II SA/Bd 447/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Grudziądzu na uchwałę Rady Miasta i Gminy Łasin z dnia 30 sierpnia 2002 r. nr XXXVII/235/2002 w przedmiocie Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków stwierdza nieważność § 3 pkt 7, § 15 pkt 3, § 16, § 18, § 20 pkt 2, 4, i 5 Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków stanowiącego załącznik do uchwały Rady Miasta i Gminy Łasin z dnia 30 sierpnia 2002 r. nr XXXVII/235/2002. Uchwałą z dnia 30 sierpnia 2002 r., Nr XXXVII/235/2002 Rada Miasta i Gminy Łasin, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 i 41 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej "u.s.g.") oraz art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2001 r., nr 72, poz. 747 ze zm. – dalej "u.z.z.w.") zatwierdziła regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy Łasin stanowiący załącznik do tej uchwały. Pismem z dnia 19 czerwca 2019r. Prokurator Rejonowy w Grudziądzu zaskarżył powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej uchwale zarzucił: -istotne naruszenie prawa, a mianowicie art. 7 Konstytucji RP i art. 19 ust. 2, art.6 ust 3 pkt 3 i 6, art. 15 ust 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. 2001 r. Nr 72, poz. 747 ze zm.) w zw. z art.40 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. samorządzie gminnym (Dz. U z 2016 roku poz. 446 - j.t.) i art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2016 roku poz. 446 - j.t.) przez uznanie, że przepisy te stanowią podstawę prawną do podejmowania uchwały Rady Miasta i Gminy Łasin z dnia 30 sierpnia 2002 r. Nr XXXVII/23 5/2002 w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy Łasin; - bezpodstawne powołanie w podstawie prawnej uchwały art. 18 ust.2 pkt 15 u.s.g., podczas gdy kompetencja Rady Miasta i Gminy Łasin do podejmowania uchwał w sprawie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków wynikała z art. 19 ust.1 cytowanej powyżej ustawy, - nieuprawnionym wprowadzeniu w § 3 pkt 7 - Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy Łasin przepisu nakładającego na odbiorcę obowiązek poniesienia kosztów wydania warunków technicznych niezbędnych do podłączenia instalacji wodociągowej budynku do sieci wodociągowej będącej w eksploatacji, pomimo braku po stronie Rady Miasta i Gminy w Łasinie kompetencji do uchwalenia takiego przepisu; -nieuprawnione wprowadzenie w §15 pkt 3 - Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy Łasin przepisu przewidującego prawa rozwiązania umowy za 1 miesięcznym terminem wypowiedzenia w przypadku uporczywego przekraczania warunków określonych w umowie o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, pomimo braku po stronie Rady Miasta i Gminy w Łasinie kompetencji do uchwalenia takiego przepisu; -nieuprawnione wprowadzenie w § 16 - Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy Łasin przepisu przewidującego zawieranie umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków na czas określony lub nieokreślony z możliwością wypowiedzenia ich przez strony z zachowaniem 2-miesięcznego okresu wypowiedzenia, pomimo braku po stronie Rady Miasta i Gminy w Łasinie kompetencji do uchwalenia takiego przepisu; -nieuprawnione wprowadzenie w § 18 - Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy Łasin przepisu przewidującego, w przypadku zmiany właściciela nieruchomości, wygaśnięcia umowy w terminie 7-dniowym od dnia pisemnego powiadomienia Zakładu Gospodarki Komunalnej w Łasinie, pomimo braku po stronie Rady Miasta i Gminy w Łasinie kompetencji do uchwalenia takiego przepisu; -nieuprawnione wprowadzeniu w § 20 ust, 2,4 i 5 - Regulaminu dostarczania wody i odprowadzanie ścieków na terenie Miasta i Gminy Łasin przepisu określającego minimalny termin, jakim odbiorca powinien dokonać zapłaty za usługę oraz uprawnienia do naliczania ustawowych odsetek, a także terminu, w jakim powinien być dokonany zwrot nadpłaty w przypadku stwierdzenia, pomimo braku po stronie Rady Miasta i Gminy w Łasinie kompetencji do uchwalenia takiego przepisu, gdyż powyższe uregulowania stanowią ingerencje w treść umowy pomiędzy odbiorcą, a Zakładem. W ocenie Prokuratora zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w zaskarżonej części. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Miasta i Gminy Łasin, działający w imieniu Rady Miasta i Gminy Łasin wniósł o oddalenie skargi w całości podnosząc, że Rada podjęła działania zmierzające do usunięcia z obrotu prawnego wadliwej uchwały, co planowane jest na sesji Rady w miesiącu czerwcu 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) i art. 3 § 2 pkt 5) ustawy z dnia 30 lipca 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, w ramach której są upoważnione do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego. Uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a, na zasadzie przedstawionej w art. 147 § 1 tego aktu sąd stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W myśl zaś art. 91 ust. 4 nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia w przypadku nieistotnego naruszenia prawa. Wnioskując a contrario stwierdzić zatem należy, że przesłanką powodującą nieważność uchwały jest istotne naruszenie prawa. Powielić należy tu pogląd, że do istotnych wad uchwał skutkujących stwierdzeniem nieważności zaliczyć należy naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (vide: wyroki WSA we Wrocławiu z 18 września 1990 r., sygn. akt SA/Wr 849/90 oraz z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 706/17; wyrok WSA w Opolu z 29 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 537/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 13 grudnia 2017r.,sygn. akt II SA/Go 1045/17 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie art. 87 ust. 2 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm. – dalej: "Konstytucja RP") źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. W myśl art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Emanacją powyższej zasady jest uregulowanie zawarte w art. 40 ust. 1 u.s.g., który w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały stanowił, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Z powyższego wynika, że gmina ma uprawnienie do uchwalania aktów prawa miejscowego regulujących określone sfery życia społeczności lokalnej w ściśle wyznaczonych przepisami prawa granicach przedmiotowych. Materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym ma wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Potwierdza to § 143 w zw. z § 115 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283 – dalej: "Zasady techniki prawodawczej"), z których wynika, że w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym. Materialnoprawną podstawę uchwały poddanej niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej stanowił art. 19 ust. 1 u.z.z.w., zgodnie z którym – w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały – Rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków, opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem", obowiązujący na obszarze gminy. W ust. 2 cytowanego przepisy ustawodawca zawarł katalog zagadnień podlegających uregulowaniu, stanowiąc, że regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, 2) szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług, 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach, 4) warunki przyłączania do sieci, 5) techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych, 6) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków, 7) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków. Zawarte w przywołanym wyżej przepisie upoważnienie określa materię, którą pozostawiono szczegółowemu uregulowaniu w drodze aktu prawa miejscowego, nie dając przy tym radzie gminy podstaw do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących materie inne niż w nim wymienione. Posłużenie się w przepisie art. 19 ust. 2 u.z.z.w. zwrotem "w tym" należy rozumieć w ten sposób, że w uchwalanym przez radę gminy regulaminie obligatoryjnie zamieszczone muszą zostać postanowienia odnoszące się do wszystkich kwestii wymienionych w tym przepisie. Przepis art. 19 ust. 2 ustawy nie pozostawia radzie gminy możliwości dokonania oceny, które kwestie z zakresu przedmiotowego regulaminu należy określić i ująć w regulaminie, a które można pominąć. W świetle wskazanych wyżej ogólnych zasad ustanawiania prawa miejscowego rada gminy ma więc obowiązek kształtować treść regulaminu zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy, a więc objąć nim wyłącznie wszystkie elementy wskazane w tym przepisie, z uwzględnieniem jednocześnie pozostałych przepisów tej ustawy. Wprowadzenie do regulaminu kwestii niewskazanych w przepisie art. 19 ust. 2 u.z.z.w. albo pominięcie niektórych z nich, a także wprowadzenie zapisów niezgodnych z regulacjami prawa powszechnie obowiązującego, stanowi istotne naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności regulaminu (vide: wyroki NSA z 14 grudnia 2000 r., sygn. akt SA/Bk 292/00; z dnia 16 marca 2001 r., sygn. akt IV SA 385/99; z dnia 28 lutego 2003 r., sygn. akt I SA/Lu 882/02; wyrok WSA w Krakowie z 19 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Kr 318/05; dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, zaskarżona uchwała w poszczególnych zapisach wskazanych w skardze naruszała przepisy upoważniające w sposób istotny. Na uwzględnienie zasługuje zarzut dotyczący ustalenia w zaskarżonej uchwale odpłatności za wydawanie warunków technicznych przyłącza, zawarte w § 3 pkt 7 Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, ponieważ umieszczenie tej regulacji w Regulaminie nie znajduje podstawy prawnej w art. 19 ust. 2 u.z.z.w. określającym ustawowy zakres treści możliwej do uregulowania w tym regulaminie. Cytowany powyżej katalog problematyki przekazanej radzie gminy do unormowania w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie uprawnia do określania w nim zasad jakichkolwiek opłat związanych z przyłączeniem odbiorcy do instalacji wodociągowo-kanalizacyjnych. Nie stanowi w szczególności takiej podstawy ustawowy element regulaminu dotyczący warunków przyłączania do sieci, ponieważ nakładanie jakichkolwiek obowiązków na obywateli, w tym obowiązku ponoszenia opłat, musi wynikać z wyraźnego upoważnienia ustawowego, a nie z zastosowania odpowiedniej wykładni przepisów zmierzającej do wyinterpretowania takiego obowiązku obywateli. Uzyskanie warunków technicznych przyłączenia odbiorcy do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, stanowi warunek skorzystania przez odbiorcę z usług w tym zakresie. W art. 15 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wskazano natomiast, że osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci zapewnia na własny koszt realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego. Przyłączenie do sieci nie może być zatem uzależnione od poniesienia przez odbiorcę jeszcze innych kosztów, niż wymienione w powołanym art. 15 ust. 2 ustawy. W ocenie Sądu, nie stanowi zaś kosztu realizacji budowy przyłącza w zakresie wskazanym w art. 15 ust. 2 ustawy, opłata za wydanie warunków technicznych przyłącza, skoro jej poniesienie nie służy spełnieniu ustawowego wymogu dostępu do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, a normatywnym źródłem dopuszczalności jej ustalenia miałby być jedynie regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, jako akt władztwa publicznego wiążąco oddziaływujący na sferę praw i obowiązków obywateli w dostępnie do usług publicznych z zakresu zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków realizowanych przez gminę, jako jeden z ustawowych obowiązków gminy wobec społeczności lokalnej, będący wyrazem służebnej roli samorządu wobec tej społeczności. Powyższe prowadzi do wniosku, iż zamieszczenie w § 3 pkt 7 zaskarżonego Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zapisów dotyczących odpłatnego wydawania warunków technicznych przyłącza, nie znajduje podstawy prawnej w art. 19 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Stosownie do art. 6 ust. 1 u.z.z.w. dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków, której elementy składowe ustawodawca określił w ust. 3 tego przepisu stanowiąc, że zawiera ona w szczególności postanowienia dotyczące: 1) ilości i jakości świadczonych usług wodociągowych lub kanalizacyjnych oraz warunków ich świadczenia; 2) sposobu i terminów wzajemnych rozliczeń; 3) praw i obowiązków stron umowy; 3a) warunków usuwania awarii przyłączy wodociągowych lub przyłączy kanalizacyjnych będących w posiadaniu odbiorcy usług; 4) procedur i warunków kontroli urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych; 5) ustaleń zawartych w zezwoleniu, o których mowa w art. 18; 6) okresu obowiązywania umowy oraz odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w tym warunków wypowiedzenia. Z przytoczonej powyżej regulacji wynika, że kwestie dotyczące m.in. sposobu i terminów wzajemnych rozliczeń, okresu obowiązywania umowy, czy odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w tym warunki jej wypowiedzenia, winny być uregulowane w umowie o świadczenie usług, a nie w akcie prawa miejscowego. Nie może budzić wątpliwości, że określenie tych elementów przez radę gminy stanowi ingerencję w treść umowy pomiędzy odbiorcą a przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, do czego organ stanowiący gminy nie jest upoważniony. Treść takiej umowy, co należy podkreślić, podlega przepisom prawa cywilnego, a podmiot zewnętrzny - rada gminy - nie ma podstaw prawnych, aby na treść takiej umowy wpływać (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 425/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 150/13 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe uwagi znalazły odniesienie do zaskarżonej uchwały. Nieprawidłowości tutejszy Sąd dostrzegł odniesieniu do ustaleń Rozdziału IV regulaminu, zatytułowanego "Szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług". Sprowadziły się one do nieuprawnionego uregulowania w poszczególnych zapisach materii zarezerwowanej dla uzgodnień umownych pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług, zawieranych na podstawie art. 6 u.z.z.w. Stanowią one o możliwym charakterze umowy między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług jako terminowej i bezterminowej, ustalają możliwość jej rozwiązania, warunki i termin tego rozwiązania, możliwość i termin wygaśnięcia umowy. Skoro ustawodawca w treści art. 6 ust. 3 pkt 6 u.z.z.w. określił, jakie w szczególności postanowienia winna zawierać umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzenie ścieków, przewidując jednoznacznie pisemną formę takiej czynności prawnej (art. 6 ust. 1), brak jest podstawy prawnej do regulowania w drodze aktu prawa miejscowego kwestii dotyczących zasad i trybu rozwiązywania oraz wypowiadania wskazanych umów. Potwierdza to treść art. 19 ust. 2 pkt 2 u.z.z.w. ograniczając kompetencje organu gminy do określania w regulaminie tylko warunków i trybu zawierania umów z odbiorcami usług, a nie warunków ich rozwiązywania, w tym za wypowiedzeniem. Również z tego powodu niezasadne było wprowadzenie w § 20 ust.2, 4 i 5 Regulaminu regulacji zasad zapłaty za dostarczoną wodę i odprowadzane ścieki, terminu zapłaty, zwrotu nadpłaty oraz postępowania w przypadku zwłoki w uregulowaniu należności. Stanowi to bowiem ingerencję w sferę praw i obowiązków regulowanych zgodnie z prawem cywilnym w drodze kształtowania stosunków cywilnoprawnych i wynikających z nich roszczeń stron. Dodatkowo trzeba zauważyć, że kwestie rozliczeń regulował także § 17 ust. 1 i 3 obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (D.U. z 2002r. Nr 26, poz.257). Stanowił, że odbiorca usług dokonuje zapłaty za dostarczoną wodę lub odprowadzone ścieki w terminie określonym w fakturze, który nie może być krótszy niż 14 dni od daty jej dostarczenia (ust.1), a także, że w przypadku nadpłaty zalicza się ją na poczet przyszłych należności lub, na żądanie odbiorcy usług, zwraca się ją w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w tej sprawie. Reasumując, Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała, w zakresie przytoczonych jej zapisów narusza w sposób istotny przepisy art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 u.s.g., art. 19 u.z.z.w. oraz § 115 i § 137 w zw. z §143 Zasad techniki prawodawczej". Odnosząc się do kwestii błędnego wskazania przez Radę podstawy prawnej podjętej w dniu 30 sierpnia 2002r. uchwały należy wskazać, iż zamieszczenie w jej treści wadliwej podstawy prawnej nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności wydanej w ten sposób uchwały, jeżeli w rzeczywistości właściwa podstawa prawna uchwalenia tego aktu istniała. W odniesieniu do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę dotyczącego oddalenia skargi ze względu na podjęte przez Radę działania zmierzające do usunięcia z obrotu prawnego zakwestionowanych zapisów Regulaminu Sąd wyjaśnia, że do wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego zobowiązuje art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z cytowanymi na początku art. 91 u.s.g. Jak wskazano wyżej, zaskarżona uchwała istotnie naruszyła przepisy obowiązującego prawa. Okoliczność, że organ uchwałodawczy wyraził wolę uchwalenia nowego aktu w przedmiotowej kwestii pozbawionego wad prawnych, nie stanowi przyczynku do uznania bezprzedmiotowości postępowania w sprawie dotychczas obowiązującej uchwały i orzeczenia na podstawie art. 161 §1 pkt 3) p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.