II SA/Bd 276/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z[...], po rozpatrzeniu wniosku Ż. Ł. - prowadzącej PPHU [...] w R., Wójt Gminy[...], na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 i art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), a także § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213 poz. 1397 z późn. zm.), w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. Przetwarzanie odpadów z tworzyw sztucznych w miejscowości [...] na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem ewidencyjnym 24/1 i jednocześnie określił warunki jego realizacji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniesiono, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397 ze zm.), w związku z art. 172 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), planowana inwestycja polegająca na przetwarzaniu odpadów z tworzyw sztucznych kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego może być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wójt Gminy [...] pismem znak: [...] r., zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w[...], w sprawie wydania opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia [...] wyraził opinię, że po zapoznaniu się z charakterystyką zamierzenia zawartą w przedłożonej karcie informacyjnej przedsięwzięcia jest zdania, że dla powyższego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu swojej opinii stwierdził między innymi, że inwestor zamierza przetwarzać rocznie 2100 MG odpadów z tworzyw sztucznych. Na działce objętej wnioskiem posadowiony jest dom mieszkalny oraz hala produkcyjna z utwardzonym placem manewrowym. Hala produkcyjna była niegdyś wykorzystywana pod działalność związaną ze skupem złomu i makulatury. W ramach planowanej inwestycji nie planuje się budowy nowych obiektów. W bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej znajdują się pola uprawne. Najbliższy budynek mieszkalny znajduje się w odległości ok. 60 m od hali produkcyjnej. Kolejne zabudowania typu zagrodowego znajdują się w odległości ok. 200m. Wskazano, że do przetwarzania odpadów wykorzystywane będą odpady inne niż niebezpieczne typu: odpady z tworzyw sztucznych, odpady opakowaniowe pozyskane z punktów zbierania odpadów, zakładów produkcyjnych oraz od osób prywatnych. Proces produkcyjny składać się będzie z następujących etapów: przewóz odpadów na teren zakładu, rozładunek i przyjęcie surowców, segregacja i kontrola jakości, rozdrabnianie (cięcie piła tarczową), mielenie (przy użyciu specjalistycznego młyna do tworzyw sztucznych), magazynowanie przemiału, sprzedaż odbiorcom do dalszego odzysku. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów z tworzyw sztucznych przewidzianego do realizacji na działce o nr ewidencyjnym 24/1 położonej w miejscowości [...] nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu powołał się na informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (uzupełnionej 15 lipca, 5 sierpnia, 4 i 23 września 2014 r.), dotyczące charakterystyki planowanej inwestycji. Najbliżej położona zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości około 60 m od hali produkcyjnej i terenu objętego planowanym zamierzeniem inwestycyjnym. Pozostała rozproszona zabudowa zagrodowa występuje dopiero w odległości 200m od planowanego miejsca realizacji inwestycji. Na terenie działki znajduje się szczelne bezodpływowe szambo o poj. 8 m³. W wezwaniu z dnia 4 lipca 2014 r. organ opiniujący wskazał na potrzebę rozpatrzenia innych wariantów, tj. podłączenia do kanalizacji lub budowa przydomowej oczyszczalni ścieków względem zaproponowanego szamba. W opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zbiorniki na ścieki nie są akceptowane, mogą bowiem stwarzać realne zagrożenie dla środowiska gruntowo-wodnego, gdyż skład ścieków sprawia, że jest to źródło fermentujących substancji organicznych, bakterii wirusów chorobotwórczych. W wyniku beztlenowego rozkładu ścieków tworzą się toksyczne gazy. Podstawowym źródłem zanieczyszczenia wód powierzchniowych i podziemnych są ścieki sanitarne, które największe zagrożenie stwarzają w miejscowościach posiadających wodociąg, a nie posiadających kanalizacji, wyposażonych jedynie w zbiorniki bezodpływowe. Planowana inwestycja polega na adaptacji istniejącego obiektu, który podłączony jest do istniejącego szczelnego szamba. Inwestor zaproponował właśnie taki sposób rozwiązania gospodarki ściekowej. W najbliższym czasie nie będzie możliwe podłączenie obiektu do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej w związku z powyższym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zalecił zastosowanie przydomowej oczyszczalni ścieków. Organ orzekający wyjaśnił, iż w procesie technologicznym nie przewiduje się mycia odpadów. Woda pobierana będzie z sieci wodociągowej i zużywana wyłącznie do celów socjalno-bytowych. Zwrócono też uwagę, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na obszarze dorzecza Odry, dla którego opracowano Plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry, przyjęty uchwałą Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2011 r. (M.P. z dnia 27 maja 2011 r., Nr 40, poz. 451), jednak z uwagi na rodzaj skalę i lokalizację przedsięwzięcia stwierdzono, że jego realizacja i eksploatacja nie wpływa na ryzyko nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w ww. dokumencie. Brak wpływu na stan ilościowy i chemiczny wynika z charakterystyki przedsięwzięcia oraz zidentyfikowanych oddziaływań związanych z jego realizacją i eksploatacją. Inwestycja w ocenie organu zlokalizowana jest poza obszarami chronionymi z tytułu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.), w tym poza wyznaczonymi, mającymi znaczenie dla Wspólnoty i projektowanymi, przekazanymi do komisji Europejskiej obszarami natura 2000. Zgodnie z przedłożoną i uzupełnioną dokumentacją, realizacja zadania nie wiąże się ingerencją w koryto cieków, nie wymaga usunięcia drzew i krzewów oraz niszczenia miejsc występowania naturalnych siedlisk, w tym obszarów leśnych, podmokłych, bagiennych i torfowisk. W związku z powyższym stwierdzono, że realizacja analizowanego przedsięwzięcia z uwagi na jego charakter nie będzie wiązać się ze znacząco negatywnym oddziaływaniem na środowisko w zakresie przyrodniczym. W uzupełnieniu z dnia 3 września 2014 r. inwestor potwierdził, że w ramach prowadzonego punktu skupu odpadów, zamierza również zbierać złom (zgodnie z posiadaną decyzją Starosty [...] z dnia[...], zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów). Zbieranie złomu stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl § 3 ust. 1 pkt 81 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor jednakże nie zastosował się do wskazań zawartych w wezwaniu z dnia [...] r., w którym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] zaproponował inwestorowi rozszerzenie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w tym zakresie oraz uzupełnienie i ujednolicenie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Przedmiotowa opinia obejmuje zakres rzeczowy wskazany wyłącznie w § 3 ust. 1 pkt 80 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Zdaniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zastosowanie prawidłowych rozwiązań projektowych, technicznych i technologicznych, zachowanie podstawowych zasad sztuki budowlanej oraz właściwa organizacja prac zapewni ochronę środowiska na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Biorąc pod uwagę stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz analizując wniosek inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia pod kątem uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, Wójt Gminy [...] Postanowieniem z dnia[...], nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz odstąpił od określenia zakresu raportu dla przedsięwzięcia celu publicznego polegającego na przetwarzaniu odpadów z tworzyw sztucznych w miejscowości [...] na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem ewidencyjnym 24/1 - gmina [...]. Organ zwrócił też uwagę, że w trakcie trwania procedury wpłynęły trzy pisma (z dnia[...].,[...]r. - dwa pisma) A. G., w których kwestionuje wiarygodność informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, możliwość realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego na działce objętej wnioskiem oraz wnosi o odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanej inwestycji. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w tych pismach orzekający organ wyjaśnił, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest kluczową z punktu widzenia ochrony środowiska lecz jest tylko jednym z etapów procesu inwestycyjnego, a jej wydanie następuje m.in. przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czy też decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (art. 72 ww. ustawy). Reasumując, analizowana decyzja nie jest decyzją lokalizacyjną, a jedynie rozstrzygnięciem, które stwierdza, w jaki sposób i przy zachowaniu jakich warunków realizacja inwestycji jest możliwa bez negatywnego wpływu na środowisko. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - jak sama nazwa mówi - określane są warunki dla środowiska, przy spełnieniu których może być prowadzona realizacja planowanego przedsięwzięcia. To decyzja administracyjna, której zadanie polega na takim ukształtowaniu planowanego przedsięwzięcia, aby w możliwie najmniejszym stopniu pogorszyło stan otoczenia. Prowadzący postępowanie nie może swoimi czynnościami wkraczać w kompetencje innych organów, w tym architektoniczno- budowlanego, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych, określających np. warunki techniczne dotyczące budynków (patrz: wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2007r. II OSK1552/06; wyrok WSA w Warszawie z 24 sierpnia 2005r. sygn. akt IVSA/Wa252/2005; wyrok WSA w Warszawie z 18 października 2006r. sygn. akt IVSA/Wa1323/06; wyrok NSA z 7 sierpnia 1998r. IVSA1584/96 oraz T. Bąkowski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Komentarz", Zakamycze 2004, uwaga 6 do art. 61). Podobnie jak powyższe, w ocenie organu również zakres ochrony osób trzecich musi w tym postępowaniu odpowiadać jego podstawie materialnej, co oznacza, że może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego. Wskazano, że budynek mieszkalny A. G. usytuowany jest na działce o nr ewid. 22, w odległości ok. 60 m od terenu planowanej inwestycji i budynku hali, w której inwestor zamierza prowadzić zakład przetwarzania odpadów z tworzyw sztucznych. Budynek dzierżawcy usytuowany jest w odległości ok. 35m. Dalsza zabudowa zagrodowa usytuowana jest na działce o nr ewid. 42/2 w odległości ok. 160m od terenu inwestycji i ok. 200m od istniejącej hali oraz na działce o nr ewid. 46 w odległości ok. 200m od terenu hali i terenu planowanej inwestycji (podane odległości pomierzono z map zamieszczonych na geoportalu powiatu [...]). W celu ochrony tych terenów przed ewentualnym negatywnym oddziaływaniem planowanego do realizacji przedsięwzięcia, w orzeczeniu decyzji ustalono wprowadzenie na działce objętej wnioskiem pasa zieleni izolacyjnej, w formie żywopłotu o zieleni zróżnicowanej (drzewa i krzewy, wysokie i niskie, zaleca się zimozielone) oraz szereg innych warunków mających na celu ochronę szeroko pojętej ochrony środowiska. Podkreślenia zdaniem organu wymaga fakt, że przed wydaniem decyzji Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w[...], w sprawie wydania opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w tym sporządzenia raportu. Przeprowadzona przez te instytucje, a szczególnie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w[...], szczegółowa ocena możliwości realizacji planowanego przedsięwzięcia (czterokrotne wezwanie Inwestora do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia, uzupełnionej 15 lipca, 5 sierpnia, 4 i 23 września 2014 r.), pozwoliła na odstąpienie od konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko oraz konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazując przy tym ,że przedmiotowa decyzja dotyczy konkretnego wniosku inwestora złożonego w dniu [...] r. tj. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów z tworzyw sztucznych i obejmuje zakres rzeczowy wskazany wyłącznie w § 3 ust. 1 pkt 80 cyt. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. G. Zaskarżył również postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz o odstąpieniu od określenia zakresu raportu. Stwierdził, że postanowienie to nigdy nie zostało mu doręczone jako stronie postępowania i został pozbawiony możliwości wniesienia zażalenia na to postanowienie w toku postępowania. Dodatkowo, zgodnie z art. 142 kpa, zaskarżył także postanowienia: • postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...], • postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w [...] z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji oraz postanowieniom odwołujący się zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1 pkt 2, art. 65, art. 85 ust. 3 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieuwzględnienie wszystkich uwarunkowań wynikających z tych przepisów przy badaniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, brak odniesienia się do tych uwarunkowań w treści wydanego postanowienia organu I instancji z dnia 3.10.2014 r. i zaskarżonej decyzji, niewydania ww. postanowienia w terminie 30 dni od daty wszczęcia postępowania, niepodania do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 2. naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6-10 § 1 kpa, art. 36 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 85 § 2 pkt 2 ustawy, art. 124 § 1 kpa w zw. z art. 65 ust. 3 ustawy, art. 125 § 1 kpa. Wskazując na powyższe naruszenia, odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie, o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Skarżący w szczególności wskazał, że inwestycja zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a z charakterystyki i specyfiki przedsięwzięcia wynika, że będzie oddziaływać na środowisko, dlatego wydanie decyzji, gdzie wskazuje się na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, oznacza, że organ wyklucza takie działanie. Dla skarżącego jest to niezrozumiałe i budzi uzasadnioną wątpliwość. Zaskarżone rozstrzygnięcia skarżący uznaje za nietrafne i nieadekwatne do zagrożeń, jakie inwestycja może spowodować dla środowiska, otoczenia, w tym dla nieruchomości sąsiednich. W jego ocenie, tylko raport oddziaływania na środowisko pozwoliłby na pełną analizę przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego, dane podane przez inwestora w karcie informacyjnej, rozmijają się z rzeczywistym stanem rzeczy. Za istotne uchybienie proceduralne, dyskwalifikujące w ocenie strony skarżącej decyzję w obrocie prawnym, jest fakt pozbawienia uprawnień strony na każdym etapie postępowania wszystkich podmiotów ustalonych przez organ, jako strona postępowania. Skarżący wskazał, że postanowienie z dnia 3.10.2014 r. stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko doręczono jedynie wnioskodawcy, a drugi egzemplarz pozostawiono w aktach sprawy, przy czym stroną postępowania, jak ustalił organ I instancji, poza wnioskodawcą byli: skarżący, I. P., J. P. O istnieniu tego postanowienia skarżący dowiedział się podczas wglądu do akt sprawy. Postanowienie to, wg pouczenia, jest zaskarżalne w drodze zażalenia. Skoro było doręczone samemu zainteresowanemu (PPHU 1 Ż. Ł.), to jego zdaniem nie mogło być poddane kontroli odwoławczej, co było konieczne ze względu na jego treść. Skarżący nie zgodził się z tym postanowieniem, gdyż jego wydanie godzi w zasady ogólne postępowania administracyjnego. Zarzucił ponadto, że wymienione postanowienie razi lakonicznością i ogólnikowością, jest pozbawione jakiegokolwiek logicznego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W uzasadnieniu jest tylko odniesienie i powołanie na dwie wymagane opinie wydane przez RDOŚ w [...] i PPIS w [...]. Tymczasem w ocenie strony, opinie nie są wiążące dla organu wydającego postanowienie, a organ mając na względzie te opinie powinien przedstawić swoje stanowisko w sposób zgodny z art. 63 ust. 1 i 62 ust. 1 ustawy, z podaniem po myśli art. 124 § 2 kpa jakie okoliczności faktyczne przesądziły o tym kierunku rozstrzygnięcia. Skarżący stwierdził, że omawiane postanowienie nie spełnia ww. warunków. Zarzucił także, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 65 ust. 1 ustawy. Skarżący zasugerował również, że inwestor może planować prowadzenie działalności w zakresie skupu odpadów i zbierania złomu na podstawie tylko jednej decyzji. Przedmiotowe postępowanie, wydane opinie, są ograniczone tylko do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na skup odpadów. Według skarżącego, organ powinien doprowadzić w tym postępowaniu do ujednolicenia i rozszerzenia na wszelki planowany przez inwestora zakres przedsięwzięcia ramy niniejszego postępowania, a jeśli inwestor nie zastosował się do wezwania organu do modyfikacji dokumentów, lecz deklaruje, że w ramach działalności będzie zajmować się kilkoma rodzajami takiej działalności, organ powinien zastosować rygor zwrotu wniosku, by nie dopuścić do obejścia przepisów prawa. Skarżący zarzucił ponadto, ze decyzja nie została podana do publicznej wiadomości co narusza art. 85 ust 3 ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, iż z treści wydanych opinii, w szczególności opinii RDOŚ w [...] wynika, że przewidziane właściwymi przepisami uwarunkowania inwestycji zostały uwzględnione przy analizie wpływu przedsięwzięcia na środowisko, a organ opiniujący kilkukrotnie przy tym występował do inwestora o uzupełnienie i sprecyzowanie danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, dlatego przedstawiony przez inwestora kształt przedsięwzięcia pozwolił stwierdzić organom opiniującym, że nie jest konieczne przeprowadzenie oceny wpływu tego przedsięwzięcia na środowisko, przy czym postanowienia tej treści nie są zaskarżalne. Jako, że ww. postanowienia zostały zaskarżone w odwołaniu od decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie przedstawił konkretnych zarzutów kierowanych do wymienionych postanowień lub poprzedzających je postępowań wpadkowych. Organ odwoławczy stwierdził zarazem, że zaskarżonym postanowieniom nie można zarzucić naruszenia prawa. Organy uzasadniając swoje opinie przedstawiły ustalony charakter i zakres przedsięwzięcia objętego postępowaniem i oceniły - w sposób niewiążący dla organu wydającego decyzję w sprawie - że uwzględniając przyjęte rozwiązania technologiczne, przedsięwzięcie nie będzie miało znaczącego negatywnego wpływu na środowisko. W związku z tym odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stanowisk przedstawionych przez organy opiniujące, zdaniem Kolegium nie można ocenić, jako dowolnych, nie mających oparcia w materiale dowodowym. Podkreślono przy tym, że zarówno organy opiniujące, jak i organ rozpoznający sprawę, są związane przedmiotem wskazanym przez inwestora, nie mogą zatem wbrew treści wniosku rozszerzać zakresu planowanego przedsięwzięcia - jak sugeruje skarżący - o zbieranie złomu, ani zwracać wniosku z tego powodu, że wnioskodawca wniosku nie zmodyfikował. W rezultacie zakończenia postępowania tylko w przedmiocie przetwarzania odpadów z tworzyw sztucznych, przedsiębiorca, chcąc prowadzić działalność również w zakresie zbierania złomu i nie chcąc narażać się na negatywne konsekwencje prawne, będzie musiał wystąpić z kolejnym wnioskiem, którego przedmiotem będzie ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu złomu (§ 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia). Nadmieniono też, że choć organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii, to tymi opiniami nie jest związany i do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że opinie, jako wydawane przez organy wyspecjalizowane, stanowią istotny element przy ocenie potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, dlatego nie sposób - bez wyraźnych przesłanek merytorycznych - pominąć ocen dokonanych przez te organy, w tym wypadku zgodnych co do braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a polemika z oceną dokonaną przez organy opiniujące, nie poparta przy tym żadnymi dowodami, nie może być uznana za wystarczającą dla stwierdzenia ich wadliwości. Z tych powodów, organ odwoławczy uznał, że zarzuty kierowane do postanowień opiniujących są nieuzasadnione. Odnośnie zaś postanowienia wydanego przez Wójta Gminy [...] z [...] r. stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to choć istotnie treść tego postanowienia w niedostateczny sposób odpowiada warunkom wynikającym z art. 65 ust. 3 ustawy, to jednak w ocenie Kolegium wadliwość w tym zakresie nie jest wystarczająca do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji kończącej sprawę, gdyż jak wynika z treści omawianego postanowienia, organ rozpoznający sprawę, wydał postanowienie tej treści opierając się li tylko na postanowieniach opiniujących. Podzielając te opinie, jak należy sądzić, organ podzielił również argumenty organów opiniujących, choć ma rację skarżący, że decyzję co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko winien podjąć dokonując samodzielnej oceny uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 ustawy. Mimo tego jednak, w okolicznościach sprawy, organ odwoławczy nie znajduje wystarczających argumentów by kwestionować zasadność ostatecznego stanowiska zawartego w postanowieniu Wójta z dnia [...] r. - że przedsięwzięcie polegające na przetwarzaniu odpadów z tworzyw sztucznych w zakresie przedstawionym we wniosku i wyjaśnieniach inwestora, nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ani sporządzenia raportu. Jak bowiem wskazują akta, co też wielokrotnie oświadczał inwestor, przedsięwzięcie, polegające na przetwarzaniu odpadów z tworzyw sztucznych, będzie realizowane przy wykorzystaniu istniejącej na nieruchomości infrastruktury - na terenie hali produkcyjnej, wybetonowanego placu manewrowego, znajdujących się na ogrodzonej części nieruchomości. Nie planuje się budowy innych obiektów budowlanych. Najbliższe sąsiedztwo stanowią pola uprawne oraz zabudowa mieszkalna dzierżawcy, a za nią, po przeciwnej stronie drogi - dalsza zabudowa zagrodowa. Jak wskazano, z wyjaśnień inwestora wynika, że na proces produkcyjny będą składały się: przywóz odpadów na teren zakładu (raz na dobę), rozładunek i przyjęcie odpadów, segregacja i kontrola jakości, a następnie rozdrabnianie piłą tarczową, mielenie przy wykorzystaniu specjalistycznego młyna do tworzyw sztucznych, magazynowanie przemiału, a następnie, po załadunku, wywóz przez dalszych odbiorców (również raz na dobę). Najbardziej uciążliwe etapy procesu będą miały miejsce w zamkniętej hali produkcyjnej. Planowany młyn do tworzyw sztucznych będzie stanowił szczelną instalację, charakteryzującą się mocą akustyczną nie przekraczającą 85dB. Praca w zakładzie ma się odbywać wyłącznie w porze dziennej od poniedziałku do piątku w godz. 7.00 - 17.00 oraz w sobotę w godz. 8.00 - 14.00. Zbierane, jak i przetworzone odpady będą magazynowane wewnątrz hali lub pod wiatą posiadającą utwardzone podłoże w opakowaniach typu big bag lub w innego rodzaju odpowiednich pojemnikach. Opisany proces technologiczny ma się odbywać z pominięciem procesów termicznych i chemicznych. W jego ramach nie przewiduje się mycia odpadów. Woda pobierana z sieci wodociągowej zużywana będzie tylko do celów socjalno-bytowych. Powyższe ustalenia co do zakresu i skali przedsięwzięcia, kryteriów nadto pozostałych kryteriów określonych art. 63 ust 1 ustawy, pozwalają na tym etapie zdaniem Kolegium ocenić, że nie będzie ono ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko, tym samym zasadnie Wójt Gminy [...] nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia objętego postępowaniem i odstąpił od określenia dla niego zakresu raportu (postanowienie z 3 października 2014 r.). Na marginesie Kolegium wskazało, że wbrew pouczeniu zawartemu w postanowieniu z [...] r., nie podlegało ono zaskarżeniu. Zgodnie bowiem z art. 65 ust. 2 ustawy, odnoszącym się do art. 63 ust. 1 ustawy, zaskarżeniu podlega tylko postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przepis art. 65 ust. 2 ustawy nie odwołuje się natomiast do art. 63 ust. 2 ustawy, w którym mowa o postanowieniu wydawanym w przypadku nie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem organu nie może być wobec tego mowy o uniemożliwieniu stronie zaskarżenia postanowienia z [...] r., skoro zażalenie byłoby w tej sytuacji niedopuszczalne. W przedstawionej sytuacji, realizacja przedsięwzięcia objętego wnioskiem w ocenie Kolegium nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jako, że obowiązek przeprowadzenia takiej oceny nie został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy (zob. art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy), to zaś oznacza, że organ w dalszym postępowaniu nie był obowiązany określać, analizować ani oceniać kwestii wskazanych w art. 62 ust. 1 ustawy, tj. m.in. wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, a także możliwości oraz sposobów zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Kolegium organ I instancji nie był także obowiązany na mocy art. 77 ust. 1 ustawy do uzyskiwania dalszych uzgodnień i opinii przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto wskazano, że zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy, w rozpoznawanym przypadku - gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i kwestionowaną decyzją z [...]r. w tym właśnie zakresie Wójt Gminy [...] orzekł. Z kolei, stosownie do art. 85 ust 1 i ust 2 pkt 2 ustawy, uzasadnienie decyzji zawiera także informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Poza powyższym, załącznikiem do rozważanej decyzji, zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy, jest Charakterystyka planowanego przedsięwzięcia. Reasumując organ odwoławczy podniósł, że jak wskazuje przedstawiona analiza, decyzja z dnia [...]r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów z tworzyw sztucznych, ma oparcie w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Ze względu na to, że postępowanie, w którym stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ma charakter uproszczony i nie analizuje się i nie ocenia w jego ramach wpływu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie określonym w art. 62 ust. 1 ustawy, to zdaniem organu II instancji należy stwierdzić, że organ nie był obowiązany prowadzić szerokiego postępowania wyjaśniającego, ani dowodowego. W ocenie Kolegium materiał zgromadzony w aktach sprawy, a w szczególności: karta informacyjna przedsięwzięcia, wyjaśnienia strony przedłożone na etapie postępowań wpadkowych oraz opinie organów opiniujących, były wystarczające do wydania postanowienia w trybie art. 63 ust. 2 ustawy, a w konsekwencji i do wydania decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Dane w nich zawarte zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Tym samym nie można zarzucić organowi I instancji naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 i 77 Kpa, podkreślając przy tym, że zakres postępowania wyjaśniającego w postępowaniu, w którym nie przeprowadza się oceny oddziaływania na środowisko, jest ograniczony. Zwrócono też uwagę, że strony uczestniczące w postępowaniu administracyjnym miały możliwość zgłoszenia dowodów, w których dokonana byłaby szczegółowa analiza zagadnień oraz sformułowane wnioski, które w oczywisty sposób wskazywałyby na wadliwość założeń przedstawionych przez inwestora lub ocen dokonanych przez organ. Takich wniosków ani dowodów nie złożono. Wobec więc braku dowodów przeciwnych, organ odwoławczy, podobnie, jak organ I instancji przyjął, że dane zawarte w karcie informacyjnej i wyjaśnieniach złożonych przez inwestora są wystarczające do wydania decyzji i określenia uwarunkowań środowiskowych planowanej inwestycji. Nadto Kolegium zauważyło, że stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy, organ nie miał obowiązku zapewniania możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, jako, że w jego ramach nie przeprowadzał oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ zapewnił natomiast stronom możliwość zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji (art. 10 § 1 Kpa). Akta wskazują także, że w toku sprawy organ udostępniał skarżącemu kopie dokumentów w nich zawartych. Jednocześnie rację przyznano skarżącemu, że organ I instancji pominął prawa stron, nie doręczając im wydanego w sprawie postanowienia z [...]r., jednak z powodów omówionych wyżej (postanowienie niezaskarżalne) to uchybienie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem strony miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy, a także prawo zaskarżenia postanowienia w odwołaniu od decyzji. Powyższe wskazuje że, mimo uchybień proceduralnych, w ocenie Kolegium zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa uzasadniającego jej uchylenie lub zmianę. Wydana decyzja znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym. Oceny dokonane na jego gruncie, iż przedsięwzięcie nie wpłynie znacząco na środowisko, są uzasadnione. Odnosząc się w tym miejscu do pozostałych zarzutów organ odwoławczy zwrócił uwagę na funkcję, jakiej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma służyć, a jest ona pierwszym merytorycznym dokumentem, w którym ocenia się przedsięwzięcie przed jego realizacją; wskazuje warunki i wymagania, jakie powinno spełniać zrealizowane przedsięwzięcie w zakresie wymagań ochrony środowiska, w świetle oceny aktualnego stanu środowiska, na które zamierzone przedsięwzięcie będzie oddziaływać i skutków projektowanego oddziaływania. Ma to pozwolić na ustalenie zasad korzystania ze środowiska (w tym oddziaływania na nie) w odpowiednich decyzjach administracyjnych, tak aby przedsięwzięcie funkcjonowało zgodnie z obowiązującym prawem. Poza powyższym, zwrócono uwagę, że jak wskazuje znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia, przedmiotową inwestycję należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących tylko potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i dla których może być nałożony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ta potencjalność znaczącego oddziaływania na środowisko zdaniem organu nie oznacza, że zagrożenie dla środowiska występuje przy tych przedsięwzięciach zawsze, gdyż ocena jego występowania dotyczy konkretnej, określonej we wniosku działalności, a wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych, jest właśnie celem postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W rozpoznawanej sprawie takiego negatywnego znaczącego oddziaływania organ nie stwierdził, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze organ odwoławczy ocenił, że zarzuty podnoszone w odwołaniu nie uzasadniają uchylenia lub zmiany decyzji. W szczególności, wyrażenie sprzeciwu wobec realizacji przedsięwzięcia nie jest wystarczające do uznania zasadności odwołania, a analiza akt sprawy, przede wszystkim stanowisk organów opiniujących, wskazuje, że organ I instancji uwzględnił w postępowaniu i zaskarżonej decyzji charakter przedsięwzięcia i ustalił warunki jego realizacji, które mają minimalizować negatywny wpływ na otoczenie inwestycji, co wypełnia cel przedmiotowej decyzji. W skardze do sądu A. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - tj. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1 pkt 2, art. 65, art. 85 ust. 3 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., zwana dalej "ustawą") poprzez nieuwzględnienie wszystkich uwarunkowań wynikających z tych przepisów przy badaniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, brak odniesienia się do tych uwarunkowań w treści wydanego postanowienia organu I instancji z dnia [...] i zaskarżonej decyzji, niewydania ww. postanowienia w terminie 30 dni od daty wszczęcia postępowania, niepodania do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, 2. naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. • art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, • art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, • art. 107 § 3 kpa poprzez nieodniesienie się w decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, ich niejasne i skrótowe uzasadnienie. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący podniósł, iż organ II instancji rzetelnie nie rozpoznał wszystkich zarzutów z odwołania, którym zaskarżono decyzję Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach i wydane w toku tego postępowania postanowienia organu I instancji i organów opiniodawczych. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem SKO, że to postępowanie prowadzone jest w trybie uproszczonym, a jego zakres jest ograniczony. W jego ocenie pod płaszczykiem tego argumentu SKO zbagatelizowało wszystkie wytknięte w odwołaniu uchybienia organu I instancji i organów opiniodawczych, a obowiązkiem organu, jak wynika z art. 59 ust. 1 ustawy, przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym taka ocena nie może być abstrakcyjna i polegać tylko na wszczęciu postępowania, analizie karty informacyjnej przedsięwzięcia, zasięgnięciu wymaganych prawem opinii i biernym przyjęciu ich stanowiska, a tak było w tej sprawie. W niniejszej sprawie zdaniem skarżącego nie było gruntownej i wnikliwej oceny ani analizy ze strony organu wydającego decyzję w I i II instancji oraz organów opiniodawczych. Postanowienie organu z dnia[...], na podstawie którego organ nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz odstąpił od określenia zakresu, raportu zdaniem skarżącego razi lakonicznością i ogólnikowością, jest pozbawione jakiegokolwiek logicznego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W uzasadnieniu tego postanowienia jest tylko odniesienie i powołanie się na dwie wymagane opinie wydane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Tymczasem opinie nie są wiążące dla organu wydającego postanowienie, gdyż to organ mając na względzie te dwie opinie w swoim postanowieniu szczegółowo powinien przedstawić swoje stanowisko, w sposób zgodny z ww. art. 63 ust. 1 i 62 ust. 1 ustawy i według określonych w tych przepisach kryteriów, z podaniem po myśli art. 124 § 2 kpa - jakie w ocenie organu, a nie w ocenie organów opiniujących, okoliczności faktyczne tej konkretnej sprawy, które znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym przesądziły o tym kierunku rozstrzygnięcia. Prawidłowe uzasadnienie w ocenie skarżącego musi zawierać element uzasadnienia faktycznego, na który składa się szczegółowa analiza, jakie okoliczności faktyczne organ uznał za udowodnione, wskazanie dowodów, na których się oparł oraz podanie przyczyn z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz element uzasadnienia prawnego tj. wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Skoro wydane postanowienie nie zawiera prawidłowego i rzetelnego rozważenia materiału dowodowego, nie odnosi się do kwestii wynikających z art. 63 ust. 1 i art. 62 ust. 1 ww. ustawy - to potwierdza to zdaniem strony skarżącej wadliwość tego postanowienia i całego przeprowadzonego dotychczas postępowania, przy czym zawarcie w uzasadnieniu tego postanowienia informacji o uwarunkowaniach z art. 63 ust. 1 ustawy jest ustawowym obowiązkiem - co wynika wprost z art. 65 ust. 3 ustawy. Wg tego ostatniego przepisu - uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień. Co istotne postanowienie to, jak podnosi skarżący, nigdy poza wnioskodawcą nie doręczono żadnej stronie postępowania; według rozdzielnika doręczono je wyłącznie wnioskodawcy, a drugi egzemplarz pozostawiono w aktach sprawy, przy czym stroną tego postępowania według art. 28 kpa, co ustalił organ I instancji, poza wnioskodawcą byli: skarżący, I. P., J. P., jednak żadnemu z nich, poza wnioskodawcą, nie doręczono tego postanowienia. Działanie, jakiego dopuścił się organ I instancji, zdaniem skarżącego godzi w zasady ogólne postępowania administracyjnego - art. 10 kpa (zasada czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania), art. 8 kpa (zasada pogłębiania zaufania), art. 6 kpa (zasada praworządności), art. 9 kpa (zasada udzielania informacji) i świadczy o pozbawieniu stron udziału w sprawie na każdym etapie postępowania. Jak wskazał skarżący, takie postanowienie w myśl art. 65 ust. 1 cyt. ustawy - wydaje się w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Postępowanie zostało wszczęte w dniu 17.06.2014 r., a skarżący do daty wydania tego postanowienia ([...]r.) nie otrzymał żadnego zawiadomienia określonego w art. 36 kpa o niezałatwieniu sprawy w terminie - mimo że od daty wszczęcia postępowania do wydania postanowienia upłynęło ok. 4 miesiące. Skarżący w odwołaniu podniósł także, że zaskarżona decyzja nie została podana do publicznej wiadomości, co narusza art. 85 ust. 3 cyt. ustawy. Mimo wytknięcia w odwołaniu tak istotnych uchybień proceduralnych, SKO w ocenie skarżącego je zbagatelizowało, utrzymując decyzję w mocy i poprzestając na stwierdzeniu, że uchybienie procedurze, jakiego dopuścił się organ I instancji nie uzasadnia skasowania decyzji co do istoty sprawy, jednak w ocenie skarżącego te uchybienia były na tyle istotne i zasadnicze, że uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zwrócił uwagę, że SKO swoje rozważania skupiło na ocenie poprawności i kierunku opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, lecz opinie te nie zastępują rozstrzygnięcia organu I instancji i nie sanują uchybień organu, jakich ten dopuścił się przy rozpoznawaniu sprawy, dlatego bez względu na to, czy są to zbieżne opinie, czy nie, nie mają one wiążącego charakteru dla organu, są materiałem pomocniczym i obligatoryjnym w tym postępowaniu, ale to organ sam musi zbadać, przeanalizować i ocenić kwestię oddziaływania inwestycji na środowisko i dać temu pełny wyraz w uzasadnieniu wydawanych postanowień/decyzji. Aktywność organów opiniodawczych nie zastępuje braku działań organu. To Wójt Gminy [...], a nie tylko RDOŚ w [...] w ocenie skarżącego powinien poddać rzetelnej ocenie inwestycję pod kątem uwarunkowań z art. 62 ust. i art. 63 ust. 1 ustawy. Opinie te mają tylko posiłkowy charakter, w żadnej mierze nie zastępują rozstrzygnięć organu I instancji, natomiast w swojej decyzji SKO wskazało wprost, że organ I instancji swoje postanowienie o braku potrzeby przeprowadzania oceny przedsięwzięcia na środowisko wydał wyłącznie w oparciu o postanowienia organów opiniodawczych, a decyzja stanowiła tylko potwierdzenie tego stanowiska. Jak podkreślił skarżący, postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia prowadził Wójt Gminy [...], a nie którykolwiek z organów opiniodawczych i od niego strona miała prawo żądać obiektywnego i rzetelnego zbadania sprawy. Jak wynika z uzasadnienia organu II instancji materiał dowodowy sprawy to karta informacyjna przedsięwzięcia, wyjaśnienia inwestora, opinie organów opiniujących - tyle, że jak wskazał skarżący - karta informacyjna i wyjaśnienia strony pochodzą od zainteresowanego pozytywną decyzją wnioskodawcy, a opinie organów stanowią pełną aprobatę danych z karty informacyjnej i przedstawionych przez Ż. Ł. SKO zdaniem skarżącego próbuje przerzucić ciężar udowodnienia, że inwestycja ta będzie oddziaływać na środowisko na stronę skarżącą, kiedy tej nawet nie doręczono postanowienia organu I instancji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia, a takie działanie jest niedopuszczalne, gdyż ocena, czy inwestycja oddziaływuje na środowisko, czy nie, jest obowiązkiem organu i musi być to w każdym przypadku ocena rzetelna, wnikliwa i wszechstronna. Zdaniem skarżącego, nie ma racji organ II instancji wytykając stronie skarżącej to, że polemika z opiniami jest gołosłowna, nie poparta argumentacją, gdyż opinie te bazują na akceptacji danych z karty informacyjnej, nic ponadto. W karcie jest dużo hipotez bez pokrycia w rzeczywistości jeśli chodzi o elementy tej inwestycji: najbliższy sąsiedni budynek mieszkalny znajduje się w odległości 35 m, a nie 60 m jak wskazał inwestor, inwestor nie dysponuje zamkniętą wyciszoną halą produkcyjną - która pozwoli dla procesu rozdrabniania i mielenia odpadów zachować poziom akustyki nie większy niż 30 dB. Jest to wiata blaszana, pobudowana z cienkiej blachy, a obecnie tylko zadaszona hala. Nie ma kanalizacji, ani przydomowej oczyszczalni ścieków, do której inwestycja mogłaby zostać podłączona, co sugeruje organ opiniodawczy. Na działce inwestora nie ma nawet szczelnego, bezodpływowego szamba i studni chłonnej, pasa zieleni, wentylacji grawitacyjnej. Inwestor będzie posługiwał się piłą tarczową i młynem do rozdrabniania, których podana przez inwestora moc akustyczna jest wysoce wątpliwa. Na miejscu inwestycji pracować będzie wózek widłowy i odbywać się będzie transport ciężarowy. Dane z karty strona skarżąca podważała w pierwszej instancji. Skarżący zwrócił uwagę, że w orzecznictwie utrwalone jest, że opinia, o której mowa w art. 64 ust. 1 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie jest wiążącą dla organu rozstrzygającego o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 stycznia 2011 r., II SA/Lu 698/10, LEX nr 953316; podobnie także wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011 r., II SA/Gd 698/10, LEX nr 690215). Opinia jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej i nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - wyrok WSA w Kielcach z dnia 05.11.2009r., sygn. akt II SA/Ke 523/09, LEX nr 589135. Reasumując, skarżący podniósł, iż nie ma całościowego, kompleksowego stanowiska organu wskazującego na to, że kryteria, o których mowa w art. 62 ust. 1 i 63 ust. 1 zostały wzięte pod uwagę, rzetelnie zbadane i ocenione. Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy[...], w sytuacji gdy naruszała ona prawo w sposób opisany w odwołaniu, który poruszono także w niniejszej skardze. Współdziałanie organu orzekającego z organami opiniodawczym w ocenie skarżącego nie zastępuje samodzielnego obowiązku organu do wszechstronnego analizowania stanu faktycznego i dogłębnej oceny, czy dane przedsięwzięcie oddziaływuje na środowisko, w sytuacji gdy opinia jest najsłabszą formą takiego współdziałania między organami administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a."). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przedmiotem niniejszego postępowania była kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...], utrzymującego w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wydaną przez Wójta Gminy[...], w której organ ten orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, polegającego na przetwarzaniu odpadów z tworzyw sztucznych w miejscowości [...] na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem ewidencyjnym 24/1. Bezspornym jest, iż planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej zwanej ustawą), a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Konsekwentnie, inwestor przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji, o jakich mowa w art. 72 ust. 2 powyższej ustawy, obowiązany był do wystąpienia do Wójta z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgoda powyższa została wydana decyzją z dnia [...]r. w której to organ wskazał równocześnie, iż w przedmiotowej spawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, a która to decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r. Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem wskazując, jak wynika z treści skargi, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winno zostać poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Artykuł 63 ust. 1 wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowisk organów opiniujących. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.a., winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 powyższej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że organ pierwszej instancji, po złożeniu przez inwestora Ż. Ł., prowadzącą działalność gospodarczą Przedsiębiorstwo Produkcyjno- Handlowo- Usługowe[...], w dniu [...] r. wniosku w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów z tworzyw sztucznych na działce nr 24/1 w miejscowości[...], prawidłowo zwrócił się, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stanowisko uzyskane w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] r. obligowało organ do dokonania oceny, czy w świetle art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, konieczne było nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stosownie do treści art. 63 ust. 1 ustawy o ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie przeprowadzana ocena, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt. 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt. 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt. 3). Rację ma Skarżący, co również nie uszło uwadze Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że uzasadnienie postanowienia Wójta Gminy z dnia [...] r. jest lakoniczne, nie zawiera oceny elementów wskazanych w treści art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie i w istocie sprowadza się do akceptacji stanowiska wyrażonego w opinii przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Słuszne są również twierdzenia Skarżącego o przekroczeniu przez organ 30-dniowego terminu do wydania postanowienia (art. 65 ust. 1 ustawy). Powyższe uchybienia organu I instancji naruszają przepisy ustawy, jednakże ich charakter w kontekście okoliczności sprawy nie może przesądzać o wadliwości całego postępowania i skutkować uchyleniem decyzji. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ wskazał, iż postanowienie z dnia [...] r., w którym nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i odstąpił od określenia zakresu raportu, wydał w oparciu o analizę wniosku inwestora, karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w[...]. Organy opiniujące zobowiązane są przed wydaniem opinii do uwzględnienia uwarunkowań o których mowa art. 63 ust. 1. Oznacza to, że wydają opinię po przeanalizowaniu zapisów ustawy w tym zakresie, a więc zbadaniu rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz rodzaju skali możliwego oddziaływania w odniesieniu do ww. uwarunkowań. Należy uznać, że organ wydający postanowienie, w którym oparł się na opiniach ww. podmiotów przyjął ich ustalenia jako własne, co w ocenie Sądu pomimo braku odrębnego uzasadnienia w tym zakresie, pozwala na przyjęcie, że jest to wada, która nie miała jednak wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Doszło wprawdzie do naruszenia art. 65 ust. 3 ustawy ale nie w takim stopniu, który powodowałby konieczność uchylenia decyzji środowiskowej zwłaszcza, że w decyzji tej znalazły się elementy, które winny znaleźć się w treści wcześniej wydanego postanowienia. Zostały w niej przeanalizowane i omówione informuje o których mowa w art. 63 ust. 1 (wymóg z art. 85 ust. 1 ustawy). Organ szczegółowo wskazał na czym będzie polegała działalność związana z przetwarzaniem odpadów oraz jak będzie położone przedsiębiorstwo, względem pobliskiej zabudowy mieszkalnej oraz funkcjonującej w miejscowości [...] farmy wiatrowej. Nadto Wójt Gminy odniósł się do poziomu emitowanego hałasu związanego z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa oraz postępowania z odpadami, jak również dokonał analizy przedsięwzięcia pod kątem emitowanych zanieczyszczeń i oddziaływania na pobliską zabudowę mieszkalną. Przeprowadzona w ten sposób ocena skutkowała wydaniem decyzji o realizacji oraz o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższą ocenę Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę podziela. W zaskarżonych decyzjach wydanych w obu instancjach w sposób wyczerpujący wyjaśniono, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Mając na względzie charakter, skalę planowanej inwestycji, zastosowane rozwiązania technologiczne oraz istniejące uwarunkowania, stanowisko to należy uznać za prawidłowe. Organ szczegółowo opisał etap realizacji i eksploatacji inwestycji i przewidywane oddziaływanie na środowisko na każdym z tych etapów w zakresie emisji zanieczyszczeń i hałasu. Wskazał na konkretne działania, będące źródłem tych emisji. Podkreślił, że przedsięwzięcie nie obejmuje obszarów objętych ochroną, a jego prowadzenie nie będzie w znaczący sposób negatywnie oddziaływać na tereny przyległe. Co oczywiste, organ miał na względzie stanowiska organów opiniodawczych. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w opinii z dnia [...]r. uznał, że zastosowanie prawidłowych rozwiązań projektowych, technicznych i technologicznych, zachowanie podstawowych zasad sztuki budowlanej oraz właściwa organizacja pracy zapewni ochronę środowiska na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Pokreślił nadto, że analiza zgromadzonej dokumentacji nie wskazuje na ponadnormatywne oddziaływanie na poszczególne elementy środowiska tj. klimat akustyczny, powietrze oraz wody podziemne i powierzchniowe. Z kolei w opinii z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wskazał, że analiza przedłożonych dokumentów prowadzi do wniosku, że dla planowanej inwestycji nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ mając na względzie skalę przedsięwzięcia oraz proponowane rozwiązania projektowe i technologiczne, inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i środowisko. Wprawdzie opinie te nie są wiążące dla organu, to jednak nieracjonalne byłoby nieuwzględnienie tych opinii przy orzekaniu w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania, bez merytorycznych przesłanek ku temu Niewątpliwie stanowią one jeden z istotny elementów wpływających na ostateczną decyzję organu. Nie można zatem czynić Wójtowi zarzutu z tej przyczyny, iż w swoim orzeczeniu bazował na zgodnych ze sobą opiniach wyspecjalizowanych organów, które zajmują się kwestią oddziaływania na środowisko i posiadają w tym zakresie szeroką wiedzę i doświadczenie, a które nie stwierdziły dla przedmiotowego przedsięwzięcia konieczności przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Na marginesie wskazać należy, iż decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki te polegać mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy (art. 81 ust. 1 ustawy), wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy). O ile zatem żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Jednocześnie treść wydanej decyzji, wbrew stanowisku zawartemu z skardze, winna ograniczać się do wskazania braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bo takie unormowanie przewiduje wyraźnie art. 84 ust. 1 ustawy (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 czerwca 2013 r. II SA/Łd 285/13). Zarzut Skarżącego w tym zakresie jest zatem bezzasadny. Jednocześnie Sąd wskazuje, iż Skarżący słusznie podniósł w skardze brak doręczenia mu postanowienia w przedmiocie odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Należy mieć jednak na względzie, iż organ wprawdzie wadliwie nie doręczył postanowienia Skarżącemu, jednakże na postanowienie wydane na podstawie art. 63 ust. 2 tej ustawy- w którym organ nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zażalenie nie przysługuje (tak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 31 października 2012 r. II SA/Kr 929/12). Tym samym, na ówczesnym etapie postępowania strona nie miała możliwości zaskarżenia postanowienia, a co za tym idzie powyższe uchybienie nie miało realnego wpływu na prawidłowość prowadzonego postępowania. Ewentualne zarzuty dotyczące tego postanowienia strony mogły podnieść w odwołaniu od decyzji Wójta, która prawidłowo zastała im doręczona. Odnosząc się do przekroczenia przez organ ustawowego terminu do wydania kwestionowanego postanowienia, należy stwierdzić, iż wskazany termin ma charakter instrukcyjny. W przedmiotowej sprawie znaczny okres od wpłynięcia wniosku do wydania orzeczenia związany był m.in. z koniecznością kilkukrotnego uzupełnienia przez inwestora karty informacyjnej na etapie wydawania opinii. Jednocześnie przekroczenie terminu nie powodowało dla skarżącego jakichkolwiek negatywnych konsekwencji i nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nie zasługuje na uwzględnienie kolejny z zarzutów, dotyczący nie podania do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, zgodnie z art. 79 ustawy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wójt nie miał obowiązku zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, bowiem w jego ramach nie przeprowadzano oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie organ zapewnił stronom możliwość zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji oraz udostępnił skarżącemu kopie dokumentów. Jak wynika z dokumentów sprawy oraz z treści decyzji Wójta o zakończeniu postępowania dowodowego, zebranych dowodach i materiałach oraz zgłoszonych żądaniach zebranych w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, a przed wydaniem decyzji środowiskowej, Wójt Gminy zawiadomił strony postępowania administracyjnego poprzez zamieszczenie obwieszczenia z dnia 3 października 2014 r. w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy [...] oraz umieszczając w publicznie dostępnym wykazie zawierającym informacje o środowisku i jego ochronie, a nadto wywieszając na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy [...] oraz na tablicy ogłoszeń w miejscowości [...]. Jednocześnie decyzja organu została prawidłowo doręczona stronom postępowania. Odnośnie do zarzutu wadliwego podania odległości od najbliższego budynku do zamierzonej inwestycji, to odległość podana przez skarżącego odnosi się do granic działki inwestora, natomiast organ miał na uwadze odległość do miejsca realizacji przedmiotowej inwestycji. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 7 kpa, 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpoznanie całego materiału dowodowego w sprawie. W ocenie Sądu materiał dowodowy został zebrany wyczerpująco i całościowo rozważony. Co istotne, postępowanie prowadzone było w trybie uproszczonym, a w związku z tym jego zakres był ograniczony. W tym kontekście zupełnie nietrafny był zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez nieodniesienie się w decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i ich niejasne i skrótowe uzasadnienie Przede wszystkim należy podkreślić, iż skarżący nie wskazał jakich konkretnie zarzutów nie rozpoznał organ II instancji, skarga zaś sprowadzała się w zasadzie do polemiki z decyzją organu, bez wskazania na konkretne argumenty czy dowody, które podważałyby jej zasadność. W ocenie Sądu organ odwoławczy w wydanej decyzji szczegółowo ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a rozważania w tym zakresie są prawidłowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ merytoryczny dokonał oceny okoliczności faktycznych i stwierdził, że Wójt Gminy dysponując opiniami organów wyspecjalizowanych zasadnie stwierdził, że dla przedsięwzięcia nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Nie znajdując uchybień w postępowaniu organu I instancji, które powodowałyby konieczność uchylenia decyzji, Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta. Jednocześnie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego spełnia wszystkie wymagania określone w art. 107 § 3 kpa, zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nawiązując do powyższego, niezasadny był zatem zarzut Skarżącego odnośnie naruszenia art. 138 § 1 kpa. Zaskarżona decyzja organu I instancji, mimo iż poprzedzona była wydaniem postanowienia nie spełniającego ustawowych wymogów, była słuszna i znajdowała poparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponowna analiza akt postępowania dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze potwierdziła zasadność stanowiska zajętego przez Wójta Gminy, a tym samym nie wymagała uchylenia i zmiany przez organ odwoławczy. Jednocześnie organ prawidłowo przeprowadził postępowanie i zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy, a tym samym nie zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia stosownie do treści art. 138 § 2 kpa. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że zakres sprawy dotyczył wyłącznie postępowania w sprawie przetwarzania odpadów z tworzyw sztucznych. Żadne działania inwestora w zakresie zbierania złomu nie były objęte postępowaniem w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pomimo posiadanej przez inwestora decyzji o zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów z [...] r., która przedmiotowo obejmuje też zezwolenie na zbieranie złomu, inwestor nie wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej w zakresie zbierania złomu. Postępowanie określające ten zakres działalności wymagałoby wydania decyzji środowiskowej zawierającej analizę powiązania i kumulacji oddziaływań, gdyż zbieranie złomu też jest przedsięwzięciem, które może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a przy badaniu czy istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ten aspekt musiałby być wzięty pod uwagę (art. 63 ust. 1 pkt 1b). Mając na uwadze wcześniej podane okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z zachowaniem procedury środowiskowej i jest zgodna z prawem. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.