II SA/Bd 34/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019r, nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Burmistrz B. odmówił E. P. (skarżącej) przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad chorym mężem – R. P.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. skarżąca złożyła za pośrednictwem pełnomocnika wniosek o przyznanie ww. świadczenia, oraz że zgodnie z ustaleniami sprawuje ona opiekę nad wymagającym stałej opieki mężem, co potwierdza orzeczenie lekarskie z Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wskazujące znaczny stopnień niepełnosprawności na stałe. Organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2220 – dalej "u.ś.r.") świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku z małżeńskim, ponadto na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. ma ona ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad mężem, od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. W ocenie organu I instancji nie jest zasadne przyznanie prawa do wnioskowanego świadczenia. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła organowi naruszenie art. 27 ust. 5 u.ś.r. poprzez uznanie, że pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywne kryterium do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego, art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 5 u.ś.r. poprzez pominięcie, że w razie zbiegu uprawnień osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń, oraz art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. w zw. z art. 23 i 27 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego poprzez niezasadne uznanie, że małżonkowi, na którym spoczywa obowiązek alimentacyjny, rezygnującemu z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu opieki nad współmałżonkiem legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przyznało stronie świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki na niepełnosprawnym mężem od 1 listopada 2019 r. na stałe w wysokości: 1. od 1 listopada 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. - 1583 zł miesięcznie, 2. od 1 stycznia 2020 r. - 1830 zł miesięcznie. W uzasadnieniu, po przytoczeniu stanu faktycznego oraz treści art. 17 ust. 1, 1a, 1b, art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a i ust. 1 pkt 4 u.ś.r., a nadto art. 128, 129 i art. 23 i 27 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego Kolegium stwierdziło, że obowiązek alimentacyjny małżonka wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych, skarżąca jest zatem uprawniona do wnioskowania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawnego męża. Przywoławszy wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. K 38/13 organ stwierdził, że okoliczność, iż niepełnosprawność męża skarżącej nie powstała w okresach określonych w art. 17 ust. 1b u.ś.r., nie ma wpływu na możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia. Organ zwrócił uwagę, że na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. skarżąca była uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. Przywoławszy art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. stwierdził, że w związku z tym, iż na dzień rozstrzygania w drugiej instancji skarżącej nie przysługuje już specjalny zasiłek opiekuńczy, nie ma przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynikającej z przywołanego przepisu i świadczenie to należy przyznać od dnia 1 listopada 2019 r., albowiem do dnia 31 października 2019 r. skarżąca uprawniona była do specjalnego zasiłku opiekuńczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy E. P., reprezentowana przez radcę prawnego B. S., wskazała, że zaskarżą powyższą decyzję w części tj. w pkt 2, zarzucając jej naruszenie art. 24 ust. 2 u.ś.r. poprzez jego błędne zastosowanie i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 listopada 2019 r., a nie od dnia 1 sierpnia 2019 r., tj. od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Wniosła o uchylenie powyższej decyzji i ustalenie na jej rzecz spornego świadczenia od 1 sierpnia 2019 r., o zwrot kosztów postępowania oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca tylko częściowo nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem w zakresie okresu, na który zostało przyznanie sporne świadczenie. Powołując się na art. 24 ust. 2 u.ś.r. skarżąca składając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wniosła także o uchylenie decyzji przyznającej jej specjalny zasiłek opiekuńczy. Dopiero wskutek odwołania złożonego do SKO organ odwoławczy ustalił sporne świadczenie od 1 listopada 2019 r., za podstawę obierając datę wygaśnięcia decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy. Zdaniem skarżącej organ I instancji miał wszelkie kompetencje do ustalenia zasiłku pielęgnacyjnego od daty złożenia wniosku, nie wezwał jej jednak do uzupełnienia jakiejkolwiek dokumentacji. Nie było podstaw do skrócenia okresu przyznania świadczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że nie miał uprawnień do władczego działania w zakresie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy. Wyjaśnił, że początkowa data przyznania świadczenia pielęgnacyjnego determinowana była datą wygaśnięcia decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, przy czym prawo wyboru pomiędzy tymi dwoma świadczeniami istnieje na etapie składania wniosku i nie można przyznać innego świadczenia do czasu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej świadczenie wcześniejsze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że skarga nie jest zasadna. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym skarżąca zawarła w skardze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze - przekazując do sądu skargę wraz z odpowiedzią - nie zgłosiło żądania przeprowadzenia rozprawy. Zakwestionowaną decyzją z [...] listopada 2019 r. organ odwoławczy, na skutek odwołania skarżącej od decyzji I instancji odmawiającej przyznania jej zasiłku pielęgnacyjnego, uchylił tę decyzję i orzekł reformatoryjnie o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego od dnia 1 listopada 2019 r. na stałe. Jak wynika ze skargi skarżąca nie zgadza się z powyższym rozstrzygnięciem w tym zakresie, w jakim przyznaje ono wnioskowane świadczenie dopiero od 1 listopada 2019 r., a nie od 1 sierpnia 2019 r., tj. od początku miesiąca, w którym wpłynął do organu I instancji jej wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, w miejsce specjalnego zasiłku opiekuńczego. Skarżąca kwestionuje przy tym stwierdzenie organu odwoławczego, że przeszkodą dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 sierpnia 2019 r. było pobieranie przez skarżącą, do 31 października 2019 r. – na mocy ostatecznej decyzji administracyjnej specjalnego zasiłku opiekuńczego. Nadmienić w tym miejscu należy, że zasadniczym powodem uchylenia decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy było nieprawidłowe zastosowanie przez Burmistrza wobec skarżącej art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., tj. odmowa przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego z tego względu, że osoba wymagająca opieki pozostaje w związku z małżeńskim. Kwestia ta, z uwagi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, stała się i pozostaje już w sprawie bezsporna, nie ma więc potrzeby ponownego odnoszenia się do niej. W myśl powołanego w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Przepis ten w swej wymowie jest jasny - zakłada, że nie jest możliwe uzyskanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego przy jednoczesnym posiadaniu prawa do innych tego typu świadczeń, w tym zasiłku dla opiekuna przyznanego na mocy ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Innymi słowy, w sytuacji gdy opiekun ma już ustalone, na mocy decyzji, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, nie jest możliwe przyznanie mu w tym samym okresie - świadczenia pielęgnacyjnego. Dla uniknięcia zbiegu powyższych świadczeń możliwe jest wydanie decyzji o ustaleniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego pod warunkiem zrzeczenia się ustalonego już wcześniej świadczenia rodzinnego. Taka interpretacja uwzględnia bowiem treść art. 27 ust. 5 u.ś.r., który w przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń stwierdza, że w takiej sytuacji przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. Zaprezentowane podejście odpowiadać będzie zatem zasadzie, zgodnie z którą ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego możliwe jest jedynie w sytuacji niekorzystania przez opiekuna z innych konkurencyjnych świadczeń (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 kwietnia 2018 r., sygn. I OSK 82/18 – dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zauważyć, że wprawdzie ustawodawca nie wymaga złożenia odrębnego wniosku o uchylenie decyzji przyznającej jedno ze zbiegających się świadczeń, jednakże z treści art. 27 ust. 5 u.ś.r. wynika konieczność wyboru przez osobę uprawnioną jednego ze świadczeń. Dokonanie takiego wyboru jest warunkiem przyznania wybranego świadczenia. Dokonanie wyboru nie znosi przy tym konieczności spełniania pozostałych warunków ustawowych, w tym warunku określonego w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Należy też zauważyć, że z treści art. 27 ust. 5 u.ś.r. nie wynika, że samo dokonanie wyboru powoduje, że w momencie przyznania przez organ wybranego świadczenia z obrotu prawnego automatycznie eliminowana jest decyzja przyznająca drugie zbiegające się świadczenie, albo w momencie przyznania przez organ wybranego świadczenia wnioskodawca automatycznie traci prawo do owego drugiego zbiegającego się świadczenia (vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z 3 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Bd 924/19, dostępny jw.). Jak wynika z akt sprawy, skarżąca na mocy decyzji Burmistrza B. z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], w okresie od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. była uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Tym samym możliwość ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wyrażona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych, wymagała zastrzeżenia, że korzystanie z tego prawa będzie możliwe po zrzeczeniu się przez nią z wcześniej uzyskanego prawa do zasiłku dla opiekuna (i w konsekwencji po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji przyznającej to świadczenie konkurencyjne). Z pewnością bowiem obowiązujący stan prawny nie pozwala na kumulację dwóch świadczeń rodzinnych pobieranych ze środków publicznych analogicznego charakteru. Analiza treści wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wykazuje, wniosek skarżącej opatrzony został warunkowym żądaniem uchylenia decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy. Po pierwsze stwierdzić należy, że jest to konstrukcja nieznaną polskiej procedurze administracyjnej. Wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest wnioskiem odrębnym od wniosku o uchylenie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, podstawą ich rozpoznania są bowiem inne przepisy (art. 17 u.ś.r. w przypadku wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i art. 155 k.p.a. w przypadku wniosku o uchylenie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy). Po drugie, wskazany zabieg nie spowodował, by z obrotu prawnego zniknęła decyzja przyznająca to świadczenie do dnia 31 października 2019 r. Oczywiście można rozważać, czy prawidłowe było rozstrzygnięcie tak skonstruowanego wniosku przez organ I instancji wyłącznie w zakresie, w jakim odnosił się on do żądania przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, pomijając żądanie wniosku w tym z kolei zakresie, w jakim odnosił się on do uchylenia decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy. Podkreślenia jednak wymaga, że wniosek został złożony na zmodyfikowanym formularzu i to przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego okazało się prawidłowe, słusznie bowiem uchylając decyzję organu I instancji z powodu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., Kolegium przyznało wnioskowane świadczenie od dnia 1 listopada 2019 r., tj. pierwszego dnia po wygaśnięciu wspomnianej decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego. Nadmienić przy tym należy, że Kolegium, rozpoznając ponownie wniosek skarżącej, rozstrzygnęło jej sprawę w dniu [...] listopada 2019 r., a więc w czasie, gdy decyzja przyznająca specjalny zasiłek opiekuńczy już wygasła. Organ odwoławczy nie mógł zatem wypowiedzieć się co do możliwości ewentualnego wzruszenia tej decyzji i wpływu, jaki miałoby to na możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 sierpnia 2019 r., tj. począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o jego ustalenie. Kwestia ta jest zasadnicza w kontekście ustalonego w orzecznictwie poglądu dotyczącego stosowania art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., w sytuacji, gdy wnioskujący o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego uzyskuje już specjalny zasiłek opiekuńczy. Zgodnie z powołaną linią orzeczniczą (vide wielokrotnie cytowany wyrok NSA z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. I OSK 2758/17 wraz z powołanymi tam orzeczeniami, dostępny jw.) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. nie może wykluczać prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobie, której to prawo odebrano regulacją niekonstytucyjną (art. 17 ust. 1b u.ś.r.), "przymuszając" niejako do ubiegania się o świadczenie mniej korzystne (zasiłek dla opiekuna wypłacany jest w kwocie niemal trzykrotnie niższej), którego uzyskanie jest z kolei przesłanką uniemożliwiającą powrót do uzyskiwania poprzednio przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego. Pogląd ten odnosi się jednak do sytuacji zasadniczo odmiennej od tej zastanej w niniejszej sprawie, zakłada on bowiem pozostawanie w obrocie prawnym decyzji przyznającej konkurencyjne świadczenie (a co za tym idzie rozważenie przez organ ewentualnych możliwości jej wzruszenia). Okoliczności prawne i faktyczne, w których reformatoryjnie rozstrzygał organ odwoławczy, wobec jasnej treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. i zniknięcia już z obrotu prawnego decyzji przyznającej skarżącej specjalny zasiłek opiekuńczy, uzasadniały pozytywne rozpatrzenie wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, jednakże z datą początkową tego uprawnienia od 1 listopada 2019 r. Był to bowiem pierwszy dzień po złożeniu wniosku z "prawidłowo wypełnionymi dokumentami", w którym zaistniały wszystkie przesłanki pozytywne przy braku przesłanek negatywnych przyznania świadczenia rodzinnego w postaci świadczenia pielęgnacyjnego. Dodac należy, że organ odwoławczy w tej sprawie zobowiązany był uwzględnić stan prawny i faktyczny istniejący w dacie rozstrzygania tej sprawy. Z pewnością nie posiadał zatem żadnych kompetencji do wstecznego "niejako przy okazji" wzruszenia czy wyeliminowania z obrotu prawnego skonsumowanej już i wygasłej z uwagi na upływ okresu zasiłkowego decyzji Burmistrza B. z [...] listopada 2018 r. w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Nie będąc związanym zarzutami skargi, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził nadto z urzędu, że sprawa skarżącej rozpoznana została na podstawie wniosku niespełniającego ustawowego wymogu, o którym mowa w art. 23 ust. 2a u.ś.r. Zgodnie z treścią tego przepisu informacje przedstawione we wniosku składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Jak wynika z treści wniosku, został on sporządzony i podpisany wyłącznie przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej, przy czym znajduje się w nim adnotacja "W imieniu Pani E. P. oświadczam, że jest ona świadoma odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Wskazać należy, że w sytuacji, w których akt rangi ustawowej wprowadza upoważnienie do uprzedzenia o odpowiedzialności karnej składającego oświadczenie, uprzedzenie to powinno zostać podpisane przez składającego oświadczenie (por. uchwała NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. I OPS 11/08, dostępna jw.). Skoro zatem ustawa o świadczeniach rodzinnych wprowadza w przywołanym przepisie (a także w art. 23 ust. 5c) rygor odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenie o stosownej treści powinna podpisać skarżąca (wnioskodawczyni), zaś podpisanie formuły jak w przedmiotowym wniosku przez jej pełnomocnika uznać należy za brak stosownego oświadczenia. Brak jest nadto podstaw prawnych do tego, aby radca prawny składał w imieniu i ze skutkiem dla mandanta oświadczenie woli dotyczące odpowiedzialności karnej za składanie fałszywego oświadczenia. Nadto zwrócić należy uwagę na konsekwencje braku stosownego oświadczenia wnioskodawcy w przypadku ewentualnego nienależnego pobrania świadczenia i konieczności odzyskania środków publicznych przez organ administracji publicznej. Wniosek nie spełnia zatem wymogów ustawowych i winien podlegać uzupełnieniu, na wezwanie organu administracji, pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia, zgodnie z dyspozycją art. 24a ust. 1 ustawy. Tym samym organy obydwu instancji wydały decyzje przedwcześnie, błędnie rozpatrując sprawę na skutek wniosku niespełniającego istotnych warunków formalnych określonych przez ustawodawcę. Wskazana wada nie może jednak stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem zgodnie z art. 134 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego (chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca). Uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować w konsekwencji uszczuplenie przyznanego skarżoną decyzją uprawnienia skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego, co w sposób oczywisty wpływałoby niekorzystnie na jej sytuację, i byłoby to bezpośrednim skutkiem wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję. Dlatego też dostrzeżone naruszenie nie mogło mieć wpływu na treść sentencji niniejszego wyroku. Stwierdzenie Sądu w poprzednim akapicie co do ogólnej prawidłowości decyzji organu II instancji (w tym zaistnienia wszystkich przesłanek pozytywnych) traktować należy jako zabieg zapewniający spójność wywodu, wynikający z pominięcia ww. kwestii ze względu na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. Marginalnie już tylko wskazać należy, że skarga sformułowana została w ten sposób, że odnosi się do części decyzji, która w istocie nie istnieje. Rozstrzygnięcie o uprawnieniu skarżącej obejmuje okres od 1 listopada 2019 r. Organ nie ukształtował sytuacji skarżącej sprzed tej daty, poprzez odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 sierpnia 2019 r. do 31 października 2019 r. Z powodów wyjaśnionych powyżej rozstrzyganie w tym zakresie nie było już na dzień powzięcia decyzji II instancji możliwe. Nadto literalne odczytanie zakresu zaskarżenia skutkować musiałoby oddaleniem z tego powodu, że w pkt 2 sentencji zaskarżonej decyzji mowa jest wyłącznie o wysokości zwaloryzowanej kwoty świadczenia od 1 stycznia 2020r., a jak wynika z treści skargi tej akurat skarżąca nie kwestionuje. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a.