II SA/Bd 945/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] w [...} na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku wynikającego z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu postanawia odrzucić skargę. Decyzją z [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]("...") nałożył na [...] w [...] (dalej powoływaną jako: "skarżąca") karę pieniężną w wysokości [...] zł za niedopełnienie obowiązku wynikającego z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Rozstrzygnięcie to wraz z pouczeniem o przysługującym stronie prawie do złożenia do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wraz ze wskazaniem, że strona może zamiast złożenia do [..]wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnieść skargę na niniejszą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy - doręczono stronie skarżącej w dniu 13 października 2025 r. (zob. UPD – k. 49 akt administracyjnych). Skarżąca pismem z dnia 3 listopada 2025 r. wniosła do [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] Wniosek ten wpłynął do organu drogą elektroniczną w dniu 6 listopada 2025 r. Natomiast pismem z dnia 6 listopada 2025 r., nadanym poprzez operatora pocztowego w dniu 7 listopada 2025 r., skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na tę samą decyzję [...] z dnia [...] W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uprzednie wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją [...] z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. W związku z tym, że decyzja z dnia 29 września 2025 r. została wydana przez [...]– od którego decyzji wydanych w I instancji przysługuje środek niedewolutywny w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ - będąca jej adresatem skarżąca spółka została pouczona o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni. Jednocześnie pouczono skarżącą, że zamiast złożenia do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Po doręczeniu decyzji z dnia [...] skarżąca najpierw zwróciła się o ponowne rozpatrzenie jej sprawy (pismo z dnia 3 listopada 2025 r., wniesione w dniu 6 listopada 2025 r.), następnie zaś wniosła skargę do sądu (pismo z dnia 6 listopada 2025, wniesione w dniu 7 listopada 2025 r.). Należy zauważyć, że przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. dopuszcza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ustawodawca pozostawił w tym przypadku stronom wybór środka ochrony prawnej, co nie oznacza jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu można bowiem wnieść tylko wtedy, gdy strona nie korzysta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie ma przy tym znaczenia, czy środek przysługujący w toku postępowania administracyjnego został złożony skutecznie, czy też nie, bowiem jedynym warunkiem ustawowym pozostaje nieskorzystanie z prawa złożenia tego wniosku Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby do sytuacji, w której strona mogłaby wnieść skargę do sądu niejako na wypadek, gdyby wniosek do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został wniesiony skutecznie. Taka argumentacja byłaby niezgodna z literalnym brzmieniem art. 52 § 3 p.p.s.a., który wymaga od strony wyboru, w jakim trybie będzie domagała się ochrony, a więc czy skorzysta z trybu postępowania administracyjnego, czy też z trybu sądowoadministracyjnego. Przy czym, konsekwencje tego wyboru obciążają stronę (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2019 r. sygn. akt I OZ 1169/19, dostępne w CBOSA, z dnia 13 lutego 2020 r. sygn. akt II GSK 30/20, niepublikowane, z dnia 22 stycznia 2026 r. sygn. akt III FSK 1316/25, dostępne na CBOSA). Wobec powyższego, skoro skarżąca w pierwszej kolejności zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy, tym samym dokonała wyboru trybu zaskarżenia decyzji [...] z dnia [...]. Skarżąca nie mogła zatem jednocześnie złożyć skargi do sądu na decyzję, co do której zwróciła się już uprzednio o ponowne rozpatrzenie sprawy w administracyjnym toku postępowania. Dopiero rozstrzygnięcie wydane po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie ma przy tym znaczenia czy wniosek ten złożony został skutecznie, co w okolicznościach sprawy należy szczególnie podkreślić, z uwagi na wydanie w sprawie postanowienia z dnia [...]. o wniesieniu przedmiotowego wniosku z uchybieniem terminu – które organ nadesłał do akt niniejszej sprawy i którego dotyczy sprawa zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt II SA/Bd 99/26 (sprawa zainicjowana skargą na decyzję utrzymującą w mocy postanowienie z dnia [...] W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skarga na decyzję z dnia 29 września 2025 r. jest niedopuszczalna. Dlatego też Sąd orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a.