II SA/Bd 305/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. C. o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2018r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Kierownika [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w sprawie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. E. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. Jednocześnie skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W ocenie Sądu, pojęcie sprawy administracyjnej ujmowane jest w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi szeroko, a ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym. Jej tożsamość wyznaczają, zatem elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W okolicznościach niniejszej sprawy oznacza to, że za dopuszczalny należało uznać wniosek o wstrzymanie wykonania utrzymanej w mocy decyzji Kierownika [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w sprawie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, która stanowiła rozstrzygnięcie organu I instancji w administracyjnym toku sprawy. Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania decyzji Kierownika [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na wspomniane wyżej niebezpieczeństwo. Podkreślić również należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że złożony przez niego wniosek jest zasadny w kontekście przedstawionych wyżej przesłanek i że ewentualna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki dotyczą jego osoby. Złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego nie oznacza, bowiem automatyzmu w blokowaniu realizacji wynikających z niego praw i obowiązków. Ponadto, wyjaśnienia wymaga, że w przypadku, gdy strona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, skutkujący oddaleniem wniosku. Uzasadnienie wniosku nie jest elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność, zatem nie podlega uzupełnieniu poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a więc jego niezamieszczenie nie powoduje odrzucenia wniosku, a jedynie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010r., art. 61 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I OZ 848/13 i z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt I OZ 744/14 z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II GZ 1291/16). Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwił zatem Sądowi ocenę czy spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej cytowanym przepisie, co spowodowało konieczność odmowy jego uwzględnienia. Ponadto, negatywne rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.