ponowienie czynności uzgodnienia i uwzględnienie przedstawionej przez Sąd oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania w tej sprawie. W konsekwencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c w zw. z art. 135 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu, wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego pełnomocnictwo oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265).