II SA/Bd 152/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska - Ziołek sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi [...], [...], [...], [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę. 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2025 r. nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z [...] listopada 2024 r. nr [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z [...] lutego 2024 r. nr [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] (którą to decyzją Prezydent odmówił wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego i urządzenia reklamowego, zbiornika retencyjnego, podziemnego zbiornika na gaz płynny wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr. ewid.[...], [...] obręb [...] przy ul. [...] z B.) oraz przekazującej sprawę do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: 2. K. B. (prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "B. " K. B.) pismem z [...] września 2022 r. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego i urządzenia reklamowego, zbiornika retencyjnego, podziemnego zbiornika na gaz płynny wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr. ewid.: [...] przy ul. [...] w B.. Prezydent Miasta B. (zwany dalej "Prezydentem") po rozpatrzeniu wniosku decyzją z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego z odwołania K. B. Kolegium decyzją z [...] lutego 2024 r. nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. 3. Wnioskami z [...] lutego 2024 r. o zasadniczo jednakowej treści M. P., E. P., J. G. i H. G. wystąpili do Kolegium o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z [...] lutego 2024 r. Decyzji Kolegium wnioskodawcy zarzucili rażące naruszenie: 1) zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego zwanego w skrócie "k.p.a."); 2) zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 k.p.a.); 3) zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.); 4) art. 61 ust. 1 w zw. z ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w skrócie "u.p.z.p.") polegające na całkowicie bezpodstawnym uznaniu, że występują braki/nieprawidłowości w decyzji (oraz analizie urbanistycznej) Prezydenta uniemożliwiające wydanie decyzji odmawiającej wydania decyzji o warunkach zabudowy; 5) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że doszło do naruszenia ww. przepisów, jak również poprzez dokonanie rażąco błędnych ustaleń co do tego, co znajduje się w treści decyzji Prezydenta, jak również poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 6) art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zawierającego sprzeczności; 7) art. 79a k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie doszło do naruszenia tego przepisu oraz poprzez nałożenie na Prezydenta obowiązków niewynikających z treści tego przepisu; 8) art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia sprawy. W uzasadnieniu wniosków wskazano, że zarzuty z pkt 1 – 3 dotyczą braku odniesienia się organu odwoławczego do argumentów stron podniesionych w piśmie procesowym z [...] listopada 2023 r. Odnośnie zarzutów z pkt 4 – 7) wnioskodawcy wskazali, że błędna jest ocena organu odwoławczego, iż istnieje sprzeczność pomiędzy decyzją Prezydenta a załącznikiem nr [...] do tej decyzji (wyniki analizy urbanistyczno – architektonicznej) polegająca na przeprowadzeniu analizy bez uwzględnienia wniosku inwestora co do zmiany powierzchni zabudowy i linii zabudowy. Zdaniem wnioskodawców analiza urbanistyczna dokonana przez Prezydenta wykazała, że w obszarze analizowanym zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej towarzyszy zabudowa usługowa o maksymalnej powierzchni zabudowy ca 1000 m2 (str. 2 zał. 2 do decyzji Prezydenta), co jest jednoznaczne z wykazaniem, że zabudowa usługowa większa, w szczególności 1200 m2 nie stanowi kontynuacji istniejącej funkcji. W efekcie nie ma sprzeczności między dokonaną analizą, wskazującą na to, że zabudowa większa niż ca 1000 m2, nie stanowi kontynuacji istniejącej funkcji, a treścią decyzji wskazującą, że wnioskowana pierwotnie powierzchnia zabudowy 1700 m2 i po zmianie 1200 m2 przekraczają wykazaną w analizie urbanistycznej max. powierzchnię ca. 1000 m2 - str. 6 decyzji Prezydenta. Zdaniem wnioskodawców wykazanie w analizie urbanistycznej braku spełnienia kontynuacji istniejącej funkcji chociażby jedynie ze względu na powierzchnię zabudowy, wyklucza spełnienie przez wnioskowana inwestycje warunku, o którym mowa art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Musi to oznaczać decyzję odmowną dla inwestora, niezależnie od uwzględnienia lub braku uwzględnienia zmiany wniosku w zakresie linii zabudowy w decyzji/analizie. Wnioskodawcy podnieśli także, że błędnie organ odwoławczy uchylając w dniu [...] lutego 2024 r. decyzję Prezydenta zarzucił mu brak wskazania jakie jeszcze inne usługi, poza przykładowymi, występują w obszarze analizowanym, w tym np. na działce nr [...], nr [...]. Wnioskodawcy podnieśli, że w analizie wskazano, jakie usługi występują na działce nr [...] (budynki z zakresu usług medycznych – str. 3 załącznika nr [...] do decyzji Prezydenta). Odnośnie zaś pozostałych ww. działek wnioskodawcy wskazali, że budynki znajdujące się na tych działkach są wielokrotnie mniejsze niż wnioskowana inwestycja, więc brak ich szczegółowego opisu nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia. Stanowiły one jeden z wielu przykładów potwierdzających to, że wnioskowana inwestycja nie stanowi kontynuacji istniejącej funkcji. Wnioskodawcy wskazali, że największy z budynków znajdujących się na tych działkach tj. budynek Przedszkola Niepublicznego oraz Żłobka (działka nr [...], powierzchnia zabudowy nieprzekraczająca 410 m2) został opisany na str. 1 załącznika nr [...] decyzji Prezydenta. Wnioskodawcy uznali także za absurdalne wskazywanie w tym kontekście na działkę nr [...] (na której znajduje się dom jednorodzinny wnioskodawców E. P. i M. P., o pow. zabudowy ca 65 m2) jako mogącą zmienić wynik analizy na pozytywny dla inwestora – skoro właściciele tego domu sprzeciwiają się inwestycji. Z powyższego zdaniem wnioskodawców wynika, że Kolegium w decyzji z [...] lutego 2024 r. wskazało braki w analizie w odniesieniu do zupełnie przypadkowych działek, które w żaden sposób nie mogły nawet potencjalnie rzutować na możliwość uznania, że wnioskowana inwestycja (o powierzchni zabudowy 1200 m2) wpisuje się w kontynuację istniejącej funkcji (zasadę dobrego sąsiedztwa). Wnioskodawcy podnieśli, że niezasadne jest wymaganie przez organ odwoławczy, aby w analizie wskazać sposób zagospodarowania wszystkich działek - w sytuacji kiedy Prezydent w analizie wypowiedział się szczegółowo co do tego, jakie funkcje są realizowane na analizowanym obszarze i odniósł się bezpośrednio do wszystkich działek, w stosunku do których było to istotne i niezbędne (ze względu na ich funkcję i/lub znajdujący się na nich większy budynek). Zdaniem wnioskodawców analiza zagospodarowania wszystkich działek (w szczególności wszystkich działek zagospodarowanych niewielkimi domami jednorodzinnymi) nie ma sensu bo nie spowoduje, że wnioskowany budynek o pow. zabudowy 1.200 m2 będzie wpisywał się w obraz architektoniczny analizowanego obszaru. O niedopuszczalności wnioskowanej inwestycji zadecydowała bowiem nie liczba działek zabudowanych niewielkimi domami jednorodzinnymi (których opisania żąda Kolegium), ale niewiele działek z większymi obiektami (max ca 1.000 m2) i funkcjami usługowymi (które zostały opisane w analizie urbanistycznej. Odnośnie stanowiska organu odwoławczego, że Prezydent, jako organ związany wnioskiem co do zakresu i charakteru inwestycji, nie zwrócił się do inwestora o modyfikację wniosku, przyjmując ostatecznie parametr wnioskowanej inwestycji całkowicie odbiegający od zawnioskowanej wielkości – wnioskodawcy, podnieśli, że Prezydent pismem z [...] lipca 2023 r. poinformował inwestora m.in. o tym, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji istniejącej funkcji (gdyż dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszącą zabudowa usługową o maksymalnej powierzchni zabudowy ca 1000 m2). W związku z otrzymaniem ww. pisma inwestor pismem z [...] sierpnia 2023 r. zmienił swój wniosek w zakresie powierzchni zabudowy, tj. zmienił z 1700 m2 na 1.200 m2. Tym samym w sprawie zrealizowany został wymóg wynikający z art. 79a k.p.a. (i cel tego przepisu), skoro poinformowano inwestora o możliwym negatywnym rozstrzygnięciu umożliwiając tym samym modyfikację wniosku, do której to modyfikacji zresztą doszło. Zdaniem wnioskodawców organ odwoławczy rażąco naruszył art. 79a k.p.a. żądając (po wytknięciu wyżej opisanego uchybienia), aby Prezydent w ponownym postępowaniu sporządził nową analizę oraz w zależności od jej wyników, jeżeli określony parametr nie będzie odpowiadać wnioskowi inwestora, winien wystąpić do inwestora z zapytaniem w trybie art. 79a k.p.a., czy akceptuje parametry wynikające z analizy czy też mody?kuje wniosek (str. 5 decyzji SKO). Zdaniem wnioskodawców organ odwoławczy popada w ten sposób w sprzeczność - z jednej strony wskazuje, że Prezydent związany jest wnioskiem inwestora i nie ma kompetencji ani obowiązku do podejmowania czynności postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu, z drugiej strony natomiast żąda od Prezydenta, ażeby w istocie współtworzył wniosek swoimi wskazaniami (rażąco naruszającymi art. 79a k.p.a,) i prowadzi do tego, że w sprawie, w której inwestor jest należycie reprezentowany (przez zawodowego pełnomocnika) i w której występuje konflikt interesów między stronami, Prezydent narazi się na zarzut braku bezstronności. Odnośnie zarzutu z pkt 8 wnioskodawcy podnieśli, że organ odwoławczy, zamiast realizować cel w postaci rozstrzygnięcia istoty sprawy tj. rozstrzygnięcia kwestii lokalizacji inwestycji o pow. 1.200 m2 na obszarze zdominowanym przez zabudowę jednorodzinną, zmierzało do “poszukiwania" rzekomych powodów wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, które nie występowały w sprawie z pominięciem stanowiska jednej ze stron postępowania. Organ zlekceważył także stanowisko przedstawione w piśmie z [...] listopada 2023 r. 4. W wyniku rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności Kolegium decyzją z [...] lipca 20024 r. odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy z [...] lutego 2024 r. Wskutek rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium decyzją z [...] września 2024 r. uchyliło swoją decyzję z [...] lipca 2024 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Powodem uchylenia była okoliczność, ze w składzie Kolegium który wydał decyzję z [...] lipca 2024 r. brał udział członek Kolegium podlegający wyłączeniu, gdyż wcześniej brał udział w tym składzie orzekającym, który rozpatrzył sprawę w trybie zwykłym i wydał decyzję z [...] lutego 2024 r. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium decyzją z [...] listopada 2024 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji z [...] lutego 2024 r. w przedmiocie warunków zabudowy. 5. W wyniku kolejnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swoją decyzję z [...] listopada 2024 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium w przedmiocie warunków zabudowy. Organ stwierdził, że uchylając decyzję Prezydenta i przekazując mu decyzję do ponownego rozpatrzenia Kolegium nie naruszyło w sposób rażący art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2024 r. wskazano realnie istniejące uchybienia, których wynikiem jest konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania przez Prezydenta, zaś zalecenia organu odwoławczego miały na celu zobowiązanie organu pierwszej instancji do wyjaśnienia wskazanych okoliczności faktycznych. W szczególności Kolegium dostrzegło, że analiza urbanistyczna została przeprowadzona bez uwzględnienia zmiany wniosku inwestora w zakresie linii zabudowy, i już z tej przyczyny uznanie przez organ pierwszej instancji, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie został spełniony było przedwczesne i dowolne, gdyż oparte na wynikach analizy, która nie uwzględniała aktualnego stanu faktycznego. Na podstawie tak przeprowadzonej analizy organ nie mógł prawidłowo porównać istniejącej zabudowy oraz planowanej inwestycji. Dodatkowo organ odwoławczy nakazał Prezydentowi dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, czego dotychczas w sprawie zabrakło. Za niewystarczające w związku z tym uznano stwierdzenie w decyzji Prezydenta, że planowany budynek handlowo – usługowy o pow. 1200 m2 ma być zrealizowany pomiędzy działkami już zabudowanymi niewielkimi domami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Prezydent wskazał, że istniejąca w sąsiedztwie terenu inwestycji zabudowa realizuje funkcję mieszkaniową budownictwa jednorodzinnego, zatem towarzyszyć takim obiektom może np. niewielki sklep osiedlowy, żłobek lub usługi medyczne. Wątpliwości organu budziło, czy takie funkcje realizuje planowany budynek o powierzchni zabudowy znacznie przekraczającej powierzchnie zabudowy sąsiednich budynków mieszkalnych jak i dalej położonych budynków usługowych. Projektowany budynek stanowić będzie usługi, które charakteryzują się podwyższoną immisją hałasu oraz wzmożonym ruchem samochodowym, co z uwagi na dominującą w sąsiedztwie funkcję mieszkalną może powodować konflikt sąsiedzki. Ponadto stwierdzono, że nie jest możliwe przyjęcie określonej przez inwestora we wniosku linii zabudowy w odległości ca 7 m od granicy z działką drogową nr [...]. Odnosząc się do tego organ odwoławczy dostrzegł, że z analizy nie wynika, jaka jest powierzchnia zabudowy występująca w obszarze analizowanym, jakie jeszcze inne usługi występują oprócz przykładowych wprost wskazanych usług nieuciążliwych z zakresu np. handlu. Z analizy nie wynika jakie usługi występują np. na działce nr [...], co znajduje się na działkach m.in. nr [...]. W ocenie organu odwoławczego analiza powinna wskazywać sposób zagospodarowania wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizy. Kolegium oceniło, że wobec tego, wbrew zarzutom skarżących, organ odwoławczy dostrzegł konieczność uzupełnienia analizy odnośnie wszystkich, a nie tylko wybiórczo wskazanych działek. Nie ma znaczenia wiedza skarżących, co znajduje się na działkach sąsiednich, gdyż informacje takie powinny wynikać z analizy. Organ odwoławczy wymienił jedynie wybrane działki spośród listy znajdującej się w załączniku nr [...] do decyzji, gdzie znajdują się obiekty o większej powierzchni zabudowy. Kolegium wskazało także na spostrzeżenie organu odwoławczego w decyzji z [...] lutego 2024 r., że w treści swojej decyzji Prezydent uwzględnił zgłoszoną przez inwestora zmianę odnośnie powierzchni planowanego budynku tj. zmniejszenie do 1.200 m2. Jednakże istnieje rozbieżność pomiędzy treścią decyzji a jej załącznikiem nr [...] tj. wynikami analizy, gdzie do analizy przyjęto powierzchnię 1.700 m2. Stanowiło to naruszenie tego rodzaju, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Kolegium wskazało także na spostrzeżenie organu odwoławczego w decyzji z [...] lutego 2024 r., że Prezydent nie zwrócił się do inwestora o modyfikację wniosku w zakresie linii zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej budynku, przyjmując ostatecznie parametry wnioskowanej inwestycji całkowicie odbiegające od zawnioskowanej wielkości. Mianowicie organ pierwszej instancji uznał za zasadne wyznaczenie linii zabudowy w odległości 12 m od pasa drogowego (wnioskowano ca 7 m), natomiast szerokość elewacji frontowej przyjęto w nawiązaniu do parametrów poszczególnych budynków występujących w obszarze analizowanym. Wśród budynków usługowych wzdłuż ul. [...], szerokości elewacji frontowej wahają się od 16 m do 36 m. Stąd organ przyjął dla budynku szerokość elewacji frontowej min. 16 m i max 36 m. Jak wynika z analizy średnia szerokość elewacji frontowej dla zabudowy na działkach w obszarze analizy wynosi 12 m., przyjmując tolerancję 20 %, m.in. szerokość elewacji frontowej wynosi 10 m, natomiast max 14 m. Z kolei inwestor wnioskował o szerokość elewacji frontowej dla budynku min. 9 m i max 25 m. Zdaniem Kolegium uzasadnione było zatem wskazanie organowi pierwszej instancji, aby w ponownie przeprowadzonym postępowaniu sporządził nową analizę oraz w zależności od jej wyników, jeżeli określony parametr nie będzie odpowiadać wnioskowi o wydanie warunków zabudowy, wystąpił do inwestora z zapytaniem w trybie art. 79a k.p.a., czy akceptuje parametry wynikające z analizy czy modyfikuje wniosek. Tymczasem organ nie zwrócił się do inwestora o ewentualną modyfikację wniosku, przyjmując parametr planowanej inwestycji całkowicie odbiegający od zawnioskowanej wielkości. W tym więc znaczeniu organ związany jest wnioskiem inwestora, że nie może go samodzielnie modyfikować, do czego doszło w niniejszej sprawie. Zdaniem Kolegium nie mają racji skarżący, że zapytanie organu w trybie art. 79a k.p.a. jest w istocie współtworzeniem wniosku o wydanie warunków zabudowy. Organ na podstawie art. 79a k.p.a. wskazuje stronie jedynie przesłanki, których spełnienie jest konieczne do wydania decyzji pozytywnej. Dotyczy to przesłanek, na których zaistnienie stroma ma lub może mieć obiektywnie wpływ. Chodzi o to, aby sprawa mogła być załatwiona pozytywnie zawsze gdy – w granicach prawa, zachodzi taka możliwość, a uzasadnione jest podjęcie działań przez stronę. Kolegium podkreśliło, że art. 79a k.p.a. stanowi jedną z gwarancji procesowych realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 i 15 k.p.a. poprzez "powielenie treści" wcześniejszej decyzji w trybie nieważnościowym, Kolegium stwierdziło, że decyzja z [...] lipca 2024 r. nr [...] został wyeliminowana z obrotu prawnego i nie obwiązywała na dzień wydania zaskarżonej decyzji, stąd zarzuty "pójścia na skróty", "skopiowania decyzji" należy uznać za bezzasadne. Kolegium podniosło, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. O rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona w trybie nadzwyczajnym decyzja Kolegium z [...] lutego 2024 r. nie narusza rażąco art. 138 § 2 k.p.a. oraz wskazanych we wniosku przepisów postępowania. Organ odwoławczy prowadził bowiem postępowanie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, strony postępowania miały na każdym etapie sprawy możliwość wglądu w akta sprawy. Organ odwoławczy dostrzegł konkretne braki w przeprowadzonej analizie, będące tego rodzaju, że nie była możliwa odpowiedź na pytanie, czy projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w szczególności czy spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa. To z kolei obligowało organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium zwróciło ponadto uwagę na ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że prawidłowe sporządzenie analizy urbanistyczno – architektonicznej wykracza znacząco poza ramy unormowania art. 136 k.p.a. Kolegium stwierdziło ponadto, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa. 6. W skardze do sądu na decyzję Kolegium z [...] stycznia 2025 r. H. G., J. G., E. P. i M. P. wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Kolegium z [...] listopada 2024 r. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; 2) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; 3) art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasady przekonywania; 4) art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia sprawy; 5) art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 k.p.a. poprzez brak (stosownego) uzasadnienia stanowiska zajętego w decyzji: - ad 1 – 5 w związku z brakiem odniesienia się przez Kolegium zarówno w pierwszej instancji jak i w drugiej instancji do podnoszonych przez Skarżących argumentów świadczących o nieważności decyzji Kolegium z [...] lutego 2024 r. w efekcie czego sprawa nie została w istocie rozpoznana przez Kolegium (pod kątem rażącego naruszenia prawa), gdyż w postępowaniu z art. 156 – 158 k.p.a. nie chodzi o formalne dwukrotne rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji (odmawiającej stwierdzenia nieważności), ale o rzeczywistą weryfikację (badanej) decyzji pod kątem istnienia zarzucanej kwalifikowanej wadliwości tej decyzji, co wymaga odniesienia się do argumentów podnoszonych przez Wnioskodawców; w efekcie braku zawarcia stosownego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentacji Skarżących, Skarżący nie tylko zostali pozbawieni (realnego) udziału w postępowaniu, nie tylko Kolegium nie działało w sposób budzący zaufanie jego uczestników, w żaden sposób Skarżący nie zostali przekonani co do rozstrzygnięcia, ale uzasadnienie zaskarżonych decyzji nie spełniło celu stawianego przed nim, zaś Skarżący nie byli w stanie poznać i zrozumieć motywów, którymi kierowało się Kolegium wydając decyzję z [...] stycznia 2025 r. odrzucającą argumentację Skarżących (skoro Kolegium się do niej nie odniosło), 6) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak uchylenia decyzji z [...] listopada 2024 r., a w konsekwencji art. 138 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji z [...] listopada 2024 r. w sytuacji, gdy wydając decyzję z [...] listopada 2024 r. Kolegium w istocie zaniechało rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lutego 2024 r., gdyż praktycznie skopiowało własną wcześniejszą decyzję z [...] lipca 2024 r., która obarczona była wadą braku bezstronności orzecznika (ustawowa przesłanka wyłączenia), nie odniosło się do argumentacji przywołanej przez wnioskodawców we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lutego 2024 r., ograniczyło się jedynie do przywołania argumentacji organu odwoławczego zawartej w tejże decyzji z [...] lutego 2024 r., 7) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 zd. 1 pierwsze k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z ust. 5a u.p.z.p. poprzez brak stwierdzenia, że decyzja Kolegium z [...] lutego 2024 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na "poszukiwanie" rzekomych powodów wadliwości decyzji Prezydenta i całkowicie bezpodstawne uznanie, że występowały braki/nieprawidłowości w decyzji Prezydenta (oraz analizie urbanistycznej) uniemożliwiające wydanie decyzji odmawiającej wydania decyzji o warunkach zabudowy; 7. W uzasadnieniu Skarżący odnośnie zarzutów z pkt 1 – 5 podnieśli, że Kolegium w zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2025 r. ani nie przedstawiło istoty wniosku o stwierdzenie nieważności, ani nie odniosło się do nich szczegółowo, poprzestając na ogólnikach i powtórzeniu zasadniczych argumentów z decyzji Kolegium z [...] lutego 2024 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Skarżący podnieśli ponadto, że w zaskarżonej decyzji Kolegium: - nie odniosło się do argumentu wnioskodawców (nie rozpoznało sprawy w tym zakresie), że “Wykazanie w analizie urbanistycznej braku spełnienia kontynuacji istniejącej funkcji chociażby jedynie ze względu na powierzchnię zabudowy, wyklucza spełnienie przez wnioskowaną inwestycję warunku, o którym mowa art. 61 ust. 1 pkt l u.p.z.p." - nie odniosło się do szczegółowej argumentacji wskazującej na kompleksowość dokonanej przez Prezydenta analizy, - nie odniosło się do argumentacji Skarżących odnośnie braku konieczności szczegółowej analizy występowania funkcji usługowej na działkach (w tym [...]) na których znajdują się budynki wielokrotnie mniejsze niż budynek planowany przez inwestora i poprzestało na powtórzeniu argumentacji z decyzji z [...] lutego 2024 r., - nie odniosło się do argumentacji wnioskodawców, że brak jest rozbieżności pomiędzy treścią decyzji Prezydenta a załącznikiem nr [...] do tej decyzji (wynikami analizy urbanistyczno – architektonicznej), - nie odniosło się do argumentacji dotyczącej rażącego naruszenia art. 79a k.p.a., Odnośnie zarzutu z pkt 6 Skarżący podnieśli, że należy uznać, że sprawa nie została rozpoznana, skoro skład Kolegium w decyzji z [...] listopada 2024 r. "poszedł na skróty" i praktycznie skopiował treść decyzji z [...] lipca 2024 r. Odnośnie zarzutu z pkt 7 Skarżący podnieśli, że zważywszy na to, iż we wnioskach o stwierdzenie nieważności zostały wskazane szczegółowe argumenty świadczące niezbicie o tym, że decyzja Kolegium z [...] lutego 2024 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa a jednocześnie Kolegium na żadnym etapie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie przedstawiło jakichkolwiek argumentów pozwalających zaprzeczyć jej nieważności – to Kolegium naruszyło art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji oraz naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji zamiast zastosowania art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. 8. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. 9. Na wstępie należy przede wszystkim podkreślić charakter postępowania, w którym doszło do wydania zaskarżonej decyzji Kolegium z [...] stycznia 2025 r. oraz sposób kontroli sądu administracyjnego. Odnośnie pierwszej ze wskazanych kwestii należy podkreślić, że wydając zaskarżoną decyzję Kolegium działało w ramach postępowania nadzwyczajnego tj. postepowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Działając w trybie nadzwyczajnym organ nie może oceniać kontrolowanej decyzji (tj. wcześniej wydanej decyzji ostatecznej) tak, jakby czynił to w postępowaniu zwykłym, tzn. w ramach postępowania odwoławczego. Upraszczając: w postępowaniu nadzwyczajnym mogą być uwzględnione tylko "nadzwyczajne" wady decyzji i "nadzwyczajne" wady postępowania, które doprowadziło do wydania tej decyzji. Nie można natomiast w postępowaniu nadzwyczajnym stwierdzić nieważności decyzji ze względu na wady "zwykłe", takie które uzasadniałyby jedynie uchylenie decyzji, a nie stwierdzenie jej nieważności. Odnośnie drugiej ze wskazanych kwestii należy podkreślić, że nie każda wada zaskarżonej decyzji obliguje sąd administracyjny do jej uchylenia Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej w skrócie "p.p.s.a.") sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach Z powyższego wynika, że nie każde naruszenie przepisów prawa skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia organu administracji, ale jedynie takie które miało (w przypadku naruszeń prawa materialnego) lub mogło mieć (w przypadku naruszeń przepisów postępowania) wpływ na wynik sprawy przy czym w przypadku naruszenia przepisów postępowania ów wpływ musi być "istotny". Ewentualnie podstawą wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego może być naruszenie o charakterze kwalifikowanym tj. dającym podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. 10. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Kolegium należy zwrócić uwagę, że wnioski Skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lutego 2024 r. wprost formułowały przede wszystkim zarzuty rażącego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 10, 8, 11, 7, 77, 80, 107 § 1 pkt 6 w zw. z § 3, art. 79a i art. 15 k.p.a. Taki też charakter ma sformułowany we wniosku zarzut rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 w zw. z ust. 5a u.p.z.p.; wnioskodawcy bowiem wskazując ten przepis podnieśli, że jego naruszenie polegało na "całkowicie bezpodstawnym uznaniu, że występują braki/nieprawidłowości w decyzji (oraz analizie urbanistycznej) Prezydenta uniemożliwiające wydanie decyzji odmawiającej wydania decyzji o warunkach zabudowy". W istocie zatem Skarżący nie kwestionowali, że doszło do wydania decyzji w trybie zwykłym z rażącym naruszeniem przesłanek ustawowych (przepisów prawa materialnego), a jedynie że organ odwoławczy w sposób rażąco błędny ocenił sposób przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji dowodu z analizy urbanistyczno – architektonicznej. Tak sformułowany zarzut jest zarzutem naruszenia przepisów postępowania i w istocie dotyczy rażącego naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Powyższa ocena znajduje podstawę także w treści uzasadnienia wniosków o stwierdzenie nieważności, w którym wnioskodawcy wskazują na pominięcie przez organ stanowiska stron przedstawionego w piśmie procesowym, niezasadną ocenę koniecznego zakresu badania występowania funkcji usługowej w zabudowie występującej w obszarze analizowanym oraz sposób postępowania organu względem inwestora (potrzeba wezwania go do ewentualnej korekty wniosku). 11. Określona w art. 156 § 1 pkt 2 przesłanka rażącego naruszenia prawa może dotyczyć zarówno rażącego naruszenia prawa materialnego, jak też rażącego naruszenia przepisów postępowania. Należy jednakże podzielić stanowisko WSA w Łodzi (wyrok z 17 sierpnia 2023 r., sygn. II SA/Łd 370/23, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - w skrócie "CBOSA", dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ oraz w LEX nr 3603498), że co do zasady wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Wyjątkowo, ze względu na kardynalne wadliwości proceduralne kwalifikujące się do rażących uchybień przepisów postępowania, których dopuścił się organ wydający weryfikowaną decyzję, powinny być one wzięte pod uwagę i uwzględnione w rozstrzygnięciu w przedmiocie stwierdzenia nieważności takiej decyzji. O "rażącym" naruszeniu prawa można mówić bowiem wówczas, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. W związku z powyższym oczywiste i przez to "rażące" naruszenia przepisów postępowania, mające kwalifikowany wpływ na treść kontrolowanej decyzji, znajdują swoją podstawię w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 161/21, CBOSA). W pojęciu rażącego naruszenia prawa mieści się również ocena skutków naruszenia prawa łączona z wystąpieniem kwalifikowanych cech naruszenia prawa (por. M. Jaśkowska w: A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 904-906). Dlatego przesłanki "rażącego" naruszenia prawa, obejmują fakt oczywistości samego naruszenia prawa oraz to jakie rozlegle lub istotne są to skutki i czy skutki te dają się czy też nie, pogodzić z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi. Jeśli zatem oczywistość naruszenia występuje, a jej skutki są nie do zaakceptowania, uzasadnione jest podważenie stabilności ostatecznego orzeczenia w trybie nieważności z uwagi na wystąpienie przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. 12. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w sytuacji kiedy została sporządzona analiza urbanistyczno – architektoniczna, a kwestionowany jest jedynie sposób i zakres sporządzenia tej analizy (przejawiający się naruszeniem przepisów postępowania) nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. W ślad ww. wyrokiem WSA w Łodzi należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy przyjmuje się, że nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz zasad zagospodarowania terenu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność między tą analizą a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 600/09, CBOSA). O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy wynik nawet najbardziej ogólnej, potencjalnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu byłby w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy określonymi w decyzji, wręcz nie dawałby się z nimi pogodzić (por. wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 532/13; WSA w Olsztynie z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 916/11, CBOSA). Inne natomiast uchybienia, w szczególności te, które związane są z ujawnieniem procesu decyzyjnego, jak braki w uzasadnieniu czy szczegółowości i kompletności analizy urbanistycznej lub jej wyników, można uznać za rażące naruszenie prawa tylko w przypadku, gdy wydane rozstrzygniecie w ogóle nie znajduje odzwierciedlenia w zebranych materiałach, a porównanie planowanego zamierzenia budowlanego z otoczeniem nasuwa oczywisty wniosek o naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa lub ładu przestrzennego (por. także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 592/13). O rażącym naruszeniu prawa można byłoby zatem mówić, gdyby w ogóle nie przeprowadzono analizy, bądź też nie byłoby możliwe ustalenie, jaki obszar został wzięty pod uwagę przy sporządzaniu analizy (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2559/10, CBOSA). Orzecznictwo sądowe wskazuje przy tym także, że nawet załączenie do decyzji o warunkach zabudowy niewłaściwie wykonanego załącznika graficznego nie stanowi uchybienia o cechach rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2559/12, CBOSA). 13. Wskazane we wnioskach o stwierdzenie nieważności wady postępowania (naruszenie przepisów postępowania) dotyczące analizy urbanistyczno – architektonicznej nie mają powyższych cech rażącego naruszenia prawa. Nie ma wątpliwości, że w sprawie sama analiza została sporządzona i ma ona odzwierciedlenie w zebranych materiałach. Okoliczności te nie są kwestionowane. Zarzuty koncentrują się bowiem wokół innych kwestii: kwestii dotyczącej tego z jaką dokładnością analiza powinna być sporządzona tj. czy powinna obejmować ustalenia w zakresie funkcji usługowej w odniesieniu do zabudowy na wszystkich działkach w obszarze analizowanym czy tylko do zabudowy o powierzchni zabudowy porównywalnej z określoną we wniosku inwestora; ponadto kwestii, czy analiza powinna być powtórzona w związku ze zmianą wniosku przez inwestora oraz czy organ winien zwracać się ponownie do inwestora o stanowisko odnośnie zmiany wniosku w związku z wynikami sporządzonej analizy. 14. Powyższe prowadzi do wniosku, że nie zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa skutkująca koniecznością stwierdzenia nieważności odnośnie takiej decyzji, która w związku z dostrzeżonymi wadami sporządzonej analizy urbanistyczno – architektonicznej uchyla decyzję organu pierwszej instancji i nakazuje mu ponownie rozpatrzyć sprawę – a więc takiej decyzji, jaką podjęło Kolegium [...] lutego 2024 r. Ewentualne "zwykłe" wadliwości decyzji kasatoryjnej mogą być kwestionowane w drodze sprzeciwu do sądu administracyjnego, który to sprzeciw Skarżący rzeczywiście wnieśli (por. zawieszone postępowania przed tutejszym Sądem o sygn. II SA/Bd 191/24, II SA/Bd 193/24, II SA/Bd 195/24 i II SA/Bd 197/24). 15. Powyższe prowadzi także do wniosku, że co do zasady rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji Kolegium z [...] stycznia 2025 r. odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z [...] lutego 2024 r. (bo taki efekt prawny ma utrzymanie w mocy decyzji z [...] listopada 2024 r.), odpowiada prawu. Odrębną kwestią jest to, że słusznie Skarżący zarzucają Kolegium, iż nie skupiło się analizie stawianych przez nich zarzutów naruszenia prawa. Zamiast bowiem skoncentrować się na wskazywanych przez Skarżących we wnioskach o stwierdzenie nieważności zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w tym przepisów dotyczących prawidłowości postępowania dowodowego (a w tym zakresie możliwe są naruszenia przepisów postępowania o charakterze rażącym jak np. wyżej wskazana sytuacja polegająca na całkowitym braku przeprowadzenia analizy urbanistyczno - architektonicznej), Kolegium skupiło się na analizie rażącego naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., który to przepis w ogóle nie był wskazany we wnioskach Skarżących. Innymi słowy – Kolegium w zaskarżonej decyzji skoncentrowało się na kwestii, czy w decyzji z [...] lutego 2024 r. znalazła się argumentacja pozwalająca na zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Skarżący natomiast żądali rozstrzygnięcia, czy określony zakres postępowania dowodowego (który organ pierwszej instancji musi uzupełnić wskutek decyzji Kolegium z [...] lutego 2024 r.) jest w ogóle konieczny dla rozstrzygnięcia sprawy czy też twierdzenie o konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w tym zakresie jest tak oczywiście bezzasadne, że należy uznać je za rażące naruszenie prawa (w szczególności w kontekście przepisów dotyczących sposobu prowadzenia postępowania dowodowego wskazujących, że organ nie ma badać wszystkiego, co ma jakikolwiek związek ze sprawą, ale jedynie to, jest "niezbędne" do jej załatwienia – art. 7 k.p.a.). W wyżej opisanym zakresie Kolegium dopuściło się zatem naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które jedynie ogólnikowo odnosi się do sprawy, nie dostrzega i nie rozważa istoty problemu wskazanego przez wnioskodawców i przez to nie realizuje zasady przekonywania. Należy przy tym zauważyć, że ocena zgodności z prawem decyzji kasatoryjnej (a taką jest decyzja Kolegium z [...] lutego 2024 r.) w zakresie dotyczącym prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. należy do sądu administracyjnego, rozpatrującego sprawę ze sprzeciwu (por. art. 64e, art. 151a p.p.s.a.). Ewentualna kontrola decyzji kasatoryjnej przez organ w trybie nadzwyczajnym wymagałby nie tylko przedstawienia argumentacji dotyczącej naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. (do czego ograniczyło się Kolegium), ale także przedstawienia argumentacji, że naruszenie to może mieć charakter rażący. Uchybienie przepisom postepowania przez Kolegium nie mogło mieć jednakże istotnego wpływu na wynik sprawy jako że – jak wskazał Sąd wcześniej w swoich rozważaniach, sam rodzaj wadliwości, który był wskazywany przez Skarżących w ich wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest takiego rodzaju, który mógłby być w przedmiotowej sprawie rozważany jako rażące naruszenie prawa; są to bowiem wadliwości proceduralne, które ze swej istoty mogą być usuwane w postępowaniu zwykłym (odwoławczym). Ocena, czy postępowanie odwoławcze było w przedmiotowym przypadku przeprowadzone prawidłowo jest natomiast poza zakresem postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności w takich granicach, jak określili to Skarżący w swoich wnioskach. 16. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 138 § 1 2 k.p.a. poprzez zaakceptowanie w jako prawidłowej decyzji Kolegium z [...] listopada 2024 r. pomimo że decyzja ta powtarzała w istocie uzasadnienie uchylonej decyzji Kolegium z [...] lipca 2024 r. , należy zauważyć, że sam fakt zaakceptowania sposobu rozpatrzenia danego rodzaju sprawy i powtórzenie wcześniej wyrażonej w innym rozstrzygnięciu argumentacji, nie musi świadczyć o braku samodzielnego rozpatrzenia sprawy przez organ. Każda sprawa powinna być rozpatrywana indywidualnie, co nie oznacza jednak, że nie ma spraw bardzo podobnych do siebie czy też istnieje zakaz takiego samego sposobu prowadzenia rozmyślań nad problemem występującym w sprawie i przedstawiania tego samego sposobu argumentacji. To co jest niepowtarzalne dla stron postępowania, dla organu, rozpatrującego wiele spraw, może być kolejną sprawą, w której występuje problem tego samego rodzaju, różniący się od innych jedynie miejscem gdzie powstał i osobami, które są w sprawie zaangażowane. Niewątpliwie dla zachowania zasady zaufania (art. 8 k.p.a.) i zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) wskazane jest aby w przypadku korzystania przez organ z argumentacji z która się w pełni zgadza, a która była już przedstawiana w innej sprawie (w innej decyzji), organ zaznaczył tą okoliczność w treści uzasadnienia. Brak tego rodzaju wskazania nie można jednakże uznać za takie naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby w sposób istotny mieć wpływ na wynik sprawy. 17. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), Sąd oddalił skargę.