II SA/Bd 284/13

Dnia 22 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 22 maja 2013 roku sprawy ze skargi S. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zatwierdzenia zmian w projekcie budowlanym i udzielenia pozwolenia na rozbudowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzającą je postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. zwraca skarżącemu ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem nadpłaconego wpisu. Postanowieniem z dnia[...], Prezydent Miasta[...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie zatwierdzenia zmian w projekcie budowlanym i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na terenie działki nr 158, obręb [...]KM 42, przy ul. [...], do czasu zakończenia prowadzonego przez Sąd Rejonowy we [...]postępowania (I Ns 703/10) z wniosku W. S. w sprawie nabycia udziału H. P. w nieruchomości przy ul. [...] (działka nr 158, obręb [...] KM 42) i tym samym ustalenia stron prowadzonego postępowania administracyjnego. Organ wskazał, iż w toku postępowania wyszła na jaw okoliczność wydania przez Sąd Rejonowy we [...] postanowienia stwierdzającego nabycie przez R. S. udziału H. P. w nieruchomości przy ul. [...] - działce nr 158, obręb Włocławek KM 42, w sprawie z wniosku W. S. o zasiedzenie z udziałem Z. S. i S. J. Postanowienie to nie jest prawomocne, gdyż apelację złożył S. J. Organ uznał, że z uwagi na toczące się postępowanie odwoławcze w sprawie nabycia udziałów w przedmiotowej nieruchomości w chwili obecnej nie można ustalić stron postępowania. Na postanowienie powyższe zażalenie złożył inwestor – skarżący S. J., zarzucając naruszenie przepisów prawa administracyjnego poprzez zawieszenie postępowania przy braku w obrocie prawnym prawomocnego orzeczenia stwierdzającego nabycie własności nieruchomości w drodze zasiedzenia przez W. S.. Skarżący wskazał, że jest jedyną osobą posiadającą uprawnienia właścicielskie i tytuł prawny do nieruchomości położonej przy ul. [...](działka nr 158). Nabywając prawo własności nieruchomości został w chwili dokonania zakupu zapewniony przez zbywcę, że nieruchomość ta posiada uregulowany stan prawny, nie toczą się w stosunku do niej żadne postępowania i nie jest ona przedmiotem roszczeń osób trzecich. Ponadto skarżący zarzucił, iż w chwili obecnej uniemożliwia mu się prowadzenie inwestycji, co naraża go na ogromne straty finansowe, jak też ogranicza się - jako jedynemu prawnemu właścicielowi - korzystanie z prawnie posiadanej nieruchomości. Skarżący wskazał nadto, że organy administracji publicznej, zgodnie z zasadą rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, powinny za właściciela nieruchomości uważać ten podmiot, który jest ujawniony w dziale II księgi wieczystej. Pełnomocnik inwestora zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i również wniósł o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu zażalenia potwierdził, że postanowienie Sądu Rejonowego we [...] z dnia [...] r. wydane w sprawie I Ns 703/10, w którym Sąd stwierdził nabycie przez R. S. udziału H. P. w przedmiotowej nieruchomości, nie jest prawomocne. Jednakże jako pełnomocnik inwestora stanowczo zaprzeczył, jakoby wniósł w sprawie tej apelację. Podniósł nadto, że organ uczynił stronami W. S. i Z. S., podczas gdy w aktach brak zgłoszenia tych osób do sprawy. Pełnomocnik wskazał też, że stan prawny co do kręgu ewentualnych zainteresowanych (stron postępowania - art. 28 K.p.a.) jest i był identyczny w niniejszej sprawie, jak przy wydawaniu ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę w 2010 i w 2011 r. Zarówno wówczas jak i teraz w księdze wieczystej dla nieruchomości jako współwłaściciele ujawnieni byli S. J. w 1/2 części i H. P. w 1/2 części, nieżyjąca od 1939 r., jak też toczyło się postępowanie o stwierdzenie nabycia jej udziału w nieruchomości przez zasiedzenie. Pełnomocnik podniósł ponadto, że nawet jeśli w wyniku apelacji postanowienie o nabyciu przez R. S. przedmiotowego udziału stanie się ostateczne, to osoba ta, jako nieżyjąca od 1998 r., nie będzie stroną postępowania. W ocenie pełnomocnika organ może samodzielnie przesądzić i rozstrzygnąć o kręgu stron postępowania wykorzystując załączone do akt opinie prawne, jak to uczynił przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w 2010 i 2011 r., mając na uwadze ważny interes społeczny oraz wstrzymanie postępu prac i niepowetowaną szkodę dla inwestora w związku z ciągłym ponoszeniem kosztów. Według pełnomocnika podstawę prawną samodzielnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego stanowi przepis art. 102 § 3 K.p.a. w związku z art. 102 § 2 K.p.a. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Wojewoda [...], postanowieniem z dnia [...]., utrzymał w mocy zaskarżonego postanowienie. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie w trybie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. prawidłowo uznał istnienie zależności pomiędzy prowadzonym przez ten organ postępowaniem w sprawie zmiany ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia[...], z dnia [...] oraz zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr 158, położonej przy ul. [...], a postępowaniem prowadzonym przez Sąd Rejonowy we [...] I Wydział Cywilny w sprawie o sygnaturze akt I Ns 703/10 z wniosku W. S. z udziałem Z. ., S. J. o zasiedzenie części wyżej wymienionej nieruchomości, należącej do zmarłej H. P. i prawomocnym jego wynikiem. Niemniej w ocenie Wojewody zależność ta nie wynika jedynie z faktu, iż wynik wspomnianego postępowania sądowego pozwoli ustalić krąg stron postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji, lecz w szczególności z faktu, że w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne związane z uprawnieniem inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w ocenie Wojewody jest jedną z przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę, a ustalenie istnienia tej przesłanki jest jednym z zagadnień, które winien ocenić organ administracji architektoniczno - budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę oraz odpowiednio w sprawie zamiany pozwolenia na budowę (art. 36a ust. 3 ustawy - Prawo budowlane). W przypadku zaś, gdy tytuł prawny, na który powołuje się inwestor, jest kwestionowany, wówczas rozstrzygnięcie zagadnienia dotyczącego prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wykracza poza kompetencje organu administracji architektoniczno - budowlanej, gdyż organ ten nie jest powołany do rozstrzygania sporów o prawa, z których może wynikać uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W takiej sytuacji powstaje zagadnienie wstępne, które winien rozstrzygnąć sąd lub inny organ, czyli zagadnienie, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 15.09.2010 r., II OSK 1423/09). Wskazano, że z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż posiadany przez inwestora tytuł prawny do nieruchomości - działki nr 158, był kwestionowany (pismo z dnia 6.04.2011 r.), jak też wynika, że według stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej inwestor posiada tytuł prawny do 1/2 części tej nieruchomości, zaś do pozostałej 1/2 części – H. P. oraz, że w stosunku do części należącej do zmarłej H. P. toczy się postępowanie o zasiedzenie (por. pismo Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny we [...] z dn. 27.09. 2012 r., sygn. akt I Ns 703/10). W związku z informacją o prowadzonym postępowaniu cywilnym o stwierdzenie zasiedzenia części nieruchomości, w przedmiotowej sprawie dotyczącej zmiany pozwolenia na budowę niewątpliwie zdaniem organu wystąpiło zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów inwestora organ odwoławczy stwierdził, iż jego uwadze uszło, że - jak już wyżej wskazano - zgodnie ze stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości - działki nr 158 inwestor posiada tytuł prawny jedynie do 1/2 części tej działki, natomiast do pozostałej części nadal ujawniony jest tytuł prawny H. P. Inwestor nie jest zatem - jak twierdzi - jedyną osobą posiadającą uprawnienia właścicielskie - tytuł prawny do tej nieruchomości. Podkreślono, że wiedzę tą posiadał nabywając prawo własności do 1/2 części tej nieruchomości (por. akt notarialny z dnia [...]), niezależnie od zapewnień zbywcy o uregulowanym jej stanie prawnym; wiedzę tą posiadając - inwestował w przedmiotową nieruchomość, tym samym ponosząc koszty na własną odpowiedzialność. Ani fakt poniesienia znacznych nakładów finansowych w przedmiotową nieruchomość, ani też fakt, że współwłaściciel pozostałej 1/2 części nieruchomości nie żyje, nie czynią w przekonaniu Wojewody z inwestora jedynego właściciela tej działki. Mając na względzie pozostałe zarzuty podniesione przez pełnomocnika strony organ odwoławczy podniósł, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii procesowej bez znaczenia pozostaje, kto wniósł apelację w prowadzonej przez Sąd Rejonowy we [...] I Wydział Cywilny sprawie o zasiedzenie części nieruchomości - działki nr 158, ponieważ istotnym będzie prawomocny wynik tej sprawy. W skardze na powyższe postanowienie S. J. zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 144 K.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i w konsekwencji nieuzasadnione utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji, w sytuacji, gdy winno ono zostać uchylone, a także naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 100 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie uwzględnienia przy rozpoznawaniu sprawy słusznego interesu skarżącego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Skarżący podniósł, iż w zażaleniu z dnia 12 października na postanowienie Prezydenta w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie, przytoczył szereg argumentów przemawiających za tym, że postanowienie to jest nietrafne, które aktualnie podtrzymał, podnosząc dodatkowo, że krąg osób mających przymiot strony w tym postępowaniu administracyjnym organ I instancji winien ustalić we własnym zakresie, w ramach uprawnień przyznanych mu w art. 100 § 2 kpa. Podkreślił, że organy obu instancji - choć tego nie zauważyły - takiego ustalenia faktycznie dokonały (bez wdawania się w ocenę tych ustaleń) doręczając odpisy swoich postanowień szerszemu kręgowi osób fizycznych, a nie jedynie inwestorowi - zgodnie bowiem z art. 40 § 1 kpa "pisma doręcza się stronie". Oprócz doręczenia skarżącemu, odpisy postanowień z pouczeniem o środkach zaskarżenia doręczono także W. S. i Z. S. - potencjalnym spadkobiercom R. S. Tym samym skarżący stwierdził, że w istocie organ I instancji dokonał samodzielnie ustaleń co do zagadnienia wstępnego, z powodu potrzeby rozstrzygnięcia którego przez sąd, zawiesił postępowanie w sprawie. Zdaniem skarżącego Wojewoda nie zauważył - pomimo akcentowania tej okoliczności w zażaleniu, że w sentencji postanowienia Prezydenta z dni [...] r. orzeczono o zawieszeniu postępowania "do czasu zakończenia prowadzonego przez Sąd Rejonowy we [...] postępowania (I Ns 703/10) z wniosku Pana W. S. w sprawie nabycia udziału Pani H. P. w nieruchomości przy ulicy [...] (dz.nr 158 obręb [...] KM 42 - i tym ustalenia stron postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...]". Organ I instancji sądził zatem, że uprawomocnione postanowienie sądowe rozstrzygnie problem kręgu stron postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego postanowienie sądu w sprawie o zasiedzenie nie ustali stron postępowania administracyjnego, bo osoba której nabycie udziału w nieruchomości przez zasiedzenie nieprawomocnie stwierdzono, nie żyje od 1998 r. Skarżący podniósł również, że organ II instancji nie zauważył, że zaskarżone zażaleniem postanowienie jest nielogiczne, nierealne i niewykonalne; wprowadza jedynie zamęt i jako takie jest sprzeczne z kodeksową zasadą praworządności, określoną w art. 7 kpa. Ponadto skarżący zarzucił, że organ II instancji: 1. nie rozpatrywał ściśle oświadczenia inwestora o dysponowaniu gruntem na cele budowlane, w kontekście wskazanego wprost w sposób wiążący, jako jedyny przez Prezydenta w sentencji jego postanowienia, celu oczekiwania na "rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez sąd"; 2. przyjął wprost, że oświadczenie jest kwestionowane, ale nie zbadał, czy przez osoby uprawnione; 3. nie zauważył, że osoba której zasiedzenie stwierdzono nie żyje i oświadczenia inwestora nie kwestionuje i kwestionować nie może; 4. pominął okoliczność, że inwestor jest posiadaczem samoistnym całej nieruchomości w dobrej wierze, a w posiadanie został wprowadzony przez poprzedniego posiadacza samoistnego oraz, że posiadanie to jest zgodne ze stanem prawnym (domniemania z art. 7, 339, 340 i art. 341 K.c.), te domniemania prawne nie zostały obalone, zatem w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia nie można mieć wątpliwości co do prawdziwości oświadczenia inwestora o dysponowaniu gruntem na cele budowlane, gdyż nikt nie wytoczył przeciwko niemu powództwa o wydanie działki; 5. nie uwzględnił okoliczności, że stan prawny nieruchomości nie zmienił się od czasu, kiedy na wniosek inwestora wydane mu zostało pozwolenie na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Na rozprawie reprezentujący skarżącemu pełnomocnik wskazał, że w postępowaniu przed sądem powszechnym o zasiedzenie udziału w nieruchomości (tj. działki nr 158) W. S. wniósł alternatywnie o stwierdzenie zasiedzenia bądź przez niego, bądź przez jego nieżyjąca matkę R. S. Postępowanie o zasiedzenie nie było poprzedzone postępowaniem o stwierdzenie nabycia spadku po R. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], którym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie zatwierdzenia zmian w projekcie budowlanym i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na terenie działki nr 158, przy ul. [...], do czasu zakończenia prowadzonego przez Sąd Rejonowy we [...] postępowania (I Ns 703/10) z wniosku W. S. w sprawie nabycia udziału H. P. w nieruchomości przy ul. [...](działka nr 158, obręb [...] KM 42) i tym samym ustalenia stron prowadzonego postępowania administracyjnego Mając na uwadze wywody skargi, należy wskazać, że istota sądowej kontroli, objętego skargą postanowienia, sprowadza się do wykładni art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz do oceny, czy w ustalonym przez organ stanie faktycznym wystąpiła przesłanka zagadnienia wstępnego. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z powołanego przepisu wynika, że warunkiem zawieszenia postępowania administracyjnego, jest pojawienie się w toku rozpoznania sprawy tzw. zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego). Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. Przy czym należy podkreślić, że instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 94 § 1 pkt 4 K.p.a. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie użyte w analizowanym przepisie "zależy od uprzedniego" wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Tak więc, wbrew twierdzeniom orzekających w sprawie organów administracji, słuszny jest podgląd wyrażony w skardze, że zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadmistracyjnym. W wyroku z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2274/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że hipoteza określona w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zachodzi jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji nie byłoby możliwe. Również w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych wskazuje się, że od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wykluczać ma zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Go 141/11, WSA w Rzeszowie z dnia 7 lutego 212 r., sygn. akt II SA/Rz 917/11, WSA w Krakowie z dnia 26 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 112/12, wyroki opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dostępnej na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższy sposób rozumienia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. należy stwierdzić, że toczące się postępowanie przed sądem cywilnym o nabycie przez R. S. udziału H. P. w przedmiotowej nieruchomości przy uwzględnieniu, że są to osoby już nieżyjące, nie stanowi zagadnienia wstępnego warunkującego zawieszenie postępowania prowadzonego w przedmiocie pozwolenia na budowę. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że według stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej, inwestor posiada tytuł prawny do 1/2 części tej nieruchomości, zaś do pozostałej 1/2 części – H. P. oraz, że w stosunku do części należącej do zmarłej H. P. toczy się postępowanie o zasiedzenie (por. pismo Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny we [...] z dn. 27.09. 2012 r., sygn. akt I Ns 703/10). Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, przywołując treść uzasadnienia wyroku WSA Białymstoku z dnia 6 października 2009 r.(sygn. akt II SA/Bk 642/08), brak zawieszenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę do czasu zakończenia postępowania przed sądem powszechnym o zasiedzenie przez osobę trzecią nieruchomości stanowiącej teren inwestycji, może doprowadzić do wadliwości decyzji, o ile wynik postępowania o zasiedzenie stwierdzałby nabycie własności nieruchomości przez osobę trzecią. Wprawdzie w rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy we [...] postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. akt I Ns 703/10, stwierdził nabycie przez R. S. udziału H. P. w przedmiotowej nieruchomości, jednak rozstrzygnięcie to nawet przy założeniu uzyskania waloru prawomocności, nie wpływa w żaden sposób na przebieg postępowania w sprawie. R. S. nie żyje, a więc nie uzyska statusu strony w niniejszym postępowaniu. Organ nie posiada przy tym żadnej informacji o tym, czy zostali ustaleni, w drodze stwierdzenia nabycia spadku, spadkobiercy R. S. Skarżący (wypowiedź pełnomocnika skarżącego na rozprawie) przeczy, by w ogóle doszło do wydania takiego orzeczenia. Organ w aktach sprawy nie zawarł przy tym żadnego dokumentu, z którego by wynikało, że przedmiotem toczącego się przed sądem powszechnym postępowania jest stwierdzenie zasiedzenia udziału we własności działki nr 158 przez osobę żyjącą, a tym samym mogącą być stroną postępowania administracyjnego. W tej sytuacji stwierdzenie nabycie udziału we własności, w drodze zasiedzenia, przez osobę nieżyjącą, bez jednoczesnego rozstrzygnięcia w przedmiocie nabycia po niej spadku, ani nie pozwoli ustalić stron postępowania administracyjnego, ani nie wyjaśni kto obecnie jest właścicielem udziału w nieruchomości. W konsekwencji twierdzenie organu, iż toczące się przed sądem powszechnym postępowanie w przedmiocie zasiedzenia udziału w nieruchomości – działce nr 158, rozstrzygnie zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., bez którego organ nie może wydać pozytywnego lub negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie - jest niezasadne. W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć co do dalszego toku sprawy, mając na względzie powyższe stanowisko Sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm., w skrócie "p.p.s.a."), orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a. Odnośnie kosztów postępowania należy zwrócić uwagę, że zaskarżonym przed Sądem aktem nie jest akt kończący postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, ale postanowienie wydane w toku postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm,) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym - 100 zł. Oznacza to, że skarżący wnosząc wpis od skargi w wysokości 500 zł dokonał nadpłaty. Skutkowało to, stosownie do art. 225 p.p.s.a. koniecznością zwrotu nadpłaconego wpisu (pkt 4 sentencji wyroku). O wysokości zasądzonego zwrotu kosztów sądowych (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349; z późn. zm.), biorąc pod uwagę wysokość wpisu w ustalonej wyżej wysokości (100 zł) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.