II SA/Bd 1179/12

Dnia 20 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 roku sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę. Kierownik Urzędu Rejonowego w B. decyzją z dnia [...] grudnia 1991 r. nr [...] zatwierdził granice i znaki graniczne działki nr [...] położonej we wsi C., opisane przez geodetę w protokole granicznym z dnia [...] grudnia 1991 r. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2008 r. M. J. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją podnosząc, że nie była uczestnikiem postępowania rozgraniczeniowego, a o wydaniu powołanej decyzji dowiedziała się z pisma Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w B. z dnia [...] lutego 2001 r. Nr [...]. Ponadto wnioskodawczyni twierdziła, że dokumentacja i protokół rozgraniczeniowy zostały sfałszowane. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] Wójt Gminy B. B. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] grudnia 1991 r. podnosząc, że wniosek o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.), tymczasem M. J. wystąpiła z przedmiotowym wnioskiem po upływie 16 lat od dnia wydania decyzji, choć wcześniej, po upływie jedenastu miesięcy od daty powzięcia wiadomości o treści decyzji rozgraniczeniowej, wystąpiła o stwierdzenie jej nieważności. Na skutek odwołania wniesionego przez stronę Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO wskazało, że z wniosku o wznowienie postępowania wynikało, iż M. J. o wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 1991 r. poinformowana została przez Starostwo Powiatowe w B. w 2001 r., choć nie poinformowano jej o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wiadomość taką odwołująca się powzięła jednak z decyzji Wojewody K.-P. wydanej w dniu [...] listopada 2003 r. W związku z powyższym Kolegium uznało, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu [...] kwietnia 2008 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Wyrokiem z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie II SA/Bd 286/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. J. na ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w sytuacji złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy) bieg terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna się od dnia, w którym strona dowiedziała się o treści decyzji (art. 145 § 2 k.p.a.). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest zatem podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania - art. 149 § 3 k.p.a. W konsekwencji Sąd stwierdził, że złożenie wniosku dopiero w kwietniu 2008 r. nastąpiło z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Sąd wskazał również, że bez znaczenia dla oceny zachowania tego terminu pozostawały okoliczności, czy i kiedy osoba, mająca świadomość występowania w obrocie prawnym tej decyzji, dowiedziała się o przysługującym jej prawie żądania wznowienia postępowania. Na skutek wniesionej przez skarżącą skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) wyrokiem z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1356/09 przedmiotową skargę oddalił, oceniając zarzuty skarżącej jako niezasadne, podzielając jednocześnie stanowisko zajęte przez WSA w Bydgoszczy. Z kolei wyrokiem z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie II SA/Bd 259/11 WSA w Bydgoszczy oddalił skargę M. J. na decyzję SKO w B. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że wskazane przez stronę okoliczności i podniesione zarzuty, m.in. podpisanie przez nią protokołu granicznego "pod presją", czy fakt nie brania przez nią udziału w postępowaniu, nie uzasadniają stwierdzenia nieważności decyzji, lecz ewentualne wznowienie postępowania administracyjnego. W dniu [...] lipca 2011 r. M. J. wniosła do Wójta Gminy B. B. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 1991 r. znak [...] w przedmiocie rozgraniczenia działki nr [...] położonej w miejscowości C., wskazując jako podstawy wznowienia: 1) art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 3 k.p.a., gdyż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (sporządzając protokół geodeta dopuścił się fałszerstwa i poświadczenia nieprawdy); 2) art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 3 k.p.a. z uwagi na fakt, że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (skarżąca podpisała protokół graniczny pod przymusem i presją osób reprezentujących urząd); 3) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (skarżącej nigdy nie doręczono decyzji z dnia [...] grudnia 1991 r. i postępowanie toczyło się bez jej udziału). Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...] na podstawie art. 149 § 3 i § 4 w zw. z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Wójt Gminy B. B. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] grudnia 1991 r., znak: [...]. Odnosząc się do podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organ ustalił, że strona dowiedziała się o wydaniu decyzji rozgraniczeniowej w dniu [...] lutego 2001 r., zatem termin do wznowienia postępowania upłynął w dniu [...] marca 2001 r. Wskazał również, że analogicznie w odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. - strona dowiedziała się o istnieniu decyzji rozgraniczeniowej w dniu [...] lutego 2001 r. z ww. pisma, zatem termin do wznowienia postępowania upłynął dnia [...] marca 2001 r. W odniesieniu zaś do przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ wskazał, że przyczyna wznowienia z ww. przepisu została rozpoznana i ostatecznie zakończona wyrokiem NSA z 28 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1356/09. Organ wyjaśnił również kwestię dotyczącą składanych przez stronę innych wniosków (również ustnych) o wznowienie postępowania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organu I instancji, strona złożyła zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 149 § 1 k.p.a. poprzez nie wydanie w sprawie postanowienia o wznowieniu postępowania; - ocenę przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, - odmowę wznowienia postępowania w sytuacji, gdy wniosek skarżącej oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia i w związku z tym naruszenie przez organ obowiązku wydania postanowienia o wznowieniu postępowania i przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 150 i art. 151 k.p.a.; - naruszenie art. 148 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez organ, że wniosek został złożony po upływie terminu, gdyż skarżąca dopiero w dniach [...]-[...] czerwca 2011 r. po zapoznaniu się w wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 10 maja 2011 r. dowiedziała się, że wskazanie przez nią okoliczności stanowią podstawę do wznowienia postępowania; - nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w zakresie, w jakim wskazywała to skarżąca we wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. wraz z nieprzeprowadzeniem wskazanych przez nią wniosków dowodowych; - naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3, art. 145 § 3 w zw. z art. 75 k.p.a.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na brzmienie art. 148 § 1 k.p.a., zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Na gruncie powyższego organ odwoławczy wywiódł, że można przyjąć, iż już w chwili podpisywania protokołów strona zdawała sobie sprawę, że dopuszczono się w nich fałszerstwa. Dalej organ wskazał, że z pewnością jednak strona wiedziała o tym zwracając się dnia [...] kwietnia 2008 r. do SKO o wznowienie postępowania rozgraniczeniowego. Ponadto organ odnosząc się do przesłanki wznowienia postępowania wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przyjął, że strona dowiedziała się o wydaniu decyzji z pisma Starostwa Powiatowego w B. z dnia [...] lutego 2001 r. Mając powyższe ustalenia na uwadze organ stwierdził, że podanie o wznowienie postępowania złożone zostało z uchybieniem terminu przewidzianego na jego złożenie. Odnosząc się natomiast do argumentu strony, że dopiero z wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 10 maja 2011 r. dowiedziała się, iż wskazane okoliczności stanowią podstawę do wznowienia postępowania, organ wskazał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Z art. 148 § 1 k.p.a. wynika, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie, jak wskazuje to strona, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się, że wskazane okoliczności mogą być podstawą do wznowienia postępowania. O tym, jakie okoliczności stanowią podstawę do wznowienia postępowania, mówi bowiem art. 145 § 1 k.p.a. Na powyższe rozstrzygnięcie organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 148 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez organ, że wniosek został złożony po upływie terminu. Według organu terminy upłynęły odpowiednio w dniach [...] kwietnia 2008 r. oraz [...] lutego 2001 r., tymczasem skarżąca dopiero w dniach [...] -[...] czerwca 2011 r. po zapoznaniu się z wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 10 maja 2011 r. dowiedziała się, że wskazywane okoliczności są podstawą do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.a.) - termin do złożenia wniosku o wznowienie należy liczyć od tej daty; - art. 145 § 3 w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez odmowę uwzględnienia i przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącą; - art. 149 § 1 k.p.a. poprzez nie wydanie w sprawie postanowienia o wznowieniu postępowania; - dokonanie przez organ oceny przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania; - odmowę wznowienia postępowania w sytuacji, gdzie wniosek skarżącej został oparty o ustawowe przesłanki wznowienia i w związku z tym naruszenie przez organ obowiązku wydania postanowienia o wznowieniu postępowania i przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 150 i 151 k.p.a.; - nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w zakresie, w jakim wskazywała to skarżąca we wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. i nieprzeprowadzenie wskazanych trzech wniosków dowodowych w sytuacji, w której organ winien był przeprowadzić postępowanie zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy; - art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego nie w sposób wyczerpujący oraz odmowę wznowienia postępowania mimo, że nie było ku temu podstaw prawnych i faktycznych; - wskutek powyższego zarzucono również naruszenie art. 8 i 9 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej. Uzasadnienie skargi ograniczyło się do zacytowania fragmentów uzasadnień orzeczeń sądów administracyjnych popierających, zdaniem skarżącej, jej stanowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Wbrew zarzutom skargi organ administracji rozstrzygając sprawę dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego w sposób prawidłowy odnosząc poczynione ustalenia do przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), a z przyczyny określonej w pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Zatem obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania, jest zbadanie w pierwszej kolejności, czy wniosek ten został złożony w ustawowym terminie oraz czy wnoszący go podmiot powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. Pozytywna weryfikacja wniosku pod względem ww. przesłanek powinna skutkować wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 2 k.p.a., a dalej przeprowadzeniem przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Natomiast jeżeli wznowienie postępowania jest z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych niedopuszczalne albo gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, organ w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Podkreślić przy tym należy, że w orzecznictwie utrwalił się pogląd co do tego, iż wydanie decyzji po wznowieniu postępowania, mimo upływu omawianego terminu skutkuje nieważnością tego rozstrzygnięcia (por. np. WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 14.01.2009 r., II SA/Bd 856/08, w którym Sąd stwierdził, że wznowienie postępowania z obejściem przepisów art. 148 § 1 i 2 k.p.a. uzasadniałoby stwierdzenie nieważności wydanego w tym przedmiocie postanowienia, jako rażąco naruszającego prawo - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 1991 r. w dniu [...] lipca 2011 r. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej należy przyjąć, że już w chwili podpisywania protokołów skarżąca zdawała sobie sprawę, że dopuszczono się w nich fałszerstwa. Z pewnością jednak skarżąca wiedziała o tym zwracając się dnia [...] kwietnia 2008 r. do SKO w B. o wznowienie postępowania rozgraniczeniowego, już wówczas wskazując, że nie była uczestnikiem postępowania rozgraniczeniowego oraz że zarówno dokumentacja, jak i protokół były sfałszowane i nie potwierdzają stanu faktycznego. W konsekwencji stwierdzić należy, że termin określony w art. 148 § 1 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. niewątpliwie upłynął. Wskazać zatem należy, że w sprawie niewadliwe są ustalenia organów obu instancji co do tego, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 k.p.a., w konsekwencji czego organ prawidłowo odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Akta postępowania bowiem wskazują jednoznacznie na upływ ww. terminu dla wszystkich wskazanych przez skarżącą przesłanek. Niezasadny był również zarzut skargi, że organ dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia, mimo iż nie wydał postanowienia o wszczęciu postępowania, ponieważ organ nie dokonywał żadnego merytorycznego rozstrzygnięcia. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie to, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., bądź nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a., organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie, albowiem organ administracji po ustaleniu, że istnieje podstawa wznowienia postępowania, przeszedł do weryfikacji terminowości wniesienia podania w świetle art. 148 k.p.a. stwierdzając złożenie wniosku o wznowienie postępowania po terminie. W pozostałych zaś przypadkach organ administracji miałby obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a. (patrz np. wyrok NSA z dnia 7.01.2009 r., II OSK 1747/07), czego słusznie nie uczynił w niniejszej sprawie. Sąd nie mógł w przedmiotowej sprawie odnieść się do kwestii dotyczącej podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem przesłanka ta była już przedmiotem oceny dokonanej przez NSA, który oddalił wniesioną przez skarżącą skargę kasacyjną stwierdzając, że wniosek skarżącej o wznowienie postępowania oparty na ww. przesłance był spóźniony. W konsekwencji powyższego wskazać należy, że na mocy art. 170 p.p.s.a. orzeczenie to wiąże zarówno organy, jak i Sąd w niniejszej sprawie. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. wyrok NSA z dnia 25.01.2012 r., sygn. akt II OSK 2127/10). Odnosząc się natomiast do twierdzenia strony podniesionego w skardze, że dopiero z wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 259/11 dowiedziała się, iż wskazane przez nią okoliczności stanowią podstawę do wznowienia postępowania, należy stwierdzić, że jest ono bezzasadne, ponieważ zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się, że dane okoliczności stanowią podstawę do wznowienia postępowania. Nie jest zatem istotna w przypadku terminu z art. 148 § 1 k.p.a. świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia (tak np. wyrok NSA z dnia 9.01.2002 r., V SA 1460/01, ONSA 2003, nr 2, poz. 61), Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., bowiem organ w toku postępowania podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, ponadto w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W szczególności organ słusznie nie dopuścił dowodów wskazywanych przez stronę, albowiem byłoby to zasadne jedynie w przypadku wznowienia postępowania w celu merytorycznego rozstrzygnięcia o zasadności podnoszonych przez skarżącą zarzutów. Na tym etapie postępowania dowody, o przeprowadzenie których wnosiła skarżąca nie miały żadnego znaczenia. Jedynym błędem organu było niewydanie postanowienia w tym zakresie, jednak kwestia ta nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, iż Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, skargę należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.