II SA/Bd 535/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na uchwałę nr [...] Rady Miasta z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie przekształcenia szkoły podstawowej postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] lutego 2019r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przekształcenia Szkoły [...] nr [...] im. [...] w G. z siedzibą przy ulicy [...] poprzez likwidację jednej z lokalizacji tej Szkoły przy ulicy [...]. Pismem z dnia [...] maja 2019r. A. R., w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności i wstrzymanie jej wykonania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2017r. poz. 59 z późn.zm.), art. 19 ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych i art. 89 ustawy o samorządzie gminnym - poprzez przyjęcie uchwały bez skutecznego powiadomienia rodziców oraz bez uprzedniego uzyskania opinii związku zawodowego. W odpowiedzi na skargę B. G. wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. Pismem z dnia 25 lipca 2019r., Sąd wezwał skarżącego do wykazania, że konkretny, indywidualny interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostały naruszone zaskarżoną uchwałą, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z zawartym w aktach sądowych zwrotnym potwierdzeniem odbioru wezwania, doręczone ono zostało skarżącemu w dniu [...] lipca 2019r. i pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 . poz. 1302 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem m.in. uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego, stanowiących przepisy prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6). Sygn. akt II SA/Bd 535/19 Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm. - dalej "u.s.g."), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W związku z treścią ww. przepisu przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności, a więc zbadania, czy skargę wniesiono w sprawie z zakresu administracji publicznej, czy zachowany został termin do jej wniesienia oraz czy legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W kontekście przytoczonych przepisów, skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze -zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, a po drugie - zaskarżony akt musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miasta z dnia [...] lutego 2019r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia szkoły podstawowej. Tym samym należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga dotyczy kategorii spraw o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. W dalszej kolejności należało zbadać, czy skarżący ma legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli strona skarżąca nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Należy wskazać, że z treści art. 101 ust. 1 u.s.g. wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego indywidualną prawnie gwarantowaną sytuacją, a Sygn. akt II SA/Bd 535/19 zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114; por. też wyrok WSA w Białymstoku z 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, dostępny jw.). Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., II OSK 84/08, dostępny jw.). W kontekście zarzutów skargi wymaga również podkreślenia, że skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 listopada 2003 r. sygn. SK 30/02, OTK ZU-A 2003, nr 8 poz. 84, wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. OSK 1437/04, a także wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14, dostępne jw.). W związku z powyższym nawet ewentualna sprzeczność aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2451/11, dostępne jw.). Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżący nie wykazał, że jego konkretny, indywidualny interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą, do czego zobowiązany został Sygn. akt II SA/Bd 535/19 wezwaniem Sądu z dnia 25 lipca 2019 r., w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu [...] lipca 2019 r., co potwierdza adnotacja na zawartym w aktach zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 25 akt sądowych), przy czym pozostało ono bez odpowiedzi. Sąd uznał nadto, że przywołana w skardze argumentacja nie potwierdza okoliczności świadczących o posiadaniu przez skarżącego interesu prawnego lub uprawnienia, które zostałyby naruszone zaskarżonym aktem. W tym miejscu powtórzyć trzeba, że art. 101 ust. 1 u.s.g. nie zawiera instytucji skargi powszechnej, przysługującej każdemu mieszkańcowi danej gminy. Przepis ten reguluje prawo do wniesienia skargi tylko wtedy, gdy ustawowo chroniony interes danej osoby zostaje naruszony podjętym przez organ gminy aktem z zakresu administracji publicznej. Istotnym jest przede wszystkim to, że to sam skarżący musi wskazać na jakiekolwiek argumenty przemawiające za naruszeniem tych uprawnień, które są chronione ustawowo. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.