II SA/Bd 617/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Marlena Krzyżaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie wykonania zastępczej rozbiórki oddala skargę. Decyzją z dnia [...].08.2015 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. nakazał M. Sp. z o.o. w B. (poprzednia nazwa B. Sp. z o.o.) - inwestorowi i jednocześnie współwłaścicielowi nieruchomości położonej w B. przy ul. K. (działka nr [...] obr. [...]) - dokonać rozbiórki rozbudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę części budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego w B. przy ul. K. (działka nr [...]obr. [...]) w części obejmującej rozbudowę budynku parterowego (lokal nr [...]) o wymiarach ca 5,43 m x 4,92 m i wysokości 3,97 m, a także tarasu konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 2 m x 5,30 m i balkonu konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 2m x 5,30 m znajdujące się nad lokalem nr [...] oraz likwidację otworów drzwiowych w ścianie szczytowej znajdujących się w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...] prowadzących na objęte nakazem rozbiórki taras konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 2 m x 5,30 m i balkon konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 2 mx 5,30 m znajdujące się nad lokalem nr [...]. W wyniku rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, K,-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją z dnia [...].09.2015 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie orzekł o nakazaniu M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (poprzednia nazwa B. Sp. z o.o.) - inwestorowi robót budowlanych wykonanych bez pozwolenia na budowę i jednocześnie współwłaścicielowi nieruchomości położonej w B. przy ul. K. (działka nr [...]obr. [...]), rozbiórkę samowolnie zrealizowanej rozbudowy polegającej na dobudowaniu do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. w B. (działka nr [...] obr. [...]) parterowego pomieszczenia o wymiarach ca 5,43 mx 4,92 m i wysokości 3,97 m (wchodzącego w skład lokalu nr [...]), wraz z rozbiórką przylegających schodów długości około 2,00 m i likwidacją 2 otworów drzwiowych łączących rozbudowane pomieszczenie z budynkiem mieszkalnym poprzez ich zamurowanie, a także rozbiórkę samowolnie zrealizowanej rozbudowy polegającej na dobudowaniu znajdujących się nad lokalem nr [...] - tarasu konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 2,00 mx 5,30 m i balkonu konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 2,00 m x 5,30 m, wraz z likwidacją - otworów drzwiowych w ścianie szczytowej, znajdujących się w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...], umożliwiających wejście na objęte nakazem rozbiórki taras balkon - poprzez ich zamurowanie. Nakaz rozbiórki należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane z zachowaniem zasad BHP. Po rozpatrzeniu wniesionej przez M. Sp. z o.o. skargi na ww. decyzję organu II instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 30.11.2016 r., sygn. akt II SA/Gd 339/16, oddalił skargę. W związku z niewykonaniem nałożonego obowiązku, na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, spółce M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. przesłano upomnienie z dnia [...].03.2017 r., znak: [...], (skutecznie doręczone w dniu 3.03.2017 r.), zawierające wezwanie do dobrowolnego wykonania ciążącego na niej obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Po dokonaniu analizy dotyczącej wyboru środka egzekucyjnego (zawartej w notatce służbowej z dnia 20.04.2017 r.), właściwy organ egzekucyjny - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B., wystawił wobec zobowiązanej spółki TW-2 nr [...] z dnia 20.04.2017 r., wskazując na zastosowanie grzywny w celu przymuszenia jako środka egzekucyjnego przymuszającego do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...].09.2015 r., znak: [...]. Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. wydał postanowienie z dnia [...].04.2017 r., znak: [...], którym nałożył na M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. jednorazową grzywnę w wysokości 5.000,00 zł. W dniu 4.05.2017 r., do organu pierwszej instancji wpłynęło w ustawowym terminie zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, a także pismo z dnia 28.04.2017r., zatytułowane "zarzuty zobowiązanego przeciwko prowadzeniu postępowania egzekucyjnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego". Postanowieniem z dnia [...].05.2017 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. nie uwzględnił zgłoszonych zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej, a postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez organ drugiej instancji postanowieniem z dnia [...].06.2017 r., znak: [...]. Postanowienie K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].06.2017 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 23.01.2018 r., sygn. akt II SA/Bd 939/17, oddalił skargę. Także Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 6.07.2021 r., sygn. akt II OSK 2934/18 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. Natomiast po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5.000,00 zł, organ drugiej instancji postanowieniem z dnia [...].06.2017 r., znak: [...], uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...].04.2017 r., znak: [...] w całości, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, ze względu na niewłaściwe zastosowanie przepisów dotyczących grzywny w celu przymuszenia i nałożenie jej w sposób uznaniowy wynikający z art. 121 § 2 i § 4 ustawy postępowaniu egzekucyjnym, w przypadku, gdy winien mieć zastosowanie przepis art. 121 § 4 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym dotyczący sposobu nałożenia grzywny w przypadku obowiązku rozbiórki budynku lub jego części. Następnie, w dniu [...].07.2017 r. została sporządzona notatka służbowa na okoliczność wyboru środka egzekucyjnego wobec niewykonania przedmiotowego obowiązku, a także w dniu [...].07.2017 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. ponownie wydał odpis tytułu wykonawczego TW-2 nr [...] z dnia [...].07.2017 r., oraz postanowienie z dnia [...].07.2017 r., znak: [...], nakładające na M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. jednorazową grzywnę w wysokości [...] zł. Wobec wydanego ponownie tytułu wykonawczego z dnia [...].07.2017 r., pełnomocnik zobowiązanej spółki zgłosił zarzuty, które nie zostały uwzględnione przez organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [...].08.2017 r., znak: [...]. W wyniku wniesionych zażaleń, postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zarzutów zostało uchylone postanowieniem K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].09.2017 r., znak: [...], a postępowanie organu w sprawie zarzutów do tytułu wykonawczego TW-2 nr [...] z dnia [...].07.2017 r. zostało umorzone (ze względu na znajdujący się już w obrocie prawnym tytuł wykonawczy TW-2 z dnia [...].04.2017 r., nr [...], wszczynający postępowanie egzekucyjne, które nie zostało umorzone). Natomiast postanowieniem z dnia [...].09.2017 r., znak: [...], organ drugiej instancji uchylił ww. postanowienie z dnia [...].07.2017 r., znak: [...], o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł, a sprawę dotyczącą nałożenia grzywny przekazał do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...].04.2018 r., po sporządzeniu notatki służbowej, z uwzględnieniem obowiązującego Komunikatu Prezesa GUS z dnia 22.02.2018 r. w sprawie ceny 1m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za IV kwartał 2017 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. wydał postanowienie znak: [...] o nałożeniu na spółkę grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...]zł. Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez pełnomocnika spółki na postanowienie PINB z dnia [...] .04.2018 r., [...], którym po stwierdzeniu, iż mimo wcześniejszego upomnienia z zagrożeniem z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], nie wykonano obowiązku wynikającego z decyzji K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w B. z dnia [...].09.2015 r., znak: [...], którą nakazano M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (poprzednia nazwa B. Sp. z o.o.) - inwestorowi robót budowlanych wykonanych bez pozwolenia na budowę i jednocześnie współwłaścicielowi nieruchomości położonej w B. przy ul. K. (działka nr [...] obr. [...]), dokonać rozbiórki samowolnie zrealizowanej rozbudowy polegającej na dobudowaniu do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. w B. (działka nr [...] obr. [...]) parterowego pomieszczenia o wymiarach ca 5,43 m x 4,92 m i wysokości 3,97 m (wchodzącego w skład lokalu nr [...]), wraz z rozbiórką przylegających schodów o długości około 2,00 m x 5,30 m i likwidacją 2 otworów drzwiowych łączących rozbudowane pomieszczenie z budynkiem mieszkalnym poprzez ich zamurowanie, a także dokonać rozbiórki samowolnie zrealizowanej rozbudowy polegającej na dobudowaniu znajdujących się nad lokalem nr [...] - tarasu konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 2,00 m x 5,30 m i balkonu konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 2,00 m x 5,30 m, wraz z likwidacją - otworów drzwiowych w ścianie szczytowej, znajdujących się w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...], umożliwiających wejście na objęte nakazem rozbiórki taras i balkon - poprzez ich zamurowanie, postanowiono: • nałożyć jednorazową grzywnę w wysokości [...] zł w stosunku do M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] oraz wezwać zobowiązaną do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia; • ustalić opłatę za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 68,00 zł, • wezwać zobowiązaną do wykonania obowiązku określonego w ww. tytule wykonawczym w terminie do dnia [...] czerwca 2018 r. i poinformować, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będzie orzeczone wykonanie zastępcze, K-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w B. postanowieniem z dnia [...].06.2018 r., znak: [...], postanowił: • uchylić zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej punktu 1 sentencji i jednocześnie w tym zakresie orzekł o nałożeniu jednorazowej grzywny w wysokości [...] zł w stosunku do M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] oraz wezwał zobowiązaną do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia"; • w pozostałej części utrzymał postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. Po rozpatrzeniu skargi wniesionej na powyższe postanowienie przez zobowiązaną spółkę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 9.04.2019 r., sygn. akt II SA/Bd 961/18 oddalił skargę, natomiast po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez M. Sp. z o.o., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29.11.2022 r., sygn. akt II OSK 3616/19, oddalił skargę kasacyjną. Organ I instancji wystawił w dniu [...].05.2019 r., wobec M. Sp. z o.o., tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji należności pieniężnych TW-1 nr [...] w celu wyegzekwowania należności pieniężnej, tj. grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. W dniu [...] .05.2023 r. organ egzekucyjny przeprowadził kontrolę nieruchomości położonej przy ul. K. w B., w trakcie której stwierdził, iż obowiązek wynikający z decyzji K-P WINB z dnia [...].09.2015 r., [...], nie został wykonany. Do notatki służbowej załączono dokumentację fotograficzną. Wobec powyższego PINB dla Miasta B., dokonał wyboru oferty na wykonanie zastępcze robót budowlanych wynikających z ww. decyzji z dnia [...] .09.2015 r. za zobowiązaną - spółkę M. Wybrana oferta została złożona przez firmę K. ma kwotę [...] zł brutto (opcjonalnie z wywiezieniem i utylizacją gruzu [...] zł). W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. działając na podstawie: art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 775), art. 20 § 1 pkt 4, art. 64a § 1 pkt 2 lit. a) oraz art. 128 § 1 i art. 128 § la w związku z art. 127 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.), postanowieniem z dnia [...].10.2023 r., znak: [...] orzekł, iż obowiązek ciążący na M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. wynikający z decyzji K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].09.2015 r., znak [...], zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo za zobowiązanego na jego koszt i niebezpieczeństwo przez K. z siedzibą przy ul. J. w B., informując przy tym, że kwota kosztów wykonania zastępczego wynosi brutto [...] zł. Wezwano zobowiązanego do uiszczenia opłaty za czynność egzekucyjną związaną z wydaniem niniejszego postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego w wysokości 6,80 zł., w terminie 30 dni licząc od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia orzekający organ I instancji podniósł, iż zastosowany w pierwszej kolejności środek egzekucyjny w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia, nie przyniósł oczekiwanego rezultatu w postaci wykonania nałożonego obowiązku, tym samym organowi egzekucyjnemu pozostał już tylko jeden środek egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym w postaci wykonania zastępczego. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. Sp. z o.o. z siedzibą w B., na podstawie art. 124 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wniosła o: • wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta B. z dnia [...] października 2023 r., znak [...] (art. 143 Kpa), • uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta B. z dnia [...] października 2023 r., znak [...], względnie: • zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu wykonania wyroku eksmisyjnego, którym objęci są byli lokatorzy lokalu numer [...], położonego w budynku znajdującym się w B. przy ul. K. M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. wskazała w treści zażalenia, iż stan przedmiotowego postępowania dotyczącego wykonania prawomocnej i ostatecznej decyzji K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] .09.2018 r., znak [...] nie uległ zmianie, ponieważ byli lokatorzy zajmujący lokal numer [...], którego część objęta jest nakazem rozbiórki - nadal w nim przebywają i nie wydali go właścicielowi tegoż lokalu. Byli lokatorzy objęci są wyrokiem eksmisyjnym Sądu Rejonowego w B., którym przewidziano dla nich uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego dostarczanego przez Miasto B. Byli lokatorzy są wpisani na listę oczekujących na przyznanie lokalu socjalnego - którą to listę prowadzi A. Sp. z o.o. w B. Powyższe okoliczności w ocenie skarżącej spółki w sposób jednoznaczny wskazują na fakt, iż brak możliwości wykonania czynności objętych decyzją K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].09.2018 r., znak [...] są przesłankami obiektywnymi i skutkującymi czasową przeszkodą w ich wykonaniu. K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...].11.2023 r., znak: [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo przyjął w okolicznościach niniejszej sprawy, że wobec stwierdzenia, iż mimo nałożenia na M. Sp. z o.o. grzywny w celu przymuszenia, obowiązki nałożone egzekwowaną decyzją nie zostały w dalszym ciągu wykonane, prawidłowe było zastosowanie innego środka egzekucyjnego - takiego, który wprost prowadzi do jego wykonania. Ustosunkowując się natomiast do treści zażalenia, organ II instancji wyjaśnił, że egzekwowana decyzja z dnia [...] .09.2015 r. w zakresie nałożonych obowiązków nie została nadal wykonana, co obliguje organ do zastosowania środków egzekucyjnych i dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż stosownie do treści art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego, to w okolicznościach tej sprawy możliwe było zastosowanie wyłącznie wykonania zastępczego, gdyż ten właśnie środek prowadzi bezpośrednio do wykonania przedmiotowego obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji z dnia [...].09.2015 r. Organy egzekucyjne powinny w pierwszej kolejności rozważyć, jaki środek egzekucyjny byłby najmniej uciążliwy, a zarazem efektywny. Z istoty zasady racjonalnego działania i zasady niezbędności w postępowaniu egzekucyjnym wynika zatem obowiązek zastosowania takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji obowiązku. Całokształt okoliczności tej sprawy w ocenie organu wskazuje jednoznacznie na potrzebę zastosowania wykonania zastępczego. W okolicznościach tej sprawy, zastosowana na wcześniejszym etapie postępowania egzekucyjnego grzywna w celu przymuszenia nie spełniła swej roli i nie doprowadziła do wykonania rzeczonego obowiązku, a więc należało kontynuując przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, zastosować kolejny środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego o jakim mowa w art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem właśnie obowiązek zastosowania takiej dolegliwości jest niezbędny do realizacji przedmiotowego obowiązku. Ponadto wskazano, że zgodnie z art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, które wskazuje, że organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzji administracyjnej, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej, podlega przymusowemu wykonaniu. Ewentualne odstąpienie od czynności egzekucyjnych mogło mieć miejsce jedynie w sytuacji całkowitego wykonania dyspozycji aktu administracyjnego, nakładającego na określony podmiot obowiązek wynikający z przepisów prawa budowlanego. Zarówno częściowe wykonanie obowiązku, jak i samo przystąpienie do realizacji nie stanowi przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie znajduje w ocenie organu odwoławczego podniesiony w zażaleniu zarzut, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia obiektywnie rzecz biorąc z niewykonalnością nałożonego na spółkę M. Sp. z o.o. obowiązku rozbiórki i pozostałych prac, ponieważ wykonalność obowiązku wynikającego z egzekwowanej decyzji została potwierdzona również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23.01.2018 r. sygn. akt II SA/Bd 939/17. W świetle powyższego w przekonaniu organu odwoławczego nie ma podstaw także do zawieszenia prowadzonego postępowania, o co wnosił w zażaleniu pełnomocnik spółki, do czasu wykonania wyroku eksmisyjnego, którym objęci są byli lokatorzy lokalu numer [...] położonego w budynku znajdującym się w B. przy ul. K. Organ odwoławczy nie znalazł także podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia PINB o zastosowaniu wykonania zastępczego, ponieważ ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie normuje instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego na wniosek dłużnika. Wniosek taki, skierowany do organu nadzoru, może jedynie stanowić podstawę podjęcia przez ten organ czynności nadzorczych z urzędu. Przepis art. 23 § 6 u.p.e.a. stanowi, iż organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Nie daje zatem żadnych bezpośrednich uprawnień zobowiązanemu poddanemu egzekucji, a skorzystanie z prawa do wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego należy do sfery uznania organu, który może podjąć stosowne czynności w ramach nadzoru wyłącznie w sytuacji zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku. Co więcej, organ egzekucyjny ma obowiązek prowadzić postępowanie egzekucyjne do czasu całkowitego wyegzekwowania nałożonego obowiązku. Przy czym, w przypadku zastosowania wykonania zastępczego skutki dla zobowiązanego (np. konieczność uiszczenia zaliczek na pokrycie kosztów poniesionych przez wykonawcę zastępczego) powstają natychmiast i ulegają one stopniowemu zwiększeniu wraz z zaawansowaniem prac wykonawcy zastępczego. W skardze do Sądu M. Sp. z o.o. w B. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektowa Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...].10.2023 r., a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: 1. art. 127 u.p.e.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie i uznanie przy utrzymaniu w mocy postanowienia PINB z [...] .10.2023 r., iż wykonanie zastępcze w niniejszej sprawie będzie faktycznie wykonane, mimo wstrzymania przez Sąd Rejonowy w B. I Wydział Cywilny wyroku eksmisyjnego z dn. [...].08.2019 r. do czasu dostarczenia przez Miasto B. lokalu socjalnego osobom objętym wyrokiem i istnienia obiektywnej okoliczności uniemożliwiającej faktyczne wykonanie obowiązku. 2. art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 725) poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nieuwzględnienie faktu wstrzymania wykonania ww. wyroku Sądu Rejonowego w B. wobec przyznania uprawnienia do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego z Miastem B. 3. art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. poprzez błędne oznaczenie zobowiązanego, gdyż M. Sp. z o.o. nie jest właścicielem lokalu numer [...] położonego w B. przy ul. K. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżąca zwróciła uwagę, że stan przedmiotowego postępowania dotyczącego wykonania prawomocnej i ostatecznej decyzji K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dn. [...].09.2018 r., znak [...] nie uległ zmianie wobec faktu, iż byli lokatorzy - zajmujący lokal numer [...], którego część objęta jest nakazem rozbiórki - nadal w nim przebywają i nie wydali go właścicielowi tegoż lokalu. Byli lokatorzy objęci są wyrokiem eksmisyjnym Sądu Rejonowego w B., którym przewidziano dla nich uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego dostarczanego przez Miasto B. Byli lokatorzy są wpisani na listę oczekujących na przyznanie lokalu socjalnego - którą to listę prowadzi "A." Sp. z o.o. w B. Podkreślono, iż M. Sp. z o.o. nie jest w posiadaniu dostępu do lokalu numer [...] - jak też w posiadaniu dostępu do tego lokalu nie jest jego właściciel tj. A. G., a taka okoliczność w sposób jednoznaczny wskazuje na fakt, iż brak możliwości wykonania czynności objętych decyzją K.-P. Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].09.2018 r. znak [...] ma charakter obiektywny i skutkujący czasową przeszkodą w ich wykonaniu. Niezależnie od powyższego stwierdzenia skarżąca wskazała, iż w aktualnym stanie zastosowanie znajduje art. 33 § 2 pkt 3 wobec błędnego określenia zobowiązanego. M. Sp. z o.o. znane jest stanowisko wyrażone w dotychczas wydanych rozstrzygnięciach WSA w Bydgoszczy oraz NSA w sprawach dotyczących przedmiotowej rozbiórki - niemniej jednak wszystkie z przedmiotowych orzeczeń pomijały jeden istotny aspekt istnienia wyroku Sądu Rejonowego w B. I Wydział Cywilny z dnia [...].08.2019 r., którym przyznano byłym lokatorom prawo do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego - mimo wyraźnego wypowiedzenia przez właściciela lokalu numer [...] umowy najmu na podstawie prawidłowej podstawy prawnej - wskazywanej właśnie w wyrokach WSA i NSA. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania sądowego [...] Sądu Rejonowego w B. na potwierdzenie okoliczności wydania wyroku z przyznanym lokalem socjalnym, wypowiedzeniem przez właściciela lokalu numer [...] umowy najmu na podstawie art. 11 ust. 2 pkt. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów [...]. Dlatego konsekwentnie podnoszony jest zarzut niewykonalności nałożonego obowiązku, a M. Sp. z o.o. wskazała ponadto na brak możliwości rozbiórki z powodu oczekiwania na przyznanie lokalu socjalnego osobom przebywających na stałe w lokalu nr [...]. Powyższy stan stanowi w ocenie skarżącej również skuteczną i niemożliwą do ominięcia przeszkodę dla samego Organu i wybranego wykonawcy zastępczego, ponieważ nie posiadają oni żadnego tytułu prawnego (albo tytułu wykonawczego) uprawniającego ich do wejścia do przedmiotowego lokalu numer [...] (jak i pozostałych) i wykonania nałożonych decyzją K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dn. [...].09.2018 r. znak [...]. Skoro więc wykonanie postanowienia o rozbiórce nie jest faktycznie możliwe (czasowo), to podejmowanie jakichkolwiek czynności w oparciu o zaskarżone postanowienie z dnia [...].10.2023 r. jest bezcelowe oraz generujące koszty - które nie przyniosą zamierzonego przez PINB celu W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoczynając tę część rozważań, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje bowiem swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią. Przeprowadzona przez Sąd, według powyższego kryterium, kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 132), dalej u.p.e.a. Obydwa orzeczenia odpowiadają wymogom wynikającym z powołanej ustawy oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które w postępowaniu egzekucyjnym znajdują odpowiednie zastosowanie na mocy art. 18 u.p.e.a. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe i wyczerpujące. Przede wszystkim stwierdzić należy, że organy egzekucyjne zobligowane były do zastosowania w niniejszej sprawie środków przewidzianych ww. ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie budzi bowiem wątpliwości, że skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z decyzji K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w B. z dnia [...].09.2015 r., znak: [...], którą nakazano M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (poprzednia nazwa B. Sp. z o.o.) - inwestorowi robót budowlanych wykonanych bez pozwolenia na budowę i jednocześnie współwłaścicielowi nieruchomości położonej w B. przy ul. K. (działka nr [...] obr. [...]), dokonać rozbiórki samowolnie zrealizowanej rozbudowy polegającej na dobudowaniu do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. w B. (działka nr [...] obr. [...]) parterowego pomieszczenia o wymiarach ca 5,43 m x 4,92 m i wysokości 3,97 m (wchodzącego w skład lokalu nr [...]), wraz z rozbiórką przylegających schodów o długości około 2,00 m x 5,30 m i likwidacją 2 otworów drzwiowych łączących rozbudowane pomieszczenie z budynkiem mieszkalnym poprzez ich zamurowanie, a także dokonać rozbiórki samowolnie zrealizowanej rozbudowy polegającej na dobudowaniu znajdujących się nad lokalem nr [...] - tarasu konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 2,00 m x 5,30 m i balkonu konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 2,00 m x 5,30 m, wraz z likwidacją - otworów drzwiowych w ścianie szczytowej, znajdujących się w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...], umożliwiających wejście na objęte nakazem rozbiórki taras i balkon - poprzez ich zamurowanie. Nie ulega wątpliwości, że obowiązek ten jest ostateczny i wymagalny. Został poddany ocenie tak organów obu instancji, jak i sądów administracyjnych, które oddaliły skargi wnoszone przez skarżącą. Zgodnie zaś z ugruntowaną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja nakładająca określony obowiązek, dopóty możliwe jest wszczęcie i prowadzenie egzekucji w celu jego wykonania. Dodać przy tym należy, że działania organu egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania mają wyłącznie charakter formalnoprawny i są jedynie konsekwencją niewykonania przez zobowiązaną decyzji nakładającej określony obowiązek. Organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego nie bada zatem ponownie tzw. decyzji merytorycznej, lecz tylko podejmuje działania przy zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa, zmierzające do jej wykonania. Decyzja nakładająca obowiązek rozbiórki nie podlega również kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu, gdyż wykracza to poza zakres rozpoznawanej sprawy. W konsekwencji, przedmiotem kontroli w toczącym się postępowaniu jest wyłącznie postanowienie dotyczące wykonania zastępczego, a w jego ramach – analiza, czy spełnione zostały wszystkie wymagania formalne uprawniające organ do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o ten środek egzekucyjny. W okolicznościach niniejszej sprawy, pomimo nałożenia na M. Sp. z o.o. grzywny w celu przymuszenia, obowiązki nałożone egzekwowaną decyzją nie zostały w dalszym ciągu wykonane, dlatego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. przystąpił do zastosowania kolejnego środka egzekucyjnego, tzn. wykonania zastępczego. W toku tego postępowania organ dokonał wyboru oferty na wykonanie zastępcze robót budowlanych wynikających z ww. decyzji z dnia [...].09.2015 r. za zobowiązaną spółkę. Wybrana oferta została złożona przez firmę K. ma kwotę [...] zł brutto (opcjonalnie z wywiezieniem i utylizacją gruzu [...] zł). Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 127 i 128 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 127 u.p.e.a. wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Art. 128 § 1 tej ustawy stanowi, że w celu zastosowania środka egzekucyjnego określonego w art. 127 u.p.e.a. organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Stosownie do przepisu § 1a art. 128 u.p.e.a., postanowienie, o którym mowa w § 1 pkt 2, zawiera również wskazanie przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego. W myśl § 2 art. 128 u.p.e.a., w postanowieniu o zastosowaniu wykonania zastępczego organ egzekucyjny może wezwać zobowiązanego do wpłacenia w oznaczonym terminie określonej kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego, z pouczeniem, że w przypadku niewpłacenia kwoty w tym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Zgodnie zaś z art. 32 u.p.e.a., do którego odsyła przepis art. 128 § 1 pkt 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. W okolicznościach niniejszej sprawy z uwagi na uchylanie się zobowiązanej spółki od wykonania decyzji, zasadne było – w świetle art. 7 u.p.e.a., nakazującego organowi przy wyborze środków egzekucyjnych kierować się nie tylko jak najmniejszą dolegliwością dla zobowiązanego, lecz również efektywnością danego środka egzekucyjnego - wydanie postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego, jako środka prowadzącego bezpośrednio do osiągnięcia celu egzekucji, którym jest wykonanie obowiązku, z obciążeniem zobowiązanego kosztami wykonania zastępczego. Z tych przyczyn stwierdzić należy, że organy zasadnie uznały zaistnienie przesłanek do orzeczenia o wykonaniu zastępczym, a treść zaskarżonego postanowienia odpowiada ww. przepisom u.p.e.a. Orzeczona uprzednio grzywna w celu przymuszenia pozostawała wyłącznie środkiem egzekucyjnym służącym przymuszeniu do wykonania obowiązku rozbiórki, który – jak wynika z bezspornych okoliczności sprawy - okazał się nieskuteczny. Niespełnienie przez nią zakładanego celu w postaci wymuszenia realizacji nakazu spowodowało zaistnienie podstawy do orzeczenia o zastosowaniu wykonania zastępczego na koszt i ryzyko skarżącej. W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących niewykonalności obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym wskazać należy, że nie dotyczą one przedmiotu rozstrzygnięcia. Skarżąca konsekwentnie kwestionuje prawidłowość postępowania poprzedzającego wydanie prawomocnych rozstrzygnięć w zakresie nałożenia obecnie egzekwowanego obowiązku. Tymczasem, podstawową regułą postępowania egzekucyjnego jest ograniczenie kompetencji organu egzekucyjnego do badania wyłącznie dopuszczalności egzekucji administracyjnej z wyłączeniem oceny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Taka argumentacja nie może zatem odnieść skutku. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka podniosła zarzut błędu co do zobowiązanego na podstawie art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. W tym miejscu należy wyjaśnić, że przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, chodzi o sytuację, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli jej tytuł wykonawczy oraz pouczyli o prawie zgłoszenia zarzutów. Po drugie, chodzi o wskazanie w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Różnica w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Żadna z powyższych okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzi. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ nie bada zatem czy adresat decyzji został ustalony prawidłowo, natomiast jeśli podmiot ten jest zgodny z podmiotem wskazanym w tytule wykonawczym to nie można uznać, aby doszło do naruszenia art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Skoro zatem skarżąca spółka jest adresatem decyzji będącej podstawą wydania tytułu wykonawczego, a tytuł ten dotyczy tego samego podmiotu, to nie budzi zastrzeżeń sądu stanowisko wierzyciela, że egzekwowany obowiązek wynikający z będącej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji spoczywa na skarżącej, która jest adresatem tytułu egzekucyjnego i przeciwko której skierowano egzekucję. Odnosząc się natomiast do kwestii braku dostępu do lokalu przez skarżącą z uwagi na zamieszkiwanie w nim lokatorów, którzy czekają na mieszkanie socjalne, podkreślenia wymaga, że tutejszy sąd wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 939/17 rozstrzygnął kwestię wykonalności obowiązku nałożonego decyzją WINB z dnia [...] września 2015 r. W powyższym orzeczeniu sąd wskazał, że nałożony na skarżącą spółkę obowiązek jest wykonalny – zarówno faktycznie, jak i z prawnego punktu widzenia, co znajduje oparcie w przepisach, w szczególność w fakcie nałożenia decyzją obowiązku rozbiórki. Podkreślenia wymaga, że umowa najmu lokalu nr [...] przy ul. K. w B. została zawarta w dniu [...] września 2016 r., a więc już po wydaniu decyzji o nakazie rozbiórki tej części budynku, wobec czego zobowiązana do rozbiórki budynku skarżąca spółka powinna była uwzględnić w umowie najmu stosowne zapisy, które umożliwiałyby dokonanie rzeczonej rozbiórki. Ponadto zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 725) właścicielowi przysługuje prawo do wypowiedzenia stosunku prawnego, nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, jeżeli lokator używa lokalu, który wymaga opróżnienia w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 9 ww. ustawy w wypadku określonym w ust. 2 pkt 4 lokatorowi przysługuje prawo do lokalu zamiennego. Obowiązek zapewnienia lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa na właścicielu budynku, z zastrzeżeniem art. 32. Nadmienić więc należy, że zgodnie z art. 32 powyższej ustawy w razie wypowiedzenia najmu, na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 4, najemcy opłacającemu w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy czynsz regulowany, obowiązek zapewnienia temu najemcy lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa, do dnia 31 grudnia 2024 r., na właściwej gminie. Jak wynika wprost z cytowanego wyżej przepisu, i co też podniósł tutejszy sąd w wyroku z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 939/17, obowiązek zapewnienia najemcy lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa, do dnia 31 grudnia 2024 r., na właściwej gminie, jeżeli najemca opłacał w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy czynsz regulowany. Przepis ten nie ma zatem zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ najemca lokalu nr [...] płaci czynsz rynkowy. W tym stanie rzeczy stosownie do art. 11 ust. 9 ww. ustawy obowiązek zapewnienia lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa na skarżącej spółce. Podkreślenia wymaga również, że skarżąca spółka, jako podmiot profesjonalny w zakresie obrotu nieruchomościami, posiada środki prawne umożliwiające dokonanie eksmisji lokatora i wykonanie ciążącego na niej obowiązku ze względu na możliwość zapewnienia lokalu zamiennego. Co istotne, wynik postępowania eksmisyjnego przed sądem powszechnym nie ma przesądzającego znaczenia dla oceny legalności rozstrzygnięcia WINB uznającego zgłoszone zarzuty za niezasadne. Wynik postępowania sądowego nie determinuje istniejącego obowiązku skarżącej do wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] września 2015 r. Niezależnie od treści wyroku eksmisyjnego skarżąca i tak powinna podjąć wszelkie działania natury prawnej, jak i faktycznej, które doprowadzą do realizacji celu egzekucji (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 2934/18). Skarżąca podnosi zasadniczo, że nie przysługują jej żadne instrumenty prawne umożliwiające eksmisję najemców lokalu nr [...], a co za tym idzie – nie jest zobowiązana do zapewnienia im lokalu zamiennego. Ponadto skarżąca podkreśla, że Sąd Rejonowy w B. w sprawie o sygn. akt [...] wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nakazał lokatorom opuszczenie lokalu i przyznał im lokal socjalny, wstrzymując jednocześnie opuszczenie przez nich lokalu do czasu złożenia im oferty najmu lokalu socjalnego. Jak już wskazano powyżej, nie można uznać takiego poglądu za prawidłowy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 2934/18 wyjaśnił, że wynik postępowania sądowego w przedmiocie eksmisji nie determinuje istniejącego obowiązku skarżącej do wykonania obowiązku nałożonego w decyzji z dnia [...] września 2015 r. i niezależnie od treści wyroku eksmisyjnego skarżąca i tak powinna podjąć wszelkie działania natury prawnej, jak i faktycznej, które doprowadzą do realizacji celu egzekucji. Zatem zgodnie z art. 11 ust. 9 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego w wypadku określonym w ust. 2 pkt 4 lokatorowi przysługuje prawo do lokalu zamiennego, zaś obowiązek zapewnienia lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa na właścicielu nieruchomości. Niezależnie więc od wyroku Sądu Rejonowego w B., którym zobowiązał Gminę do zapewnienia lokalu socjalnego dla osób eksmitowanych z lokalu nr [...] przy ul. K., skarżąca spółka, jako podmiot zobowiązany do rozbiórki, powinna zapewnić tym osobom lokal zamienny. Warto podkreślić raz jeszcze, że skarżąca zawarła umowę najmu lokalu nr [...] już po nałożeniu na nią obowiązku rozbiórki, w tym w części stanowiącej przedmiotowy lokal. Działanie takie zmierzało do oddalenia w czasie wykonania obowiązku wynikającego z decyzji WINB dnia [...] września 2015 r., ponieważ jako podmiot profesjonalny w zakresie obrotu nieruchomościami skarżąca spółka powinna zdawać sobie sprawę z tego, że podpisanie umowy najmu na lokal podlegający rozbiórce przedłuży całą procedurę rozbiórki. Sąd, analizując wniesioną skargę z urzędu, nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracji innych przepisów prawa. Postępowanie zostało przeprowadzone przez organ z poszanowaniem zasad ogólnych, a uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. Organ egzekucyjny odniósł się do podniesionych przez strony zarzutów, nie znajdując podstaw do ich uwzględnienia. Reasumując, Sąd nie stwierdził żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego przez organy obu instancji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.