II SA/Bd 269/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. U. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na postanowienie [...] Inspektora Pracy w B. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Stanowiące przedmiot skargi w sprawie postanowienie [...] Inspektora Pracy w B. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia doręczono pełnomocnikowi K. P. w dniu 18 grudnia 2012r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w treści tego postanowienia, stronie przysługiwało prawo wniesienia na to rozstrzygnięcie "skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, adres 85-035 Bydgoszcz, ul. Jana Kazimierza 5 w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, który zaskarżoną decyzję wydał". W dniu 14 stycznia 2013 r. (data stempla pocztowego) J. U. wniosła na ww. postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, adresując ją w następujący sposób Wojewódzki Sąd Administracyjny Bydgoszczy [...]. ul. [...] (adres organu administracji). Mylnie zaadresowana przesyłka została zwrócona skarżącej przez Pocztę Polską w dniu 24 stycznia 2013 r. z adnotacją "adresat nieznany pod wskazanym adresem". W dniu 28 lutego 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie) J. U. prawidłowo adresując wniosła za pośrednictwem organu skargę na opisane wyżej postanowienie [...] Inspektora Pracy w B.. Jednocześnie skarżąca wystąpiła do tutejszego Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że skargę wniosła w terminie wpisując odbiorcę Sąd Administracyjny oraz adres [...] Inspektora Pracy. Podkreśliła, że pouczenie o sposobie wniesienia skargi było dla niej niezrozumiałe. W odpowiedzi na skargę, [...] Inspektor Pracy w B. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Podstawą prawną do przywrócenia terminu dla dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej – p.p.s.a.), który stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wymogi formalne takiego wniosku precyzuje treść art. 87 § 1 do § 4 p.p.s.a wprowadzając wymóg, by wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1); w jego treści zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi (§ 2); wniosek został złożony za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3) a wraz z nim by wnioskodawca dokonał czynności, której nie dokonał w terminie (§ 4). W stanie sprawy, strona skarżąca dopełniła wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu w rozumieniu art. 87 § 1 p.p.s.a. (który należało liczyć od daty zwrotu korespondencji skierowanej na niewłaściwy adres – data zwrotu 24 stycznia 2013 r.). Wniosek strony nie mógł być pomimo tego rozpoznany pozytywnie z uwagi na niespełnienie ustawowej przesłanki przywrócenia wnioskowanego terminu (o charakterze merytorycznym), a mianowicie, braku zawinienia w uchybieniu terminowi. Do takiego uchybienia doszło bowiem, zdaniem Sądu, w następstwie okoliczności zawinionych przez wnioskodawcę. Jak podkreślono wyżej, jedną z przesłanek przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy, przy czym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Z niekwestionowanych przez stronę ustaleń faktycznych w sprawie wynika, że przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia skargi (który mijał w dniu 17 stycznia 2013 r.) stanowiło błędne zaadresowanie koperty, w której była skarga. Wpisano jako adresata Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, natomiast adres [...] Inspektora Pracy w B.. Okoliczność ta, zdaniem strony, obciąża organ administracji, który nieprecyzyjnie zredagował treść pouczenia o trybie zaskarżenia postanowienia drugoinstancyjnego. Na tej podstawie skarżąca wywodziła o zasadności złożonego wniosku. Sąd stanowiska strony skarżącej nie podziela, uznając na tle okoliczności sprawy, że strona skarżąca ponosi winę w wadliwym zaadresowaniu skargi choćby w postaci lekkiego niedbalstwa, a ta okoliczność, zgodnie z ugruntowanym poglądem sądownictwa administracyjnego, wyklucza brak zawinienia w rozumieniu art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 122/12, LEX nr 1121251 oraz z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 135/12, LEX nr 1121266). Odnosząc się do argumentacji podniesionej we wniosku wymaga w pierwszej kolejności wyjaśnienia, że zawarte w postanowieniu drugoinstancyjnym pouczenie jest prawidłowe. Ocenę tę należy odnieść zarówno do wskazanego w nim tzw. pośredniego trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (za pośrednictwem organu, którego działalność stanowi przedmiot skargi), jak i okoliczności, że organ podał w tym pouczeniu jedynie adres sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, nie ma racji skarżąca twierdząc, że treść pouczenia mogła być dla niej niezrozumiała. Z treści tego pouczenia wynika przecież jasno, że adres wskazany w pouczeniu odnosi się do adresu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, o czym świadczy zarówno okoliczność, że adres ten został wymieniony po słowach "stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy", jak i to, że dopiero po podaniu tego adresu i od nowego zdania zawarte jest pouczenie o tym, że czynności tej należy dokonać "za pośrednictwem organu, który zaskarżoną decyzje wydał". Wymaga dodatkowo zwrócenia uwagi, że pomimo błędnego zaadresowania przesyłki zawierającej skargę, sama skarga została opisana prawidłowo, tj. w jej tzw. nagłówku zaznaczono, że skarga jest składana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem [...] Inspektora Pracy w B. oraz wskazano prawidłowy adres tego organu, tj. w [...]. Należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.) przesyłkę lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej. W związku z powyższym operator pocztowy w sposób prawidłowy zastosował art. 27 ust. 1 ww. ustawy zwracając przesyłkę nadawcy z powodu niemożliwości jej doręczenia. Podmiot świadczący usługi pocztowe nie może dowolnie doręczać przesyłki, nawet gdy prawidłowy adres jest mu znany. Należy więc przyjąć, że okoliczności przedstawione przez skarżącą nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu nadanie skargi na niewłaściwy adres organu nie stanowi w tym wypadku podstawy uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Błąd tego rodzaju, skutkujący niedotrzymaniem ustawowego terminu, należy bowiem uznać za brak należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, w pełni obciążający stronę skarżącą. Nadto w ocenie Sądu skarżąca nie dochowała, zatem nie tylko należytej staranności, jakiej można wymagać od przeciętnego uczestnika postępowania znajdującego się w jej sytuacji procesowej, ale i wręcz staranności minimalnej polegającej na uważnym zaadresowaniu koperty nadania skargi zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym postanowieniu. Wobec powyższego można jej przypisać winę w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności w ocenie Sądu nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 p.p.s.a., tzn. strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.