II SA/Bd 1472/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Agnieszka Zakrzewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] września 2010 roku nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz radcy prawnego M. D. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją z dnia [...] r. skierowaną do skarżącego J. K. Burmistrz Miasta i Gminy S.: 1. ustalił kwotę zwrotu należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobom uprawnionym – M. i M. K. za okres od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. – w wysokości 2595,47 zł; 2. ustalił ustawowe odsetki, naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty, określając wysokość odsetek na dzień 30 września 2009 r. na kwotę 52,53 zł, a na dzień wystawienia decyzji na kwotę 114,40 zł; 3. zobowiązał skarżącego do zwrotu kwot wskazanych w pkt 1 i 2 z dalszymi odsetkami naliczonymi do kwoty z pkt 1 do dnia jej faktycznej zapłaty; 4. wskazał, że zobowiązania w łącznej wysokości 2709,87 zł należy dokonać w ciągu 14 dni od dnia doręczenia i uprawomocnienia się decyzji na wskazany rachunek bankowy. W uzasadnieniu organ wskazał, że prawomocną decyzją z dnia [...] r. przyznano T. K. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione na okres od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. w wysokości 400 zł miesięcznie (po 200 zł miesięcznie na każde dziecko). Następnie decyzją z dnia [...] r. decyzja z dnia [...] r. została uchylona w stosunku do M. K. od dnia 1 września 2009 r. Burmistrz podniósł, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 września o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r., Nr 1, poz. 7, z późn. zm.; zwanej w skrócie "p.o.u.a.") dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Organ właściwy wierzyciela wydaje po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Odwołując się od decyzji Burmistrza skarżący podniósł, że T. K. ukryła przed Sądem Okręgowym we Włocławku dochody, co spowodowało wydanie przez ten Sąd postanowienia niezgodnego z obowiązującym prawem. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., powołując się na treść art. 27 p.o.u.a., decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał na wynikającą z art. 30 p.o.u.a. możliwość umorzenia należności. W skardze do sądu administracyjnego J. K. wskazując na art. 2 Konstytucji RP oraz Powszechną Deklarację Praw Człowieka i Obywatela powtórnie zakwestionował rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego we Włocławku w przedmiocie alimentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 28 kwietnia 2010 r. skarżący, działający przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, zarzucił organowi naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na braku wskazania w zaskarżonej decyzji motywów faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, które powinny znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Strona skarżąca podniosła, że Kolegium w swojej decyzji poprzestało jedynie na prostym przytoczeniu przepisów ustawy o pomocy uprawnionym do alimentów, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia, w jaki sposób przepisy te znajdują zastosowanie w stanie faktycznym skarżącego. Nie wiadomo ponadto, jaki stan faktyczny organ przyjął dla rozstrzygnięcia. Wobec braku zasadniczych elementów uzasadniania skarżący nie miał możliwości ustosunkowania się do treści niekorzystnej dla niego decyzji. Na rozprawie, uzupełniając stanowisko skarżącego, pełnomocnik podniósł, że z decyzji organów nie wynika, w jaki sposób została obliczona kwota należności podlegającej zwrotowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt. II SA/Bd 103/10 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że w uzasadnieniu decyzji organ stwierdził jedynie, że skarżący, jako dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, łącznie z ustawowymi odsetkami. W zakresie wskazania podstawy prawnej organ odwoławczy uzasadnił swoje stanowisko bardzo lakonicznie. Z akt sprawy wynika, że – jak stwierdził organ – dłużnikiem alimentacyjnym jest skarżący. Stosownie bowiem do art. 2 pkt 3 p.o.u.a. "dłużnik alimentacyjny" oznacza osobę zobowiązaną do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja stała się ostateczna. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Lipnie o bezskuteczności egzekucji alimentów przyznanych na mocy orzeczenia Sąd Okręgowego we Włocławku zaopatrzonego w klauzulę wykonalności. W powyższym zakresie zatem, pomimo że wypowiedź organu ani nie wskazuje dokładnie (tj. z wyszczególnieniem konkretnej jednostki redakcyjnej art. 27 p.o.u.a.) podstawy prawnej, ani nie wskazuje (poprzez odwołanie się do konkretnego dokumentu w aktach sprawy), skąd wzięło się ustalenie faktyczne, iż skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym – zdaniem Sądu nie można stwierdzić, że doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym niemniej zasadny jest argument skarżącego, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy – w zakresie, w jakim skarżący kwestionuje brak wyjaśnienia sposobu obliczenia kwoty należności podlegającej zwrotowi. Organ odwoławczy zaakceptował rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, że zwrotowi podlega kwota 2595,47 zł. Jednakże z akt sprawy nie wynika, w jaki sposób doszło do ustalenia takiej kwoty. Dokonując analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że brak takich ustaleń skutkuje możliwością, iż skarżący jest w rzeczywistości zobowiązany do zwrotu kwoty niższej, niż to przyjęło Kolegium, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Nie będąc związany zarzutami wskazanymi przez stronę skarżącą Sąd dostrzegł także, iż akta sprawy nie dają odpowiedzi na pytanie, w jakim dniu nastąpiła wypłata świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a tym samym nie jest możliwe skontrolowanie, czy doszło do prawidłowego ustalenia wysokości odsetek należnych od dłużnika alimentacyjnego. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie dokonując powyższych ustaleń Kolegium dopuściło się naruszenia ciążącego na nim z mocy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązku wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownym postępowaniu organ powinien wydać decyzję po uzupełnieniu postępowania dowodowego w powyższym zakresie. Niezasadnie natomiast skarżący podnosił zarzuty odnośnie rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego we Włocławku co do wysokości alimentów. Prawomocne rozstrzygnięcie sądu jest wiążące dla organów administracji (art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego), Kolegium nie mogło zatem wypowiadać się merytorycznie odnośnie zarzutów odwołania, które w istocie kwestionowały zasadność rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego. Ze względu na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na braki w materiale dowodowym. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z dnia [...] r. znak [...] orzekł o: 1. ustaleniu kwoty zwrotu należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobom uprawnionym (M. K. i M. K.) za okres od 1.10.2008 r. do 30.09.2009 r. w wysokości 4.600 zł; ustaleniu kwoty wpłat dokonanych przez dłużnika alimentacyjnego z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobom uprawnionym na dzień 20.09.2010 r. w wysokości 4.065,92 zł; ustaleniu kwoty zwrotu, tj. kwoty świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego 4.600 zł pomniejszoną o kwotę wpłat 4.065,92 zł, która wynosi 534,08 zł; ustaleniu ustawowych odsetek naliczanych od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, tj. od 1.11.2008 r. do dnia spłaty (odsetki na dzień 30 września 2009 r. wynoszą 124 zł, a na dzień wystawienia decyzji, tj. 20 września 2010 r., wynoszą 128 zł; zobowiązaniu J. K. do zwrotu kwot ustalonych w pkt 3 i 4 decyzji z dalszymi odsetkami naliczonymi od kwoty wskazanej pkt 3 do dnia jej faktycznej zapłaty; zobowiązanie w łącznej wysokości tj. 662,08 zł (tj. kwota należności z funduszu alimentacyjnego plus ustawowe odsetki) należy dokonać w ciągu 14 dni od chwili doręczenia i uprawomocnienia się decyzji na rachunek bankowy. Uzasadnienie decyzji ograniczone było do zacytowania stosownych przepisów ustawy. Od powyższej decyzji odwołał się J. K. wskazując na bezprawne zasądzenie od jego osoby alimentów oraz bezprawne prowadzenie egzekucji z renty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Dalej organ odwoławczy powołując się na dowody w postaci: - rejestru dłużnika uwzględniającego zadłużenie z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, - wydruku sporządzonego z systemu informatycznego obsługującego fundusz alimentacyjny "Syriusz Sygnity", - kopii przelewów potwierdzających egzekucję należności na rzecz MGOPS, - zestawienia naliczonych odsetek od dłużnika z tytułu wypłaty z funduszu alimentacyjnego stwierdził, że organ I instancji zasadnie orzekł o ich zwrocie w trybie art. 27 ust. 2 powołanej ustawy kwoty 534,08 zł stanowiącej różnicę między kwotą świadczeń wypłaconych z funduszu a kwotą wpłat od dłużnika alimentacyjnego. Odsetki na dzień 30 września 2009 r. w kwocie 124 zł ustalono na podstawie zestawienia naliczonych odsetek od dłużnika z tytułu wypłaty z funduszu alimentacyjnego. Od decyzji organu II instancji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W uzasadnieniu skargi strona ponowiła argumenty podnoszone już wcześniej w odwołaniu. Ponadto w piśmie z dnia 6 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 7, 8, 9 i 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na braku wskazania w zaskarżonej decyzji motywów faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, które powinny znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Zdaniem skarżącego organ II instancji nie wskazał w uzasadnieniu, w jaki sposób art 27 ust. 1a p.o.u.a. znalazł zastosowanie w stanie faktycznym. Organ ten nie wskazał również, w jakim dniu nastąpiła wypłata świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz czy organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość odsetek należnych od dłużnika alimentacyjnego określając je na kwotę 128 zł. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie. Dlatego też zaskarżoną do Sądu decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego. Podstawą prawną rozpoznawanej sprawy jest art. 27 ust. 1 p.o.u.a., zgodnie z którym dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami, przy czym ust. 1a stanowi, iż odsetki naliczane są od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia spłaty. Stosownie zaś do art. 27 ust. 2 tej ustawy organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zgodnie z powyższym należy stwierdzić, iż decyzja wydawana w sprawie obciążenia dłużnika alimentacyjnego obowiązkiem zwrotu kwot świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego nie jest decyzją uznaniową. Organ w prowadzonym postępowaniu zobowiązany jest jedynie ustalić, czy została wydana decyzja ostateczna o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego i czy zostały wypłacone świadczenia, zaś w razie poczynienia w tym zakresie pozytywnych ustaleń ma obowiązek wydać decyzję nakazującą zwrot przez dłużnika alimentacyjnego wypłaconych na rzecz osoby uprawnionej świadczeń. Na etapie wydawania decyzji na podstawie art. 27 ust. 2 p.o.u.a. organ nie może badać zarówno sytuacji majątkowej zobowiązanego, jak i oceniać potencjalnej możliwości wykonania decyzji. Wymaga podkreślenia, że istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy. Chodzi więc o to, aby adresaci tych decyzji wykonali nałożone na nich obowiązki bez zbędnej zwłoki nie w obliczu groźby użycia środków przymusu, ale w przekonaniu, że nałożony na nich obowiązek jest zgodny z prawem. Innymi słowy, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 19 czerwca 1997 r., V SA 1512/96, OSP 1998, z. 2, poz. 29). Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że decyzja organu I instancji nie spełniła przesłanki formalnej, jaką powinna spełniać decyzja administracyjna. Nie zawiera ona bowiem uzasadnienia odpowiadającego wymogom cytowanego wyżej przepisu - art. 107 § 3 k.p.a. W decyzji z dnia [...]r. organ I instancji podaje bowiem finalną kwotę, do zwrotu której zobowiązana jest strona, nie przedstawiając sposobu przeprowadzenia obliczeń oraz nie wskazując kiedy i jakie dokładnie kwoty zostały przez dłużnika alimentacyjnego uiszczone w okresie świadczeniowym. Również w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek wskazania, w jaki sposób wielkość ta została ustalona - poza nieprzejrzystymi wydrukami na k. od 4 do 6 akt administracyjnych organu I instancji, z których to nie daje się wyprowadzić kwota 662,08 zł, na jaką opiewa sentencja przedmiotowej decyzji. Powyższe regulacje prawa materialnego jednoznacznie przesądzają o zakresie niezbędnych ustaleń, jakie winien poczynić, a następnie uzewnętrznić w uzasadnieniu decyzji organ administracji, do jakich należy nie tylko globalna wysokość wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń, lecz nadto wysokość dokonanych w okresie świadczeniowym wpłat do funduszu w rozbiciu na poszczególne wpłaty i wypłaty oraz wskazanie dat poszczególnych operacji. Dopiero poczynienie takowych ustaleń i przedstawienie ich przez organ administracji w uzasadnieniu decyzji pozwoli bowiem stronie (a także organowi odwoławczemu i sądowi administracyjnemu) na dokonanie faktycznej kontroli ich prawidłowości, a także na zweryfikowanie prawidłowości naliczenia przez organ odsetek. Oczywistym przy tym jawi się, iż to już w decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie art. 27 ust. 2 p.o.u.a. winny zostać wyliczone odsetki należne na dzień jej wydania, wraz ze wskazaniem na podstawie jakiej stopy procentowej, w jakiej wysokości, od jakich kwot i od jakich dat odsetki te są naliczane. Brak powyższych elementów w uzasadnieniu decyzji organu I instancji uniemożliwia stronie skuteczną ochronę swych praw oraz zrozumienie podstaw nałożonych na nią obowiązków. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie nie tylko przy ocenie prawidłowości decyzji przez organ wyższego stopnia, ale także daje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji możliwość polemiki ze stanowiskiem organu i to zarówno, jeśli idzie o ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, jak i dokonaną przez organ wykładnię przepisów prawa będących podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś decyzji w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7-10 k.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji (por. np. wyroki NSA: 25 listopada 2009 r., sygn. I OSK 558/09 publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, z dnia 16 marca 1998 r., II SA 96/98 - Lex nr 41681; z dnia 28 października 1998 r., I SA/Gd 1651/96; z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 497/88 - ONSA 1989, nr 2, poz. 68, Lex nr 10079; z dnia 8 maja 1998 r., I SA/Lu 380/97 - niepubl.). Wobec powyższego, skoro decyzja organu pierwszej instancji nie odpowiadała wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a., nie zawierała bowiem odpowiedniego uzasadnienia faktycznego, organ odwoławczy winien był decyzję tę uchylić i sprawę przekazać temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ tego nie wziął pod uwagę. Zatem przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien kierować się zaleceniami zawartymi w orzeczeniu Sądu. Nie był natomiast zasadny zarzut skarżącego dotyczący kwestionowania wysokości zasądzonych alimentów. Był on już wcześniej poddany analizie przez WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 11 maja 2010 r. i stosownie do art. 153 p.p.s.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w tym wyroku. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. Wobec uwzględnienia skargi, stosownie do art. 152 p.p.s.a. Sąd rozstrzygnął jak w pkt 2 wyroku. O kosztach (pkt 3 wyroku) orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349; z późn. zm.).