II SA/Bd 537/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Rafał Opioła po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2009r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Skarżąca B. S., decyzją z dnia [...] została uznana przez Prezydenta Miasta T. za osobę bezrobotną z dniem 1.04.2009r. Jednocześnie Prezydent Miasta T. orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na niespełnienie przesłanek zawartych w art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) - zwana dalej ustawą o promocji zatrudnienia. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję. Organ II instancji w swym uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z przepisem art.71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku, jeżeli w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy łącznie przez co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego nie ma znaczenia wymiar etatu, w jakim pracownik jest zatrudniony, istotna jest jedynie wysokość uzyskiwanego przez niego wynagrodzenia. Organ podał, że z zaświadczenia przedstawionego przez skarżącą w dniu rejestracji wynika, iż osiągane przez skarżącą wynagrodzenie za pracę z tytułu zatrudnienia i wykonywania umowy zlecenia w Przedsiębiorstwie P. w T. w okresie od dnia 7.05.2007r. do dnia 31.03.2009r. było niższe od wynagrodzenia minimalnego obowiązującego w tym czasie. Odnosząc się do odwołania skarżącej i wskazanego w nim przepisu art.8 ustawy z dnia 10.10.2002r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę ( Dz.U. Nr 200, poz.1679; z późn. zm. ) organ stwierdził, że definicja minimalnego wynagrodzenia za pracę zawarta jest w art. 2 ust.1 pkt12a ustawy o zatrudnieniu i wynika z niej, że aby nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych trzeba legitymować się wynagrodzeniem wynoszącym odpowiednio w 2008r. – 1126 zł., zaś od dnia 1.01.2009r. – 1276 zł. miesięcznie. Ponieważ skarżąca nie spełnia tego warunku, więc nie przysługuje jej prawo do wnioskowanego zasiłku. W skardze do tutejszego Sądu na wyżej wskazaną decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że w stosunku do pracownika takiego jak ona, zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy, wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia, od którego opłacana będzie składka na Fundusz Pracy, powinna być ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu i że określenie z art. 71 ust.1 pkt 2a ustawy o zatrudnieniu: " w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę " odnosi się do wynagrodzenia pracownika w przeliczeniu na okres miesiąca – proporcjonalnie do liczby przepracowanych godzin. Na poparcie tej tezy przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30.11.2005r. oraz utrzymujący go w mocy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18.07.2006r., sygn. akt I OSK 175/06, w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, że co najmniej minimalne miesięczne wynagrodzenie za pracę, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia nie odnosi się do każdego wymiaru czasu pracy, w jakim zatrudniony jest pracownik, lecz tylko do tego, który jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy, a sposób ustalania wysokości minimalnego wynagrodzenia dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy określa art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego, nie wkraczając przy tym w uprawnienia organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, _. stwierdzić należy, że nie uchybia ona prawu. Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do sądu decyzji są przepisy ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy oraz, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniami nie dotyczącymi niniejszej sprawy. Z treści powyższego przepisu wynika, iż warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest uzyskiwanie w powyższym okresie, wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy. W sprawie bezsporne jest, że skarżąca spełniła pierwszą z przesłanek ponieważ posiada wymagany okres zatrudnienia: od dnia 7.05.2007r. do dnia 31.07.2008r. i od dnia 1.09.2008r. do dnia 31.03.2009r.była zatrudniona w przedsiębiorstwie P. w wymiarze ½ etatu, a w okresie od dnia 1.08.2008r. do dnia 31.08.2008r. wykonywała tam pracę na podstawie umowy zlecenia oraz to, że w okresie zatrudnienia w przedsiębiorstwie P. na ½ etatu uzyskiwała wynagrodzenie w kwocie połowy najniższego wynagrodzenia. Przedmiotem sporu jest to czy można przyjąć, że w wymaganym okresie skarżąca osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia w rozumieniu art. 71 ust.1 pkt 2 lit.a ustawy o zatrudnieniu. W związku z tym, odnosząc się także do zarzutu skargi o nieuwzględnieniu przez organ przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę stwierdzić należy, że nie definiuje on pojęcia minimalnego wynagrodzenia za pracę, gdyż wysokość i sposób jego ustalania, jako określonej kategorii prawnej, zostały wyczerpująco określone w art. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Przepis ten reguluje wyłącznie sposób liczenia tego wynagrodzenia w przypadku zatrudnienia pracownika w niepełnym wymiarze czasu pracy. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 listopada 2006 r. (sygn. akt II SA/Op 509/06 nie publik), zgodnie z którym celem regulacji wprowadzającej wymóg uzyskiwania wynagrodzenia w określonej wysokości nie mogło być stworzenie możliwości uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobom, które uzyskują wynagrodzenie proporcjonalne do wymiaru czasu pracy, liczone na podstawie art. 8 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. W praktyce bowiem każde wynagrodzenie osób zatrudnionych przez pracodawcę stosującego się do powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy, w tym także zatrudnienie w minimalnym wymiarze czasu pracy, rodziłoby uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż byłoby ono pochodną umownie przyjętego wymiaru czasu pracy i wyliczenia dokonanego na podstawie art. 8 ust. 1 cyt. ustawy. Podkreślić należy, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia ma charakter przepisu ograniczającego, którego celem jest wyeliminowanie z kręgu osób uprawnionych do zasiłku dla bezrobotnych, tych zatrudnionych, którzy nie mogą wylegitymować się uzyskaniem wynagrodzenia w wysokości (a nie proporcjonalnej wysokości), odpowiadającej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę stanowiącemu odpowiednią kategorię prawną a nie faktyczną. Literalne brzmienie wskazanego przepisu jest jednoznaczne, zatem nie zachodzi konieczność sięgania do innych rodzajów wykładni. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2006 r. sygn. akt I OSK 333/06 stwierdził, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia nie daje żadnych podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobie, która przez wymagany okres nie otrzymywała miesięcznie, co najmniej najniższego wynagrodzenia. Przy czym chodzi o wynagrodzenie faktycznie otrzymywane, a nie to, które pracownik mógł otrzymywać, będąc zatrudnionym w innym, wyższym wymiarze czasu pracy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270zpóźn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.