II SA/Bd 1322/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2016r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 29 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013r. poz. 260 z późn.zm.), § 79 pkt 5, § 113 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016r. poz. 124) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] 2016r. [...] którą Wójt [...] W. nie zezwolił J. M. na lokalizację na czas określony i nieokreślony zjazdu z drogi gminnej ul. [...] działka nr ewid.[...] do nieruchomości wnioskodawcy stanowiącej działkę nr [...] w miejscowości [...], obręb [...]. Kolegium wskazało, że w uzasadnianiu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że obsługa komunikacyjna nieruchomości wnioskodawcy może odbywać się przez drogę wewnętrzną oznaczoną nr [...] stanowiąca przedmiot użytkowania wieczystego Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", bez konieczności wykonywania kolejnego zjazdu, a tym samym stwarzania dodatkowego punktu kolizji, zagrażającego bezpieczeństwu ruchu oraz ograniczającego jego płynność. Ponadto w ocenie organu pierwszej instancji zagospodarowanie działki wskazuje, że planowane było korzystanie z drogi wewnętrznej, gdyż front budynku usytuowany jest równolegle do przedmiotowej drogi (dz. 273/36), jak również w ogrodzeniu nieruchomości bramy wjazdowe i furtka wejściowa zlokalizowane są równolegle do drogi wewnętrznej. Wójt przywołał przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wskazując, że lokalizacja planowanego zjazdu będzie niezgodna z przepisami technicznymi. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego, wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie o wyrażeniu zgody na wnioskowaną lokalizację zjazdu, bowiem nieruchomość w chwili obecnej nie ma dojazdu a jedyny wjazd możliwy jest z drogi publicznej ul. [...]. W ocenie strony takie wjazd nie stwarza jakiegokolwiek zagrożenia w bezpieczeństwie w ruchu drogowym. Rozpatrując sprawę Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu. Zgodnie z ust. 4, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizacje zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizacje zjazdu na czas określony. Organ powołał się również na treść § 79 i § 113 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy organ odwoławczy wskazał, ze użyty w art. 29 ust. 4 ustawy zwrot "może" wyraża konstrukcję uznania administracyjnego po stronie organu, która wymaga szczególnie starannego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Granice uznania organu określane są przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi, a także obowiązujące przepisy. Organ na podstawie akt sprawy (kopii mapy zasadniczej) stwierdził, że działka nr [...] stanowiąca drogę znajduje się na nasypie o rzędnych wynoszących na wysokości działki nr [...] od [...] do [...], a rzędne działki nr [...] wynosi [...] do [...]. Różnica poziomów między drogą a działką oraz odległość od krawędzi drogi do granicy działki nr [...] sprawia, że nie będzie mógł zostać zachowany warunek określony w § 79 ust. 5 ww. rozporządzenia, gdyż pochylenie podłużne na długości nie mniejszej niż [...] m od krawędzi korony drogi będzie większe niż 5%. Wyjazd z działki stanowiącej własność odwołującej na ul. [...] (dz.[...]) musiałby odbywać się pod górę, w związku z czym nie byłby zachowany warunek określony w § 113 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia tj. musiałby odbywać się w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę dla uczestników ruchu korzystających z drogi. W ocenie organu odwoławczego ustalenia organu I instancji, w szczególność wskazanie, że wykonanie planowanego zjazdu naruszałoby przepisy rozporządzenia oraz wydana na ich podstawie decyzja są zgodne z prawem. J. M. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego, skoro się zważy, że wskazany zjazd jest jedyną możliwością dojazdu do jego nieruchomości. Zakwestionował także zasadność odmowy zjazdu z istniejącej drogi gminnej, bowiem lokalizacja zjazdu we wskazanym miejscu nie stwarza jakiegokolwiek zagrożenia w bezpieczeństwie w ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Nadto wobec wniosku skargi podkreślenia wymaga, iż sąd administracyjny co do zasady nie posiada kompetencji do zastąpienia organu administracji publicznej w rozstrzygnięciu indywidualnej sprawy administracyjnej. Oznacza to, że niezależnie od wyniku postępowania sądowego w niniejszej sprawie, brak jest podstaw prawnych dla orzeczenia przez sąd co do istoty sprawy "poprzez wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej". W myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U z 2015r., poz. 460 ze zm. w skrócie "u.d.p.") budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a także zamieszcza się stosowne pouczenia (ust. 3). Zgodnie z ust. 4 art. 29 przywołanej ustawy, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony mając na uwadze wzgląd na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Warunki techniczne, o których mowa zostały określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U z 2016r. poz. 23). Z powyższego wynika, iż organ administracyjny wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego lub jego przebudowę, kieruje się względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz kryteriami wyznaczonymi przez powyższe rozporządzenie. Zasadnie organ odwoławczy podkreślił, że decyzja w sprawie wyrażenia zgody na budowę zjazdu, podejmowana w oparciu o art. 29 ust. 1 i 4 u.d.p., wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Zgodnie z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, a także stanowiskiem doktryny prawa, oznacza to, że wydawana w jego ramach decyzja administracyjna powinna cechować się szczególnie starannym uzasadnieniem prawnym i faktycznym, umożliwiającym jej właściwą kontrolę. Granice uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu (wjazdu) z drogi, a także obowiązujące przepisy. Podlega ono ograniczeniom wynikającym z warunków technicznych, zawartych we ww. rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Przepisy rozporządzenia, do których odsyła art. 29 ww. ustawy, nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu publicznego uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy wyjazd i wjazd na drogę miałby zostać urządzony w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdyż wówczas organ obowiązany jest wydać decyzję odmowną. Podkreślić w tym miejscu należy zatem, że naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest właśnie zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (zob. wyrok NSA z 31 marca 1999 r. sygn. akt II SA 188/99; wyrok NSA z 23 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 986/04). Prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie (zob. np. wyroki NSA: z 21 stycznia 2015r. sygn. I OSK 1422/13, z 8 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 276/11; z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 1068/10, LEX nr 863287, z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 1243/09, LEX nr 594986, czy też z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1148/06, LEX nr 382712). Innymi słowy, organ nie może wydać decyzji o lokalizacji wjazdu czy zjazdu z drogi, która powodowałaby zwiększenie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym (w tym ruchu pieszych), zatem kwestia ta powinna być przedmiotem wnikliwego postępowania dowodowego. Nadto podnieść należy, że zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez organy Państwa, czego wyrazem jest m.in. prawna regulacja lokalizacji zjazdów z dróg, stanowi wyraz konstytucyjnej zasady ochrony życia, wyrażonej w art. 38 Konstytucji, jak również nakazu zapewniania bezpieczeństwa obywateli, zawarowanego w art. 5 Konstytucji. Ze względu zatem na swoją rangę, ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli – także w aspekcie rozwiązań zwiększających bezpieczeństwo na drogach – w sytuacjach kolizyjnych przeważa nad interesem indywidualnym jednostki czy jej prawem własności. Z powyższych rozważań wynika zatem, że organ rozpatrujący wniosek o lokalizację zjazdu z drogi publicznej musi skrupulatnie przeanalizować w postępowaniu, czy i w jakim stopniu inwestycja ta będzie rzutować na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a następnie w sposób wyczerpujący, realizujący zasady Kodeksu postępowania administracyjnego oraz dyspozycję art. 107 § 3 tej ustawy – uzasadnić (patrz: wyrok NSA z 27.02.2014 r., sygn. akt I OSK 1786/12). W kontrolowanej przez Sąd sprawie, wbrew zarzutom skargi, przeprowadzone przez organ postępowanie i dokonana ocena materiału dowodowego nie narusza przepisów prawa w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. Bezsporne w sprawie pozostaje, że działka skarżącego nr ew. [...] położona w P. , przylega do drogi gminnej (dz. nr [...]) ul [...], do której nie posiada bezpośredniego połączenia, a także do drogi wewnętrznej oznaczonej dz. nr ew. [...] będącej w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]". Jak wskazał organ pierwszej instancji przez tę drogę wewnętrzną nieruchomość skarżącego ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Z dokumentacji organu wynika, iż przy zabudowie nieruchomości również front działki i wjazd na nieruchomości był zorientowany właśnie na dostęp z powyższej drogi wewnętrznej. Wskazać należy, iż okoliczność braku bezpośredniego dostępu do drogi gminnej sama w sobie nie rodzi obowiązku wydania przez zarządcę zgody na budowę zjazdu do tej działki do zgodnie z drogi publicznej. Z faktu tylko graniczenia nieruchomości skarżącego z drogą gminną nie można wywodzić każdorazowo konieczności zapewnienia jej dostępu do tej właśnie drogi publicznej. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 8 u.d.p., zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pojęcie "dostępu do drogi publicznej", będące niezbędnym elementem w zagospodarowaniu przestrzennym terenu, zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) w świetle, którego dostęp do drogi publicznej to bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Analogicznie zdefiniowane jest pojęcie dostępu do drogi publicznej w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.). Gdzie nadto w art. 4 pkt 3a zdefiniowane jest pojęcie działki budowlanej, jako zabudowanej działki gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Wskazać należy, że organy ustaliły, iż zabudowana budynkiem mieszkalnym i garażem nieruchomość skarżącego oznaczona nr ewid.[...] posiada w zdefiniowanym wyżej rozumieniu alternatywny do wnioskowanego dostęp do innej drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną. Nie wynika to jednoznacznie z dokumentów zgromadzonych w sprawie, jednakże skarżący nie kwestionuje, że jego nieruchomość posiada zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa taki właśnie dostęp do drogi publicznej. Skarżący ogólnikowo jedynie, bez wskazania na tę okoliczność jakichkolwiek dowodów, stwierdza, że jedyną możliwością wjazdu na jego nieruchomość jest obecnie wjazd z drogi gminnej ulicy [...]. W szczególności skarżący we wniosku, ani w toku postępowania nie podnosił, iżby nie istniała możliwość dostępu do przedmiotowej nieruchomości poprzez wskazywaną drogę wewnętrzną lub ustanowienie służebności. Stwierdzić należy, że nie pozbawia to właściciela nieruchomości możliwości wnioskowania o określenie innego niż dotychczasowy wjazdu na nieruchomość, w tym poprzez ustanowienie zjazdu z drogi publicznej, do której działka bezpośrednio przylega. Z pewnością wniosek w tym zakresie winien być jednak wsparty konkretnymi okolicznościami, w tym takimi, które jak sugeruje uniemożliwiają realizację prawa dostępu do nieruchomości w inny sposób. Wnioskodawca na takie szczególne okoliczności się nie powołał, nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów. W świetle powszechnie obowiązujących przepisów, skoro uprzednio uzyskał prawo zabudowy działki budynkiem mieszkalnym, to z pewnością czy to zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czy to decyzją o ustaleniu warunków zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a następnie o pozwoleniu na budowę, nieruchomości stanowiąca działkę nr [...] musiała spełnić warunek dostępu do drogi publicznej. Zasadnie też organ wskazuje, że takowy wynika pośrednio ze sposobu zabudowy i zagospodarowani nieruchomości, w tym urządzenia frontu i wjazdu na działkę. Uwzględniając zatem konieczność miarkowania względów interesu indywidualnego skarżącej oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego, w ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie organy zasadniczo skupiły się na analizie możliwości uwzględnienia wniosku o lokalizację indywidualnego zjazdu z drogi gminnej na nieruchomość skarżącej w świetle przepisów ww. rozporządzenia. W swojej argumentacji skarżący dopatruje się w istocie obowiązku zarządcy drogi, zapewnienia zjazdu dla każdej działki położonej przy drodze. Kwestionując co do zasady ustalenia organów, iż lokalizacja wnioskowanego zjazdu stworzy zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, skarżący nie odnosi się do treści wskazanych przez organy konkretnych norm prawnych, z którymi w ocenie organów wnioskowany zjazd nie pozostaje w zgodzie. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy, w tym kopie mapy zasadniczej, protokół z oględzin nieruchomości z dnia 27 lipca 2016r. podpisany przez dwóch pracowników organu, potwierdzają prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych, w szczególności wykonanie drogi gminnej ul. [...] na nasypie, związany z tym znaczny spadek terenu w kierunku nieruchomości skarżącego nr [...], szerokość drogi, która w połączeniu ze spadkiem terenu może uniemożliwiać lub znacznie utrudniać swobodny skręt. Utrudnienia takie nie wystąpią w sytuacji wjazdu i wyjazdu na nieruchomość od strony urządzonej drogi wewnętrznej (dz. nr [...]). Rozporządzenie z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w § 3 pkt 12 pod pojęciem "zjazdu" rozumie część drogi na połączeniu z drogą nie będącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze. W celu określenia m.in. wymagań technicznych i użytkowanych wprowadzono podział zjazdów na publiczne i indywidualne czyli określone przez zarządcę drogi jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie (§ 55). Zgodnie z § 77, zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Przy czym, w myśl § 79 rozporządzenia zjazd indywidualny powinien mieć: 1) szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze; 2) nawierzchnię co najmniej twardą w granicach pasa drogowego; 3) przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3 m, lub skosem 1 : 1, jeżeli jest to zjazd z ulicy; 4) pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania; 5) na długości nie mniejszej niż 5,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 15%. Organy obydwu instancji zasadnie powołały się również na konieczność rozważenia czy planowany zjazd z drogi publicznej, w tym drogi gminnej nie zagraża bezpieczeństwu ruchu (vide § 113 ust. 5 i ust. 7 pkt 2 rozporządzenia). Sąd podziela ocenę organu, iż ze względu na określone ww. rozporządzeniem wymogi techniczne, w okolicznościach niniejszej sprawy wnioskowane usytuowanie zjazdu uniemożliwia jego lokalizację z uwagi na uwarunkowania ukształtowania terenu, w szczególności różnicę poziomów pomiędzy nieruchomością skarżącego i usytuowanej na dawnym nasypie kolejowym drogi publicznej, co zostało szczegółowo opisane w decyzji, na podstawie akt sprawy. Organy w oparciu o obowiązujące przepisy prawa wyjaśniły, dlaczego w ich cenie zrealizowanie planowanego zjazdu z drogi publicznej zagrażałoby bezpieczeństwu w ruchu drogowym. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, zdaje się błędnie przyjmować, że skoro nieruchomość ma zapewniony dostęp do drogi publicznej w inny sposób (przez drogę wewnętrzną), to samoistnie stanowi o niezasadności wniosku o zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej w innym miejscu, bardziej korzystnym dla właściciela nieruchomości, co jest poglądem wadliwym. Zwrócić jednak należy uwagę, że strona nie wykazała, że nie ma możliwości zapewnionego wjazdu i zjazdu z terenu nieruchomości w innym miejscu, a organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji oparł się na analizie możliwości zlokalizowania wnioskowanego zjazdu w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji szczegółowo wyjaśnił, zgodnie z wymogami art. 7, art. 107 § 3 K.p.a. dlaczego organy orzekające dały priorytet interesowi społecznemu, przypisując większe znaczenie kwestii bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nie ulega wątpliwości, że pochylenie podłużne na określonej przepisami odległości od krawędzi korony drogi, przekraczające wartości określone przepisami technicznymi rozporządzenia, w sposób oczywisty pogarszałby widoczność wjazdu na drogę z terenu nieruchomości "pod górkę", co skutkowałoby zwiększeniem niebezpieczeństwa dla uczestników ruchu korzystających z drogi publicznej. Nadto Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, iż z analogicznym wnioskiem z zamiarem urządzenia zjazdu indywidualnego z tej samej drogi wystąpiła także właścicielka sąsiedniej nieruchomości oznaczonej nr [...], w której organy wydały analogiczne decyzje negatywne, a skarga właścicielki również została oddalona przez tutejszy Sąd wyrokiem z 11 października 2016r. ( sygn. II SA/Bd 884/16). Organ zbadał okoliczności sprawy, ustalił stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosowały się do zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, dając pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu nad interesem jednostki. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organ nie może zatem wydać decyzji o lokalizacji wjazdu czy zjazdu z drogi, która powodowałaby nieuzasadnione zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W rozpoznawanej sprawie wystąpiła kolizja interesu strony i interesu społecznego. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i w takim zakresie, w jakim nie narusza istoty własności. Z kolei według art.140 Kodeksu cywilnego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, jednakże w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.