II SA/Bd 29/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. 1. Decyzją z dnia 7 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta I. orzekł o wymeldowaniu D. M. z miejsca pobytu stałego przy ulicy [...] w I.. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że w rozumieniu art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 510 ze zm. - dalej: "u.e.l.")została spełniona niezbędna przesłanka wymeldowania D. M. z miejsca pobytu stałego, ponieważ opuścił on miejsce pod wskazanym adresem i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w związku z pismem z dnia 20 kwietnia 2021 r. którym A. M. zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego w I. o wymeldowanie syna – D. M. z posesji przy ul. [...] w I. z uwagi na niezamieszkiwanie od ponad 3 lat pod wskazanym adresem. Organ I instancji przedstawił wyjaśnienia D. M. i jego matki – Z. M., z których wynika, że D. M. przebywał pod spornym adresem przez dwa i pół tygodnia w kwietniu 2021 r. Ponadto w domu rodziców ma swój pokój, który otrzymał za pomoc przy budowie. Co więcej, Z. M. jako współwłaścicielka nieruchomości przy ulicy [...] nie godzi się na wymeldowanie syna spod tego adresu. Podniosła, że A. M. znęca się nad nią i nad synem od wielu lat. D. M. wskazał, że z tego powodu znalazł miejsce pobytu w P., zaś jego nieprzebywanie w spornym domu nie jest dobrowolne, lecz spowodowane zachowaniem ojca. W trakcie oględzin domu przy ul. [...] w dniu 9 lipca 2021 r. D. M. wskazał na męskie obuwie, odzież oraz książki oświadczając, że rzeczy te stanowią jego własność. Ponadto strony postępowania złożyły oświadczenia, zgodnie z którymi D. M. chce utrzymania zameldowania pod spornym adresem podnosząc, że tam mieszka i ma swoje rzeczy. Z. M. wskazała, że syn często przebywa w domu. Natomiast A. M. podtrzymał swój wniosek i oświadczył, że syn nie zamieszkuje w domu od 4 lat. W toku postępowania wyjaśniającego przesłuchano świadków. M. W., siostra D. M., oświadczyła, że według jej wiedzy i obserwacji brat nie mieszka u rodziców na stałe, a jedynie sporadycznie u nich przebywa. Świadek A. R., dzielnicowy Osiedla C. w I., oświadczył, że bywa służbowo w przedmiotowym domu i według jego wiedzy D. M. mieszka w P., zaś do domu w I. przyjeżdża do rodziców. Świadek B. K., zameldowany pod sąsiednim adresem, wyjaśnił, że rzadko bywa w domu, jednak D. M. ostatni raz widział w nieruchomości pod spornym adresem przed rokiem. Powołując się na powyższe wyjaśnienia stron i zeznania świadków organ ustalił, że D. M. mieszka obecnie w P., a w przedmiotowej nieruchomości bywa sporadycznie. Ponadto toczyło się z jego inicjatywy postępowanie przed Sądem Rejonowym w I. o przywrócenie posiadania spornego domu, jednak zostało umorzone w dniu 21 stycznia 2020 r. Organ wskazał także, że celem postępowania w sprawie wymeldowania nie jest rozwiązanie sporu pomiędzy stronami, a ustalenie faktu opuszczenia spornego domu przez D. M. bez wypełnienia obowiązku wymeldowania się. Od powyższej decyzji organu I instancji Z. M. i D. M. wnieśli wspólne odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odwołujący zarzucili, że powyższa decyzja została podjęta za pomocą czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa i bez podstawy prawnej. Wskazali również, że organ bierze udział w przemocy domowej trwającej 49 lat. Ponadto zarzucili: - sprzeczność istotnych ustaleń organu w zebranym materiale dowodowym; - polityczną zemstę Prezydenta Miasta I. za to, że D. M. protestuje przeciwko czynom organu, które w jego ocenie wyczerpują znamiona przestępstwa; - podjęcie decyzji w czasie trwającego dochodzenia; - działanie wbrew zgody właściciela lokalu, który nie zezwolił na wymeldowanie D. M.; - niezapewnienie lokalu komunalnego w związku z podjęciem decyzji o wymeldowaniu osoby niepełnosprawnej; - podanie nieprawdy, że D. M. nie mieszka od 3 lat pod spornym adresem; - nie przeprowadzenie dowodu z akt sprawy o przywrócenie posiadania, nakazu opuszczenia lokalu sprawcy przemocy, akt sprawy duszenia wnuka przez A. M., czy próby zamordowania Z. M.; - podważenie testamentu, według którego D. M. przynależy ekspektatywa nieruchomości przy ul. [...], co stanowi rażące naruszenie praw człowieka; - podanie nieprawdy i oparcie decyzji na nieprawdziwych zeznaniach świadków; - pominięcie dowodów. 3. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia 26 maja 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewoda wyjaśnił w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że dla oceny przesłanki wymeldowania z miejsca pobytu stałego na podstawie art. 35 u.e.l. doniosłość prawną ma tylko okoliczność faktyczna polegająca na stwierdzeniu czy D. M. rzeczywiście opuścił miejsce pobytu stałego i czy odbyło się to bez wykonania obowiązku wymeldowania zgodnie z art. 33 ust. 1 u.e.l. W ocenie organu odwoławczego, na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, pobyt D. M. w domu przy ul. [...] w I., pomimo częstego w nim przebywania, nie ma charakteru pobytu stałego w rozumieniu art. 25 ust. 1 u.e.l. Organ wskazał, że miejsce stałego pobytu to miejsce, gdzie osoba taka mieszka, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, przyjmuje wizyty, przyjmuje i nadaje korespondencję, utrzymuje kontakty z sąsiadami. Jednocześnie jest to miejsce od którego w możliwie najmniejszym oddaleniu znajduje się miejsce pracy lub nauki, a także miejsce robienia zakupów, korzystania z usług, opieki medycznej, itp. Powyższe stwierdza się w opinii organu na podstawie obiektywnych okoliczności faktycznych. Ze spójnych zeznań świadków i wyjaśnień stron - złożonych również na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 18 marca 2022 r. - wynika, że D. M. od około 4 lat nie mieszka w I.. Opuszczenie domu nastąpiło na skutek konfliktu ojca z synem, jednak wbrew twierdzeniom odwołującego, nie udowodnił, że był do tego zmuszony. Zatem D. M. dobrowolnie opuścił dom i przeniósł swoje centrum życiowe do P., a później do T.. Z zeznań wynika, że w domu w I. jedynie bywa, głównie celem odwiedzenia matki, czy też spotkania znajomych lub podjęcia innych aktywności społecznych. W ocenie organu, nie są to jednak przesłanki, które by świadczyły o stałym pobycie. Odwołującego z P., ani z T. nie wiąże nauka (co mogłoby usprawiedliwiać pobyt w innym mieście), odwołujący nie podejmuje tam też pracy zawodowej. Ponadto odwołujący nie podaje jako adresu do korespondencji ul. [...]. Organ wskazał, że odwołujący od chwili opuszczenia domu nie podejmował żadnych działań faktycznych i prawnych na rzecz powrotu i zamieszkania w tej nieruchomości. Pierwsze działania zmierzające do odzyskania naruszonego stanu posiadania podjął dopiero w 2020 r., a postępowanie to zostało umorzone. Organ odwoławczy podkreślił, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i potwierdza jedynie fakt pobytu danej osoby w przedmiotowym lokalu. Nie wiąże się to z kwestią własności lokalu ani prawem do dysponowania nim. Ponadto Wojewoda wskazał, mając na względzie powyższe okoliczności, że D. M. powinien zgłosić zameldowanie w obecnym miejscu stałego pobytu, tj. w T.. 4. Na powyższe rozstrzygnięcie Z. M. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, żądając uchylenia decyzji i zarzucając naruszenie prawa europejskiego, praw człowieka, ustawy o ewidencji ludności, zasad prawa oraz zarzuciła sprzeczność ustaleń organu z faktami i zebranym materiałem dowodowym i pozbawienie jedynej pomocy na starość od syna. Ponadto skarżąca wskazała, że syn jest właścicielem części nieruchomości przy ul. [...] i jest jedyną jej pomocą, zaś mąż od 50 lat znęca się nad nią i nad synem. 5. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty naruszenia prawa europejskiego i krajowego wskazał, że nie zostały one skonkretyzowane i nie może się do nich odnieść. Wskazując na kwestię pozbawienia skarżącej na starość opieki od syna Wojewoda wskazał, że decyzja o wymeldowaniu pozostaje bez wpływu na dalsze udzielanie pomocy matce, gdyż brak zameldowania D. M. w miejscu zamieszkania rodziców nie stoi na przeszkodzie sprawowania nad nią opieki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest, co do zasady, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga jest niezasadna. 7. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.e.l. obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie, zaś obowiązek meldunkowy m.in. polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego oraz wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego. Art. 33 u.e.l. konkretyzuje powyższy przepis i wskazuje, że obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowił zaś art. 35 u.e.l., stosownie do którego organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 tej ustawy, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 (właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu) decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Jak wynika z powołanej regulacji decyzja w sprawie wymeldowania zostaje wydana, gdy spełnione zostaną przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym w rozumieniu przepisu art. 25 ust. 1 u.e.l. jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. O pobycie stałym przesądzają zatem takie elementy jak: fizyczne przebywanie osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały. Sposób określenia adresu normują z kolei przepisy art. 26 ust. 1 i 2 u.e.l., z których wynika, że adres określa się między innymi przez podanie numeru domu. Ze zmianą miejsca stałego pobytu, o której mowa w art. 35 u.e.l. mamy zatem do czynienia w sytuacji, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym, nowym miejscu, ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny, tj. przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany, a mianowicie poprzez zachowanie, które wyraża wolę danej osoby trwałego skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Opuszczenie miejsca pobytu stałego musi zatem cechować zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w mieszkaniu, lokalu bądź na nieruchomości, jak i element wolicjonalny, łączony z dobrowolnością zmiany miejsca pobytu. Dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do rodziny). Chodzi tu o wszystkie te sytuacje, gdy opuszczenie lokalu jest wynikiem wykonania prawomocnych wyroków sądów powszechnych bądź orzeczeń właściwych organów administracji publicznej. Jednocześnie zwraca się uwagę, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Tym samym na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się również sytuację, gdy osoba w nim zameldowana została przymuszona w drodze przymusu psychicznego lub fizycznego do opuszczenia tego lokalu, jednak nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu lub środki te nie będą prawnie skuteczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1609/18 i z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 169/19). Zaakcentować przy tym trzeba - zwłaszcza w kontekście okoliczności faktycznych niniejszej sprawy - że w sytuacji, w której niezamieszkiwanie pod danym adresem jest wynikiem zastosowania przemocy, istotne jest również to, czy strona podjęła niezwłocznie skuteczne działania prawne zmierzające do przywrócenia jej utraconego posiadania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1109/20). Formułowany w orzecznictwie sądowym wymóg dobrowolności i trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego nie może jednak podważać czysto ewidencyjnego charakteru instytucji zameldowania oraz prowadzić do utrzymywania tzw. fikcji meldunkowej, czyli sytuacji, w której strona faktycznie od dłuższego czasu nie zamieszkuje pod adresem stałego zameldowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 527/22). Podzielając ugruntowane na tym tle orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazać zatem należy, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego zamieszkania z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, iż nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany podejmuje próby powrotu do lokalu, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2961/20; z dnia 1 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2915/18). Brak dobrowolności nie stanowi zatem jednoznacznie negatywnej przesłanki do orzeczenia wymeldowania. Należy bowiem przyjąć, co wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nawet jeśli samo opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i zachodziły okoliczności przymusu, to następnie trwałe związanie centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez podejmowania czynności prawnych w celu odzyskania możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu lub też bezskuteczne podejmowanie takich czynności, stwarza sytuację zobowiązującą organ administracji do wymeldowania osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro czynności tej sama nie dopełniła (por. wyrok z dnia 18 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 400/22). 8. Odnosząc przedstawione dotychczas przesłanki wymeldowania do realiów rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż D. M. około 3-4 lata przed wszczęciem postępowania administracyjnego wyprowadził się z miejsca zameldowania na pobyt stały w nieruchomości położonej przy ul. [...] w I.. Powyższą okoliczność organy prowadzące postępowanie ustaliły na podstawie spójnych zeznań świadków i wyjaśnień stron. W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jasno wynika, że D. M. opuścił sporną nieruchomość, a następnie zamieszkał w P.. Na podstawie wyjaśnień złożonych przed Wojewodą na rozprawie w dniu 18 marca 2022 r. ustalono, że D. M. na dzień rozpatrywania sprawy przez organy administracyjne mieszkał w T., zaś w spornej nieruchomości przebywał jedynie w weekendy, pomagając niepełnosprawnej mamie, spotykając się z przyjaciółmi lub wypoczywając. D. M. wyjaśnił, że aktualnie nie pracuje. Ponadto adres korespondencyjny w P. wynika z przejmowania jego korespondencji przez ojca. Co więcej, jak wynika z zeznań stron, pomiędzy D. M. a A. M. ma miejsce konflikt. Według skarżącej oraz D. M. dochodzi do znęcania się nad nimi przez A. M. i z tego właśnie powodu D. M. miał opuścić dom rodziców. Wskazać należy, że D. M., pomimo zaistnienia konfliktu z ojcem, z uwagi na który miał w jego ocenie opuścić dom, co prawda podjął działania na rzecz odzyskania naruszonego stanu posiadania, jednakże okazały się one nieskuteczne, bowiem jak wynika z pisma Sądu Rejonowego w I. postepowanie zostało umorzone w dniu 21 stycznia 2020 r. Zatem D. M. od opuszczenia lokalu nie podjął skutecznych czynności na rzecz odzyskania naruszonego stanu posiadania. Jednocześnie od ok. 2018 r. mieszkał w P. gdzie podejmował zatrudnienie. Następnie przeprowadził się do T., gdzie aktualnie przebywa od poniedziałku do piątku. Z zeznań stron wynika także, że D. M. bywa pod spornym adresem, jednak jedynie w weekendy. Mając na uwadze wcześniejsze rozważania wyjaśnić należy, że potencjalny konflikt z ojcem nie przesądza o dobrowolności opuszczenia spornego lokalu. Jednakże skoro D. M. nie podjął skutecznych środków prawnych celem odzyskania naruszonego stanu posiadania i zamieszkał oraz podjął zatrudnienie w innym mieście, to uznać należy, że pogodził się on z zaistniałą sytuacją i z własnej woli nie podejmował środków ukierunkowanych na odzyskanie możliwości zamieszkania w spornej nieruchomości. . Wbrew twierdzeniom D. M., trwałości opuszczenia przez niego domu nie podważa fakt, że nadal znajdują się w nim jego rzeczy ruchome czy okoliczność, że ponosi on część opłat za utrzymanie domu. Raz jeszcze przypomnieć trzeba, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji. Decyzja ma więc charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1739/19). Organy administracji przeprowadziły wystarczające postępowanie wyjaśniające, w oparciu o które ustalono istotne dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy i niebudzące wątpliwości okoliczności faktyczne. Fakt, że skarżąca nie zgadza się z przeprowadzoną oceną dowodów i dokonanymi ustaleniami faktycznymi nie oznacza, że doszło w tym względzie do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Uznać należy zatem, że z przeprowadzonego przez organy obu instancji postępowania wyjaśniającego jasno wynika, że D. M. opuścił nieruchomość przy ulicy [...] w I. około 3-4 lat przed wszczęciem postępowania. Skarżąca, ani D. M. nie wykazali dostatecznie, że opuszczenie przez niego lokalu było przymusowe oraz że nie byłby w stanie teraz do niego wrócić na stałe. Podejmując decyzję o opuszczeniu domu rodziców początkowo przeniósł swoje centrum życiowe do P.. Nie ulega wątpliwości Sądu, że czynności życia codziennego skarżący wykonuje aktualnie w T., gdzie – jak sam wskazał – przebywa na co dzień, od poniedziałku do piątku. Do domu w I. przyjeżdża głównie w odwiedziny do matki. Większość czasu spędza jednak w T., zaś jego pobyty w I. są tylko okazjonalne. Należy więc uznać, że opuszczenie przez niego domu rodziców miało charakter trwały i dobrowolny, wobec czego zgodnie z art. 33 u.e.l. miał obowiązek wymeldować się spod przedmiotowego adresu. Jak podkreśla się w orzecznictwie, starania celem powrotu do lokalu muszą dotyczyć realnej chęci powrotnego zamieszkania w miejscu zameldowania, a nie być jedynie celem uzyskania dostępu czy zachowania prawa do lokalu. Ponadto muszą one obiektywnie świadczyć o chęci zamieszkiwania w lokalu, do którego dostęp został utracony, nie zaś być jedynie deklaracją takiej chęci (por. wyroki WSA: w Krakowie z 4 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 348/16, w Warszawie z 21 czerwca 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 171/18). Wobec powyższego, zamiar powrotu do lokalu przy ul. [...] w I. oraz wola skarżącego deklarowana w toku postępowania jak i skardze nie stanowią dostatecznych przesłanek do odmowy wymeldowania. W kontekście powyższego bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje stanowisko skarżącej, że nie zgadza się na wymeldowanie syna z domu znajdującego się pod adresem [...] w I.. 9. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy obu instancji na podstawie wszechstronnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego wykazały wszystkie okoliczności niezbędne do wyjaśnienia sprawy w sposób przewidziany przepisami art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie miał podstaw, aby zakwestionować stanowisko organu co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. 10. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną. J. Janiszewska-Ziołek J. Bortkiewicz M. Pawełczak