II SA/Bd 277/14

Dnia 17 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 17 września 2014 roku sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Wójt Gminy I., działając na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpoznaniu wniosku B. P. o wydanie decyzji zmieniającej decyzję Wójta Gminy I. z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na działce nr ew. [...] obręb [...] T. gm. I., w granicach określonych na załączniku nr 1 do decyzji, odmówił wydania decyzji zmieniającej ww. decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że B. P. wniosła o wydanie decyzji zmieniającej decyzję Wójta Gminy I. z dnia [...] maja 2009 r. o warunkach zabudowy w zakresie nr działki ewidencyjnej, na której planowane jest przedsięwzięcie. Organ wyjaśnił, że w trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że w drodze decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] Wójt Gminy I. orzekł o zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonej w miejscowości T. gm. I., polegającego na podziale działki nr [...] o pow. [...] ha, karta mapy l, zapisanej w ewidencji gruntów pod poz. rej. [...] i w księdze wieczystej nr [...], na działki: nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Podział miał na celu wydzielenie działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Organ wskazał, że zmiana w trybie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalna jedynie w odniesieniu do tego samego zakresu faktycznego i prawnego. Dalej podał, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Teren planowanej inwestycji stanowi cała działka objęta wnioskiem. Terenem jest teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja inwestycji. Organ wskazał, że na tym etapie procesu inwestycyjnego nie rozstrzyga się, która część działki będzie przeznaczona pod zabudowę. Organ zaznaczył, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2009 r. dotyczyła inwestycji planowanej na innym, większym terenie. Organ wyjaśnił ponadto, że w myśl art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji dla innego terenu. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy I. z dnia [...] października 2013 r. złożyła B. P. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że w związku z błędnym określeniem w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. numeru działki - zamiast nr [...] napisano [...], zwróciła się do Wójta Gminy I. o zmianę tej decyzji. Wskazała, że wnioskowanej zmiany odmówiono, co w jej ocenie jest niesłuszne. W ocenie skarżącej, organ I instancji nie przeanalizował prawidłowo sprawy i jednocześnie naruszył przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego: art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 2 oraz art. 107 § 1 i § 3, art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 oraz art. 155 k.p.a. Skarżąca zwróciła uwagę, że skarżona decyzja nie ma uzasadnienia prawnego oraz faktycznego. Organ I instancji w decyzji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Również uzasadnienie prawne decyzji nie jest właściwe zdaniem skarżącej. Skarżąca zarzuciła nadto naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, błędy w ocenie wiarygodności dowodów oraz sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 155 k.p.a., gdyż za zmianą decyzji przemawia słuszny interes strony oraz interes społeczny, nadto, nie ma przepisu szczególnego, który sprzeciwiałby się zmianie decyzji z dnia [...] maja 2009 r. Zdaniem strony, art. 155 k.p.a. powinien być w niniejszej sprawie zastosowany. Strona wyjaśniła, że w decyzji o warunkach zabudowy ustalono warunki zabudowy dla nieistniejącej działki nr [...], a od [...] kwietnia 2009 r. funkcjonują tylko działki o nr [...] i [...]. W rzeczywistości decyzja o warunkach zabudowy określa warunki dla działki [...] i ten stan faktyczny winien być odzwierciedlony w decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 155 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, odwołanie strony jest niezasadne. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ podniósł, że zasadnie organ I instancji wskazał, że niedopuszczalne jest podjęcie decyzji w trybie art. 155 k.p.a. wobec zmiany stanu faktycznego i prawnego. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie jej części, która w wyniku inwestycji zostanie faktycznie zabudowana lub zagospodarowana w inny niż dotychczas sposób. Słusznie Wójt Gminy I. wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2009 r. dotyczyła inwestycji planowanej na innym większym terenie. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. złożyła B. P., wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozstrzygnięciu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy w stanie faktycznym sprawy wystąpiły przesłanki określone w art. 155 k.p.a.; 2. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonywanie kontroli zaskarżonej decyzji; 3. art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o odmowie wydania decyzji zmieniającej decyzję Wójta Gminy I. z dnia [...] maja 2009 r. znak [...]. Skarżąca ponownie podkreśliła, że w momencie wydania decyzji istniały dwie działki o nr [...] i [...], gdyż ostateczna była już decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wójta Gminy I. W związku z czym nie powinna być w "obiegu" decyzja dotycząca faktycznie nieistniejącej działki. Zdaniem skarżącej, organy nie ustaliły, czy w stanie faktycznym sprawy wystąpiły przesłanki określone w art. 155 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadną z wad, które - w oparciu o art. 145 p.p.s.a. - dawałyby podstawę do jej uchylenia czy stwierdzenia jej nieważności. Stanowisko przedstawione przez organ l i II instancji było zatem prawidłowe. Ostateczna decyzja Wójta Gminy I. z dnia [...] maja 2009 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowaniu terenu została wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych ustanawia art. 16 § 1 k.p.a. Ma ona na celu zagwarantowanie pewności i bezpieczeństwa obrotu, ochrony praw nabytych i utrwalenie zaufania do działalności organów państwowych. Decyzja obowiązuje tak długo, dopóki nie zostanie uchylona lub zmieniona przez nową decyzję, przy czym uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Wymienione sposoby weryfikacji decyzji ostatecznych mogą odbyć się wyłącznie w trybach nadzwyczajnych. Jednym z nich jest możliwość zmiany decyzji na warunkach określonych w art. 155 k.p.a., który to przepis w przedmiotowej sprawie stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Niesporne jest w sprawie, że decyzja Wójta Gminy I. z dnia [...] października 2013 r. wydana została na podstawie art.155 k.p.a. Uchylenie lub zmiana decyzji w oparciu o przepis art.155 k.p.a. możliwa jest jedynie wówczas, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki: -istnienie decyzji ostatecznej; -za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony; -strona postępowania wyraża zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji; -w przepisach ustaw szczególnych nie istnieją przeciwwskazania do zmiany lub uchylenia decyzji. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że decyzje podejmowane na podstawie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych, co oznacza, że do organu należy wybór sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Innymi słowy nawet w przypadku spełnienia przesłanek z art. 155 k.p.a. organ administracyjny nie jest obowiązany do zmiany czy też uchylenia decyzji ostatecznej. Podkreślić należy, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozstrzygnięciem ostatecznym, lecz jego celem jest dokonanie oceny, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki dyktowane interesem strony, które przemawiałby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. To organ ocenia, czy powinien wzruszyć decyzję, czy pozostawić ją w obrocie bez zmian (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", 8 Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006 r). Powyższe oznacza, że organ nie jest zobligowany a priori do uwzględnienia wniosku strony zgłoszonego w ramach tego przepisu, lecz powinien dokonać oceny czy za zmianą bądź uchyleniem decyzji przemawia interes strony lub interes społeczny i czy szczególna norma prawna nie stoi na przeszkodzie do zmiany albo uchylenia. Zmiana decyzji ostatecznej nie zależy od wyłącznej woli wnioskodawcy podyktowanej jej subiektywnym interesem. W przedmiotowej sprawie ocenie Sądu podlega orzeczenie o odmowie zmiany na podstawie art. 155 k.p.a. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Zmiana tej decyzji uzależniona była od zgody wszystkich stron postępowania (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA 1826/98; wyrok WSA z 14 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 679/06; wyrok WSA z 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 461/08). Oprócz jednak wyraźnej zgody wszystkich stron postępowania przy ocenie dopuszczalności zastosowania trybu określonego w art. 155 k.p.a. należy mieć na uwadze zakres przedmiotowy sprawy. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (por.: wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA 1826/98, wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r. sygn. akt I SA 819/99). W przeciwnym razie można byłoby doprowadzić do obejścia przepisów ustawy, w oparciu o którą wydano decyzję podlegającą weryfikacji. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem, celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozstrzygnięciem ostatecznym, lecz jego celem jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki dyktowane interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. W szczególności, postępowanie to nie może tworzyć dla strony prawa do kolejnej instancji odwoławczej. Nie można zatem w tym nowym postępowaniu upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania merytorycznego sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Zaznaczyć trzeba, że w doktrynie podkreśla się, iż na organie administracyjnym nie spoczywa kategoryczny obowiązek wzruszenia decyzji na podstawie art. 155 k.p.a., jakiemu odpowiadałoby skuteczne żądanie strony, która nabyła prawa z decyzji, gdy tylko zaistnieje możliwość zastosowania tego przepisu przez organ. Kierunkowe dyrektywy wyboru konsekwencji prawnych wyrażone w art. 155 k.p.a. przez obowiązek uwzględnienia wymagań "interesu społecznego" lub słusznego interesu strony", jak też konieczność kierowania się zasadą ogólną art. 7 k.p.a. wyważenia racji obu tych interesów, powodują, że organ administracyjny działa w ramach ograniczonego uznania administracyjnego (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski KPA. Komentarz, 9 wyd., Warszawa 2008, art. 155 Nb 7, str. 728). W wyroku z dnia 1 grudnia 1998 r. III RN 92/98 (OSN 1999, Nr 18, poz. 570) Sąd najwyższy zwrócił uwagę, że wzruszenie decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. pozostaje w sferze uznania administracyjnego i dlatego nie stanowi naruszenia prawa sytuacja, w której organ administracyjny nie skorzystał z możliwości wzruszenia decyzji na tej podstawie. Oceniając kolejno przesłanki pozwalające na zastosowanie art. 155 k.p.a. należy mieć na uwadze, że organ może zmienić decyzję pod warunkiem zgody stron. Jest to powiązane z oceną czy strona nabyła określone prawo wskutek wydania pierwotnej decyzji. Zdaniem Sądu, nabycie prawa należy rozumieć szeroko. Wiąże się ono nie tylko z taką sytuacją, gdy w sposób oczywisty strona jest beneficjentem określonego uprawnienia, ale przyjmuje się też w doktrynie i orzecznictwie, że pod pojęciem nabycia prawa należy rozumieć nawet ustalenie określonego obowiązku, gdyż rodzaj i zakres danego obowiązku determinuje to, że strona nie może być obciążona innym obowiązkiem poza wyraźnie określonym w decyzji poddanej weryfikacji. Przenosząc te rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy uznać, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją, na mocy której wnioskodawca nabywa prawo, przez uzyskanie swoistej promesy zabudowy określonego terenu. Jednocześnie właściciele nieruchomości sąsiednich jako podmioty mające interes prawny w ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskodawcy, mają prawo oczekiwać gwarancji wynikających z decyzji, że dany obiekt nie będzie wyższy, niż określony w decyzji, a w ramach postępowania nadzwyczajnego, że granicą, w ramach, której może odbyć się korekta decyzji będzie wysokość, która wynika z ustalenia stanu faktycznego wyrażonego w analizie oceny funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przy zmianie decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. konieczna jest tożsamość przedmiotowa sprawy, a nie tylko podmiotowa. Oznacza to, że tożsamość musi również dotyczyć tej samej powierzchni działki, dla której były ustalane warunki zabudowy. Dokonanie podziału działki nr [...] wywołało skutek, że odpadła podstawa tożsamości przedmiotowej. Niemożliwe w tym stanie rzeczy jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy na działkę stanowiącą inną powierzchnię od tej działki, dla której ustalone zostały warunki zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt od 1 do 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2012 r., poz. 6470). Sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) - określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Już sama treść § 3 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia stanowi przeszkodę do uznania, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z 2009 r. dla działki nr [...] zachodzi tożsamość przedmiotowa z działką wydzieloną w wyniku podziału o nr [...]. Wymieniony powyżej przepis stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Również kolejne przepisy powyższego rozporządzenia potwierdzają, że nie zachodzi tożsamość sprawy w przedmiotowej sprawie działki nr [...] z której wydzielono działki nr [...] i [...] , nawet ze względu na upływ czasu. Organ wydając decyzje w przedmiocie warunków zabudowy, za każdym razem musi ustalać wymagania dla nowej zabudowy zagospodarowania terenu i wyznaczać obszar analizowany, który ulega zmianie na przestrzeni lat w związku z zabudową innych działek. Zmianie ulega kubatura obiektów budowlanych, wysokość, szerokość frontu działki, linia zabudowy, które są elementami koniecznymi do ustalenia warunków zabudowy dla nowego obiektu. Tak więc tryb wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy przewidziany w przepisach powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest złożony. Procedura prowadząca do wydania decyzji obejmuje między innymi sporządzenie analizy funkcji oraz cech i zagospodarowania terenu przez właściwy organ, a także szereg różnych koniecznych uzgodnień. Decyzja o warunkach zabudowy o określonej treści jest zatem rezultatem wielu szczególnych czynności podejmowanych przez właściwy organ administracji. Zmiana cech zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 155 k.p.a. – z pominięciem procedury przewidzianej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 61 ust. 1 ustawy. Zmiana taka, dotycząca istotnych cech zabudowy, określonych decyzją prowadzić musi do stwierdzenia, że w istocie określa się nowe warunki zabudowy, a zatem przesłanka tożsamości sprawy niezbędna dla zastosowania art. 155 k.p.a. nie jest w tej sytuacji zachowana (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1826/10). Przesłanki do zmiany decyzji wymienione w art. 155 k.p.a. muszą wystąpić łącznie. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest nowym postępowaniem, odrębnym w stosunku do tego, w którym zapadła weryfikowana decyzja ostateczna. Podkreślić należy, że decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu, a więc decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 2/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 4 – wskazał, że dla ustalenia tożsamości przedmiotu sprawy decydujące znaczenie ma treść praw i obowiązków. Sąd ten zwrócił uwagę, że dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, z tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym, i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym. Konsekwentnie w trybie art. 155 k.p.a. nie można rozszerzać treści nowej sprawy administracyjnej, a zmiana decyzji w tym trybie może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej" (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 569/11). Zdaniem Sądu powyższy pogląd należy uwzględnić w niniejszej sprawie. Uwzględnienie wniosku strony prowadzącego do zmiany cech zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 155 k.p.a., stanowiłoby rażące naruszenie prawa, bowiem nastąpiłaby z pominięciem procedury przewidzianej w ustawie o planowaniu zagospodarowaniu terenu. W tych okolicznościach, trafnie uznał organ odwoławczy, że skarżąca powinna wystąpić z nowym wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.