II SA/Bd 757/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] skierował skarżącego K. G. na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w tej sprawie przesłanki skierowania na badanie psychologiczne zostały spełnione, albowiem kierujący pojazdem przekroczył liczbę 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie, podnosząc zarzut braku uzasadnienia faktycznego i prawnego tej decyzji. Zdaniem odwołującego się, organ pominął zarówno uzasadnienie faktyczne, jak też prawne wydanej decyzji, zwracając uwagę, że mógłby przytoczyć znaczną ilość orzecznictwa odnoszącego się do kwestii uzasadnień decyzji administracyjnych, ale ze względu na fakt, iż w niniejszej sprawie organ de facto nie uzasadnił swojej decyzji, ograniczył się do wskazania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6.05.2014 r., sygn. akt II SA/Ol 256/14. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia K. G. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W rozpoznawanej sprawie zdaniem Kolegium bezspornym jest, że w okresie krótszym niż rok (tj. od dnia 30 kwietnia 2013 r. do 23 kwietnia 2014 r.) skarżący przekroczył limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie liczbę 25 punktów, a okoliczność tę potwierdza wystawiony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w dniu [...] r. wniosek sporządzony zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Wniosek ten wskazuje zarówno daty, w których strona naruszyła przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów. Podkreślono, że w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego uzyskano informację od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], że zainteresowany kwestionował zasadność ukarania go za wykroczenie drogowe z dnia 24 kwietnia 2014 r., jednakże Komendant Policji w [...] pismem z dnia [...] r. zawiadomił organ I instancji, że za kwestionowane wykroczenia Sąd Rejonowy w [...][...] Wydział Karny postanowieniem z dnia [...] odmówił uchylenia mandatu karnego nałożonego za wykroczenie popełnione w dniu [...]r. Rozpoznając sprawę Kolegium nie stwierdziło naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa, a podniesione w odwołaniu uwagi dotyczące braku pełnego uzasadnienia podjętej decyzji, zdaniem organu nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy, bowiem Policja na podstawie informacji uzyskanych od administratora centralnej ewidencji kierowców skierowała wnioski do organu I instancji, który był zobowiązany wydać decyzję o skierowaniu danej osoby na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. W skardze do sądu K. G. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: 1. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co pozwala wysnuć wniosek, iż organ nie dokonał wnikliwej oceny materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa; 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego rozpatrzenia sprawy. Analogicznie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący podniósł, iż organ pominął zarówno uzasadnienie faktyczne, jak też prawne wydanej decyzji, ponownie zwracając uwagę, że mógłby przytoczyć znaczną ilość orzecznictwa odnoszącego się do kwestii uzasadnień decyzji administracyjnych, ale ze względu na fakt, iż w niniejszej sprawie organ de facto nie uzasadnił swojej decyzji, ograniczył się do wskazania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6.05.2014 r., sygn. akt II SA/Ol 256/14. Zdaniem skarżącego całkowity brak uzasadnienia decyzji pozwala wysnuć wniosek, iż organ I instancji naruszył przepisy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego rozpatrzenia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest kontrola legalności decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne prowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Przedmiotową decyzję tą oparto na przepisie prawa materialnego art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (w skrócie "u.k.p."). W myśl jego treści starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli kierujący przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta decyzję tę wydaje na podstawie wniosku organu kontroli ruchu drogowego, o czym stanowi art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p. (zob. m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 538/14). Wynika to z wykładni funkcjonalnej wskazanego przepisu, potwierdzonej dodatkowo poprzez art. 1 pkt 49 lit. b ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. zmieniającej ustawę o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 970), w którym spójnik "i" ustawodawca zastąpił spójnikiem "lub". W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w okresie krótszym niż rok (tj. od dnia [...]r.) skarżący przekroczył limit 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie liczbę 24 punktów. Okoliczność tę potwierdza wystawiony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w dniu [...]r. wniosek, sporządzony zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Wniosek ten wskazuje zarówno daty, w których strona naruszyła przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów. Decyzje wydawane na podstawie wyżej przytoczonej regulacji u.k.p są rozstrzygnięciami związanymi. Oznacza to, że jeżeli wniosek właściwego Komendanta Wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne. Przekroczenie 24 punktów karnych skutkuje więc skierowaniem kierowcy na badania psychologiczne, nie pozostawiając organowi I instancji żadnych możliwości uznaniowego decydowania w przedmiocie wydania takiego skierowania. W przedmiotowej sprawie nie jest bowiem sporne, że skarżący popełnił ww. wykroczenia, a suma przypisanych za nie punktów w ewidencji w okresie krótszym niż rok, od dnia pierwszego naruszenia, przekroczyła 24. Stwierdzić także należy, że z uwagi na bliźniacze uregulowania normatywne ustawy o kierujących pojazdami związane z kierowaniem kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego na badania psychologiczne do tych zawartych dotychczas w ustawie – Prawo o ruchu drogowym, w tym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b) Prd, aktualność na gruncie ustawy o kierujących pojazdami zachowują orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii kwalifikacji przedmiotowej decyzji (por. m. in. uchwałę NSA z 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 12/09, wyrok z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1446/13, wyrok z 17 września 2014 r., sygn. akt I OSK 280/13, wyrok z 20 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1812/10). Podkreślenia wymaga również, że starosta nie jest organem prowadzącym ewidencję kierowców, a działa jedynie na podstawie informacji przekazanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Jeżeli skarżący chciałby kwestionować liczbę przypisanych mu punktów w ewidencji kierowców (wyłączając niesporny przedstawiony wyżej stan faktyczny) winien to uczynić w postępowaniu przed organem prowadzącym tę ewidencje, a nie w postępowaniu prowadzonym przez starostę. Zdaniem Sądu za niezasadne należy uznać również zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. Organy orzekające w toku postępowania odniosły się do wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżącego, zaś swoje stanowisko oparte na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym szczegółowo przedstawiły i uzasadniły. Organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, a swoje stanowisko uzasadniły w wydanych decyzjach, odnosząc się do istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, mających wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Konkludując Sąd stwierdza (mając również na uwadze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych, w tym przede wszystkim podstawowych zasad postępowania administracyjnego), że w zaskarżonej decyzji organ administracji wystarczająco omówił przesłankę skierowania skarżącego na badania psychologiczne prowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w trybie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p., co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji, czyniąc niezasadnym zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. Stanowisko organów rozstrzygających sprawę zostało dowiedzione i uzasadnione w sposób wnikliwy, szczegółowy, czym organ wyczerpał obowiązki wynikające z przepisów postępowania oraz poczynił właściwe ustalenia dotyczące faktów, obowiązującego prawa i stosowanych procedur. Brak jest zatem, w ocenie Sądu, wystąpienia przesłanek świadczących o tym, aby postępowanie obarczone było wadami prawnymi wynikającymi z naruszenia, wskazanych w skardze przepisów k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.