II SA/Bd 41/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. i D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2010r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 12 grudnia 2010r. (nadanym w dniu 19 grudnia 2010r.) J. i D. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2010r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie skarżącym prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie, o czym skarżący zostali pouczeni. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych organu zwrotnych potwierdzeń odbioru, kwestionowana decyzja została doręczona skarżącym w dniu 17 listopada 2010r. Termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi upływał zatem wobec skarżących z dniem 17 grudnia 2010r. Tymczasem, jak wynika ze stempla pocztowego na kopercie, skarga została wniesiona przez wyżej wymienionych w dniu 19 grudnia 2010 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego do jej wniesienia. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę odrzucił. Z uwagi na odrzucenie skargi z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia, Sąd, na podstawie art. 247 ww. ustawy, odmówił przyznania prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu, prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi świadczą nie tylko względy merytoryczne, lecz gdy kwalifikuje się ona do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia: - NSA z 6.04.2006 r., sygn. I OZ 413/06, publ. Lex Nr 299475; - NSA z 15.07.2008 r., sygn. II GZ 146/08, publ. Lex Nr 493853; - Nsa z 18.06.2008 r., sygn. II OZ 608/08, publ. Lex Nr 493575; - NSA z 4.06.2008 r., sygn. II OZ 561/08, publ. Lex Nr 494352).