II SA/Bd 176/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Mariusz Pawelczak Protokolant referent stażysta Anna Szymanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. H.- N. na decyzję S. [...] we [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od S. [..] we [...] na rzecz K. H. – N. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] sierpnia 2024 r. [...] Burmistrz [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o. o. w W., na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 4, art. 51 ust.1, pkt 2, art. 53 ust.1, 3 i 4, art. 54 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w oparciu o art. 59 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688 t.j.), w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2023 r., poz. 344 ze zm.) orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w granicach określonych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji na działce nr [...] obręb T. , gmina K., dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] Sp. z o. o. w W., o kodzie LPN0801A i budowli w postaci wolnostojącej wieży dla potrzeb montażu na niej: - zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży, - zespołu anten sektorowych pracujących w częstotliwościach 800 MHz, 900MHz, 1800MHz, 2100MHz, - zespołu anten parabolicznych, - elementów torów antenowych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji dokonując analizy terenu stwierdził, że podstawą dla jej przeprowadzenia były: wniosek inwestora wraz z mapą zasadniczą w skali 1:1000; wyrys i wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., który utracił moc prawną w oparciu o art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1 ustawy oraz dokumentacja dotycząca analizy występowania pól E-M o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019 r., poz. 2448). Dokonując analizy stanu faktycznego zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 2 i art. 61. ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.), organ I instancji wyjaśnił, że działka zamierzenia inwestycyjnego nr [...], stanowi własność B. i P. Z.; jest niezabudowana, użytkowana rolniczo. Inwestor we wniosku wskazał obszar oddziaływania o promieniu 70,0 m dla wyznaczonych azymutów 0° (skierowana na północ), 110° (skierowana na południowy wschód), 245° (skierowana na południowy zachód), licząc od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania i teren wskazany do przekształceń o pow. 100,0 m˛, mieszczący się w granicach władania. W obszarze oddziaływania znajdują się działki oznaczone numerami nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], które są niezabudowane, bądź budynki znajdują się poza zasięgiem oddziaływania. Budynki mieszkalne oraz inne budynki przeznczone na stały pobyt ludzi, zlokalizowane na działkach nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], znajdują się poza zasięgiem wiązek wyznaczonych we wniosku Inwestora o długości 18,5 m dla każdej z anten sektorowych, o azymutach 0° (skierowana na północ), 110° (skierowana na południowy wschód), 245° (skierowana na południowy zachód), nachyleniu maksymalnym tilt 12°, zawieszonych na wysokości 53,3 m n.p.t., a więc miejsc dostępnych dla ludności. Wskazano też, że budynek mieszkalny na działce nr [...] znajduje się w odległości około 156,0 m od planowanej lokalizacji masztu, natomiast budynek gospodarczy w odległości około 169,0 m, budynek mieszkalny na działce nr [...] znajduje się w odległości około 165,0 m od planowanej lokalizacji masztu, natomiast budynki gospodarcze w odległości 148,0 m i 163,0 m; budynek mieszkalny i budynki gospodarcze tworzące jedną bryłę na działce nr [...] znajdują się w odległości około 253,0 m od planowanej lokalizacji masztu; budynek mieszkalny na działce nr [...] znajduje się w odległości około 297,0 m od planowanej lokalizacji masztu, natomiast budynki gospodarcze w odległości 308,0 m i 307,0 m. Oznacza to zdaniem organu, że budynki wskazane na stały pobyt ludzi znajdują się w znacznych odległościach od wskazanego terenu usytuowania masztu. Odnosząc się do przepisów rozporządzenia w Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 t.j.) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Burmistrz Gminy K. uznał, że budynki przeznaczone do stałego pobytu ludzi znajdują się poza zasięgiem wpływu planowanych anten oraz, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagane ubieganie się o wydanie decyzji środowiskowej. Ponadto organ I instancji zwrócił uwagę, że dla działek wymienionych w pkt 4 nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy dla lokalizacji budynków mieszkalnych, ani innych budynków przeznczonych na stały pobyt ludzi, dlatego nie zachodzi konieczność analizowania, czy potencjalnie w zasięgu wiązek wyznaczonych we wniosku Inwestora o długości 18,5 m dla każdej z anten sektorowych, o azymutach 0°, 110°, 245°, nachyleniu maksymalnym tilt 12°, zawieszonych na wysokości 53,3 m n.p.t. znajdowałyby się miejsca dostępne dla ludzi. Analizując stan prawny w oparciu o art. 53 ust. 3 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.) Burmistrz Gminy K. ustalił, że działka nr [...], położona jest w obszarze, który nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani nie została podjęta uchwała Rady Gminy K. w sprawie przystąpienia do jego sporządzenia. Teren działki nr [...], obręb T. , Gmina K., w nieobowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K. przeznaczony był pod funkcję R – "tereny rolne", która nie należy do zadań rządowych i samorządowych o znaczeniu ponadlokalnym, w rozumieniu art. 39 ust 3 pkt 3 i ustawy jw. W oparciu o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., działka będąca przedmiotem zamierzeń inwestorskich nie była objęta obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1326 ze zmianami) nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Dokonując analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 2 i art. 61. ust. 1. pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 71. ust 2, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.), inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ w dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448 t.j.) anteny sektorowe emitujące promieniowanie izotropowe o mocy EIRP maksymalne: 2536 Ponadto organ I instancji wskazał na spełnienie warunków z przepisów szczególnych mających w sprawie zastosowanie. W odwołaniu od powyższej decyzji K. H. wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: - art. 7 Konstytucji RP i art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 r., Nr 30 poz. 168; dalej określanej jako: "kpa") poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie istniały należyte, faktyczne podstawy prawne do jej wydania, oraz wydanie decyzji naruszającej przepisy prawa, która nie spełnia wszystkich wytycznych SKO wyznaczonych w decyzjach z [...].04.2023 r., nr [...] oraz decyzji z [...].02.2024 r., nr [...], - art. 7, art. 8, art. 12 § 1 kpa poprzez naruszenie zasady praworządności, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli i załatwienie sprawy w sposób naruszający te interesy, niedziałanie w sprawie wnikliwie, bezstronnie, w sposób budzący zaufanie, brak rozważenia stanowiska stron, bezkrytyczne przyjmowanie oświadczeń inwestora za prawdziwe, należyte i nie poddając ich stosownej analizie, weryfikacji oraz lekceważąc uwagi mieszkańców, a także lekceważąc wiążące wskazania SKO, - art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nierozpatrzenie sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, poprzestając na dokumentacji - art. 107 § 1 pkt 6 kpa w zw. z art. 107 § 3, 4, 5, art. 7, art. 8 § 2, art. 12 § 1 , art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji bez należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, albowiem organ bezpodstawnie odrzucił, zignorował w sprawie stanowiska mieszkańców, pozostałych stron, racje przedstawione w wiążącej decyzji SKO z dnia [...].04.2023 r. i nie wyjaśnił tego przyczyn, organ nie był wnikliwy, dokładny, staranny, bezstronny, niezależny, nie stał na straży praworządności i prawa, nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i nie rozpatrzył sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, lecz organ rozpatrzył sprawę w sposób stronniczy na korzyść inwestora, bezkrytycznie przyjmując za prawdziwe i słuszne jego oświadczenia, nie dokonując własnych sprawdzeń, kontroli, ustaleń w tym zakresie; w toku sprawy nie ustalono rzeczywistego stanu faktycznego oraz prawnego, gdyż przedłożona do akt dokumentacja inwestora [...] sp. z o.o. jest sfałszowana, poprzez wielokrotne zaniżenie mocy EIRP anten oraz innych parametrów technicznych anten, a także nie podanie wielu innych - kluczowych dla niniejszej sprawy - parametrów nadajników, nie zawarto stosownych opartych na prawdziwych danych obliczeń związanych z promieniowaniem, a ponadto ustalony stan prawny jest nieprawdziwy w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia co do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych; brak należytego uzasadnienia prawnego decyzji w dużej mierze z racji braku należytego ustalenia stanu faktycznego (parametry przedsięwzięcia), - art. 109 § 1 kpa poprzez niedoręczenie decyzji stronom postępowania, a wyłącznie podanie o jej wydaniu wiadomości na BIP, skąd strona dowiedziałam się o decyzji. Jeśli decyzja nie została doręczona żadnej stronie, to nie weszła do obrotu prawnego. Naruszenie to utrudnia wniesienie stronom szczegółowego odwołania, - art. 54 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717; dalej określanej jako: "upzp") poprzez nieokreślenie rodzaju inwestycji, gdyż nie można za takowe uznać ogólnego sformułowania "infrastruktura techniczna - telekomunikacyjna", ani dłuższego sformułowania zawartego na dole str. 1 decyzji (wytłuszczony tekst), co organ popełnił także świadomie, gdyż szerokie rozważania na ten temat zawarło SKO w decyzji z dnia 23.12.2020 r. - art. 54 ust. 1 pkt 2 lit a, b. d upzp poprzez: a) zbyt ogólnikowe warunki i zasady co do ochrony ładu przestrzennego. Organ nie określił szczegółowych i dokładnych warunków i konkretnych działań, które zapewnią ochronę ładu przestrzennego. Techniczne parametry anten związane z promieniowaniem elektromagnetycznym maja znaczenie przy warunkach dotyczących ochrony środowiska i zdrowia, a nie ładu przestrzennego. Dodatkowo strona podniosła, że zostało to uczynione wadliwie, bowiem brak jednostek wielu parametrów i tak np. nie wiadomo, o jakie pasmo chodzi (czy np. 900 MHz, czy też 900 MHz), a ponadto brak również producentów anten, mocy EIRP z uwzględnieniem współczynnika PAPR i kilku innych ważnych parametrów anten sektorowych, nie podano żadnych parametrów urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych i anten parabolicznych, co jest poważnym uchybieniem. Podanie ww. parametrów szczegółowo powinno nastąpić w określeniu rodzaju inwestycji oraz określeniu warunków co do ochrony środowiska i zdrowia, b) błędne określenie warunków i zasad co do ochrony środowiska i zdrowia ludności. Organ nie zawarł rozważań w zakresie stwierdzenia, że generowane przez inwestycję pola elektromagnetyczne nie będą przekraczały dopuszczalnych poziomów promieniowania. Nie określono, jakie powinny być brane pod uwagę dopuszczalne poziomy (są one różne dla różnych częstotliwości) i nie udowodniono, że będą one zachowane w miejscach dostępnych dla ludności, przy rozumieniu tego pojęcia zgodnie z ustawą - Prawo ochrony środowiska; organ w żaden sposób samodzielnie nie dokonał określenia szczegółowych warunków i zasad w tym zakresie, a jest to kompetencja organu, który powinien określić takie warunki, aby inwestycja była w pełni bezpieczna dla środowiska i zdrowia ludzi, c) nieprecyzyjne i ogólnikowe określenie warunków i zasad co do ochrony interesów osób trzecich, - art. 54 ust. 1 pkt 3 upzp poprzez określenie w sposób nie w pełni czytelny linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie, co stanowi niewywiązanie się z wytycznych SKO zawartych w decyzji z [...] kwietnia 2023 r., - art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp poprzez wydanie decyzji, pomimo, że podany przez inwestora obszar oddziaływania jest nieprawidłowy, a organ, pomimo rozważań SKO na ten temat w decyzji z [...].04.2023 r. - przyjął ten obszar oddziaływania za słuszny, mimo iż jest on znacznie zaniżony, co wynika ze złej interpretacji obszaru oddziaływania jako obszaru o przekroczonych dopuszczalnych poziomach pól elektromagnetycznych, a ponadto z uwzględnienia mocy EIRP anten bez współczynnika PAPR, który jest kluczowy w obecnych nowoczesnych technologiach radiowych wykorzystujących impulsy elektromagnetyczne, - art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c upzp poprzez wydanie decyzji, pomimo że inwestor nie podał wszystkich charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r., znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części, tj. poprzez uchylenie Załącznika nr 1 do zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekło w sposób określony Załącznikiem nr 1 do niniejszej decyzji, ustalając jednocześnie, że linie rozgraniczające teren inwestycji pokrywają się z granicami terenu objętego wnioskiem; w pozostałym zakresie utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy, o jakich mowa w ww. art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (pkt 2 oraz 2.1 - 2.9), w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludności, w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, a także wymagania ochrony interesów osób trzecich. Sposób określenia tych warunków w decyzji jest adekwatny do przedmiotu sprawy. Kolegium zwróciło uwagę, że oznaczenia i nazewnictwo stosowane w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, z uwzględnieniem wymagań, o których mowa w art. 54 ustawy, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). Zgodnie z nim, ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się stosując w szczególności nazewnictwo - obiekty infrastruktury technicznej, natomiast ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu. Z rozporządzenia wynika także sposób zapisu ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego (poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu); ustaleń dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (poprzez nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, wynikające z: a) potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.), b) obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody, o których mowa w przepisach o ochronie przyrody); ustaleń dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej (w szczególności poprzez określenie sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych); ustaleń wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: a) pozbawieniem: - dostępu do drogi publicznej, - możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, -dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby;) Zakres szczegółowych wymagań określanych w decyzji jest dostosowywany do przedmiotu postępowania i obowiązujących w danym zakresie przepisów odrębnych. W tej sprawie organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odnoszących się do wadliwego sposobu określenia warunków zagospodarowania terenu. Natomiast w związku z niezgodnością linii rozgraniczających teren inwestycji określonych załącznikiem do zaskarżonej decyzji, z wnioskiem inwestora, Kolegium dokonało zmiany zaskarżonej decyzji w tym zakresie, co znalazło wyraz w sentencji. Ponadto na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy projekt decyzji podlegał uzgodnieniom z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych (Starosta L.) oraz melioracji wodnych (Dyrektor RZGW WP Zarząd Zlewni w T.), a także z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. W związku ze zmianą zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy na etapie postępowania odwoławczego, Kolegium przesłało do ww. organów uzgadniających nowy projekt decyzji celem uzgodnienia albo udzielenia informacji, że Organy podtrzymują swoje wcześniejsze stanowisko (uzgodnienie) w sprawie. W efekcie tego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. postanowił uzgodnić projekt decyzji nie wnosząc uwag pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych (postanowienie z [...].01.2025r.). Z-ca Dyrektora PGW WP Zarządu Zlewni w T. poinformował, że organ podtrzymuje dotychczasowe stanowisko zawarte w postanowieniu z [...].06.2024r. (pismo z [...].01.2025r. doręczone [...].01.2025r.). Starosta L. nie zajął natomiast stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, stąd uzgodnienie należy uznać za dokonane na podstawie art. 53 ust. 5 ustawy. Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a tylko do dokonania jej zmiany, Kolegium wydało decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ odwoławczy wyjaśnił, że materiał dowodowy sprawy i wynikająca z akt charakterystyka inwestycji jest wystarczająca do rozstrzygnięcia sprawy i wbrew zarzutom, nie jest w tym względzie uzasadnione prowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Charakterystyka inwestycji w zakresie jakim wymaga tego art. 52 ust 2 ustawy, została przedstawiona przez wnioskodawcę we wniosku z [...] sierpnia 2022 r., uzupełnionym w dniu [...].09.2022 r. i [...].07.2023 r. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy, charakterystyka inwestycji ma m. in. obejmować określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Decyzja jest wydawana dla określonego we wniosku i tam scharakteryzowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania treści żądania zawartego we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany. To inwestor we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego określa zakres planowanej inwestycji i to on wyłącznie decyduje o tym zakresie, a organy administracji nie mają możliwości wyjścia poza ten wniosek. Kolegium podkreśliło, że wskazywany we wniosku na podstawie art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy - zasięg oddziaływania inwestycji jest weryfikowany przez organy w toku postępowania i ma wpływ na ustalenie kręgu stron postępowania. Kwestionowanie przez inne strony zasięgu oddziaływania podanego we wniosku, nie oznacza zdaniem organu II instancji wadliwości wniosku w tym zakresie, ani nie limituje możliwości wydania decyzji pozytywnej dla inwestora. Stawiany w odwołaniu daleko idący zarzut rzekomego sfałszowania przez inwestora dokumentacji przedłożonej do akt, jest zarzutem nie popartym żadnymi dowodami i nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Całokształt materiału zgromadzonego w aktach nie daje podstaw do twierdzenia, że podane we wniosku parametry są nieprawdziwe, albo nieprawdopodobne, co uzasadniałoby konieczność weryfikacji wniosku. Nie jest przy tym uzasadnione, biorąc pod uwagę przedmiot i cel niniejszego postępowania, oczekiwanie od wnioskodawcy wskazywania we wniosku maksymalnych możliwych parametrów pracy urządzeń, skoro wniosek ma dotyczyć "planowanego sposobu zagospodarowania terenu". Kolegium wyjaśniło również, że zgodnie z art. 53 ust 3 ustawy o decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a jedynie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Z akt wynika, że art. 53 ust 3 ustawy nie został naruszony i doręczenie decyzji nastąpiło, a w związku z tym, że Skarżąca nie jest ani inwestorem, ani właścicielem działki nr [...], zawiadomienie jej o wydaniu decyzji nastąpiło poprzez obwieszczenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy K. H. wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła: 1. rażące naruszenie art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. b i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej określanej jako: "upzp") w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c upzp w zw. z art. 6 kpa poprzez błędne zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że w decyzji Organu I instancji określono wystarczająco wszystkie warunki i szczegółowe zasady co do inwestycji, w tym konieczne parametry inwestycji w sytuacji, gdy w decyzji całkowicie pominięto jakiekolwiek parametry urządzeń RRU i ODU oraz elementów torów antenowych, a ponadto nie podano żadnych parametrów anten radioliniowych oraz nie podano jednostek częstotliwości anten sektorowych, a także nie podano współczynników PAPR anten sektorowych i radioliniowych, wobec czego nie określono należycie warunków i szczegółowych zasad chroniących zdrowie, środowisko i interesy osób trzecich, pomijając pełny zakres inwestycji, co ma to bardzo rozległe i poważne skutki prawne oraz społeczne; Organ I instancji tak ogólnikowo określił skład inwestycji, że może się ona składać z czegokolwiek i może być dowolną inwestycją; Organ w nieuprawniony sposób zmienił zakres inwestycji, gdyż w decyzji o ustaleniu lokalizacji pisze o ,,zespole urządzeń [...] umiejscowionych [...] u podstawy wieży", pomimo, że w dokumentacji inwestora urządzenia nadawczo-odbiorcze znajdują się u góry wieży, w pobliżu anten, 2. naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 1-2 upzp poprzez błędne zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że Burmistrz dokonał analizy, o której mowa w tym przepisie upzp w sytuacji, gdy organ nie ustalił dokładnie wszystkich miejsc dostępnych dla ludności oraz miejsc pracy w okolicy (tj. w jakich miejscach najbliżej położonych od inwestycji istnieje zabudowa mieszkaniowa i istnieją miejsca pracy), nie podał przepisów odrębnych w tym zakresie, lecz jedynie nazwy ustaw, i nie zbadał poziomu pól elektromagnetycznych w tych miejscach, 3. naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I inst., pomimo że odwołanie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż Burmistrz nie podał konkretnych przepisów odrębnych, z którymi zapewnił o zgodności inwestycji, lecz tylko podał nazwy samych ustaw, a powinny być wskazane konkretne jednostki prawa materialnego, co uniemożliwia weryfikację stanowiska Organu o zbadaniu zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi i nie budzi zaufania do obywateli, 4. naruszenie tabeli 13 wierszy 3-7 kolumn 11-15 zawartych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy w zw. z § 9 pkt 1 - 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez błędne zastosowanie polegające na zupełnym pominięciu, że istnieje odrębny dopuszczalny poziom promieniowania dla miejsc pracy, niż dla pozostałych miejsc dostępnych dla ludności i nie zbadanie, czy inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia z dnia 12 czerwca 2018 r., a przecież miejsca pracy mogą znajdować się w pobliżu inwestycji i również w tych miejscach dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych muszą być dochowane, zgodnie z przepisami określonymi w tym rozporządzeniu, czego Organy w ogóle nie sprawdziły, bezkrytycznie dając wiarę inwestorowi, że inwestycja jest zgodna z wszelkimi przepisami, choć Organy nie podały, o jakie konkretnie przepisy chodzi, pomimo, że z § 9 pkt 1-2 rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r. wynika, że dopuszczalny poziom dla miejsc pracy powinien być uwzględniony, 5. naruszenie art. 84 § 1 kpa w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez błędne zastosowanie polegające niepowołaniu - pomimo że zaszła taka konieczność - biegłego sądowego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji ruchomej przy SO w K. w celu uzyskania opinii w kwestii ustalenia: - czy podane w analizie występowania pól e-m - będącej dokumentem prywatnym inwestora - moce EIRP oraz inne parametry techniczne anten i innych urządzeń (w tym urządzeń RRU i ODU - czyli urządzeń nadawczo-odbiorczych) jak też kabli transmisyjnych oraz zasięgi ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych tworzonych przez inwestycję są prawidłowe, a jeśli nie, to jakie są w rzeczywistości, - czy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi w kontekście wytwarzanego pola elektromagnetycznego, - czy dokumentacja zawiera wszystkie konieczne w świetle przepisów prawa i wiedzy współczesnej parametry techniczne stacji bazowej oraz czy są one prawidłowe i kompletne, a jeśli nie, to jakie to parametry powinny być, - jakie inne dokumenty - prócz brakujących kart katalogowych anten - inwestor powinien załączyć do dokumentacji. 6. naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c upzp w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez błędne zastosowanie polegające na braku jakiegokolwiek ustalenia, jakie są charakterystyczne parametry techniczne stacji bazowej telefonii komórkowej oraz jakie są dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, a także poprzez brak ustalenia, czy inwestor podał wszystkie wymagane zgodnie z wiedzą współczesną parametry techniczne inwestycji i dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko oraz czy inwestycja w takiej konfiguracji jest zgodna z wszelkimi przepisami odrębnymi; Organy nie podjęły żadnych samodzielnych ustaleń w tym zakresie, nie powołały biegłego, lecz bezkrytycznie przyjęły, że jest poprawna, samemu nie ustalając, jakie są parametry stacji bazowej i nie mając wiedzy, by móc sprawdzić, czy inwestor rzeczywiście podał wszystkie konieczne parametry w świetle treści ww. przepisu, a ponadto Organy nie wezwały inwestora do nadesłania kart katalogowych anten, pomimo że było to konieczne dla dokonania swobodnej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego i ocenienia zgodności wniosku inwestora z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c upzp, 7. naruszenie kolumn 2-4 wierszy 12-13 tabeli nr 2 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w zw. ze zdaniem pierwszym w pierwszym akapicie po słowie "Objaśnienia" pod tabelą nr 2 w załączniku do ww. rozporządzenia w zw. z § 1 pkt 1 i 2 tegoż rozporządzenia w zw. z art. 7 kpa, art. 8 § 1 kpa, art. 12 § 1 kpa, art. 15, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 84 kpa oraz art. 28 kpa poprzez błędne zastosowanie polegające na braku jakiejkolwiek weryfikacji, czy inwestycja nie będzie przekraczać dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych w środowisku, gdyż było to niemożliwe, bowiem inwestor podał niepełne oraz błędne parametry techniczne anten, a także w dokumentacji inwestora brak obliczeń wyznaczenia mocy EIRP oraz obliczeń wyznaczenia maksymalnych zasięgów występowania ponadnormatywnych pól e-m, co uniemożliwia weryfikację prawidłowości dokumentacji, wskutek czego Organy powinny wezwać inwestora do uzupełnienia tych braków lub powołać biegłego, czego nie uczyniły i nie dopilnowały, czy na pewno nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnego poziomu promieniowania, bowiem oparły się na błędnej i niepełnej dokumentacji inwestora oraz nie poddały jej jakiejkolwiek swobodnej analizie; Organy ponadto błędnie uznały, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach terenu działki inwestycyjnej i najbliżej sąsiadujących działek, pomimo że gdyby tak było, to zasięg telefoniczny byłby wyłącznie w obszarze tych działek, a o oddziaływaniu świadczy jakiekolwiek oddziaływanie pola elektromagnetycznego, a nie tylko oddziaływanie ponadnormatywne i wskutek tego organ błędnie uznał zbyt mały obszar oddziaływania i nie uznał wszystkich właścicieli działek znajdujących się w oddziaływaniu inwestycji za strony postępowania, W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy nie uwzględnił podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów i wniósł o jej oddalenie. Dopuszczone do udziału w niniejszym postępowaniu [...] Stowarzyszenie [...] poparło skargę i również wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji organów I i II inst. W ocenie Stowarzyszenia za stwierdzeniem nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji, w której nie podano dokładnie wszystkich parametrów inwestycji jak moce EIRP anten radioliniowych i sektorowych oraz mocy nadajników RRU oraz parametrów elementów torów antenowych (z racji rażącego naruszenia prawa) przemawia prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 września 2020 r., sygn. II SA/Bd 596/20. NSA wyrokiem z 30 stycznia 2024 r., sygn. II OSK 1122/21, oddalił skargę kasację od wyroku, podzielając argumentację w nim zawartą. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji zdaniem stowarzyszenia jest obarczona tymi wadami, ponieważ podano w niej jedynie moce EIRP anten sektorowych, ale zupełnie pominięto jakiekolwiek parametry anten radioliniowych, pomimo że są to filary inwestycji, a skoro inwestor planuje realizację inwestycji zawierającą też takie anteny, to w decyzji muszą być określone warunki i szczegółowe zasady określające ochronę środowiska i zdrowia od promieniowania generowanego przez anteny (poprzez określenie dokładnych parametrów anten, by nie mogły być przekroczone przez inwestora). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, a wyłącznym jej kryterium jest legalność, czyli zgodność z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267). W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę naruszenia prawa i przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 dalej: P.p.s.a.). Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na mocy art.145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). Skarga została uwzględniona z uwagi na niespełnienie wymogów, wynikających z art. 54 pkt 1 i pkt 2 ustawy z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż sentencja decyzji lokalizacyjnej była nieprecyzyjna, niekompletna w zakresie wymaganych przez ww. przepisy elementów rozstrzygnięcia, jak również sporządzona analiza, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez zbytnią jej ogólnikowość, nie doprowadziła do wymaganego prawem ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. W sprawie niesporna pozostaje okoliczność, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego w zakresie łączności publicznej. Sąd uwzględnił skargę, podzielając częściowo argumenty Skarżącej i dopuszczonego do udziału Stowarzyszenia w kwestii zbyt lakonicznego i ogólnikowego określenia rodzaju planowanej w niniejszej sprawie inwestycji i jej konkretnych warunków. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek ten powinien zawierać (ust. 2): 1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej; 1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie spełnia wymogu określonego w art. 52 ust. 1 pkt 2 lit. b w odniesieniu do oznaczonego na mapie niejednoznacznie terenu inwestycji o wielkości sprzecznej z zapisami wniosku (powierzchnia 100 m2). Brak również rzetelnego i spójnego przedstawienia w formie opisowej i graficznej określenia planowanego sposobu zagospodarowania całego terenu inwestycji, co do którego zaznaczono jego granice na załączniku graficznym. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1. warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza taka musi zostać poprzedzona precyzyjnym ustaleniem rodzaju i charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnych charakterystycznych parametrów. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W ocenie Sądu wydana w sprawie decyzja lokalizacyjna wraz z analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu nie spełniają wymogów, wynikających z przytoczonych powyżej przepisów prawa. Sąd podzielił w tym zakresie ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w wyroku z 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 1122/21, co do tego że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, aby stanowić decyzję lokalizacyjną odpowiadającą wymogom art. 54 u.p.z.p., powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w tym typu anten, z jakich składać ma się planowana wieża telekomunikacyjna, ich mocy oraz ilości. Tylko bowiem takie określenie zamierzenia inwestycyjnego stanowi o realizacji celu publicznego polegającego na budowie obiektu łączności publicznej i tym samym może być objęte decyzją lokalizacyjną. Wobec jednoznacznej treści art. 54 u.p.z.p. zobowiązującej organy administracyjne do wskazania określonych warunków (m in. w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, co jest szczególnie podnoszone w sprawach dotyczących budowy stacji bazowych telefonii komórkowej), należy podkreślić, że warunki te nie mogą być opisane ogólnikowo, bez nawiązania do konkretnych parametrów technicznych, tym bardziej, że parametry techniczne przedsięwzięć determinują i uzasadniają warunki wymagania ochrony środowiska i zdrowia ludzi. W decyzji organu I instancji ustalono "w granicach określonych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji na działce nr [...] obręb [...], gmina K., dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] Sp. z o. o. w W., o kodzie LPN0801A i budowli w postaci wolnostojącej wieży dla potrzeb montażu na niej: - zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży, - zespołu anten sektorowych pracujących w częstotliwościach 800 MHz, 900MHz, 1800MHz, 2100MHz, - zespołu anten parabolicznych, - elementów torów antenowych". Nie wyjaśniono w sprawie czy przedmiot inwestycji stanowią dwa odrębne obiekty budowlane tj. stacja bazowa telefonii komórkowej o kodzie LPN0801A i co wchodzi w jej skład, a odrębnie wieża wolnostojąca "dla potrzeb montażu na niej" wskazanych elementów, na to wskazuje zastosowanie spójnika "i". Organ nie wyjaśnił jednocześnie czy i na jakiej podstawie rozróżnia tak i traktuje oddzielnie stację bazową telefonii komórkowej, a oddzielnie wieżę do montażu czy też nie. We wniosku pkt 7 charakterystyka inwestycji wskazano stacja bazowa telefonii komórkowej, Po wtóre nie określono jednoznacznie (także we wniosku) powierzchni terenu inwestycji, podczas gdy zajmować ma ona jedynie część działki ewidencyjnej. Podkreślenia wymaga, że jednoznaczne określenie terenu inwestycji i wielkości ma znaczenie chociażby przy ustalaniu czy wnioskodawca spełnił warunek określenia sposobu jego zagospodarowania w całości dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. W sytuacji gdy inwestor zamierza na danej wielkości terenie posadowić konkretne przedsięwzięcie to winien przedstawić sposób zabudowy i zagospodarowania całego terenu inwestycji w związku z zamiarem jej realizacji. Oznacza to, że w przypadku zamiaru wybudowania np. stacji bazowej telefonii komórkowej wnioskodawca musi określić planowany sposób zagospodarowania i zabudowy całego terenu inwestycji w granicach jakie określa jako "teren objęty wnioskiem". Konkretna określona przez inwestora powierzchnia tego terenu ma również znaczenie. Tymczasem we wniosku wskazano powierzchnię zabudowy oraz powierzchnię podlegająca przekształceniu jedynie na 100 m2. Wątpliwości w tym zakresie co do oznaczonego terenu inwestycji żaden z organów nie wyjaśnił z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. W pkt 7.2.1. wniosku określono natomiast powierzchnię terenu inwestycji jako 100 m2. Organy nie skonfrontowały tej wielkości z wielkością terenu oznaczonego na załączniku mapowym tj. czy obejmuje on część działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 100 m2. Świadczy to o dowolnej a nie swobodnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie naruszony został art. 54 pkt 2 lit. a. b i d upzp poprzez nieokreślenie w decyzji jednoznacznie ilości i konkretyzacji anten sektorowych, ilości i parametrów anten radioliniowych oraz poprzez nieokreślenie jednostek częstotliwości anten sektorowych i nieokreślenie ich współczynników PAPR, co oznacza brak określenia warunków i szczegółowych zasad chroniących środowisko, zdrowie ludzi i interesy osób trzecich. Niewystarczające jest zatem sprawdzenie zupełności wniosku złożonego przez inwestora, wraz z dokumentacją załączoną do wniosku. Wniosek taki jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie, jednakże nie jest elementem wydanej decyzji. Określenie parametrów anten we wniosku o wydanie decyzji nie jest wiążące dla organów administracji dokonujących kolejnych rozstrzygnięć w oparciu o decyzję lokalizacyjną - takie związanie nie wynika z żadnego przepisu prawa. Zgodnie z art. 55 u.p.z.p. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę wiąże decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie treść wniosku o wydanie takiej decyzji. Możliwość przeciwdziałania realizacji inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jest zatem warunkowana wpisaniem parametrów anten stacji (ich liczby, charakterystyki, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, kierunku usytuowania tj. azymutu) - czego w decyzji organu I instancji zabrakło. We wniosku nie podano wszystkich koniecznych parametrów technicznych całej inwestycji oraz danych charakteryzujących wpływ na środowisko całej inwestycji, a w szczególności nie wcale ilości i mocy EIRP anten radioliniowych, co uniemożliwia weryfikację prawidłowości podanych przez inwestora danych. Użyte w decyzji lokalizacyjnej określenia "zespołu anten parabolicznych", "zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży", "zespołu anten sektorowych pracujących w częstotliwościach (...)" położonej na działce nr [...] obręb [...] gmina K. nie indywidualizuje zamierzenia inwestycyjnego i nie daje możliwości oceny rodzaju i zasięgu jego oddziaływania na środowisko. Istotnym zagadnieniem prawnym powstającym w niniejszej sprawie, rzutującym na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, jest ocena zmiany stanu prawnego w kwestii wyłączenia radiolinii, emitującej pola elektromagnetyczne z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1071) w ten sposób, że w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego). W konsekwencji, dla realizacji tego rodzaju przedsięwzięć nie ma aktualnie obowiązku uzyskania, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r. poz. 1094) uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy jednak zgodzić się ze skarżącą i Stowarzyszeniem, że brak wymogu legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie oznacza całkowitego pominięcia w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Jak wynika z art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. wymogi w tym zakresie co do przedmiotowej decyzji pozostały, a tym samym pozostał obowiązek organu właściwego do wydania decyzji lokalizacyjnej zbadania sprawy w tym zakresie. W konsekwencji, w stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowe telefonii komórkowej na etapie postępowania o wydanie decyzji lokalizacyjnej organ powinien ustalać te aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które dotyczą wpływu na środowisko i zdrowie ludzi, a w szczególności takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i nachylenia (tilt). Organ powinien ustalić również, czy oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska. Obowiązkiem organu jest zatem określenie w decyzji lokalizacyjnej wszystkich parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej istotnych ze względu na jej wpływ na środowisko i zdrowie ludzi, natomiast sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami stanowi podstawę do odmowy ustalenia lokalizacji (art. 56 u.p.z.p.). Wymóg określenia powyższych parametrów inwestycji celu publicznego w decyzji lokalizacyjnej ma również znaczenie ze względu na wiążący charakter tej decyzji na dalszym etapie realizacji inwestycji. Zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z decyzji o lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej winno zatem wynikać, że kwestia oddziaływania inwestycji o określonych parametrach była przedmiotem analizy pod kątem wymogów wynikających m.in. z art. 54 ust. 1 pkt 2b oraz pkt 2d u.p.z.p. Powyższe zagadnienie zostało przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.04.2024, sygn. akt II OSK 1899/21 gdzie stwierdzono, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w szczególności typ i charakterystykę anten, w tym emitowanych przez te anteny pól elektromagnetycznych. Oznacza to, że w decyzji lokalizacyjnej należy wskazać: ilość anten z jakich składać ma się planowana inwestycja, wysokość zamontowania anten, typ anten, moc anten, częstotliwość w jakiej mają pracować poszczególne anteny, kierunki usytuowania (azymuty) anten, wartość pochylenia anten. W konsekwencji, w stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowe telefonii komórkowej, organ nadal powinien ustalać wszystkie aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które wiążą się z wpływem na środowisko i zdrowie ludzi, w szczególności, takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i kąt nachylenia (tilt). Organ powinien ustalić przy tym, czy oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (zob. wyrok WSA w Krakowie z 8 września 2023 r., sygn. II SA/Kr 505/23) W przedmiotowej sprawie inwestor załączył do wniosku charakterystykę inwestycji zawierającą m.in. planowane anteny sektorowe, ich moc, rysunki obrazujące planowany obiekt oraz kopię mapy zasadniczej, na której przedstawiono granice terenu objętego wniosku, zasięg oddziaływania inwestycji, a nadto umiejscowienie instalacji. W aktach sprawy znajduje się analiza występowania obszaru pól elekromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Organy dysponowały zatem materiałem dowodowym, który pozwalał na przeprowadzenie stosownych ocen w kontekście przepisów szczególnych i określenie parametrów inwestycji. Tymczasem w decyzji ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji, wbrew art. 54 pkt 1 u.p.z.p., pomimo określenia zamierzenia inwestycyjnego jako budowa stacji bazowej telefonii komórkowej i budowli w postaci wolnostojącej wieży dla potrzeb montażu na niej określonych anten Organ ograniczył się do podania ogólnego rodzaju zamierzenia, bez określenia szczegółowych parametrów tej konkretnej inwestycji. Określono wysokość wieży, a jeżeli chodzi o dalsze parametry jej wyposażenia, wskazano jedynie, że przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w ww. rozporządzeniu, ponieważ ze względu na wskazane azymuty 0°, 110°, 245°, wiązki nie nachodzą na siebie a ich moc izotropowa EIRP maksymalne: 2536 EPIR<5610 dla każdej pojedynczej anteny nie sumuje się i wobec tego uznano przedsięwzięcie za nie niosące ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko, więc nie było konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Takie określenie zakresu planowanej inwestycji nie jest wystarczająco precyzyjnym określeniem rodzaju inwestycji, stosownie do wymogów art. 54 pkt 1 u.p.z.p. Rolą organu jest ustalenie - oczywiście na podstawie wniosku inwestora - zakresu inwestycji i precyzyjne określenie go w treści decyzji lokalizacyjnej, która będzie wiązać organ na kolejnych etapach postępowania. Wymogów określonych cytowanym wyżej przepisem nie spełnia brak wskazania na mapie stanowiącej załącznik do decyzji lokalizacyjnej - zasięgu oddziaływania inwestycji opartego na rzeczywistych mocach EIRP anten sektorowych i radioliniowych (moce EIRP anten radioliniowych całkowicie pominięto). Nie określono zasięgu oddziaływania promieniowania anten, lecz podano tylko zasięg ponadnormatywnego promieniowania od anten sektorowych, pomimo że ma wcześniejszych etapach postępowania administracyjnego zarzucono organowi naruszenie w tym zakresie, co zobowiązało organ do ustalenia zasięgu oddziaływania całej inwestycji. W konsekwencji, w stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowe telefonii komórkowej, organ powinien określić w sentencji decyzji lokalizacyjnej konkretnie i jednoznacznie wszystkie elementy i aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które wiążą się z wpływem na środowisko i zdrowie ludzi, w szczególności, takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i nachylenia (tilt). "W decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie samego rodzaju inwestycji, lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży - ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny powinny być skierowane" (tak wyrok NSA z 3 lipca 2019 r. II OSK 2157/17, publ. CBOSA). W wyroku z 30 stycznia 2024 r. II OSK 1122/21, publ. CBOSA – NSA wskazał, iż: "na to, że brak szczegółowego określenia parametrów planowanej inwestycji (stacji bazowej telefonii komórkowej) stanowi wadliwość decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA z 18 stycznia 2022 r., II OSK 496/19; z 8 marca 2023 r., II OSK 2733/19, LEX nr 3559262; z 3 lipca 2019 r., II OSK 2157/17, LEX nr 2723919)". Zauważyć także należy, że analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. została w przedmiotowej sprawie sporządzona dość pobieżnie. Nie zawiera ona dokładnych danych dotyczących sposobu zagospodarowania terenów sąsiadujących. Wskazano jedynie, że inwestycja lokalizowana jest na działce użytkowanej rolniczo, przy czym w obszarze oddziaływania znajdują się działki oznaczone numerami nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], które są niezabudowane, bądź budynki znajdują się poza zasięgiem oddziaływania. Wskazano, że budynki mieszkalne oraz inne budynki przeznaczone na stały pobyt ludzi, zlokalizowane na działkach nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], znajdują się poza zasięgiem wiązek wyznaczonych we wniosku Inwestora o długości 18,5 m dla każdej z anten sektorowych, o azymutach 0° (skierowana na północ), 110° (skierowana na południowy wschód), 245° (skierowana na południowy zachód), nachyleniu maksymalnym tilt 12°, zawieszonych na wysokości 53,3 m n.p.t., a więc miejsc dostępnych dla ludności. Załączona do decyzji mapa nie określa rzeczywistego zasięgu oddziaływania inwestycji - czyli zasięgu rozprzestrzeniania się promieniowania. Oddziaływanie promieniowania występuje przy jakimkolwiek jego występowaniu. Nie ma tu znaczenia przekroczenie dopuszczalnych norm promieniowania, bowiem wówczas chodziłoby o oddziaływanie bezprawne, a nie o oddziaływanie prawnie dopuszczalne. I to drugie musi być określone na mapie, która stanowi załącznik do decyzji. Organ nie ustalił, jaki byłby rzeczywisty zasięg całego (a nie tylko ponadnormatywnego) oddziaływania stacji bazowej w całości (a nie tylko w zakresie anten sektorowych, z pominięciem anten radioliniowych, pomimo że one też wytwarzają promieniowanie, które świadczy o oddziaływaniu inwestycji). Żeby to uczynić, inwestor winien zostać zobowiązany do przedłożenia dokumentów określających wszystkie parametry inwestycji oraz do przedłożenia zasięgu oddziaływania inwestycji. Ten zasięg zależy od mocy EIRP anten oraz od parametrów, które decydują o mocy EIRP anten. Organ powinien mieć możliwość weryfikacji rzeczywistych parametrów inwestycji, aby móc samemu swobodnie zweryfikować na ich podstawie, czy podany przez inwestora zasięg oddziaływania jest prawidłowy. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie dokonał wystarczającej analizy, o której stanowi art. 53 ust. 3 u.p.z.p., w szczególności organ zaniechał przeprowadzenia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w szczególności analizy w zakresie konfiguracji antenowej projektowanej stacji bazowej (liczba i typ anten, ich moc, częstotliwości, umiejscowienie oraz ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i nachylenia) oraz rozkładu pól elektromagnetycznych wokół projektowanej stacji bazowej. W ocenie Sądu, szczegółowość ustaleń dokonywanych przez organy administracyjne, zwłaszcza w sprawach, w których interesy stron postępowania są rozbieżne, ma bezpośrednie przełożenie na poziom realizacji zasad postępowania administracyjnego ujętych w art. 8 i art. 11 k.p.a. tj. zasady przekonywania i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Sama prawidłowość postępowania przeprowadzanego przez organ administracyjny, ani sama kontrola prawidłowości wniosku inwestora nie będzie przekonująca dla stron postępowania, jeśli w doręczonych im decyzjach administracyjnych nie zostanie uwypuklone, jakie okoliczności faktyczne organ ten wziął pod uwagę przy wydaniu decyzji. Dlatego wskazanie wszystkich istotnych z punktu odziaływania inwestycji parametrów jest wymagane także w świetle zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Resumując, choć rozwijanie urządzeń łączności publicznej, z której obywatele powszechnie korzystają, jest zgodne z szeroko pojętym interesem społecznym to jednak, mając na uwadze wpływ tych inwestycji na ład przestrzenny, środowisko, zdrowie ludzi, ochronę zabytków, organy powinny dołożyć wszelkich starań, aby zweryfikować, czy dopuszczana inwestycja celu publicznego nie narusza przepisów szczególnych, do czego niezbędne jest określenie istotnych parametrów takiej inwestycji warunkujących jej wpływ na środowisko, takich jak ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i nachylenia (tilt). Tak jak parametrami charakterystycznymi inwestycji kubaturowych określanych w decyzjach o warunkach zabudowy jest linia zabudowy, wysokość, szerokość elewacji frontowej czy wskaźnik powierzchni zabudowy, tak ww. parametry techniczne są istotnymi parametrami inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej. Podkreślenia wymaga, że w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego bada się nie tylko uwarunkowania planistyczne, zatem czy z punktu widzenia ładu przestrzennego taka inwestycja może powstać, skoro ustawodawca wyraźnie w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. nakazuje badać m.in. warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych oraz w art. 54 u.p.z.p. nakazuje w treści decyzji lokalizacyjnej określić warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. Wymagają tego także zasada zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a), zasada informowania stron o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych determinujących rozstrzygnięcie (art. 9 k.p.a.) oraz zasada przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. W związku z powyższym Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do istotnego uchybienia normom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., a nadto art.52 ust. 2 pkt 2 lit. b i 54 pkt 1 i pkt 2 lit. b i d u.p.z.p., w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W ponownie prowadzonym postępowaniu obowiązkiem organu będzie wezwanie inwestora do sprecyzowania treści wniosku i jego uzupełnienie w zakresie określonym wskazanymi przepisami prawa, a dalej przeanalizowanie wniosku inwestora pod katem oddziaływania planowanej inwestycji na tereny dostępne dla ludności tj. uzupełnienie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu o dane świadczące o sposobie zagospodarowania nieruchomości sąsiadujących oraz ustalenie istotnych elementów i cech zamierzenia inwestycyjnego oraz ich przeanalizowanie. Dokonana przez organ analiza winna znaleźć odzwierciedlenie w treści wydanej decyzji. Odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi i stanowiska uczestnika postępowania - Stowarzyszenia na obecnym etapie postępowania byłoby przedwczesne, bowiem w pierwszej kolejności istotne będzie doprecyzowanie przez inwestora wniosku i ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wydanie decyzji co do istoty sprawy. Podkreślenia wymaga jednak, że argumentacja zmierzająca do wykazania przez stronę skarżącą, że na skutek błędnego określenia obszaru oddziaływania inwestycji mogłyby niewłaściwie być ustalone strony postępowania, nie może odnieść skutku bowiem skarżąca wnosi skargę jedynie w zakresie własnego indywidualnego interesu prawnego. Jeżeli inne podmioty uważają, że z naruszeniem obowiązujących przepisów pozbawiono je możliwości dochodzenia realizacji ich praw w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem skarżonej w tej sprawie decyzji admiracyjnej, winny skorzystać z właściwych instytucji procesowych np. trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. P.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd na rzecz skarżącej zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, stanowiących równowartość uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 500 zł.