II SA/Bd 1582/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA J. B. po rozpoznaniu w dniu 22 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J., J. S. i P. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta M. [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanego podziałem nieruchomości położonej we [...]. Zgodnie z decyzją do uiszczenia ww. opłaty zobowiązano A. J. w kwocie [...]zł oraz Joannę i P. S. w kwocie [...]zł. Na decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli zobowiązany – A. J. oraz J. i P. S., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez szczegółowe wykazanie na podstawie stosownych dokumentów, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący wskazali, że szkody jakie powstały podczas scalenia sąsiadujących działek i ponownego podziału są następujące: konieczność oddania części działki dla Miasta [...], konieczność wytyczenia drogi wewnętrznej. Wskazali, że wartość działki przeznaczonej na drogę wewnętrzną to około [...] tyś zł a skarżący mogą sprzedać tylko udział w drodze za około [...] zł do każdej z trzech działek. Nadto podkreślili, że konsekwencja takiego podziału jest to, że powierzchnia trzech pozostałych działek po podziale zmniejszyła się do około [...] ha. Zatem takie działania doprowadziły do zmniejszenia użytkowej powierzchni działki o ok. 18%. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz., dalej w 1369 w skrócie p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy to wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę, bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10). Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, zdefiniowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04), wskazują, że chodzi o taką szkodę (majątkową, czy niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w wypadkach grożących utratą przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż A. J. oraz [...] i P. S. nie uprawdopodobnili w jakikolwiek sposób potencjalnego zagrożenia wynikającego z wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności nie przedstawili swojej sytuacji finansowej (posiadanych środków, oszczędności czy zobowiązań), z której wynikałoby, że uiszczenie opłaty adiacenckiej wyrządziłoby im szkodę w znacznych rozmiarach, a nie jakąkolwiek, co uzasadniałoby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Ponadto zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia (por. Jagielska, Wiktorowska, Wajda w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 332), natomiast uiszczona opłata adiacencka może być zwrócona wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ją ustalającej. Mając jednakże na uwadze, że Sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu fakty przemawiające za uwzględnieniem lub odmową wstrzymania wykonania aktu lub czynności, w świetle dostępnych sobie danych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r. o sygn. akt II OZ 1352/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; T. Woś, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2011, s. 436 oraz cyt. tam orzecznictwo i literaturę; M. Bogusz, Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r. o sygn. akt II OZ 155/05, "Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa" 2006, nr 1, s. 12-15), Sąd zważył, że zaskarżona decyzja obejmuje środki pieniężne (opłata adiacencka wymagana od skarżących wynosi [...] zł od A. J. oraz w kwocie [...]zł od J. i P. S.), a zatem jej wykonanie stanowi niewątpliwie czynność odwracalną. Jednocześnie tutejszy Sąd nie posiada jakichkolwiek dowodów pozwalających stwierdzić, że jej wykonanie tworzyłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody. Stwierdzając w konsekwencji, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie zaznaczyć jeszcze należy, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku.