II SA/Bd 415/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2018 r. sprawy ze skargi Z. N. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Komendant Powiatowy Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 6f i art. 45 ust. 3. art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017r., poz. 2067) zwolnił starszego sierżanta Z. N. - referenta ([...])[...] ([...]) Wydziału [...] ([...]) Komendy Powiatowej Policji ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2018 roku. Jak wynika z uzasadnienia rozkazu, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant Powiatowy Policji zawiesił st. sierż. Z. N. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. W dniu [...] września 2017 r. rozkazem personalnym nr [...] Komendant Powiatowy Policji przedłużył zawieszenie st. sierż. Z. N. w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Organ wskazał, że przeciwko wymienionemu policjantowi toczy się postępowanie karne wszczęte przez Prokuraturę Rejonową (sygn. akt [...]) w związku z przedstawieniem zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. o to, że nie dopełnił swoich uprawnień służbowych poprzez odstąpienie od czynności zmierzających do ukarania Z. K. za wykroczenie polegające na prowadzeniu roweru w stanie nietrzeźwości na drodze publicznej i poświadczył nieprawdę w rejestrze Urządzenia Kontrolno-Pomiarowego typu Alko-Sensor nr [...] w ten sposób, że dokonał w nim wpisu dotyczącego kontroli stanu trzeźwości Z. K. podając, że odbyło się ono na jego żądanie, podczas gdy badanie to odbyło się z urzędu, czym działał na szkodę interesu publicznego. Organ ustalił, że st. sierż. Z. N. w dniu [...] lipca 2017 r. podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył obszerne wyjaśnienia. Organ wskazał, że zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest uzależnione od dwóch czynników, które w tym przypadku zostały spełnione. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że czyn został dokonany, jest naganny, a dalsze pozostawienie wyżej wymienionego funkcjonariusza na tym stanowisku służbowym godzi w dobre imię Policji i powoduje podważenie jej zaufania w oczach społeczeństwa. Organ wskazał, że podejmując decyzję o zwolnieniu st. sierż. Z. N. ze służby w Policji uwzględnił takie okoliczności jak to, iż wyżej wymieniony funkcjonariusz obecnie zajmuje podstawowe stanowisko wykonawcze jakim jest referent [...], którego głównymi zadaniami jest wykonywanie czynności na drodze, w celu ujawniania wykroczeń i przestępstw oraz wykrywania ich sprawców, prowadzenia działań zmierzających do ustalania i zatrzymywania osób podejrzanych o popełnienie czynu zabronionego i zabezpieczanie miejsca wydarzenia, a w szczególności podejmowanie działań mających na celu zapobieganie zdarzeniom naruszającym bezpieczeństwo i porządek publiczny, a w przypadku ich wystąpienia podjęcie natychmiastowych działań zmierzających do jego przywrócenia. W ocenie Komendanta funkcjonariusza Policji obowiązują szczególne wymagania odnośnie przestrzegania prawa, ponieważ pełni szczególną rolę społeczną związaną z zaufaniem publicznym i jednocześnie zobowiązuje się do zachowania nieposzlakowanej opinii oraz przestrzegania złożonego ślubowania, w którym przyrzekł strzec bezpieczeństwa Państwa, jego obywateli, przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej, wykonywać polecenia przełożonych, strzec honoru, godności i dobrego imienia służby, a także przestrzegać zasad etyki zawodowej. Uzasadnione podejrzenie o niepraworządne działanie policjanta, rodzić musi zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia go od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Odwołanie od powyższego rozkazu personalnego wniósł Z. N. Odwołujący się nie kwestionując popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 kk i art. 271 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk wskazał jednocześnie, że nie kierowały nim złe intencje, a jedynie współczucie. Zdaniem odwołującego, pomimo, że popełniony przezeń czyn zasługuje na karę, co zostało już częściowo uczynione poprzez zawieszenie go w obowiązkach służbowych i ograniczeniu wynagrodzenia, usunięcie go z szeregów Policji odwołujący się uważa za karę zbyt surową do popełnionego czynu. Odwołujący się wskazał na dotychczasowy nienaganny przebieg służby, bardzo dobre wyniki w służbie, liczne nagrody związane z wzorowym wykonywaniem pracy, zaangażowaniem, dyspozycyjnością jak również bardzo dobrą opinią bezpośredniego przełożonego. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby ustalając datę na dzień [...] lutego 2018 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymany został w mocy. Jak wynika z uzasadnienia rozkazu personalnego wydanego w drugiej instancji, w sprawie zwolnienia odwołującego się ze służby zwrócono się o opinię do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Uchwałą nr [...] Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nie wyraziło zgody na zwolnienie st. sierż. Z. N. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Wskazując na treść art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, organ odwoławczy wskazał, że w praworządnym i demokratycznym państwie służba w Policji jest bezpośrednio związana ze szczególnie wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa moralna i nieposzlakowany charakter chroniły interes społeczny i podkreślały autorytet władzy państwowej. Ma to związek z podstawowymi zadaniami Policji, którymi zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, są m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. W ocenie Komendanta, możliwość zastosowania sankcji przewidzianej przez art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji uzasadniona jest zatem społeczną rolą Policji, charakterem powierzonych zadań i kompetencji oraz związanym z działalnością tej formacji zaufaniem publicznym. Wskazując na zawarte w treści art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji niezdefiniowane pojęcie "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa", Komendant zwrócił uwagę, że "oczywistość" oznacza coś pewnego i niebudzącego wątpliwości. W sprawie niniejszej, jak wskazał organ drugiej instancji, bezsporne jest to, że st. sierż. Z. N. popełnił czyn o znamionach przestępstwa, bowiem w dniu [...] kwietnia 2017 r., w miejscowości S. nie dopełnił swoich obowiązków służbowych i poświadczył nieprawdę w dokumentach co do okoliczności mającej znaczenie prawne, co wprost wskazuje na popełnienie przez niego czynu o znamionach tego czynu zabronionego. Jednocześnie przestępstwo to jest przestępstwem umyślnym, ściganym z oskarżenia publicznego. Dopuszczenie st. sierż. Z. N. do służby w tych okolicznościach podważałoby naczelne wartości i zasady służby w Policji. W ocenie organu odwoławczego waga popełnionego czynu w znaczeniu, w jakim jest on określony w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jest znaczna. Tolerowanie w tych okolicznościach takiego zachowania, którego sprawcą jest funkcjonariusz Policji, czyniłoby Policję formacją niewiarygodną, a popełnienie tego czynu uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Organ wskazał również na treść art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, zgodne z którym służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii. Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Organ zwrócił uwagę, że w chwili obecnej st. sierż. Z. N. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w całości podzielił ocenę dokonaną przez Komendanta Powiatowego Policji w zakresie braku możliwości pełnienia przez st. sierż. Z. N. dalszej służby w Policji. W przeciwieństwie do twierdzeń zawartych w odwołaniu, zdaniem organu odwoławczego czyn popełniony przez policjanta jest tego rodzaju, że pozostanie wymienionego w służbie wpłynie demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutować będzie na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przełożyć się może na utratę zaufania do organów administracji publicznej. Komendant podkreślił, że sytuacja st. sierż. Z. N. - jako policjanta - nie jest też definitywnie przesądzona, albowiem zgodnie z art. 42 ust. 7 ustawy o Policji przepisy ust. 1-6 (to znaczy przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne) stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. N. zarzucił zaskarżonemu rozkazowi personalnemu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 §1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 4 kpa, naruszenie § 22 i §19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby Policjantów w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 kpa oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt.8 ustawy o Policji, Skarżący wskazał, że organy obu instancji nie odniosły się ani nie uwzględniły okoliczności dotyczących popełnienia czynu zabronionego przez skarżącego, skupiając się jedynie na jego winie. W ocenie skarżącego społeczna szkodliwość czynu była znikoma. Zdaniem skarżącego organ zaniechał zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, pomijając między innymi uchwałę Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...], niewyrażającego zgody na zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Jak wskazał skarżący, organy obu instancji nie zgromadziły pełnego materiału dowodowego, nie uwzględniły dokumentów zawartych w aktach personalnych skarżącego, pominęły opinię związków zawodowych, to nie uwzględniły faktu złożenia wniosku o warunkowe umorzenie postępowania. Organy pominęły również opinię bezpośredniego przełożonego skarżącego, na którą powoływał się w odwołaniu od rozkazu personalnego nr [...]. W ocenie skarżącego organ odwoławczy powielił jedynie uzasadnienie organu pierwszej instancji, nie uwzględniając zarzutów przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu. Skarżący stwierdził, że decyzja wydawana na podstawie art. 41 ust.2 pkt. 8 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy, co nie może oznaczać arbitralności. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której decyzja o zwolnieniu zawiera jedynie przytoczenie podstawy prawnej bez szczegółowego wskazania, przyczyny dla której policjant nie może pełnić służby. W decyzji o zwolnieniu powinna zostać szczegółowo opisana przesłanka zwolnienia, wskazane dowody, które ją potwierdzają oraz powody uznania, że policjant nie może pełnić służby. W ocenie skarżącego organ odwoławczy zaniechał przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego, nie uwzględnił zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania wniosków dowodowych, tj. złożenia przez Prokuratora Rejonowego wniosku o warunkowe umorzenie postępowania, a nadto nie dokonał oceny materiału dowodowego. W ocenie skarżącego organ naruszył art. 41 ust. 2 pkt.8 ustawy o Policji, bowiem bezzasadnie uznał, że w przypadku popełnienia przez funkcjonariusza Policji czynu o znamionach przestępstwa brak jest możliwości pozostawienia go w służbie, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przed wydaniem decyzji konieczne jest ustalenie czy rodzaj, charakter i okoliczności popełnienia czynu oraz przebieg dotychczasowej służby są tego rodzaju, że uniemożliwiają pozostawienie policjanta w służbie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2018 r., poz. 1302), dalej jako "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, natomiast nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku zajścia okoliczności, na które wskazuje art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd jest zobligowany do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Uznanie, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw, skutkuje jej oddaleniem na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem oceny Sądu w przedmiotowej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji., uchylający rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby skarżącego i jednocześnie ustalający tę datę na dzień [...] lutego 2018 r. W pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz, wydany w I instancji, utrzymano w mocy. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonych orzeczeń stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2017 r., poz. 2067). Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że skarżącemu przedstawiony został zarzut popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 kk i art. 271 § 1 kk w zw. z art 11 §2 kk. przez Prokuraturę Rejonową w dniu [...] czerwca 2017. W dniu [...] września 2017 r. Komendant Powiatowy Policji został poinformowany o skierowaniu przez Prokuraturę Rejonową w dniu [...] września 2017 r. do Sądu Rejonowego wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec skarżącego. W ocenie Sądu powyższy stan faktyczny wpisuje się w przesłankę fakultatywnego zwolnienia policjanta ze służby, uregulowaną w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Przepis ten oparty na uznaniu administracyjnym stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Organ dopełnił również obowiązku z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. W ocenie Sądu organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazał przy jej wydawaniu uwzględnienie interesu społecznego, mimo że skarżący wykazywał swój własny interes pozostania w służbie. Przesłanka oczywistości popełnienia przestępstwa przez skarżącego nie jest sporna. Stanowisko wyrażone przez organ w uznaniowej decyzji nie jest dowolne i zostało szczegółowo uzasadnione, a wnioski zostały poparte dowodami. Akta administracyjne potwierdzają, że Z. N. w dniu [...] kwietnia 2017 r. w miejscowości S. nie dopełnił swoich obowiązków służbowych i poświadczył nieprawdę w dokumentach co do okoliczności mającej znaczenie prawne. Powyższe wskazywało na popełnienie przez niego czynu o znamionach czynu zabronionego. Przestępstwo to jest ścigane z oskarżenia publicznego. Podkreślić należy, że skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wbrew stanowisku skarżącego materiał dowodowy oceniony przez organy rozstrzygające obu instancji został rozpoznany w oparciu o zasady prawidłowej oceny dowodów, co wynika z orzeczeń o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Nie ulega jednak wątpliwości, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie uzależnia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego i wydania prawomocnego wyroku sądowego, lecz od oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie uniemożliwia pozostanie w służbie. Zgodzić się należy z organem, że trudno byłoby uznać, aby jakiekolwiek inne dowody zebrane w aktach tegoż postępowania podważały przyznanie się do popełnionego czynu przez samego sprawcę. Załączony do skargi prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] stycznia 2018 r. potwierdza prawidłowość stanowiska organów. Popełnienie przez skarżącego czynu zabronionego znalazło ponadto potwierdzenie w wyżej wymienionym orzeczeniu sądowym w sprawie karnej. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny społecznej szkodliwości czynu i jej znikomości. Sąd administracyjny badając legalność zaskarżonego rozkazu personalnego ocenia czy organ miał podstawy do zastosowania przesłanki fakultatywnego zwolnienia policjanta ze służy wymienionej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W związku z powyższym w ocenie Sądu w badanej sprawie zachodziły okoliczności uzasadniające fakultatywną przesłankę zwolnienia skarżącego ze służby z uwagi na oczywistość popełnienia czynu zabronionego o znamionach przestępstwa. Wystąpiła zatem przeszkoda w pozostawieniu policjanta w służbie z powodów etyki zawodowej, charakteru formacji jaką jest Policja, jej ustawowych obowiązków i dobra służby. Oczywiste popełnienie przestępstwa to popełnienie niebudzące wątpliwości co do znaczenia, wagi, prawdziwości, bezsporne i pewne. Specyfika służby organów ścigania, cele jakie mają osiągać, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze w czasie służby sprawia, iż sam fakt postawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa przez prokuratora, a następnie skierowanie aktu oskarżenia do Sądu, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu, (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, publ. LEX nr 1111). Podkreślenia wymaga też, iż funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o działania sprzecznego z prawem. W świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to, jaki charakter ma owo naruszenie, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Przy zastosowaniu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie ma znaczenia dotychczasowa nienaganna służba oraz własne przekonanie policjanta o przydatności do służby (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 353/16). "Celem omawianego przepisu jest usunięcie z Policji tych policjantów, którzy w sposób oczywisty popełnili czyny o znamionach przestępstwa, a charakter tych czynów wskazuje na popełnienie ich z motywów zasługujących na szczególne potępienie w oczach opinii publicznej. W interesie tak państwa, jak i jego obywateli, leży bowiem jak najszybsze usunięcie z Policji takich funkcjonariuszy, a zatem działanie właściwych organów Policji na tej podstawie służy ochronie interesu publicznego."(wyrok WSA w Warszawie z 15.04.2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1819/14 oraz por. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 listopada 2008 r., K 35/06, OTK-A 2008/7/120, Dz. U. z 2008 r., Nr 163, poz. 1026) W ocenie Sądu ma rację organ wywodząc w skardze, że żaden przepis nie uzależnia zwolnienia ze służby policjanta w tym trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji od konieczności wydania opinii przez związek zawodowy policjantów. Organ nie jest związany taką opinią i nie jest ona dla niego wiążąca. Pozbawiony jest w tych okolicznościach racji zarzut, że organ pominął między innymi uchwałę Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...], w której nie wyrażono zgody na zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Odnosząc się do wyroku umarzającego postępowanie karne należy wskazać, że w przypadku gdy postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania policjanta automatycznie przywraca się go do służby na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, pod warunkiem że zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby zgłosi gotowość do niezwłocznego jej podjęcia (wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 maja 2011 r., I OSK 1513/10). Istotne jednak jest, aby umorzenie postępowania karnego było następstwem niepopełnienia czynu. Przepis art. 42 ust. 7 ustawy o Policji stwarza możliwość przywrócenia policjanta do służby w przypadku fakultatywnego jego zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Z art. 42 ust. 7 ustawy o Policji wynika, że przepisy o przywróceniu do służby uregulowane w art. 42 ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. W przedmiotowej sprawie z żadnym z ww. rodzajów orzeczeń o umorzeniu nie mamy do czynienia. Sąd Rejonowy [...] Wydział Karny w wyroku z dnia [...] stycznia 2018 r., sygn. akt [...], po rozpoznaniu sprawy Z. N., oskarżonego o to, że: "W dniu [...] kwietnia 2017 r. w miejscowości S., będąc funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji i pełniąc służbę w patrolu drogowym, podczas akcji "trzeźwy poranek" nie dopełnił swoich obowiązków służbowych poprzez odstąpienie od czynności zmierzających do ukarania Z. K. za wykroczenie polegające na prowadzeniu roweru w stanie nietrzeźwości na drodze publicznej i poświadczył nieprawdę w rejestrze urządzenia kontrolno-pomiarowego typu Alfco-Sensor nr [...] w ten sposób, że dokonał w nim wpisu dotyczącego stanu trzeźwości Z. K. podając, że odbyło się ono na jego żądanie podczas, gdy badanie odbyło się z urzędu, czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 §1 kk i art. 271 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, w pkt IV sentencji wyroku, orzekł ustalając, że oskarżony Z. N. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego przestępstwo przewidziane w art. 231 § 1 k. k. i art. 271 § 1 k. k. w zw. z art. 11 § 2 k. k., oraz uznał, że wina oskarżonego oraz społeczna szkodliwość popełnionego czynu nie była znaczna, na podstawie art. 66 §' 1 i § 2 k. k. w zw. z art. 67 § 1 k. k., prowadzone przeciwko Z. N. postępowanie karne warunkowo umarzył na okres 2 (dwóch) lat próby poczynając od dnia uprawomocnienia się wyroku. Wobec powyższego należy uznać, że po pierwsze wydanie wyroku umarzającego już po zwolnieniu policjanta ze służby na podstawia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie oznacza, że orzeczenie było wadliwe, a postępowanie prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania. Po drugie na podstawie sentencji wyroku nie można uznać, że czynu nie popełniono. Wyrok wskazuje na popełnienie przez skarżącego czynu zabronionego, przestępstwa. Zgodzić się należy z organem, że w tych okolicznościach sprawy Policja - jako instytucja zaufania publicznego - musi legitymować się autorytetem i wiarygodnością. Policja to formacja, którą ma służyć społeczeństwu. Jest przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej zadań w szczególności należy inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Dopuszczenie st. sierż. Z. N. do służby w tych okolicznościach podważałoby wyżej wskazane wartości i zasady. Oznacza to, że narażone na uszczerbek byłoby zaufanie publiczne Policji jako formacji, które jest niezmiernie istotne z punktu widzenia jej skuteczności, a skuteczność Policji leży w interesie społecznym. Stąd też, ważąc interes społeczny i słuszny interes obywateli, o czym stanowi art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, należy stwierdzić, że w tej konkretnej sprawie wskazany wyżej interes społeczny przeważa nad słusznym interesem strony. Zatem w świetle tych okoliczności waga popełnionego czynu w znaczeniu, w jakim jest on określony w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jest znaczna. Tolerowanie w tych okolicznościach takiego zachowania, którego sprawcą jest funkcjonariusz Policji, czyniłoby Policję formacją niewiarygodną, a popełnienie tego czynu uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22października 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 772/14). Zakres zadań Policji powoduje bowiem, że w istotnym stopniu jej działania, a przede wszystkim postawa jej funkcjonariuszy, kształtują wizerunek organów Państwa i zaufanie do nich. Zatem wymogi w stosunku do funkcjonariuszy Policji muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych czynności. Jednocześnie wypełnianie przez policjanta swoich obowiązków zgodnie z powyższymi zasadami należy rozumieć, jako działania podejmowane w interesie służby, który jest tożsamy w tym zakresie z interesem publicznym. Natomiast ewentualne naruszenie tych zasad może skutkować nie tylko zawieszeniem w czynnościach służbowych, ale również zwolnieniem ze służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 342/13). Przekonywujące jest również stanowisko organu, że pozostawienie w służbie st. sierż. Z. N. stanowiłoby aprobatę tego rodzaju zachowań i mogłoby wpłynąć na obniżenie dyscypliny wśród pozostałych funkcjonariuszy. W Policji służbę mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii, jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Przyjęcie przez organ, że dalsze pełnienie służby przez st. sierż. Z. N. pozostawałyby w sprzeczności, zarówno z obowiązującym prawem oraz szeroko rozumianym interesem społecznym i Policji nie stanowi o przekroczeniu granic uznania administracyjnego. Wobec powyższego za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi. Organy przy wydawaniu orzeczeń nie naruszyły art. 7 i art. 77 §1 kpa oraz art. 80 kpa. Materiał dowodowy był kompletny, a uchwała Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] niewyrażającego zgody na zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nie była wiążąca. Warunkowe umorzenie postępowania nie oznacza, że czynu nie popełniono. Dlatego też złożenie przez Prokuraturę Rejonową wniosku o warunkowe umorzenie postępowania również pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Nie można pominąć faktu, że skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa, za który nie został uniewinniony. Wyłącznie na wniosek skarżącego postępowanie zostało umorzone warunkowo. W tym stanie rzeczy opinia bezpośredniego przełożonego nie czyni zaistniałego stanu faktycznego za niebyły. Z orzeczenia Sądu karnego wynika, że czyn popełniono. Skarżący zarzucił w skardze naruszenie § 22 i § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby Policjantów (Dz.U. z 2013 r., poz. 644 ) w zw. z art. 107 § 3 KPA w zw. z art. 11 KPA poprzez wydanie decyzji bez wnikliwego i wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz nie ustosunkowanie się do wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów. Zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 §1 pkt 4 KPA poprzez nie podanie prawidłowego publikatora aktu normatywnego. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt.8 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w przypadku popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa brak jest możliwości pozostawienia go w służbie, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przed wydaniem decyzji konieczne jest ustalenie czy rodzaj, charakter i okoliczności popełnienia czynu oraz przebieg dotychczasowej służby są tego rodzaju, że uniemożliwiają pozostawienie policjanta w służbie. Odnosząc się do powyższego zakresu zarzutów należy wrócić uwagę, że wskazany § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby Policjantów stanowi, że do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei § 22 rozporządzenia zawiera elementy rozkazu personalnego, przy wyliczeniu których prawodawca posłużył się katalogiem otwartym poprzez posłużenie się terminem "w szczególności". W pkt 3 przepis stanowi, że rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać podstawę prawną i datę zwolnienia ze służby. Wobec powyższego nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że doszło do naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 kpa. Z kolei powołanie nawet nieprawidłowego publikatora nie stanowi istotnego naruszenia przepisów prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Zastosowany przepis prawa posiada właściwe brzmienie i został prawidłowo zastosowany. Sytuacja finansowa zatrzymanego do kontroli na trzeźwość rowerzysty nie może usprawiedliwiać czynu przestępstwa. Przyznanie się do winy skarżącego, brak mataczenia i skrucha nie powodują, że przestępstwa nie popełniono. W sytuacji policjanta jest niedopuszczalne poświadczanie nieprawdy. Poza tym wyrok sądu rejonowego tak naprawdę potwierdził słuszność rozstrzygnięcia organów policji. Tak więc organy podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby szczegółowo wykazały, z jakich dokładnie przyczyn nie jest możliwe dalsze pozostawienie go w służbie i dlaczego zdecydowano się na rozwiązanie z nim stosunku służbowego. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pakt 8 ustawy o policji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, o czym była wyżej mowa, prawomocne warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec skarżącego świadczy w sposób bezsporny o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, o której mowa w art. 41 ust. 2 pakt 8 ustawy o Policji. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ dokonał pełnej i rzetelnej oceny przesłanki możliwości pozostawania policjanta w służbie pomimo popełnionego przez niego czynu zabronionego. Stwierdzić zatem należało, że w sprawie objętej skargą wszystkie elementy treści art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostały spełnione i istniały podstawy do zastosowania uznania w nim wskazanego. Skorzystanie przez organ z uznania zostało przekonująco przedstawione i uzasadnione. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.