II SA/Bd 660/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi K. P.-F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 7 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie sposobu przeprowadzania wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu środowiskowego oraz oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy odmówił K. P. - skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego. Uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że przedstawione przez skarżącą dochody nie są odzwierciedleniem rzeczywistej sytuacji majątkowej gospodarstwa domowego i pozostają ze sobą w rażącej dysproporcji. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wyjaśniła, że samochód, który posiada nabyła w [...] i że służy on głównie jako narządzie pracy, oraz że koszty jego ubezpieczenia i przeglądu technicznego poniosła we [...] więc koszty te nie obciążały jej budżetu w trzech miesiącach poprzedzających złożenie wniosku. Skarżąca stwierdziła także, że organ niesłusznie argumentował, że jego decyzja nie jest uznaniowa w sytuacji gdy zawarte w uzasadnieniu decyzji zwroty świadczą o uznaniowości podjętego rozstrzygnięcia. Skarżąca podkreśliła także, że wbrew opinii organu ustawa o dodatkach mieszkaniowych odnosi się do wyjątkowych sytuacji życiowych i mieszkaniowych o czym przesądza to, że - decyzja wydawana jest na okres 6 miesięcy (a nie na stałe); - odnosi się do sytuacji rodziny w ostatnich trzech miesiącach poprzedzających złożenie wniosku (nie jest analizowana sytuacja materialna na przestrzeni lat); - zmiany danych w deklaracji (w tym wzrost dochodów), które nastąpią w okresie 6 miesięcy od dnia przyznania wniosku nie mają wpływu na wysokość tego dodatku (art. 7 ust. 10 ustawy). Nie jest to, zdaniem skarżącej ustawa, która przyznaje świadczenie osobom tylko tym, które w trudnej sytuacji materialnej pozostają stale i od dłuższego czasu. Należy się ono również osobom, którym w pewnym momencie ich życia przydarzyły się 3 następujące po sobie miesiące, w których dochody ich gospodarstw drastycznie spadły. Czy przeżyły dzięki zgromadzonym wcześniej środkom, czy dzięki zapożyczaniu się (np. poprzez popularne ostatnio karty kredytowe) nie jest istotne, ważne pozostaje, że taka sytuacja zaistniała. Nie powinno się od tych osób oczekiwać, że pozbędą się narzędzi pracy, które dają chociaż cień szansy, by sytuacja ta nie stała się stanem permanentnym. Ustawodawca uznał, że tym osobom też należy się przez 6 miesięcy pomoc, nawet jeżeli w tym czasie ich sytuacja się polepszy. Skarżąca końcowo zarzuciła organowi: 1) stronniczość i dokonanie nadinterpretacji prawa, poprzez ograniczenie praw wynikających z ustawy tylko do osób pozostających stale i od dłuższego czasu w trudnej sytuacji materialnej, 2) dokonanie krzywdzącej stronę analizy jej stanu majątkowego poprzez uznanie, że samochód stanowi dowód "rażącej dysproporcji" pomiędzy dochodami a rzeczywistą sytuacją majątkową strony, zarówno rozpatrując kwestię samochód - narzędzie pracy, jak i jego wartości w kontekście 5-osobowego gospodarstwa strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.(SKO) decyzją z dnia [...] na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 listopada 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z 2001 r. ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako "kpa", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych odebrano od strony oświadczenia o stanie majątkowym. Bezspornie ustalono stan majątkowy Pani K. P., na który składa się samochód osobowy marki [...] rok [...] o wartości szacunkowej [...] zł. Po dokonaniu tych czynności, organ prawidłowo uznał, że ma tutaj zastosowanie art. 7 ust. 3 cyt. ustawy, który wskazuje, że jeśli występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wskazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowanym lokalem mieszkalnym wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe, to organ odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego. Taka sytuacja, zdaniem SKO rzeczywiście występuje w przedmiotowej sprawie. Wystarczyłaby sprzedaż samochodu, aby odwołująca mogła pokrywać swoje opłaty mieszkaniowe przez wiele miesięcy. W takiej sytuacji przyznawanie przez organ dodatku mieszkaniowego byłoby bezzasadne. Dodatek przyznawany jest osobom, które spełniają wszystkie ściśle określone wymagania i nie mogą pokrywać całości opłat za lokal korzystając z własnych zasobów finansowych i majątkowych. W związku z tym argumenty strony z odwołania nie mogą być uwzględnione. Utrzymanie samochodu generuje również stałe koszty, takie jak paliwo, ubezpieczenie czy okresowe przeglądy. Organ podkreślił, że z akt nie wynika, aby posiadanie samochodu było dla odwołującej niezbędne np. ze względu na stan zdrowia czy też jest to konieczne narzędzie pracy (a nie służy tylko do szybszego przemieszczania). Jest na pewno udogodnieniem, ale posiadanie auta jest udogodnieniem dla prawie wszystkich. SKO podkreśliło, także że celem ustawodawcy jest pokrywanie tylko części wydatków mieszkaniowych osób bardzo ubogich i nie posiadających istotnych składników majątkowych. Przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują żadnych wyjątków. Organy administracji jedynie stosują istniejące przepisy prawa, a nie mają wpływu na ich treść i zasadność. Można zgodzić się z odwołującą, że przepisy o dodatkach mieszkaniowych są rygorystyczne i niestety nie wspierają osób, które posiadają jakieś składniki majątkowe a czasowo mają bardzo niskie dochody. Zdaniem SKO w świetle poczynionych ustaleń nie można dopatrzeć się w decyzji organu I instancji cech dowolności dokonanego rozstrzygnięcia, a tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze na powyższą decyzję SKO skarżąca wyjaśniła, że: jej gospodarstwo domowe to 5 osób, łączna kwota przychodu (pomniejszone o koszty), przy której skarżącej przysługuje dodatek w pełnej wysokości to [...] zł miesięcznie, a w okresie badanym to [...] zł. Nie jest to więc aż tak wielka dysproporcja w stosunku do kwoty [...] zł. Wskazała także, że określając jej stan majątkowy brano pod uwagę tylko aktywa, a w rzeczonym okresie z czegoś musiała pokryć niedobory, np. poprzez wykorzystanie możliwości kart kredytowych. Wyliczając różnicę pomiędzy ustawową normą a przychodami strony w tym czasie otrzymujemy [...] zł możliwych do uwzględnienia czynników, które obniżają saldo stanu majątkowego do [...] zł. W ustawie nie zostało wyjaśnione, co to jest "faktyczny stan majątkowy". Być może oprócz ruchomości strony (samochód, środki pieniężne), należy uwzględnić stan zadłużenia strony, ponieważ wtedy dopiero będzie można mówić o faktycznym stanie majątkowym strony. Niezależnie od tego, strona stoi na stanowisku, że urząd dokonał błędu w określaniu rażącej dysproporcji wskazując na wartość samochodu [...] zł bez uwzględnienia, że w przypadku strony należy to porównać do ok. [...] zł w okresie 3-miesięcznym. Skarżąca zarzuciła, także że nie została sprecyzowana podstawa prawna i nie podano, w oparciu o które artykuły ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze określiło, co było celem ustawodawcy. Ponadto brak też odniesienia prawnego do użytego sformułowania "osoba bardzo uboga". Czy mając przychody ok. [...] zł na miesiąc strona będzie mieściła się w tym sformułowaniu? Z uwagi na to, że ta kwestia zdaje się być kluczowa: dookreślenie, czy strona jest wystarczająco uboga, by otrzymać dodatek, strona zwraca uwagę na te zapisy. Wskazała, że w decyzji podkreślony jest "bezwzględny charakter ustawy", ale w ogóle nie uwzględnia się, jak wiele elementów jest pozostawionych ocenie urzędników. I to właśnie, zdaniem strony, ta ocena została dokonana nieprawidłowo i podlega zaskarżeniu, czego w ogóle nie uwzględniło w swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżąca wyjaśniła także, że prowadzi własną działalność o charakterze handlowo-usługowym. Samochód właściwie stanowi narzędzie pracy i służy tej działalności i prawdą jest, że w rzeczonych 3 miesiącach nie osiągnęła takich przychodów z tej działalności, które wyrównałyby poniesione koszty. Jednakże, wbrew ocenie urzędu i Kolegium, używanie go do celów działalności nie jest zakończone i nie może w tym przypadku zostać użyty czas przeszły. Samochód nie tylko służył, ale ciągle jest używany w tej działalności. Przyczyną tej błędnej oceny może być to, że w zeznaniu o przychodach z działalności nie uwzględnia się strat, więc można odnieść mylne wrażenie, że samochód nie jest narzędziem do pracy i działalność nie jest prowadzona. Końcowo skarżąca podkreśliła, że nie wnosi o to, żeby być specjalnie traktowaną i robić dla niej wyjątki, a jedynie o to, żeby odpowiednio zastosowano przepisy. W szczególności by zwrócić uwagę, że określenie "rażąca dysproporcja" nie stanowi precyzyjnego odniesienia i dlatego nie można go interpretować bez odniesienia do konkretnej sytuacji i przypadku oraz, że w decyzji Kolegium można wyczytać, że kierowało się ono swego rodzaju stereotypami i wyobrażeniami zarówno w kwestii ustawy (jej celów) jak i osób, których dotyczy ("bardzo ubogie osoby"), a to nie może stanowić podstawy do jej wydania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem kryterium zgodności z prawem, o którym mowa w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał wniesioną w sprawie skargę za uzasadnioną. Materialnoprawną postawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił przepis art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734 ze zm.). Wskazać należy, że przywołana ustawa regulując zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz organy właściwe w tych sprawach, statuuje warunki podmiotowe i przedmiotowe uprawnienia do dodatku mieszkaniowego (warunek posiadania tytułu prawnego do lokalu lub budynku – art. 2, warunek zajmowania określonej powierzchni użytkowej lokalu lub budynku – art. 5, oraz warunek spełnienia określonego kryterium dochodowego – art. 3). Spełnienie tych warunków uprawnia do otrzymania dodatku mieszkaniowego, chyba że zaistnieje jedna z sytuacji objętych hipotezą przepisu art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przywołany przepis stanowi, że właściwy organ odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalił, że: występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) wykorzystując własne środki lub i posiadane zasoby majątkowe (art. 7 ust. 3 pkt 1); lub że faktyczna liczba wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w dołączanej do wniosku deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku (art. 7 ust. 3 pkt 2). Wystąpienie zatem którejkolwiek ze wskazanych przesłanek stanowi podstawę do odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, pomimo spełnienia ww. warunków podmiotowych i przedmiotowych uprawnienia do dodatku mieszkaniowego. Z powyższego wynika, że stwierdzenie przez organ administracyjny zaistnienia w danym przypadku sytuacji określonej w art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, tj. rażącej dysproporcji, o jakiej mowa w tym przepisie, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, samo w sobie pozwala na odmowę przyznania świadczenia osobie, która formalnie kwalifikuje się do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Aby jednak wskazane ustalenie mogło stanowić podstawę do podjęcia zgodnego z prawem rozstrzygnięcia o odmowie przyznania świadczenia, właściwy organ musi poprzedzić je spełnieniem i ustaleniem wszystkich warunków określone w art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z treści tego przepisu, jednoznacznie bowiem wynika, po pierwsze, że stwierdzenie rażącej dysproporcji, jako przesłanki odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, powinno być efektem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, po drugie, że rażąca dysproporcja powinna wystąpić pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w deklaracji a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy ustalonym podczas przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, a po trzecie że ustalony w ten sposób faktyczny stan majątkowy wnioskodawcy powinien wskazywać, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu wykorzystując własne środki lub i posiadane zasoby majątkowe. Dopiero przeprowadzenie tych wszystkich czynności i ustaleń, pozwala na dokonanie oceny, czy w sprawie zachodzi faktycznie podstawa z art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych do odmowy przyznania stronie dodatku mieszkaniowego. W ramach tej oceny należy wziąć także pod uwagę, że rażąca dysproporcja, o jakiej mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, to wyraźna, oczywista i łatwo zauważalna różnica pomiędzy sytuacją majątkową ustaloną podczas wywiadu środowiskowego a deklarowanymi przez stronę dochodami, wskazująca na sytuację, która mogłaby sugerować istnienie jeszcze innych niż wykazane przez wnioskodawcę w złożonej deklaracji, źródeł dochodu (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 1510/07, dostępny na stornie http://orzeczenia. nsa.gov.pl/cbo/query). Wymaga w tym kontekście podkreślenia, że sam stan posiadania osoby ubiegającej się o dodatek mieszkaniowy nie ma decydującego znaczenia dla odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego w oparciu o przesłankę z art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, gdyż w przypadku tego świadczenia istotny jest w myśl art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dochód uzyskiwany przez gospodarstwo domowe, w tym również dochód uzyskiwany z posiadanych dóbr materialnych (wyrok NSA z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 805/07, dostępny na stornie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Posiadanie określonych składników majątkowych będzie miało zaś znaczenie, gdy wnioskodawca zatai konkretne składniki stanu majątkowego, bądź też gdy wartość tych składników w sposób znaczący odbiega od zadeklarowanej lub od możliwości dochodowych danego gospodarstwa domowego, co uzasadnia przypuszczenie, że mogły one zostać nabyte ze środków pochodzących z nieujawnionych źródeł dochodu (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 1545/07; wyrok WSA w Opolu z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Op 100/12; dostępne na stornie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Te okoliczności powinny być jednak wykazane przez organ administracyjny. Na tle omawianej ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem organu prowadzącego sprawę w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w oparciu o art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych było dokładne wyjaśnienie istotnych z punktu widzenia przesłanki z art. 7 ust. 3 pkt 1 okoliczności faktycznych sprawy oraz rzetelne przeprowadzenie postępowanie dowodowego w sprawie, w tym przede wszystkim przeprowadzenie dowodu w postaci wywiadu środowiskowego, a następnie poczynienie w wyniku tego dowodu niebudzącego wątpliwości ustalenia o rażącej we wskazanym wyżej rozumieniu dysproporcji pomiędzy niskimi dochodami wnioskodawcy wykazanymi w deklaracji a faktycznym jego stanem majątkowym ustalonym podczas wywiadu środowiskowego. Wskazane ustalenie, powinno zaś znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, w ramach argumentów którego organ wykazałby zaistnienie wskazanych powyżej okoliczności, konieczny dla zaistnienia przedmiotowej przesłanki. W niniejszej sprawie zaś właściwe organy administracji publicznej nie tylko nie przeprowadziły dowodu w postaci wywiadu środowiskowego, który to dowód był niezbędny dla możliwości poczynienia ustaleń o rażącej dysproporcji między wskazanymi w deklaracji dochodami wnioskodawcy, a faktycznym jego stanem majątkowym, ale również nie wykazały wystąpienia w sposób oczywisty tej dysproporcji. W tym zakresie powołały się bowiem jedynie na sam fakt posiadania przez stronę samochodu o wartości [...] zł, tymczasem jak już Sąd podkreślił wcześniej, ustalenie wyłącznie faktu posiadania przez wnioskodawcę określonego wartościowego składnika majątkowego, bez odniesienia tego ustalenia do faktycznej sytuacji gospodarstwa domowego wnioskodawcy i uzyskiwanych w nim kiedyś i aktualnie dochodów oraz bez wykazania niemożności posiadania tego składnika w ramach legalnych źródeł dochodu, jest niewystarczające do stwierdzania zaistnienia w danym wypadku przesłanki z art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organy administracji powinny zatem były ustosunkować się do kwestii związanych z posiadaniem samochodu w kontekście dochodów gospodarstwa domowego skarżącej, biorąc pod uwagę podniesione przez nią argumenty o nabyciu samochodu 6 lat temu i wykorzystywaniu go do prowadzenia działalności gospodarczej, a także o zamiarze ponownego wykorzystywania go do tej działalności w sytuacji zmiany koniunktury i poprawy sytuacji gospodarczej. Analizując wystąpienie przesłanki z art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych organy powinny były także rozważyć ewentualny aspekt wykorzystywania samochodu do uzyskiwania dodatkowego dochodu i do poszukiwania pracy celem jego uzyskania, a także zbadać czy w sprawie występują okoliczności uzasadniające przypuszczenie, że samochód ten został nabyty z nieujawnionych źródeł dochodu. Tych ustaleń w sprawie jednak zabrakło, co wskazuje że organy nie wyjaśniły dostatecznie okoliczności danej sprawy na tle omawianej regulacji, pomijając wiele istotnych kwestii mających znaczenie przy analizie sytuacji majątkowej skarżącej. Sąd podziela stanowisko wyrażone w ww. wyroku NSA z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 805/07, iż w materii przyznania dodatków mieszkaniowych, na podstawie ustawy o dodatkach mieszkaniowych, decydować powinny okoliczności konkretnej sprawy i rzetelnie przeprowadzone w tym zakresie postępowanie dowodowe, a nie ustalone z góry schematy, w tym i przyjęty przez organy nieprawidłowy schemat, że sam fakt posiadania wartościowej rzeczy stanowi podstawę do zaistnienia przesłanki z art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i tym samym odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Skoro więc orzekające w sprawie organy nie przeprowadziły wnikliwej i całościowej analizy konkretnej sytuacji faktycznej skarżącej i jej rodziny, nie ustaliły dokładnie stanu dochodowego i majątkowego gospodarstwa domowego skarżącej, nie przyprowadziły w tym celu wymaganego przepisami dowodu w postaci wywiadu środowiskowego, i nie wykazały w sposób jednoznaczny, że pomiędzy dochodami wykazanymi przez skarżącą w złożonej deklaracji a faktycznym stanem majątkowym występuje rażąca dysproporcja, we wskazanym przez Sąd rozumieniu, to tym samym należało uznać wniesioną w sprawie skargę za uzasadnioną, z uwagi na istotne naruszenie w sprawie przepisów postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8 i art. 11 kpa, i w efekcie przepisu prawa materialnego tj. art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który także niewłaściwie zinterpretowały. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Orzeczenie zawarte w pkt 2 oparto na art. 152 ppsa. Wskazówki co do dalszego postępowania wynikają wprost z uzasadnienia niniejszego wyroku. Zawarte w nim oceny i wskazania mają dla organu w myśli art. 153 ppsa moc wiążącą.