II SA/Bd 1403/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody [..] z dnia [...]października 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [..] na rzecz adwokata D. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] na wniosek R. K. orzekł o wymeldowaniu odwołującej się M. G. i jej syna M. G. oraz M. G. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w B. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że tytuł prawny do spornego lokalu posiada R. K., który uzyskał go z racji wstąpienia w stosunek najmu po zmarłej żonie. R. K. oświadczył do protokołu, że M. G. oraz M. G. nie przebywają w spornym mieszkaniu, nie posiadają kluczy do niego i nie łożą na jego utrzymanie. M. G. mieszka przy ul. [...] w B., a jej brat M. G. przy ul. [...] w B. Wobec braku po stronie osób, o wymeldowanie których wszczęto postępowanie skutecznych działań prawnych umożliwiającym im powrót do spornego lokalu, organ uznał, że opuszczenie przez nich miejsca stałego pobytu ma charakter dobrowolny i trwały co uzasadnia ich wymeldowanie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. G. Wniosła o jej uchylenie i przywrócenie zameldowania. Wyjaśniła, że R. K. wprowadził się do spornego lokalu w drugiej połowie [...]. We [...] jej mama wyszła za niego za mąż. Brat M. wraz z żoną i dzieckiem wcześniej był zmuszony opuścić mieszkanie, ponieważ nie mieścili się w dwóch pokojach. Stosunki z R. K. układały się bardzo źle i żeby to przerwać skarżąca w [...] wyprowadziła się do mieszkania nr [...] w tym samym bloku. Opiekowała się nim pod nieobecność sąsiadki A. W. W rodzinnym mieszkaniu zostawiła wszystkie swoje rzeczy tj. meblościankę, kanapę, dywan, stolik i fotel oraz ubrania, książki i sprzęt kuchenny. Przychodziła do niego zawsze wtedy, gdy R. K. był w pracy. Razem z matką chodziły po zakupy, gotowały posiłki i je spożywały. Mieszkanie sąsiadki zwolniła we [...] i wróciła do rodzinnego mieszkania. R. K. awanturował się, wyzywał ją i kazał się wyprowadzić. W dniu [...] urodziła syna M. i wyprowadziła się do matki kolegi. Po śmierci jej matki R. K. nie zgodził się aby zajęła jeden pokój w spornym lokalu. Od momentu, gdy stał się głównym najemcą lokalu wszystkie rzeczy jej i brata wyniósł do piwnicy, wymienił zamki i zameldował tam swoją córkę. Próby wejścia do lokalu kończył się awanturami i wezwaniem policji. Dwukrotnie przy pomocy policji wchodziła do lokalu, aby zebrać swoje rzeczy. Odwołująca się podkreśliła, że do czasu śmierci matki jej życie koncentrowało się w domu rodzinnym, a teraz tuła się z 7 - miesięcznym dzieckiem "po obcych ludziach. " Nie pracuje, utrzymuje się z zasiłku i mieszka "kątem" u obcej kobiety i nie będzie mogła odzyskać swoich rzeczy, z których teraz korzysta R. K. Wojewoda K. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako: "kpa" uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej wymeldowania M. G. i jej syna M. z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w B. i orzekł o odmowie wymeldowania M. G. wraz z jej synem z tego lokalu. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, organ II instancji za bezsporne uznał, że aktualnie odwołująca wraz z synem nie przebywa w miejscu pobytu stałego. Ze złożonych przez nią wyjaśnień jednoznacznie, zdaniem organu wynika, że głównym powodem opuszczenia spornego lokalu były konflikty z ojczymem – R. K., które ostatecznie zakończyły się z Jego strony udaremnieniem dostępu do mieszkania odwołującej i jej bratu. Zdaniem organu ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że po stronie odwołującej nie istniał i nadal nie istnieje zamiar dobrowolnego i trwałego opuszczenia miejsca stałego pobytu przy ul. [...] w B. Fakt czasowego zamieszkiwania w mieszkaniu sąsiadki wynikał nie z dobrowolnego wyboru odwołującej, a raczej z konieczności i chęci uniknięcia konfliktów z ojczymem, a tym samym oszczędzenia niepotrzebnych stresów chorej matce. Ponadto odwołująca nie zerwała więzi z miejscem pobytu stałego. Jak wynika bowiem ze złożonych przez nią zeznań w mieszkaniu koncentrowała swoje codzienne sprawy rodzinne i socjalno - bytowe, a we [...] powróciła do mieszkania matki z zamiarem ciągłego zamieszkiwania. Jej niezamieszkiwanie w miejscu stałego pobytu jest poza nagannym zachowaniem R. K. spowodowane dokonaną wymianą zamka w drzwiach i nie przekazaniem odwołującej nowego kompletu kluczy. Choć w złożonych do protokołu z dnia [...] wyjaśnieniach R. K. twierdzi, że odwołująca nie zwracała się o udostępnienie kluczy do mieszkania, to jednocześnie oświadcza, że nie wyraża zgody na ponowne zamieszkanie odwołującej w tym mieszkaniu, gdyż nie wykazuje ona zainteresowania w kierunku uiszczania należnych opłat za media, a on nie zamierza regulować za nią należnych płatności. Organ II instancji podkreślił, że jako organ reformacyjny zobligowany był do uwzględnienia nowych zaistniałych w sprawie okoliczności i na ich podstawie wydać stosowne orzeczenie. W związku z tym organ wskazał, że z licznych wyjaśnień odwołującej, jak i z treści oświadczenia z dnia [...] złożonego przed organem II instancji wynika, że obecnie przebywa ona wraz z synem w domu matki swojego chłopca, przy ul. [...] w B. Choć nie dopełniła ona obowiązkiem zameldowania się w miejscu aktualnego pobytu, to należy zdaniem organu pobyt ten zakwalifikować jako pobyt o charakterze czasowym. Wyjaśniła bowiem, że nie zgłosiła zameldowania czasowego, ponieważ nie chce nadużywać pomocy okazanej jej przez rodzinę obecnego chłopka, tym bardziej, że zajmowanie przez nich mieszkanie nie jest ich własnością. Jednocześnie odwołująca zadeklarowała chęć powrotu do miejsca zamieszkania na pobyt stały, zaraz po ustaniu przyczyn utrudniających jej wstęp do mieszkania. Organ wskazał również, że zamiar powrotu do spornego lokalu poparty został działaniem prawnym zamierzającym do odzyskania władztwa nad lokalem. Odwołująca w tym celu wniosła, bowiem w dniu [...] do Sądu Rejonowego w B. pozew o przywrócenie naruszanego posiadania części spornego lokalu. Mając na uwadze treść art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993; ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "ustawa o ewidencji", organ uznał, że odwołująca się nie godząc się na wymeldowanie z miejsca pobytu stałego wykazała się dostatecznym działaniem prawnym zmierzającym do odzyskania prawa do zamieszkiwania w miejscu zgłoszonego pobytu stałego i to właśnie skłoniło organ do uznania braku przesłanek warunkujących wymeldowanie odwołującej oraz jej syna w drodze decyzji administracyjnej. W kwestii dotyczącej wymeldowania brata odwołującej – M. G. organ podtrzymał stanowisko organu I instancji, uznając że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że centrum swoich spraw życiowych uczynił on lokal mieszkalny przy ul. [...] w B. i nie wykazał żadnego zainteresowania sprawą meldunkową rozstrzyganą przed organem II instancji, pomimo że taką sposobność jemu umożliwiono. Nie podjął też żadnych miarodajnych kroków prawnych, których celem byłoby doprowadzenie do zmiany zaistniałej sytuacji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu II instancji złożył R. K. Zarzucił temu rozstrzygnięciu: 1) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 i 80 kpa przez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na nie wyjaśnieniu w stopniu dokładnym okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności przez nie uwzględnienie, że: - odwołująca opuściła sporny lokal w [...], natomiast po mechanizmy ochrony prawnej w postaci powództwa o ochronę posiadania, sięgnęła dopiero we [...], - Administracja Domów Miejskich [...] w B. stwierdziła, że w stosunku najmu po E. K., na podstawie przepisu art. 691 kc wystąpił skarżący R. K., a nie odwołująca; co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 2. naruszenie przepisów art. 77 § 1 kpa przez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na nie przeprowadzeniu innych dowodów niż przesłuchanie odwołującej i skarżącego, w szczególności przez nie przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, to jest lokatorów mieszkających w lokalach sąsiadujących ze spornym lokalem, co także miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że podstawą wniosku Wojewody K. o tym, że M. G. nie opuściła miejsca stałego pobytu dobrowolnie były zeznania samej M. G. oraz to, że M. G. w dniu [...] wniosła pozew o przywrócenie posiadania. Z zeznań M. G. wynika, zaś że opuściła ona ostatecznie lokal przy ulicy [...] w [...]. Miała być rzekomo do tego zmuszona postawą skarżącego. Nie uwzględniono jednak przy tym, zdaniem skarżącego, że we wskazanym czasie najemcą lokalu była E. K. , matka M. G. E. K. zmarła bowiem w [...]. Zatem sam skarżący nie mógł zmusić w żaden sposób M. G. do opuszczenia mieszkania, albowiem decydujący głos w sprawie lokalu należał do E. K. Nadto E. K. była matką M. G., a ostatnio wymieniona, w czasie gdy miała być zmuszona do opuszczenia lokalu przez skarżącego, była w zaawansowanej ciąży. W postępowaniu M. G. wskazywała na prawidłowe relacje z matką E. K., którą miała rzekomo odwiedzać pod nieobecność skarżącego. W takim razie, wobec dobrych relacji na linii E. K. – M. G., należy wykluczyć, aby E. K. dopuściła do zmuszenia M. G. do opuszczenia mieszkania, i to w zaawansowanej ciąży. Zasady prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego wskazują bowiem na to, że matka kategorycznie sprzeciwiłaby się przymusowemu opuszczeniu mieszkania przez jej ciężarną córkę, z którą ma prawidłowe relacje. Byłoby tak tym bardziej, gdyby ta ciężarna córka nie miała innego schronienia. Toteż konkluzja uzasadnienia zaskarżonej decyzji o przymusowym opuszczeniu lokalu przez M. G. jest zdaniem skarżącego błędna. Skarżący wskazał, że pominięto również i to, że M. G. pozew o przywrócenie posiadania miała złożyć dopiero w dniu [...], gdy rzekomo do opuszczenia lokalu została zmuszona w [...]. Należy mieć na uwadze, że miało to miejsce po doręczeniu M. G. pouczenia organu II instancji jak jest oceniana sytuacja osoby przebywającej poza miejscem zameldowania na pobyt stały, która wystąpiła na drogę postępowania sądowego, poszukując ochrony prawnej. Biorąc pod uwagę sekwencję zdarzeń, to jest skierowanie szerokiego pouczenia popartego orzecznictwem, a treścią i datą skorzystania ze środka ochrony jakim jest pozew o przywrócenie posiadania, oczywistym jest, według skarżącego, że M. G. wykreowała rzeczony środek jedynie na potrzeby postępowania w sprawie o wymeldowanie. Nie dostrzeżenie omówionej zależności i przyjęcie, że jest to niezależnie wniesiony pozew wskazuje, zdaniem skarżącego, na naruszenia zasad prawidłowego rozumowania, a przez to zasady swobodnej oceny dowodów. Na kreowanie dowodów na potrzeby postępowania wskazuje również to, że M. G. wniosła pozew dopiero po roku od opuszczenia lokalu. Do [...] nie sięgnęła bowiem po żaden środek prawny. W ocenie skarżącego, gdyby rzeczywiście została zmuszona do opuszczenia lokalu, to szukałaby ochrony prawnej natychmiast, a nie po upływie jednego roku. Skarżący podniósł ponadto, że organy zupełnie zlekceważyły fakt, iż na podstawie oświadczenia Administracji Domów Miejskich [...] w B. , w stosunek najmu po zmarłej E. K. na podstawie przepisu art. 691 kc, wstąpił wyłącznie skarżący. Natomiast według tego oświadczenia w stosunek najmu nie wstąpiła M. G., ani M. G. Okoliczność tę należało Jego zdaniem uwzględnić, albowiem podstawą wstąpienia w stosunek najmu po zmarłym najemcy jest wspólne stałe zamieszkiwanie z najemcą do chwili jego śmierci. Gdyby zatem M. G. rzeczywiście stale zamieszkiwała w mieszkaniu przy ulicy [...], to również i ona wstąpiłaby w stosunek najmu. Podkreślił, że Administracji Domów Miejskich [...] w B. poprzedziła swoje oświadczenie przeprowadzeniem swoistego postępowania wyjaśniającego. Natomiast organy w niniejszej sprawie, w ocenie skarżącego takiego postępowania nie przeprowadziły, ponieważ nie przeprowadzono dowodu z zeznań żadnej innej osoby, niż strony postępowania administracyjnego. Przede wszystkim zaś nie przeprowadzono dowodu z zeznań osób mieszkających w lokalach sąsiadujących z lokalem, który ma być miejscem zameldowania na pobyt stały M. G. i M. G. Tym samym nie przeprowadzono dowodów odnoszących się do faktu głównego, w postaci miejsca zamieszkania M. G. i M. G., jak i pozwalających na weryfikację zeznań M. G. i skarżącego. Zatem, zdaniem skarżącego materiał dowodowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi Wojewoda wyjaśnił, że to która ze stron wstąpiła w stosunek najmu nie ma znaczenia w sprawie o zameldowanie rozstrzyganej w oparciu o przepisy regulujące kwestie natury rejestracyjno - ewidencyjnej i dlatego okoliczność ta nie została uwzględniona. Natomiast co do zarzutu nie przesłuchania świadków w osobach sąsiadów, wojewoda wyjaśnił, że uwzględniając wspólne co do faktu i przyczyny niezamieszkiwania M. G. w miejscu pobytu stałego zeznanie stron, przesłuchanie sąsiadów było zbyteczne, albowiem nie wniosłyby do postępowania żadnych znaczących informacji. W piśmie procesowym z dnia [...] skarżący podał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 4 stycznia 2012 r. (sygn. akt I C1451/11) oddalone zostało powództwo M. G. o przywrócenie posiadania spornego lokalu. Przyczyną oddalenia powództwa było zaś to, że nawet według twierdzeń M. G. (w postępowaniu o przywrócenie posiadania), nie doszło do naruszenia posiadania. Z jej zeznań wynikało bowiem, że wyprowadziła się ze spornego lokalu dobrowolnie, w porozumieniu ze swoją matką. M. G. w piśmie procesowym z dnia [..] wniosła o oddalenie skargi, przedstawiając argumenty takie, jak w odwołaniu i podkreślając, że zawsze chciała mieszkać w domu rodzinnym i gdyby nie naganne zachowanie R. K., to nadal by w nim mieszkała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podległa uwzględnieniu z powodu naruszenia przez organ administracji II instancji przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszone przez organ przepisy to art. 7,8, 75, 77 § 1, 80 kpa. Zgodnie z treścią powyższych przepisów organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Obowiązane są także prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 kpa). Prowadząc zaś postępowanie dowodowe organy administracji powinny kierować się zasadami w tym postępowaniu obowiązującymi i zebrać oraz rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 kpa). Ponadto organ administracji powinien ocenić czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 kpa). Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, że przedmiotem oceny sądu jest decyzja organu II instancji wydana w trybie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, którą uchylono rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej wymeldowania M. G. wraz z jej synem z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w B. i orzeczono o odmowie ich wymeldowanie z tego lokalu. Do podjęcia takiej decyzji doszło po przeprowadzeniu przez organ II instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego, które polegało na przesłuchaniu stron postępowania to jest R. K. i M. G. Jak wynika to z treści uzasadnia decyzji organu II instancji, głównie na zeznaniach tych osób, a przede wszystkim M. G. oparte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie. W ocenie sądu w sytuacji gdy, tak jak w niniejszej sprawie, organ dysponuje oświadczeniami stron postępowania o wyraźnie sprzecznych interesach faktycznych i prawnych, to koniecznym jest w celu urzeczywistnienia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) pozyskanie jeszcze innych dowodów. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy wskazanym byłoby zwłaszcza przesłuchanie osób mieszkających w sąsiedztwie lokalu nr [..] położonego przy ul. [...] a także właścicielkę lokalu nr [...] w tym bloku – A. W. , która w okresie od [....] udostępniła go M. G., oraz osób mieszkających w lokalu przy ul. [...] w B., w tym przede wszystkim p. O. Celem przesłuchania tych osób byłoby ustalenie, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, z jakim zamiarem M. G. wyprowadziła się z rodzinnego domu. Pomocne w tych ustaleniach mogłoby być także przeprowadzenie dowodu z akt sprawy cywilnej o przywrócenie posiadania (sygn. akta I C 1451/11) oraz o ustalenie wystąpienia w stosunku najmu (sygn. akt I C 1356/11). Wskazać bowiem w tym miejscu należy, że przesłankę wymeldowania przez organ administracji danej osoby na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji jest opuszczenie miejsca pobytu stałego przez nią oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym zaś, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego jest więc spełniona wówczas, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała poprzednio zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby koncentracji swoich spraw życiowych w innym miejscu. Zamiar, wola osoby ma więc istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy czym przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu stałego należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dająca się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też ustalając zamiar nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, System Informacji Prawnej Lex nr 50123; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 302/05 SIP Lex nr 190969, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 600/05, SIP Lex nr 192912, wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 613/00 dostępny na stronie nsa.gov. pl). Reasumując stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie dokonania wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności wymaga ustalenie, czy dana osoba powzięła zamiar fizycznego opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca pobytu stałego w sposób trwały i czy ten zamiar zrealizowała. Ocena stanu faktycznego winna więc dotyczyć tak kwestii faktycznego opuszczenia lokalu, jaki i woli zameldowanej odnoszącej się do przebywania w miejscu zameldowania na pobyt stały. Zarówno element przedmiotowy, czyli fizyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego, jak i element podmiotowy, to jest zamiar innego zlokalizowania centrum życiowego przez osobę, jest możliwy do ustalenia w drodze wyjaśnienia różnorodnych okoliczności faktycznych, w tym takich, jak powyżej wskazane, zarówno poprzedzających wyprowadzenie się, jak i tych które nastąpiłby już po wyprowadzeniu się, a także związanych z aktualną sytuacją życiową osoby o wymeldowanie której wniesiono. Okoliczności tych, w ocenie sądu w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny nie wyjaśniono i nie ustalono, naruszczając tym samym przepisy postępowania administracyjnego, a to art. 7,8,75, 77 § 1 i 80 kpa. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)., jak uczyniono w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy, jak w pkt 2 sentencji, a o kosztach postępowania według zasady wynikającej z art. 200 tej ustawy (pkt 3 sentencji wyroku).