II SA/Bd 27/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody K.-P. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, na rzecz radcy prawnego M. B.-Z. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w W., z upoważnienia Starosty Powiatu W., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po wznowieniu postępowania, uchylił decyzję Starosty W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] o uznaniu M. W. za osobę bezrobotną z dniem [...] lutego 2010 r. i jednocześnie orzekł o odmowie uznania jej za osobę bezrobotną z dniem [...] lutego 2010 r. Decyzja została wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek uchylenie, w trybie odwoławczym, uprzedniej decyzji Starosty W. z dnia [...] maja 2012 r. – decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Pismem z dnia [...] września 2012 r. (wpływ do organu [...] września 2012r.) M. W., za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy w W., zwróciła się do Wojewody [...] o przywrócenie terminu odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] lipca 2012r. dotyczącej odmowy uznania ją za osobę bezrobotną z dniem [...]maja 2010r. Strona wskazała, że uchybienie terminu wynikało z jej pobytu poza W., co uniemożliwiało odebranie w terminie korespondencji. Pobyt poza miejscem zamieszkania trwał dłużej niż dwa tygodnie, co skutkowało tym, że pismo w ważnej dla strony sprawie wróciło do organu. W organie poinformowano, że pismo może już otrzymać tylko do wiadomości, gdyż termin do wniesienia odwołania upłynął. M. W. zarzuciła, że w ten sposób pozbawiono ją możliwego odwołania się od krzywdzącej dla niej decyzji, odmowy uznani a za osobę bezrobotną od dnia [...] lutego 2010r. Jednocześnie strona powołała się na art. 9 K.p.a. Postanowieniem z dnia [...] września 2012r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 58 w zw. z art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] lipca 2012r. W uzasadnieniu organ wskazał, że odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dnia od dnia jej doręczenia decyzji (art. 129 § 2 K.p.a.). Organ wskazał, że niewniesienie w terminie odwołania skutkuje uznaniem decyzji za ostateczną. Art. 58 K.p.a. przewiduje możliwość przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ale jest to uwarunkowane prośbą strony, która jest obowiązana uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, a prośba o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania winna być wniesiona w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji podjął próbę wysłania wnioskującej przedmiotowej decyzji w dniu [...] lipca 2012r. listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres wskazany w dniu rejestracji. Z uwagi na niezastanie adresata w miejscu wskazanym jako miejsce zamieszkania listonosz pozostawił w dniu [...].07.2012r. awizo. Po raz kolejny list awizowany był w dniu [...].07.2012r., a następnie w dniu [...].08.2012r. przesyłka została zwrócona do adresata. Taki sposób doręczenia, zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. uważa się za dokonany z upływem ostatniego dnia 14 dniowego okresu przechowywania przesyłki przez urząd pocztowy. Wojewoda ustalił, że na decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. dotyczącą uchylenia, po wznowionym postępowaniu, decyzji z [...] marca 2010r. o uznaniu M. W. za osobę bezrobotną wraz z orzeczeniem o odmowie uznania za osobę bezrobotną, nie zostało wniesione w ustawowym terminie odwołanie. W dniu [...] września 2012r. do PUP dostarczono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (data wpływu do organu). M. W. z wniesieniem prośby nie dopełniła czynności, dla której określony był termin, czyli nie wniosła odwołania. Wobec tego organ uznał, że należało orzec o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie organ pouczył, że od niniejszego postanowienia przysługuje zażalenie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w Warszawie, w terminie 7 dni od jego doręczenia. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej, na podstawie art. 134 oraz art. 141 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a., stwierdził niedopuszczalność zażalenia M. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest ostatecznym rozstrzygnięciem organu administracji kończącym postępowanie administracyjne. Nie przysługuje na nie zażalenie, bo nie przepisują tego przepisy K.p.a., lecz skarga do sądu administracyjnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270). Jednocześnie Minister PiPS wskazał, że błędne pouczenie co do środka zaskarżenia w zaskarżonym zażaleniem postanowieniu, nie może szkodzić stronie, której przysługuje możliwość wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sadu administracyjnego. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. [...] Urząd Wojewódzki, w związku z błędnym pouczeniem zawartym w ww. postanowieniu co do środka zaskarżenia oraz upływem (w dniu [...] października 2012r.) terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, pouczył stronę o możliwości wniosku do sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, którego uchybienie nastąpiło bez jej winy. Pismami z dnia [...] listopada 2012 r. (wpływ do organu [...] listopada 2012r.) M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o przywrócenie uchybionego bez swojej winy terminu do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] lipca 2012 r. (uzupełniono pismem z dnia [...] lutego 2013r.) wraz z przedmiotową skargą. W uzasadnieniu Skarżąca wyjaśniła przyczyny nieodebrania w terminie decyzji organu pierwszej instancji i okoliczności niezwłocznego złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, z która się nie zgadza. Wskazała, że to co dla niej było jednoznaczne (nie posiada bowiem wiedzy prawniczej), nie było jednoznaczne w świetle prawa dla organu odwoławczego, który zarzucił, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, skarżąca nie dopełniła tej czynności – nie wniosła odwołania od decyzji. Nadto strona powołując się na dotychczasowe doświadczenia podniosła, że sądy, organy władzy i administracji publicznej, w sytuacji gdy petent złoży podanie, wniosek niepełny, lub nie całkiem zgodny z przepisami, wzywały do uzupełnienia lub usunięcia wad prawnych w odpowiednim terminie. W niniejszej sprawie tak się jednak nie stało. Ponadto skarżąca podniosła merytoryczne zarzuty naruszenia prawa wobec decyzji organu pierwszej instancji, w tym nieustosunkowania się do jej zarzutów wskazanych we wcześniejszym odwołaniu. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...]przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. Sąd przywrócił termin do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Na rozprawie w dniu [...] lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącej, radca prawny ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, podtrzymał skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Pełnomocnik podkreślił, że strona wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. W treści wniosku bowiem, stanowiącego jednocześnie odwołanie, skarżąca wskazała jednoznacznie, że nie zgadza się z decyzją odmawiającą jej statusu osoby bezrobotnej, gdyż decyzja ta jest dla niej krzywdząca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę zaskarżonego aktu organu administracji publicznej pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.). Godzi się również pokreślić, iż co do zasady, w myśl art. 133 § 1 P.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie odmowy przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] lipca 2012 r., którą w trybie wznowieniowym organ ten uchylił uprzednią decyzję ostateczną tego i orzekł o odmowie uznania M. W. za osobę bezrobotną. Zaskarżone orzeczenie organu administracji publicznej jest zatem wyłącznie orzeczeniem proceduralnym, którym organ odwoławczy nie mógł i nie rozstrzygał merytorycznie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej co do istoty decyzją organu pierwszej instancji. Oznacza to, iż sformułowane w skardze zarzuty merytoryczne dotyczące decyzji Starosty W. z dnia [...] lipca 2012 r. o uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2010r. o uznaniu strony za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania tego statusu, pozostają poza sferą kontrolną Sądu w niniejszej sprawie. Przedmiotem zainteresowania Sądu pozostaje jedynie ocena zasadności odmówienia skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] lipca 2012 r. Analizując argumenty zaskarżonego postanowienia, w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego, nie sposób zgodzić się z zaprezentowanym przez organ odwoławczy stanowiskiem. Zważyć przyjdzie, że ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej "K.p.a.", w art. 58 przewiduje instytucję przywrócenia uchybionego terminu, która stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Przesłanki przywrócenia przez organ terminu są następujące: a) uprawdopodobnienie przez wnoszącego prośbę (zainteresowanego), że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wnoszący podanie (zainteresowany) musi zatem uprawdopodobnić istnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie, b) wniesienie prośby o przywrócenie terminu, c) jednocześnie z wniesieniem prośby należy dokonać czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, d) wniesienie prośby o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Ten 7-dniowy termin jest nieprzywracalny (art. 58 § 3 K.p.a.). Tak więc warunkiem przywrócenia terminu, zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a., jest uprawdopodobnienie, że jego uchybienie nastąpiło bez winy wnoszącego pismo. Jednocześnie skuteczność tego wniosku uzależniona jest od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z art. 58 K.p.a., w tym dochowania terminu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu oraz jednoczesnego dokonania czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin. Datą, od której należy liczyć ten termin, jest data uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. W sprawie organ nie badał wystąpienia wszystkich przesłanek, ograniczając się do ustalenia, że skarżąca nie dokonała czynności, dla której dokonania uchybiła termin, tzn. nie złożyła wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pisemnego odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] lipca 2012 r.. Dokonana przez organ wykładnia art. 58 § 2 zd. 2 K.p.a. jest, zdaniem Sądu, błędna. Warunek "jednoczesnego" dokonania obu czynności - złożenia wniosku o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, o którym mowa w art. 58 § 1 zd. 2 K.p.a. nie musi polegać na złożeniu odrębnego pisma, będącego odwołaniem od decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, który Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela, iż warunek jednoczesnego dopełnienia czynności jest spełniony, gdy: strona złożyła odrębny wniosek o przywrócenie uchybionego terminu i wraz z tym wnioskiem dopełniła spóźnionej czynności (np. złożyła odwołanie, dla wniesienia którego termin ustawowy został przez stronę uchybiony), strona zawarła wniosek o przywrócenie terminu w treści dopełnianej czynności (np. zamieściła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w treści odwołania), strona we wniosku o przywrócenie terminu zawarła czynność, dla której określony był termin (np. wzmiankę o tym, że jest niezadowolona z rozstrzygnięcia organu I instancji), co należy rozumieć jako dokonanie czynności polegającej na wniesieniu odwołania. Każda z przedstawionych wyżej form zachowania się strony odpowiada wymogowi "jednoczesnego" złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu i dokonania czynności, dla której termin został uchybiony, decyduje, bowiem nie tyle sformułowanie pisma sporządzonego przez stronę, co jego istota i zamiar strony (wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 762/06 - LEX nr 347861). Zatem w sytuacji, gdy strona składa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, to nie powinno z reguły budzić wątpliwości, że dokonanie takiej czynności jest już wyrazem woli zaskarżenia tej decyzji. Zamieszczenie w treści wniosku wypowiedzi odnoszącej się do treści decyzji, którą strona chce odwołaniem zaskarżyć i z której jest niezadowolona, powinno być traktowane, jako spełnienie wymogu art. 58 § 2 zd. 2 K.p.a., co do jednoczesnego dokonania czynności, dla której termin był określony, a więc wniesienia odwołania. Analiza akt sprawy prowadzi do stwierdzenia, że M. W. w istocie nie złożyła odrębnego odwołania od kwestionowanej decyzji Starosty W. z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej, jednak we wniosku datowanym na [...] września 2012 r. (wpływ do PUP [...] września 2012 r.) o przywrócenie terminu odwołania od ww. decyzji wskazała jednoznacznie, że jest niezadowolona z treści: "krzywdzącej mnie decyzji nie uznania za osobę bezrobotną z dniem [...] lutego 2010r.", co należało potraktować, jako odwołanie od tej decyzji. Wszakże przepisy K.p.a. nie przewidują żadnej szczególnej formy, ani wymogów dla tego środka zaskarżenia nieostatecznych decyzji administracyjnych. Nadto organ, wbrew dyspozycji art. 9 i art. 64 § 2 K.p.a. nie wezwał skarżącej do określenia jej żądania. Art. 7 K.p.a., wsparty regulacjami zawartymi w art. 8 i 9 K.p.a., stanowi podstawę do życzliwej interpretacji przez organ pism składanych przez stronę. Organ administracji winien uwzględnić intencję strony a nie literalną treść pisma, jeżeli miałoby to przysłużyć się słusznemu interesowi obywatela. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ dokonał błędnej wykładni art. 58 K.p.a., a nadto naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 7 i art. 9 K.p.a.). W sytuacji bowiem, gdy organ miał wątpliwości, co do tego, czy faktycznie wolą skarżącej było spowodowanie, aby sprawa została rozpoznana w postępowaniu odwoławczym powinien był, korzystając z instytucji art. 9 K.p.a., zwrócić się do strony o jednoznaczne określenie woli. Zachodzi, zatem konieczność zbadania przez organ tej okoliczności oraz zbadanie wystąpienie pozostałych przesłanek określonych w art. 58 K.p.a., co organ na skutek błędnej wykładni zupełnie pominął. Nie zostało zatem ustalone w szczególności to czy strona dochowała terminu do wniesienia przedmiotowego żądania, ani też to czy uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Rozpoznając sprawę w tym zakresie organ odwoławczy winien podjąć czynności niezbędne celem ustalenia powyższych istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku okoliczności. Podkreślenia wymaga, za orzecznictwem sądów administracyjnych, że występowanie w art. 58 § 1 K.p.a. przesłanki uprawdopodobnienia braku winy nie zwalnia organu od podjęcia wszelkich działań, których celem, z uwagi na słuszny interes obywateli, i efektem będzie dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy i potwierdzenie przez osobę wnioskującą wiarygodności i okoliczności, na które powołała się, podając przyczynę niedopełnienia w terminie określonych czynności procesowych. W sytuacji, gdy strona nie podała daty, w jakiej ustała przyczyna w uchybieniu terminu organ zobligowany jest do wezwania do usunięcia braków wniosku w trybie art. 64 § 2 K.p.a. (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1330/05, z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1431/10, z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1813/11, opubl. CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto wskazać należy, że skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu akcentuje fakt długiej nieobecności w miejscu zamieszkania i pośrednio skuteczności doręczenia zastępczego jej decyzji organu pierwszej instancji. Okoliczność ta również wymaga uwzględnienia przy rozpoznaniu wniosku. W szczególności ustalić należy, czy zostały dopełnione wszystkie warunki umożliwiające uznanie pisma (decyzji organu pierwszej instancji) za skutecznie doręczone w rozumieniu art. 44 K.p.a., w tym czy strona w nowym postępowaniu wznowieniowym została pouczona o obowiązku wynikającym z art. 41 §1 w zw. z art. 9 K.p.a. oraz o konsekwencjach jego zaniedbania – art. 41 § 2 K.p.a. Organ winien mieć przy tym na uwadze, że nieprawidłowe doręczeni pisma stanowi okoliczność wskazująca na brak winy osoby zainteresowanej w niedochowaniu terminu (vide wyrok NSA z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 688/11). Stwierdzone uchybienia dają podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia z uwagi na naruszenie powołanych przepisów prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym jej rozpoznaniu organ odwoławczy zobowiązany będzie, uwzględniając powyższe wskazania, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające oraz ewentualnie umożliwić stronie wypowiedzenie się, co do okoliczności mających znaczenie w sprawie, w celu wyjaśnienia kwestii zasadności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ zważy jednocześnie, że przywrócenie terminu z art. 58 § 1 K.p.a. może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której osoba nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej o swoje interesy. Ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 K.p.a. musi odbywać się z odwołaniem do całokształtu okoliczności konkretnego przypadku. Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności, ze względu na naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 58 K.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Sąd przyznał radcy prawnemu wynagrodzenie w wysokości stawki minimalnej wynikającej z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 490).