II SA/Bd 284/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odmówić przywrócenia terminu. Po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 284/14 oddalił skargę J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że informację o treści wyroku Sądu powzięła dopiero dzwoniąc do Sądu, zaniepokojona brakiem doręczenia jej orzeczenia. Powyższe spowodowało, że w sposób niezawiniony nie dotrzymała terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Nie może, bowiem ponosić winy za nieznajomość przepisów prawa, nie posiadając wykształcenia prawniczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek może przywrócić termin. Stosownie natomiast do art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając przesłankę braku winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdej osoby, należycie dbającej o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminowi można więc przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OZ 216/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. Nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw. Podkreślić należy, że z uwagi na fakt, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, to może to nastąpić jedynie wtedy, gdy strona zaprezentowaną argumentacją, w sposób przekonujący, uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 332/14). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. W szczególności zaś przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, ani nieznajomość prawa (zob. postanowienia NSA z dnia: 4 marca 2014 r., sygn. akt II GZ 75/14; 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 450/12 oraz 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1104/12). W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała istnienia obiektywnych przyczyn, uniemożliwiających jej zachowanie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie wyroku. Przede wszystkim, wbrew zawartemu w rozpoznawanym wniosku zarzutowi, skarżąca - w zawiadomieniu o rozprawie z dnia 15 maja 2014 r., doręczonym jej w dniu 21 maja 2014 r. - została poinformowana, że tylko stronie działającej bez adwokata lub radcy prawnego, która na skutek pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku, sąd z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku doręcza odpis jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia (art. 140 § 2 p.p.s.a.). Skarżąca bezspornie nie znajdowała się w takiej sytuacji. Ponadto w powyższym zawiadomieniu zawarto także pouczenie, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony, zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku, a uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku, zaś jedynie w razie uwzględnienia skargi Sąd sporządza i doręcza z urzędu wyrok z uzasadnieniem każdej ze stron. Wobec powyższego, ustalenie telefonicznie treści zapadłego na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. rozstrzygnięcia, nie może być uznane za spowodowane nadzwyczajnymi okolicznościami, gdyż nie stanowi takich okoliczności bierne oczekiwanie na doręczenie z urzędu sentencji zapadłego wyroku, skoro skarżąca nie znajdowała się w sytuacji opisanej w cytowanym wyżej art. 140 § 2 p.p.s.a. Nie można, zatem mówić o dotrzymaniu wymogu zachowania należytej staranności w prowadzeniu swych spraw, w sytuacji gdy skarżąca dopiero po kilku tygodniach od rozprawy, o terminie której była zawiadomiona, zadzwoniła do Sądu w celu ustalenia, jakie zapadło wówczas rozstrzygnięcie. Od każdej rozsądnej i należycie dbającej o swoje interesy osoby można oczekiwać, by umiała pogodzić prowadzenie swojej codziennej aktywności zawodowej z udziałem w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w szczególności, jeśli - jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - została ona prawidłowo pouczona o swoich prawach i obowiązkach z nim związanych, a ich podjęcie nie wymagało posiadania szczególnych uprawnień czy szczególnej wiedzy. Reasumując, należy stwierdzić, że podniesione przez skarżącą okoliczności nie uzasadniają przyjęcia, że dołożyła ona należytej staranności, aby nie uchybić siedmiodniowemu terminowi, o którym stanowi art. 141 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.