II SA/Bd 776/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [....] Prezydent Miasta B., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych) orzekł o wymeldowaniu K. B. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. B. w B. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie wymeldowania K. B. zostało wszczęte z wniosku Z. M., w którym wnioskodawczyni wskazała, iż w/w nie mieszka w przedmiotowym lokalu od września 2008 r., z którego zabrał również swoje rzeczy osobiste oraz, że obecnie zamieszkuje on w lokalu przy ul. K. w B. Przeprowadzone zaś w sprawie postępowanie wyjaśniające potwierdziło fakt opuszczenia miejsca pobytu stałego przez K. B. W szczególności, jak wskazał organ, tą okoliczność potwierdza protokół z przesłuchania samego zainteresowanego, w którym K. B. zeznał, że obecnie zamieszkuje w lokalu przy ul. K. w B., natomiast w przedmiotowym lokalu przebywa średnio raz na trzy miesiące, a ostatnio był tam w grudniu podczas świąt. W ocenie organu ta ostatnia okoliczność, jak i pozostawienie rzeczy w spornym lokalu, nie mogą stanowić podstawy do utrzymywania fikcyjnego zameldowania. Skoro z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż K. B. dobrowolnie opuścił lokal przy ul. B. w B. z uwagi na istniejącą sytuację rodzinną, a konflikt między małżonkami nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy meldunkowej, oraz skoro właścicielem lokalu jest Z. M., teściowa strony, która nie wyraża zgody na dalsze zamieszkiwanie zainteresowanego w tymże lokalu, to tym samym należy przyjąć, że ingerencja organu w sprawie wymeldowania K. B. jest słuszna i uzasadniona. Organ zaznaczył również, że przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają charakter porządkowo-rejestracyjny, co oznacza, że zameldowanie pod konkretnym adresem powinno być zgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Reasumując organ stwierdził, że w sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki, określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uzasadniające wymeldowanie K. B. z dotychczasowego miejsca pobyt stałego tj. w/w opuścił trwale i dobrowolnie przedmiotowy lokal, oraz nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Od powyższej decyzji K. B. wniósł odwołanie, w którym wskazał, że opuszczenie przez niego przedmiotowego lokalu nie miało charakteru dobrowolnego i trwałego, bowiem do opuszczenia lokalu został wraz z żoną zmuszony przez jego właścicielkę Z. M., a ponadto od dłuższego czasu przygotowywał się wraz z rodziną do trwałego powrotu do spornego lokalu, prowadząc nawet w lutym bieżącego roku rozmowy z właścicielką lokalu w sprawie remontu znajdującego się w nim pokoju, w którym miał wraz z rodziną zamieszkać. Skarżący zaznaczył, że nie zrezygnował z przebywania w spornym lokalu, gdyż tam koncentrują się jego sprawy życiowe, a w szczególności przebywa w nim jego małżonka i syn. Jednocześnie zaznaczył, że w chwili obecnej nie przebywa w spornym lokalu, gdyż Z. M. wymieniła w marcu 2010 r. zamki w drzewiach, lecz fizycznie przebywał w nim do stycznia 2010 r. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda K., na postawie art. 138 § 1 pkt 1 (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako kpa) oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się sytuację, w której osoba zameldowana na pobyt stały w określonym lokalu, zostanie z niego usunięta wbrew jej woli, lecz nie podejmuje ona żadnych kroków umożliwiających jej powrót do lokalu, i faktycznie mieszka ona i koncentruje swoje sprawy życiowe w innym lokalu, w takiej sytuacji bowiem odmowa wymeldowania staje się utrzymywaniem fikcji, naruszającej sens i wiarygodność ewidencji ludności. Ponadto jak zaznaczył organ, przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie, są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania, a nie w dniu orzekania przez organy. Przenosząc więc wskazane uwagi na grunt niniejszej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że skoro z akt sprawy wynika bezspornie, że odwołujący we wrześniu 2008 r. wraz z małżonką opuścił miejsce pobytu stałego i nie dokonał stosownego zgłoszenia wymeldowania we właściwym organie meldunkowym, do czego zobowiązywał go art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, oraz nie podjął żadnych działań prawnych pozwalających stwierdzić, iż właścicielka lokalu dopuściła się wobec niego działań bezprawnych w postaci zmuszenia go do opuszczenia lokalu wbrew jego woli, lecz skoncentrował swoje sprawy mieszkaniowe i rodzinne w lokalu przy ul. K. w B., to tym samym zaistniały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uzasadniające wymeldowanie K. B. z dotychczasowego miejsca pobyt stałego. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że protokół przesłuchania odwołującego wskazuje, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że odwołujący rzeczywiście został przymuszony do opuszczenia przedmiotowego lokalu. K. B. bowiem zeznał, co znalazło odzwierciedlenie w protokole, że zabrał cześć swoich rzeczy osobistych i opuścił sporny lokal we wrześniu 2008 r., natomiast pozostałą cześć spakował i zaniósł do piwnicy oraz, że przyczyną opuszczenia lokalu były słowa teściowej, która po wiadomości, iż żona spodziewa się dziecka oświadczyła, że nie wyobraża sobie wspólnego zamieszkiwania. Z zeznań odwołującego wynika więc, jak zaznaczył organ, że K. B. świadomie i dobrowolnie przeprowadził się wraz z małżonką do innego lokalu i w nim skoncentrował swoje sprawy mieszkaniowo-bytowe, nie podejmując przy tym żadnych działań prawnych umożliwiających mu powrót do spornego lokalu. Również z treści złożonego do Sądu Okręgowego w Bydgoszczy przez małżonkę odwołującego – A. B. pozwu o rozwód, wynika jak podkreślił organ, że we wrześniu 2008 r. odwołujący wyprowadził się wraz z powódką z mieszkania matki, i zamieszkał z żoną w lokalu przy ul. K. w B., z uwagi jednak na kłótnie, nadużywanie alkoholu i awantury ze strony odwołującego, A. B. 19 stycznia 2010 r. wraz z dzieckiem powróciła ona do domu matki. W ocenie organu, powyższe okoliczności, oparte na dowodach zgromadzonych w sprawie, bezspornie potwierdzają dobrowolną i trwałą rezygnację K. B. z przebywania w miejscu pobytu stałego. Przemawiają za tym w sposób wyraźny takie ustalone fakty jak: brak od 2008 r. wyraźnych i skonkretyzowanych działań zmierzających do powrotu do miejsca stałego zameldowania oraz utrzymujący się przez prawie dwa lata stan faktyczny, w którym odwołujący formalnie zameldowany w spornym lokalu, rzeczywiście w nim nie mieszka, lecz przebywał w innym lokalu, który uczynił miejscem swojej aktywności życiowej. W takiej sytuacji, jak zaznaczył organ, nie można uznać, iż realizuje on w miejscu pobytu stałego zamiar, o którym mowa wart. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Również nie świadczą o tym sporadyczne wizyty w spornym lokalu, a także okoliczność pozostawienia przez odwołującego części rzeczy w mieszkaniu przy ul. B. w B. Organ wyjaśnił, że w przypadku oceny czy doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego należy uwzględnić nie tylko wolę wewnętrzną zainteresowanego, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Okoliczności jakie wystąpiły zaś w przedmiotowej sprawie pozostają w całkowitej sprzeczności z wyrażoną i podnoszoną przez odwołującego wolą wewnętrzną. Tym samym więc, w ocenie organu odwoławczego, koniecznym stało się wydanie decyzji administracyjnej o wymeldowaniu K. B. z dotychczasowego miejscu pobytu stałego, co też organ I instancji słusznie zadaniem organu odwoławczego uczynił. Na powyższą decyzję K. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenie jej w całości. Podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący podkreślił, że sprawa rozwodowa jako sprawa cywilna nie powinna mieć wpływu na rozstrzygnięci przedmiotowej sprawy administracyjnej, że nie prawdą jest iż dobrowolnie opuścił lokal, bowiem uczynił to dla ratowania żony i dobra nienarodzonego dziecka, że jako mąż i ojciec ma prawo przebywać z rodziną w spornym lokalu, że zarzuty kierowane pod jego adresem okazały się fikcyjne, gdyż policja umorzyła postępowanie w ich przedmiocie oraz, że miał utrudniony powrót do spornego lokalu, gdyż teściowa wymieniła w nim zamki, o czym została poinformowana policja, wezwana w związku z tym w dniu 17 marca 2010 r. do tegoż lokalu. Ponadto zarzucił, że decyzja o wymeldowaniu nie określa jak ma odzyskać majątek pozostawiony w spornym lokalu oraz gdzie ma teraz zamieszkać, że nie wezwano go jako świadka albo strony w prowadzonej sprawie administracyjnej oraz, że stwierdzono, iż nie ma jego rzeczy osobistych w przedmiotowym lokalu, na podstawie zeznań jednej strony, bez przeprowadzenia wizji lokalnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, iż rozstrzygając o przedmiocie sprawy wziął pod uwagę cały zebrany w postępowaniu wyjaśniającym materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia samego skarżącego utrwalone w protokole z dnia 12 marca 2010 r., że nie było potrzeby przeprowadzenia w sprawie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wystarczył do stwierdzenia, że w sprawie zaistniały przesłanki do wymeldowania skarżącego ze spornego lokalu, że organ zapewnił skarżącemu w trakcie całego postępowania czynny w nim udział, a przed wydaniem decyzji umożliwił zapoznanie się i wypowiedzenie co do zebranego materiału, że skarżący nie przedstawi żadnego dokumentu, który potwierdziłby fakt przymuszenia go do opuszczenia spornego lokalu, że okoliczności przedstawione przez małżonkę skarżącego w pozwie rozwodowym mają istotne znaczenie w sprawie, gdyż przedstawiają one cały obraz zaistniałych w sprawie zdarzeń i potwierdzają istnienie konfliktu rodzinnego oraz wskazują że skarżącemu w takiej sytuacji zależy jedynie na utrzymywaniu fikcyjnego zameldowania dla celów formalnych. Ponadto organ II instancji zaznaczył, odnosząc się do zarzutu skargi iż wymeldowani uczyni go bezdomnym i bezrobotnym, że decyzji o wymeldowaniu nie pozbawia skarżącego praw do lokalu i do zatrudnienia oraz, że organy ewidencyjne nie są powołane do udzielania porad prawnych w zakresie spraw rodzinnych czy majątkowych, lecz do zapewnienia zgodności stanu faktycznego z zapisami zawartymi w odpowiednich rejestrach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie Sąd nie stwierdził, aby naruszała ona prawo. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przytoczony przepis obliguje organ do decyzyjnego rozstrzygania w sytuacji stwierdzenia zaniedbania przez określoną osobę wykonania obowiązku meldunkowego, który w takim wypadku polega na obowiązku wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego z chwilą jego opuszczenia (art. 4 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 2 w/w ustawy). Warunkiem ingerencji organu w trybie i na zasadach unormowanych omawianym przepisem jest zaistnienie przesłanek zawartych w art. 15 ust. 2, a więc przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz przesłanki niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 w/w ustawy, jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Analizując przesłankę opuszczenie miejsca pobytu stałego, warunkującą w świetle art. 15 ust. 2 w/w ustawy wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego stałego zameldowania, należy wskazać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, który tutejszy Sąd w pełni podziela, że przesłanka ta jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizyczne nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby koncentracji spraw życiowych w innym miejscu. Zamiar, wola osoby ma więc także istotne znaczenie, przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (np. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969; wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, niepublik.). Zatem organy meldunkowe, badając wystąpienie przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego, zobligowane są ocenić czy osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się to miejsce i czy opuszczenie to, jako będące wynikiem woli tej osoby, ma charakter dobrowolny i trwały. Należy podkreślić, iż za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się, w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, sytuację w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci: powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania albo o eksmisję, umożliwiających powrót do lokalu, a których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Nawet bowiem, jeśli osoba zameldowana na pobyt stały zostałaby z lokalu usunięta wbrew jej woli, ale nie podjęłaby ona żadnych kroków umożliwiających powrót do lokalu i faktycznie mieszkałaby i koncentrowała swoje sprawy życiowe w innym miejscu, to odmowa wymeldowania takiej osoby potwierdziłaby fikcję zameldowania, naruszając tym samym sens i wiarygodność ewidencji ludności (np. wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 127/05, LEX nr 201427; wyrok WSA w Opolu z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 31/08, LEX nr 481441). Dokonując oceny niniejszej sprawy w świetle przytoczonych przepisów prawnych oraz wskazanych wyżej kryteriów oceny zawartych w nich przesłanek wymeldowania osoby fizycznej z miejsca pobytu stałego, należy wskazać, iż organy administracyjne prawidłowo przyjęły, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wymeldowania K. B. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. B. w B., a rozstrzygnięcie ich oparte zostało na wyczerpująco zgromadzonym i właściwie ocenionym materiale dowodowym. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżący wyprowadził się z przedmiotowego lokalu we wrześniu 2008 r., zabierając z sobą cześć swoich rzeczy, a pozostałą cześć wynosząc do piwnicy przynależnej do lokalu oraz, że przyczyną opuszczenia lokalu było oświadczenie teściowej – właścicielki spornego lokalu, że nie wyobraża ona sobie dalszego wspólnego mieszkania ze skarżącym i córką, spodziewającą się dziecka. Okoliczności te bowiem stwierdził sam skarżący w trakcie przesłuchania w dniu 12 marca 2010 r. (protokół przesłuchania strony k. 12-13 akt organu I instancji), wskazując ponadto, że obecnie mieszka on w lokalu przy ul. K. w B., natomiast w spornym lokalu przebywa średnio raz na trzy miesiące, a ostatnio był tam w grudniu podczas świąt. Również ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenie właścicielki przedmiotowego lokalu, zawartego we wniosku o wymeldowanie, oraz z pozwu o rozwód złożonego do Sądu Okręgowego w Bydgoszczy przez żonę skarżącego A. B. wynika, iż skarżący wraz z żoną wyprowadzili się we wrześniu 2008 r. z mieszkania przy ul. B. w B., i zamieszkali w lokalu przy ul. K. w B. Jednocześnie należy zauważyć, iż w aktach sprawy nie znajduje się żaden dokument, który wskazywałby, że skarżący podjął jakiekolwiek działania prawne umożliwiające mu powrót do spornego lokalu bądź też, który pozwalałby stwierdzić, iż właścicielka lokalu dopuściła się wobec niego działań bezprawnych w postaci zmuszenia go do opuszczenia lokalu wbrew jego woli. Tym samym więc należy wskazać, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, jednoznacznie potwierdza, że skarżący dobrowolnie podjął decyzję o opuszczeniu lokal przy ul. B. w B., że decyzja to była podyktowana zaistniałą sytuacja rodzinną (ciąża żony, nieporozumienia z teściową), która jednak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy meldunkowej, że opuszczenie lokalu miało charakter trwały – dwuletni (zeznanie skarżącego, że w spornym lokalu bywa raz na trzy miesiące i, że mieszka w lokalu przy ul. K. w B.) oraz, że nie podjął on żadnych działań prawnych umożliwiających mu powrót do lokalu. W świetle więc ustalonych okoliczności faktycznych, zdaniem Sądu, organy obu instancji słusznie stwierdziły, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uzasadniające wymeldowanie K. B. z dotychczasowego miejsca pobyt stałego. Prawidłowo i wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy w sprawie jednoznacznie bowiem potwierdził, że skarżący opuścił trwale i dobrowolnie przedmiotowy lokal, oraz nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, co uzasadniało ingerencję organu ewidencyjnego w sprawie wymeldowania skarżącego ze spornego lokalu. Należy także zauważyć, że zameldowanie w określonym lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie pobytu określonej osoby w tym lokalu, w związku z czym, jeżeli okoliczności faktyczne sprawy potwierdziły, że skarżący skoncentrował swoje sprawy życiowe w innym miejscu, niezależnie od przyczyny tego stanu rzeczy, to obowiązkiem organu ewidencyjnego jest doprowadzenie do sytuacji, w której stan prawny będzie zgodny z sytuacją faktyczną. Ponadto należy podkreślić, że istniejący konfliktu pomiędzy skarżącym a jego najbliższą rodziną, w sytuacji długotrwałego i dobrowolnego opuszczenia spornego lokalu, przy jednoczesnym nie podjęciu żadnych kroków prawnych umożliwiających powrót do mieszkania, nie ma żadnego znaczenie dla oceny o przedmiocie sprawy. Sama wola skarżącego mieszkania w spornym lokalu, nie poparta żadnymi dającymi się obiektywnie sprawdzić okolicznościami, nie może być w świetle przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłanką uwzględnienia skargi K. B. Należy także zaznaczyć, że decyzja o wymeldowaniu, jak słusznie zaznaczyły organy orzekające w sprawie, nie pozbawia skarżącego prawa do lokalu. W świetle powyższych wywodów, wszystkie zarzuty skarżącego dotyczące błędnej oceny materiału dowodowego, Sąd uznał za chybione. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony zgodnie z wymogami procedury administracyjnej, stanowił dostateczną podstawę do przyjęcia, iż skarżący w miejscu zameldowania na pobyt stały faktycznie nie przebywa, a jego opuszczenie bez wymeldowania miało i ma charakter trwały, długotrwały i dobrowolny. Tym samym więc istniały podstawy prawne i faktyczne do wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wobec nie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organy administracyjne przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz uwzględniając fakt, że ewidencja ludności jest wyłącznie instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego, nie wiążącą się z sferą praw do lokalu, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.