II SA/Bd 712/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi P. B. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. P. B. działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (teks jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na Uchwałę Rady Gminy Pruszcz z dnia 24 października 2014 r. Nr LV/338/2014 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie miejscowości: Mirowice, Zawada, Niewieścin, Serock, Łowinek, Małociechowo i Luszkówko (opublikowanej: w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko-Pomorskiego w dniu 28 listopada 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2014 r. poz. 3512). W skardze zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: - artykułu 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), w zakresie w jakim w tej strefie pozwala na lokalizację składowiska odpadów niebezpiecznych, zawierających azbest z budowy, rozbiórki, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz sieci i urządzeń infrastruktury, pomimo naruszenia przez Radę Gminy Pruszcz zasady przezorności podczas uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - artykułu art. 38e ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), gdyż nie uwzględnia konieczności ochrony wód podziemnych poprzez zapobieganie i ograniczenie wprowadzania do nich zanieczyszczeń, co w konsekwencji prowadzi do zanieczyszczenia wód podziemnych na terenie działki nr [...] w miejscowości Lu. stanowiącej własność skarżącego i bezpośrednio graniczącą z obszarem przewidzianym na lokalizację spornego składowisko odpadów niebezpiecznych. Na tej podstawie wniósł o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] w miejscowości M. oraz działki nr [...] w miejscowości L., gmina P., oznaczonych w planie symbolem 5.2 O - tereny infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami, na lokalizację składowiska odpadów niebezpiecznych, zawierających azbest z budowy, rozbiórki, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz sieci i urządzeń infrastruktury, zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W piśmie z dnia [...] marca 2015 r. działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym skarżący wezwał Radę Gminy Pruszcz do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc, że ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostały poczynione pomimo braku dysponowania przez Radę Gminy aktualnymi i odzwierciedlającymi stan faktyczny materiałami kartograficznymi, przez co nie uwzględniono istniejących rowów i urządzeń melioracyjnych, naruszając podczas sporządzania planu miejscowego zasadę przezorności wynikającą z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Nadto wskazał, iż w przypadku braku pełnego obrazu stanu faktycznego terenu objętego postanowieniami planu miejscowego w zakresie występujących tam urządzeń melioracyjnych nie było możliwe zapewnienie ochrony wód podziemnych, a także wód powierzchniowych, czym naruszono art. 38e ust. 1 punkty 1-2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Wyjaśnił również, że lokalizacja odpadów niebezpiecznych na terenie bezpośrednio sąsiadującym z jego działką oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] w miejscowości L. narusza jego interes prawny poprzez narażenie go na ponadnormatywne szkodliwe oddziaływanie gromadzonych w okolicy odpadów niebezpiecznych. Skarżący dodał, że Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] znak: L[...] ustalił dla tej działki warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na lokalizacji i budowie zagrody, w szczególności budynku mieszkalnego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji w praktyce uniemożliwiają jej realizację z uwagi na niewątpliwie szkodliwy wpływ składowiska odpadów niebezpiecznych na okoliczną ludność i nieruchomości sąsiednie. Wobec powyższego postanowienia planu miejscowego godzą w konstytucyjną zasadę ochrony praw słusznie nabytych wywodzoną z art. 2 Konstytucji, stanowiącą, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Rada Gminy Pruszcz pismem z dnia [...] maja 2015 r., otrzymanym przez skarżącego w dniu [...] maja 2015 r., znak: [...], udzieliła odpowiedź na ww. wezwanie załączając Uchwałę Nr [...] Rady Gminy Pruszcz z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w Uchwale Rady Gminy Pruszcz Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. W skardze wniesionej do Sądu skarżący podniósł, że obowiązujące aktualnie ustalenia zaskarżonej Uchwały są niezgodne z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w takim zakresie, w jakim w strefie tej pozwalają na lokalizację składowiska odpadów niebezpiecznych, zawierających azbest z budowy, rozbiórki, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz sieci i urządzeń infrastruktury. Ustalenia te zostały poczynione pomimo braku dysponowania przez Radę Gminy aktualnymi, odzwierciedlającymi stan faktyczny, materiałami kartograficznymi. Wykorzystane mapy w skali 1:2000 nie zawierały informacji na temat wszystkich znajdujących się na działce nr [...] w miejscowości M. oraz działce nr [...] w miejscowości L. urządzeń i rowów melioracyjnych, z których część została skanalizowana. Takie rowy i kanały melioracyjne są widoczne na ogólnodostępnych mapach rastrowych na portalu internetowym Geoportal Krajowy (http:// mapy. geoportal. gov.pl/), czego nie uwzględniły organy administracji biorące udział w przygotowywaniu i uchwalaniu planu miejscowego. W ten sposób naruszony został art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podczas sporządzania planu miejscowego wzięto jedynie pod uwagę partykularny interes inwestora zamierzającego zorganizować składowisko odpadów niebezpiecznych, nie uwzględniając interesów i praw właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym prawo do ochrony zdrowia, o którym mowa w cyt. artykule Konstytucji. Naruszona została zasada przezorności, o której mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ograniczająca te oddziaływania na środowisko, których negatywnych skutków nie można wystarczająco dokładnie przewidzieć ze względu na ich ujawnianie się po dłuższym okresie czasu, a która to zasada ma swoje źródła w art. 191 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Skarżący powołując się na poglądy doktryny stwierdził, że zasada prewencji jest zasadą nową co oznacza, iż jej adresatem są także organy władzy publicznej zarówno tworzące prawo, jak i prawo stosujące. Zdaniem skarżącego ustalenia uchwały naruszają ponadto art. 38e ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), gdyż nie uwzględniają konieczności ochrony wód podziemnych poprzez zapobieganie i ograniczenie wprowadzania do nich zanieczyszczeń, co w konsekwencji prowadzi do zanieczyszczenia wód podziemnych na terenie działki nr [...] w miejscowości L. stanowiącej własność skarżącego i bezpośrednio graniczącą z obszarem przewidzianym na lokalizację spornego składowiska odpadów niebezpiecznych. Nie można też w jednoznaczny sposób ocenić zasięgu rozprzestrzenienia się zanieczyszczeń w środowisku i w konsekwencji nie jest możliwe przesądzanie o zgodności z prawem ustalonego w planie miejscowym przeznaczenia terenu. Na podstawie powyższego skarżący wywiódł, że lokalizacja odpadów niebezpiecznych na terenie bezpośrednio sąsiadującym z jego działką oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] w miejscowości L. narusza jego interes prawny poprzez narażenie go na ponadnormatywne szkodliwe oddziaływanie gromadzonych w okolicy odpadów niebezpiecznych. Skarżący podkreślił także, że Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] znak: [...] ustalił dla jego działki warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na lokalizacji i budowie zagrody, w szczególności budynku mieszkalnego. Decyzja ta nie została nigdy wyeliminowana z obrotu prawnego, natomiast ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji w praktyce uniemożliwia jej realizację z uwagi na niewątpliwie szkodliwy wpływ składowiska odpadów niebezpiecznych na okoliczną ludność i nieruchomości sąsiednie. Zaskarżona uchwała została poddana kontroli Wojewody Kujawsko - Pomorskiego w zakresie zgodności z prawem i opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko - Pomorskiego z 28 listopada 2014 r. poz. 3512. W dniu 15 grudnia 2014 r. Wojewoda Kujawsko - Pomorski wydał rozstrzygnięcie nadzorcze nr 113/2014 w sprawie stwierdzenia w części nieważności uchwały Rady Gminy Pruszcz (opublikowane w Dz. Urz. W. Kuj. - Pom. z 16 grudnia 2014 r. poz. 3784). Podjęte przez Wojewodę rozstrzygnięcie nadzorcze nie dotyczyło naruszeń wskazanych przez skarżącego. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Przedmiotem oceny Sądu jest skarga wniesiona przez skarżącego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) zwanej dalej: "u.s.g." Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Powyższy przepis nakłada obowiązek badania przez sąd zasadności skargi pod względem merytorycznym po uprzedniej kontroli spełnienia przesłanek warunkujących skuteczne wniesienie skargi, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Na tym etapie sąd bada czy skarżący wykazał naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienia, jakie nastąpiło na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały oraz, czy zachowany został tryb poprzedzający wniesienie skargi do sądu. W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii posiadania przez skarżącego interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Analizując rozpoznawaną sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarżący wyczerpał tryb poprzedzający wniesienie skargi, gdyż wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący jako właściciel nieruchomości objętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego posiada legitymację do skarżenia przedmiotowej uchwały. W nauce prawa pojęcie interesu prawnego, którego naruszenie, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy s.g. stanowi wymóg zaskarżenia uchwały lub zarządzenia organu gminy do sądu administracyjnego, odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego a zaskarżonym aktem. Interes prawny musi mieć charakter konkretny i indywidualny (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 603). Podstawą zaskarżenia jest więc niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianego interesy lub uprawnienia konkretnego podmiotu. Podmiot wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy s.g. winien wykazać, iż na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia jego skonkretyzowanego interesu lub uprawnienia oraz winien wskazać normę prawną, z której wynika, że interes ten jest przez prawo chroniony. Poza tym jak wynika, z treści tego przepisu naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego winno nastąpić z momentem uchwalenia skarżonej uchwały, przepis ten nie dotyczy sytuacji, które mogą zaistnieć w przyszłości. Wszystkie te okoliczności winny być wykazane przez skarżącego uzasadniającego swoją legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OSK 476/04 (dostępne w internetowej bazie CBOIS) w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy s.g. może być tylko podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga złożona w tym trybie nie ma bowiem charakteru action popularis, co oznacza, iż do jej wniesienia nie uprawnia sama sprzeczność z prawem skarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1437/04, Wokanda 2005, nr 7-8, str. 69; St. Prutis "Ochrona samodzielności gminy jako jednostki samorządu terytorialnego" Wydanie NSA 2005, str. 367). Podobnie w wyroku NSA z dnia 14 marca 2002 r. sygn. II SA 2503/01, stwierdzono, że nawet ewentualna sprzeczność skarżonej uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesy prawnego lub uprawnienia skarżącego. Skarżący musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także, zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, naruszeniem jego interesu prawnego lub uprawnienia. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej. Nadto legitymacji skargowej nie można wywodzić z ogólnych przepisów różnych ustaw, ani też z zasad Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r. sygn. akt IV SA 1486/01, dostępne w internetowej bazie CBOIS). W orzecznictwie panuje nadto jednomyślność co do tego, iż to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, iż skarżona uchwała narusza jego prawnie chroniony interes prawny lub uprawnienie, gdyż naruszenia takiego nie sposób domniemywać. W postępowaniu kwestionującym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego interes prawny posiada podmiot mający na terenie objętym zaskarżonym aktem samorządu gminnego nieruchomość, do której służą mu prawa rzeczowe - własność, użytkowanie wieczyste. Jest to pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądowo - administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1335/07, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1413/07, wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt II OSK 133/08, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa. gov.pl ). W przedmiotowej sprawie skarżący spełnił przesłanki formalne do wniesienia skargi, gdyż przedmiotowa sprawa jest z zakresu administracji publicznej, a wniesienie skargi zostało poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Te wymogi, jak i termin wniesienia skargi zostały zachowane. Dwie dalsze przesłanki - materialne - to istnienie w sprawie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę i naruszenie tego interesu lub uprawnienia. Obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby można było mówić o tym" że skargę wniósł podmiot uprawniony, mający legitymację do jej wniesienia. Niezaistnienie którejkolwiek z przesłanek powoduje bezskuteczność skargi w rozumieniu złożenia jej przez osobę nielegitymowaną. Posiadanie interesu prawnego w przedmiotowej sprawie przez skarżącego nie jest sporne. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego swoim zasięgiem obejmuje nieruchomość skarżącego. Zakwestionować jednak należy drugi wymóg materialny wynikający art. 101 ust. 1 u.s.g, jakim jest naruszenie interesu prawnego. Podmiot wnoszący skargę musi wykazać, że akt organu gminy, który skarży wpłynął ujemnie na jego prawa chronione normami materialnymi lub uprawnienia z tych norm wynikające. Naruszenie interesu prawnego musi być aktualne, nie ewentualne, przyszłe, musi ograniczać sytuację prawną, uszczuplać uprawnienie, zatem negatywnie wpływać na już ukształtowany stan prawny podmiotu, wynikający z normy materialnej. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego w powyżej przedstawionym zakresie. Zakwestionowany przez skarżącego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla działek nr [...] i [...] ustala przeznaczenie pod teren infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami, oznaczony na rysunku planu symbolem 5.2 O z przeznaczeniem na lokalizację składowiska odpadów niebezpiecznych, zawierających azbest z budowy, rozbiórki, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz sieci i urządzeń infrastruktury, określonych kodem 170601 i 170605 w przepisach odrębnych, w tym: kwater do składowania materiałów o powierzchni do 1000 m² każda, stanowiących szerokoprzestrzenne wykopy, urządzeń budowlanych oraz utwardzonych dróg wewnętrznych oraz placów manewrowych i rozładunkowych oraz parkingów, pasa zieleni izolacyjnej o szerokości nie mniejszej niż 4,0 wzdłuż linii rozgraniczającej teren 5.2 O z terenami rolniczymi, oznaczonymi symbolem R i terenami użytków zielonych, oznaczonymi symbolem RZ, urządzeń monitoringu środowiska. W planie wprowadzono również dopuszczenie lokalizacji zaplecza technicznego składowiska, ustalono parametry zabudowy i wskaźniki zagospodarowania terenu oraz przewidziano rekultywację terenu po okresie eksploatacji składowiska. Skarżący w skardze podnosi przeciwko powyższym ustaleniom planu naruszenie: - art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 6 ust. 2 stawy Prawo ochrony środowiska polegającej na pominięciu zasady przezorności - zgodnie z którą kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze, - art. 38e. ust. 1 ustawy Prawo wodne polegającej na tym, że nie uwzględniono ochrony wód podziemnych poprzez zapobieganie i ograniczenie wprowadzenia do nich zanieczyszczeń. Nadto skarżący upatruje naruszenie przepisów prawa poprzez posłużenie się przy sporządzaniu planu nieprawidłowymi mapami, które nie zawierają wszystkich znajdujących się na dz. nr [...] w miejscowości M. i na dz. nr [...] w miejscowości L. urządzeń i rowów melioracyjnych, z których część została skanalizowana. Jako źródło map, które powinny posłużyć przy sporządzaniu planu skarżący wskazał mapy rastrowe dostępne na portalu internetowym Geoportal Krajowy (http://mapy.geoportal.gov.plA). W ocenie Sądu, mimo że skarżący posiada interes prawny jako właściciel nieruchomości sąsiadującej z ww. składowiskiem odpadów, to nie wykazał, że doszło do naruszenia interesu prawnego wyrażonego w konkretnej normie prawa materialnego. Po pierwsze zaskarżona uchwała została podjęta z zachowaniem procedury planistycznej określonej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (t.j. Dz. U. 2015 r., poz. 199 tj.) oraz po przeprowadzeniu strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wynikającej z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 tj.). Zgodnie z przepisem art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym społeczność lokalna została poinformowana o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, a następnie o wyłożeniu projektu planu do wglądu i możliwości zgłaszania do niego uwag. Skarżący, ani też żaden inny mieszkaniec gminy nie zgłosił uwag do wyłożonego projektu planu. Akta procedury planistycznej potwierdzają, że mieszkańcy obecni na zebraniu wiejskim Sołectwa M. odstąpili od złożonego protestu. Skarżący, mimo że podpisał protest, był nieobecny na zebraniu (Tom IV , k- 141 protokół z zebrania). Przedmiotowa uchwała została poddana kontroli Wojewody Kujawsko - Pomorskiego w zakresie kontroli jej zgodności z prawem i została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko - Pomorskiego z 28 listopada 2014 r. poz. 3512. W dniu 15 grudnia 2014 r. Wojewoda Kujawsko - Pomorski wydał rozstrzygnięcie nadzorcze nr 113/2014 w sprawie stwierdzenia części nieważności uchwały Rady Gminy Pruszcz (opublikowane w Dz. Urz. W. Kuj. - Pom. z 16 grudnia 2014 r. poz. 3784). Podkreślić przy tym należy, że podjęte przez Wojewodę rozstrzygnięcie nadzorcze nie dotyczyło naruszeń wskazanych przez skarżącego. Zagrożenia środowiska zanieczyszczeniem wód powierzchniowych i podziemnych wskazane przez skarżącego w skardze stanowią obawy przyszłe i niepewne, które nie zostały poparte naruszeniem konkretnego przepisu prawa materialnego. Zaskarżona uchwała zawiera ustalenia, które przewidują rozwiązania mające na celu ochronę środowiska przed składowiskiem odpadów niebezpiecznych. Zgodnie z § 4 ust.1 pkt 10 uchwały tereny infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami otrzymały oznaczenie na rysunku planu symbolami 5.1 O i 5.2 O. W § 5 pkt 5 aktu zawarto ustalenia w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla terenów składowisk odpadów oznaczonych symbolami 5.1 O i 5.2 O. Nakazano lokalizację ogrodzenia z dopuszczeniem zastosowania ogrodzenia pełnego oraz o wysokości do 3,0 m. Natomiast w § 6 pkt 11 uchwały w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustalono zabezpieczenie środowiska gruntowo-wodnego i atmosferycznego przed emisją zanieczyszczeń z odpadów gromadzonych na terenach 5.1 O i 5.2 O. W § 19 w zakresie ustaleń szczegółowych, w tym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami, oznaczonego symbolem 5.2 O ustalono: 1) lokalizację składowiska odpadów niebezpiecznych, zawierających azbest z budowy, rozbiórki, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz sieci i urządzeń infrastruktury, określonych kodem 170601 i 170605 w przepisach odrębnych, w tym: a) kwater do składowania materiałów o powierzchni do 1000 m² każda, stanowiących szerokoprzestrzenne wykopy, b) urządzeń budowlanych oraz utwardzonych dróg wewnętrznych oraz placów manewrowych i rozładunkowych oraz parkingów, c) pasa zieleni izolacyjnej o szerokości nie mniejszej niż 4,0 wzdłuż linii rozgraniczającej teren 5.2 O z terenami rolniczymi, oznaczonymi symbolem R i terenami użytków zielonych, oznaczonymi symbolem RZ, d) urządzeń monitoringu środowiska; 2) dopuszcza się czasowe magazynowanie odpadów niebezpiecznych, określonych kodem 170603 w przepisach odrębnych, w celu zebrania odpowiedniej partii do transportu odpadów do miejsca ich zagospodarowania; 11) zakaz: a) zasypywania kwater gruzem lub gruntem zanieczyszczonym; b) tworzenia pryzm wystających ponad powierzchnię terenu, z wyłączeniem okresu magazynowania mas ziemnych w trakcie eksploatacji kwatery; 12) rekultywację terenu po okresie eksploatacji składowiska zgodnie z przepisami odrębnymi. W § 26 w zakresie granic obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji ustalono, granicę obszaru wymagającego rekultywacji pokrywającą się z zasięgiem wyznaczonych na rysunku planu linii rozgraniczającej terenu 5.1 O, 5.2 O, a jako kierunek rekultywacji na terenach 5.1 O, 5.2 O wskazano- zieleń urządzoną, tereny rolnicze lub zalesienie. Ponadto na potrzeby planu została opracowana "Prognoza oddziaływania na środowisko", w której przeprowadzono ocenę skutków wdrożenia i funkcjonowania planu na środowisko. W zakresie wód powierzchownych i podziemnych stwierdzono, że obszar znajduje się poza granicami głównych zbiorników wód podziemnych. Natomiast w zakresie wód powierzchniowych od obszaru nr [...] M. i L. najbliższym zbiornikiem jest Jezioro L. zlokalizowane w odległości niecałe 2 km (Tom II dokumentacji planistycznej str. 11 opracowania ekofizjograficznego). Tematyka wód powierzchniowych i podziemnych zawarta została w Prognozie oddziaływania na środowisko na stronie 13 i 14 (Tom IV dokumentacji planistycznej). Wobec powyższego należy stwierdzić, że przed podjęciem uchwały organ kierował się zasadą przezorności. Ocenił skutki wdrożenia i funkcjonowania planu na środowisko przyrodnicze. Natomiast Prognoza oddziaływania na środowisko jest dokumentem, który umożliwia zidentyfikowanie skutków środowiskowych spowodowanych realizacją w przyszłości postanowień zaskarżonej uchwały oraz stwierdzenie prawdopodobieństwa powstawania w przyszłości konfliktów i zagrożeń środowiska. Rolą tego opracowania jest minimalizacja szkodliwych oddziaływań na środowisko przyrodnicze, które mogą zachodzić w wyniku realizacji ustaleń planu, a także uzasadnienie decyzji przestrzennych podjętych w planie. Projekt planu wraz z prognozą poddany został opiniowaniu i uzgadnianiu m.in. przez organy ochrony środowiska (Państwowego Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej, Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, a także wiele innych instytucji) oraz przedłożony został do publicznego wglądu. Ma rację organ wywodząc, że składowisko odpadów stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też uzyskanie pozwolenia na realizację takiego przedsięwzięcia jest możliwe dopiero po przeprowadzeniu oceny jego oddziaływania na środowisko, oraz uzyskaniu decyzji środowiskowych. W trakcie tego postępowania dokonuje się oceny oddziaływania na środowisko w większym stopniu szczegółowości, dysponując danymi projektowymi (projekt budowlany, w tym rozwiązaniami technicznymi, technologicznymi) i raportem oddziaływania na środowisko w odniesieniu do planowanej inwestycji (szczegółowa ocena wpływu na środowisko). Na etapie wydania decyzji środowiskowych dokonuje się weryfikacji inwestycji pod kątem właściwego zabezpieczenia środowiska, określa warunki realizacji inwestycji dla zapewnienia standardów jakości środowiska oraz ustala zakres monitoringu środowiska. Monitoring środowiska został nałożony w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wraz z lokalizacją składowiska odpadów niebezpiecznych ustalono lokalizację urządzeń monitoringu środowiska (§ 19 pkt 1 lit. d zaskarżonej uchwały). Organ wyjaśnił skarżącemu, że szkodliwość azbestu jest okolicznością powszechnie znaną, co nie zmienia faktu, że przy zachowaniu określonych przepisami prawa procedur, jego utylizacja jest dozwolona. W obowiązujących aktach prawnych ustalono metody postępowania z materiałami zawierającymi azbest, które w należyty sposób zabezpieczają zdrowie ludzi i ochronę środowiska naturalnego. Nadmienić także należy, iż w Polsce obowiązuje program oczyszczania kraju z azbestu na lata 2009-2032 uchwalony uchwałą Nr 39/2010 Rady Ministrów z dnia 15 marca 2010 r. oraz szereg przepisów regulujących sposób postępowania z materiałami zawierającymi azbest, w szczególności Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21) oraz Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania i usuwania wyrobów zawierających azbest (Dz. U. z 2004 r., Nr 71, poz. 649). Dodać należy, że ustalenia planu są zgodne z kierunkami rozwoju ustalonymi w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Pruszcz, uchwalonego uchwałą Nr LVIII/377/10 Rady Gminy Pruszcz, z dnia 13 września 2010 r. Nie doszło zatem do naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 199) "plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium", zatem kierunek zagospodarowania przestrzennego jest wiążący przy opracowaniu planu miejscowego. Za całkowicie nietrafiony należy uznać zarzut skarżącego dotyczący nie wykorzystania przy uchwalaniu aktu map z portalu internetowego. Akta procedury planistycznej potwierdzają, że na potrzeby planu miejscowego opracowane zostały mapy do celów planistycznych w skali 1:2000 wykonane z wykorzystaniem sekcji mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000 oraz na podstawie mapy ewidencyjnej, aktualnej na dzień 9 listopada 2011 r., co jest zgodne z przepisem § 10 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003, Nr 164, poz. 1587). Wskazywany przepis rozporządzenia przewiduje, że materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, wykorzystywane na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu. Na mapie zaznaczono klaso-użytki zgodnie z ewidencją gruntów, oraz dodatkowo wykazano użytkowanie faktyczne w terenie. Na podstawie faktycznego użytkowania w planie miejscowym oznaczono przebieg rowów melioracyjnych i zbiorników wodnych jako wody na terenach o innym przeznaczeniu. Wody te nie stanowią cieków ani zbiorników naturalnych. Powoływanie się przez skarżącego na mapy umieszczone na portalu www. geoportal. gov.pl jest chybione, gdyż umieszczone tam dane nie stanowią urzędowych map zasadniczych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Zgodnie z powyższym przepisem mapy z portalu nie mogą być wykorzystane przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego. Słusznie organ zauważył zresztą, że autor portalu wyklucza mapy na nim umieszczone jako dokumenty urzędowe informując, że: "Udostępnione w serwisie www.geoportal. gov.pl dane dotyczące działek, których źródłem jest system LPJS (System identyfikacji działek rolnych), mogą być wykorzystywane jedynie w zakresie przybliżonej identyfikacji i lokalizacji przestrzennej działki oraz oszacowania jej powierzchni. Dane te nie są danymi ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków." Prawidłowo zatem organ wywiódł, że nie przewiduje się, żeby inwestycja - lokalizacja składowiska odpadów niebezpiecznych zawierających azbest, która uzyska: decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach oddziaływania na środowisko, pozwolenie na budowę zgodnie z ustaleniami ww. planu miejscowego, będzie prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także cyklicznie monitorowana pod kątem wpływu na środowisko, nie spełniała wymogów właściwego zabezpieczenia środowiska. Organ wyjaśnił, że prowadzenie działalności związanej ze składowaniem odpadów zawierających azbest jest możliwe do momentu zapełnienia składowiska. Przewiduje się, że po tym okresie będzie możliwa rekultywacja działek nr [...] w miejscowości M. oraz na dz. nr [...] w miejscowości L., gmina P. w kierunku rolnym, a zatem przywrócenie przeznaczenia sprzed uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje podnoszona przez skarżącego kwestia wydanej przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały decyzji o warunkach zabudowy. Wynika to po pierwsze z tego, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (ust. 2). Skarżący nie wykazał, że jego uprawnienie wynikające z decyzji o warunkach zabudowy zostało skonsumowane ostatecznym pozwoleniem na budowę. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił jako nieuzasadnioną.