II SA/Bd 96/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Korycka Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2025 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. 1. Decyzją z dnia 14 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta Torunia po rozpoznaniu wniosku P. sp. z o. o. w W. (dalej: "inwestor") zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z pylonem cenowym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w Toruniu (dz. nr [...], obręb [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że na skutek wniosku z dnia 4 stycznia 2021 r. wydał w dniu 29 marca 2021 r. decyzję o pozwoleniu na budowę dla ww. przedsięwzięcia, uchyloną następnie decyzją Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 19 lipca 2021 r. W ponownie prowadzonym postępowaniu, stosując się do wytycznych organu odwoławczego, Prezydent wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie ustalonego decyzją z dnia 10 marca 2020 r., nr WAiB.6730.11.122.21.2019.DK.KZ (decyzją o warunkach zabudowy) warunku nieprzekraczalnej linii zabudowy projektowanego pylonu. Organ wskazał, że odpowiedź inwestora z dnia 5 listopada 2021 r. wskazuje na niewątpliwą zgodność projektu w tym zakresie z ustalonymi warunkami zabudowy. Organ potwierdził formalną prawidłowość przedłożonego projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu, a także ich zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. 2. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła B. w H. (dalej: "skarżąca", "spółka") zarzucając naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niedostrzeżenie niezgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego z pkt 2.2 lit. a decyzji o warunkach zabudowy i dopuszczenie lokalizacji pylonu cenowego z naruszeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy; 2) niewykazanie zgodności planowanej inwestycji z przepisami § 98 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu roby naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie w zakresie odległości odmierzacza paliw płynnych od budynków na działce nr [...], ob. [...]; 3) § 328 ust. 1, § 329 i § 329a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 – dalej "r.w.t.b.") poprzez niewłaściwe przyjęcia wskaźnika energii pierwotnej dla planowanej inwestycji; 4) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewystarczające ustalenie okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji I instancji. 3. Decyzją z dnia 21 marca 2022 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski uchylił rozstrzygnięcie I instancji i przekazał sprawę Prezydentowi Miasta Torunia do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy podniósł, że pylon cenowy został zlokalizowany w odległości około 5 m od granicy pasa drogowego drogi powiatowej, zatem przed nieprzekraczalną linią zabudowy ustaloną zgodnie z załącznikiem nr 2b do decyzji w odległości 9 m od granicy pasa drogowego drogi powiatowej - ulicy [...]. Zdaniem Wojewody zasadnie zatem odwołujący zarzucił, że lokalizacja pylonu cenowego jest niezgodna z warunkami zabudowy, gdyż jest zaprojektowany poza wyznaczoną w decyzji o warunkach zabudowy "linią zabudowy". W ocenie organu odwoławczego Prezydent Miasta Torunia nie zastosował się do wytycznych zawartych w decyzji z 19 lipca 2021 r., w której wskazano, że projektowane usytuowanie pylonu cenowego jest niezgodne z warunkami ustalonymi w pkt 2.2 lit a warunków zabudowy. W ocenie Wojewody organ I instancji winien wezwać inwestora do usunięcia nieprawidłowości w zakresie lokalizacji pylonu cenowego, a nie do wykazania, że owa lokalizacja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Wskazując na lakoniczność uzasadnienia decyzji Wojewoda wskazał, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji winno znaleźć się odniesienie do kwestii spełnienia przez inwestycję warunków odległościowych wynikających z przepisów r.w.t.b. oraz r.w.t.s.p. 4. Po rozpoznaniu sprzeciwu od powyższej decyzji wniesionego przez inwestora, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2022 r. o sygn. II SA/Bd 411/22, uchylił decyzję Wojewody z dnia 21 marca 2022 r. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi niezbędny element prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, tj. art. 35 p.b., i o ile organ architektoniczno-budowlany nie może dokonywać weryfikacji decyzji o warunkach zabudowy, to w razie wątpliwości może zwrócić się o wyjaśnienie lub weryfikację takiej decyzji do właściwego rzeczowo organu, albo odmówić udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że powstały spór dotyczy w istocie interpretacji treści decyzji o warunkach zabudowy – w części określającej obowiązującą dla tej inwestycji linię zabudowy, w szczególności w zakresie odnoszącym się do odrębnego od budynku stacji paliw obiektu budowlanego tj. pylonu cenowo-reklamowego, czyli ustalenia elementu stanu faktycznego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, a nie wykładni przepisów prawa, czy też naruszenia przepisów postępowania. Sąd wskazał, że organ I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdził zgodność inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i w tym zakresie nawet przeprowadził uprzednio postępowanie wyjaśniające, brak jest zatem podstaw aby stwierdzić, iż w tym zakresie organ I instancji naruszył przepisy postępowania, tym bardziej w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd przywołał, że w pkt 2.2 lit. a) decyzji o warunkach zabudowy określono, iż nieprzekraczalna linia zabudowy – linia, której nie mogą przekraczać: słupy konstrukcyjne i zadaszenia wiaty oraz nadziemna część budynku, z wyłączeniem gzymsu, okapu dachu, zadaszenia nad wejściem, schodów i pochylni zewnętrznych: zgodnie z załącznikiem nr 1. Do sposobu ustalenia dla planowanej inwestycji warunków zabudowy odnosi się załącznik nr 2b – wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd stwierdził, że z analizy treści punktu 2.2 lit. a decyzji w związku z powołanymi załącznikami wynika, iż przy ustaleniu linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji Prezydent Miasta Torunia określił nieprzekraczalną linię zabudowy dla słupów konstrukcyjnych i zadaszenia wiaty oraz budynku (...) w odległości 9 m od granicy przyległego pasa drogowego ul. [...], a jednocześnie odstąpił od ustalenia obowiązującej linii zabudowy dla obiektu budowlanego pylonu cenowo-reklamowego. W ocenie Sądu oznacza to, wbrew stanowisku Wojewody, że usytuowanie w projekcie budowlanym pylonu cenowego w odległości około 5 m od granicy pasa drogowego drogi powiatowej odpowiada ustalonym w powyższej ostatecznej decyzji warunkom zabudowy i zagospodarowania terenu. Według Sądu podstawy do zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a. nie stanowił również wytknięty przez Wojewodę brak odniesienia się do kwestii spełnienia przez inwestycję warunków odległościowych wynikających z przepisów ww. rozporządzeń. Sąd stwierdził, że Wojewoda (w uzasadnieniu omyłkowo: "organ I instancji") jest organem uprawnionym i zobowiązanym do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w jej całokształcie i w tej sprawie winien dokonać własnej oceny co do spełnienia przez planowaną inwestycję wymogów określonych w powyższych przepisach prawa materialnego, skoro z akt nie wynika, by organ I instancji ocenę tę pominął. Sąd wskazał, że ewentualne uchybienia w zakresie uzasadnienia decyzji I instancji nie mogą być traktowane w niniejszej sprawie jako takie naruszenie przepisów postępowania, wobec którego konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 138 § 2 k.p.a. 5. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 11 lipca 2023 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Torunia z dnia 14 grudnia 2021 r. W uzasadnieniu, po przywołaniu dotychczasowego stanu sprawy, treści art. 35 ust. 1 p.b. oraz po wyjaśnieniu, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ rozpoznający wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, Wojewoda przywołał treść pkt 2.2. lit. a decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał, że zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym pylon reklamowo-cenowy został zlokalizowany w odległości ok. 5 m od granicy pasa drogowego drogi powiatowej, a które to rozwiązanie kwestionuje odwołująca się spółka, jako naruszające ustaloną decyzją o warunkach zabudowy nieprzekraczalną linię zabudowy. Przywoławszy stanowisko WSA z wyroku o sygn. II SA/Bd 411/22 odnośnie zgodności odległości usytuowania pylonu z właściwym warunkiem decyzji o warunkach zabudowy organ stwierdził, że zarzuty odwołującej się spółki są niezasadne. Potwierdziwszy formalną prawidłowość i zgodność przedłożonego projektu budowlanego i projektu zagospodarowania przestrzennego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, organ odwoławczy wskazał, że brak jest podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. 6. Po rozpoznaniu skargi od powyższej decyzji wniesionej przez skarżącą Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 26 marca 2024 r. o sygn. II SA/Bd 1075/23, uchylił decyzję Wojewody z dnia 11 lipca 2023 r. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że organ odwoławczy orzekając ponownie w sprawie nie tylko nie przeprowadził rzetelnie postępowania co do istoty sprawy, ale również pominął milczeniem znaczącą treść zarzutów odwołania. Organ odwoławczy pominął zatem przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu sprawy zarzuty strony skarżącej wskazane w pkt 2-5: - niewykazanie przez inwestora zgodności planowanej inwestycji z przepisem § 98 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowania w zakresie odległości odmierzacza paliw płynnych od budynków na działce nr [...] z obrębu [...]; - naruszenie § 328 ust. 1, § 329 i § 329a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe przyjęcie wskaźnika energii pierwotnej dla planowanej inwestycji; - naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewystarczające ustalenie okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. - art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie rozpoznał i nie rozstrzygnął przedmiotowej sprawy, nie odnosząc się do jej okoliczności faktycznych, ani prawnych związanych z zamiarem budowy konkretnej inwestycji o charakterze szczególnym – stacji paliw płynnych z infrastrukturą techniczną. Brak wypowiedzi organu drugiej instancji co do większości zagadnień pozbawił strony oraz sąd administracyjny możliwości oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, a następnie subsumpcji do konkretnych norm prawa materialnego, które winny mieć zastosowanie w sprawie. 7. Decyzją z dnia 9 grudnia 2024 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski ponownie rozpoznając sprawę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Torunia z dnia 14 grudnia 2021 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy stan sprawy i podstawę prawną rozstrzygnięcia. Następnie wyjaśnił, że zarzuty dotyczące lokalizacji pylonu cenowego z naruszeniem ustalonej nieprzekraczalnej linii zabudowy są bezzasadne, wskazując na ustalenia decyzji o warunkach zabudowy oraz treść uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 2 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 411/22. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co zostało potwierdzone decyzją Prezydenta Miasta Torunia nr WAiB.6220.11.36.4.2015.AG z dnia 7 marca 2016 r., zaś projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę do sprawy zabezpieczeń przeciwpożarowych. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że nie może wypowiedzieć się co do zarzutu dotyczącego niewłaściwego przyjęcia wskaźnika energii pierwotnej dla planowanej inwestycji. Wskazał jedynie, że wyniki analizy możliwości zastosowania systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło zawarto w projekcie architektoniczno-budowlanym, co nie podlega sprawdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, gdyż wykracza poza określony w art. 35 ust. 1 p.b. zakres podlegający sprawdzeniu. Dodał, że z przedłożonych wyjaśnień projektanta wynika, że podane w projekcie architektoniczno-budowlanym wyniki analizy możliwości zastosowania systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło zostały ustalone ze wskaźnika EP w oparciu o sporządzoną charakterystykę energetyczną projektowanego budynku stacji paliw stosując do obliczeń wymagania § 328 i § 329 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 czerwca 2019 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie. Następnie Wojewoda, odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia § 98 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowania, wskazał odległości planowanych budynków i budynku na działce sąsiedniej od granic działki oraz od najbliższego odmierzacza paliw, podkreślając niepalny charakter ich konstrukcji. W ocenie organu odwoławczego projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z ww. przepisem. Nadto budynek stacji usytuowany jest poza strefami zagrożenia wybuchem, wykonany jest z elementów nieprzenoszących płomienia, usytuowany w odległości nie mniejszej niż 1 m więcej niż zasięg strefy zagrożenia wybuchem, a jego fundament w odległości nie mniejszej niż 3 m od zbiorników i rurociągów paliw. Ponadto odległość istniejącego budynku hipermarketu od najbliższego elementu projektowanej instalacji technologii paliw jest większa niż minimalna odległość zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia. 8. Na powyższą decyzję spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 153 p.p.s.a. polegającego na niezastosowaniu się przez organ II instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 411/22; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, co stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez niewystarczające ustalenie okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy; - § 328 ust. 1, § 329 i § 329a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że "wyniki analizy możliwości zastosowania systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło zawarto w projekcie architektoniczno-budowlanym, co nie podlega sprawdzeniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, gdyż wykracza poza określony w art. 35 ust. 1 p.b. zakres podlegający sprawdzeniu" pomimo że zgodnie z wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 411/22 organ II instancji winien dokonać ponownie własnej oceny co do spełnienia przez planowaną inwestycję wymogów określonych w przepisach prawa materialnego; - art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację wspierającą podniesione zarzuty. 9. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje: 10. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 11. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że niniejsza sprawa była już wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sprawie ze sprzeciwu inwestora o sygn. akt II SA/Bd 411/22 oraz w sprawie ze skargi strony skarżącej o sygn. akt II SA/Bd 1075/23. Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2022 r. Sąd uchylił uprzednią decyzję kasacyjną Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 21 marca 2022 r., natomiast wyrokiem z dnia 26 marca 2024 r. Sąd uchylił decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 11 lipca 2023 r. W związku z powyższym, w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W piśmiennictwie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 388) wskazuje się, że przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji podatkowej. Może ona dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazuje się również, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony jedynie w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w prawem określonym trybie (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, PWN, Warszawa 2000, s. 268). Zwraca się także uwagę, że związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Zaprezentowane powyżej poglądy doktryny znajdują również odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym. Przykładowo, Sąd Najwyższy w wyroku z 25 lutego 1998 r. sygn. akt III RN 130/97 (OSNP 1999/1/2) wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego oceną prawną na gruncie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) wyjaśnił, że oznacza to, iż: "(...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy" (por. również wyroki NSA: z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1670/12, czy z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt I FSK 511/13). Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania teoretyczne konieczne jest dokonanie analizy uzasadnienia wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 1075/23. Uchylając decyzję Wojewody z dnia 11 lipca 2023 r. Sąd stwierdził, że organ orzekając w sprawie nie tylko nie przeprowadził rzetelnie postępowania co do istoty sprawy, ale również pominął milczeniem znaczącą treść zarzutów odwołania. Organ odwoławczy pominął zatem przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu sprawy zarzuty strony skarżącej wskazane w pkt 2-5 odwołania. Sąd wskazał, że organ odwoławczy powinien konwalidować te uchybienia rozpatrując sprawę ponownie w całości merytorycznie. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie Wojewoda Kujawsko-Pomorski orzekając ponownie w sprawie wykonał wytyczne wynikające z wiążącego go powołanego powyżej prawomocnego wyroku. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda Kujawsko-Pomorski wydał zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję z dnia 9 grudnia 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 14 grudnia 2021 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy stan sprawy oraz treść przepisów art. 153 p.p.s.a. i art. 35 ustawy Prawo budowlane. Następnie organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych zarzutów przedstawionych przez stronę skarżącą w odwołaniu wyjaśniając w pierwszej kolejności, że zarzut dotyczący lokalizacji pylonu cenowego z naruszeniem ustalonej nieprzekraczalnej linii zabudowy jest bezzasadny, wskazując na ustalenia decyzji o warunkach zabudowy oraz treść uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 2 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 411/22. Zgodnie z powyższym organ odwoławczy wskazał, że pylon cenowy został zlokalizowany w odległości około 5 m od granicy pasa drogowego drogi powiatowej, co odpowiada ustalonym w decyzji ostatecznej warunkom zabudowy. Kwestia ta została również przesądzona w wyżej wskazanym orzeczeniu sądu administracyjnego. Zatem Wojewoda dokonał prawidłowej oceny lokalizacji pylonu cenowego, odnosząc się jednocześnie do zarzutu dotyczącego tej kwestii. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co zostało potwierdzone decyzją Prezydenta Miasta Torunia z dnia 7 marca 2016 r., zaś projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę do sprawy zabezpieczeń przeciwpożarowych. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia § 98 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu roby naftowej i produktów naftowych i ich usytuowania, wskazał odległości planowanych budynków i budynku na działce sąsiedniej od granic działki oraz od najbliższego odmierzacza paliw, podkreślając niepalny charakter ich konstrukcji. Przepis § 98 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie stanowi, że odległość odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych powinna wynosić co najmniej: 1) o metr więcej, niż wynosi zasięg strefy zagrożenia wybuchem - od pawilonu stacji paliw płynnych przeznaczonego do równoczesnego przebywania w nim nie więcej niż 50 osób bez prowadzenia usług hotelarskich; 2) 10 m - od budynków o konstrukcji niepalnej, z wyjątkiem wymienionych w pkt 1; 3) 20 m - od innych budynków niewymienionych w pkt 2. W ocenie organu odwoławczego projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z ww. przepisem. Z przedłożonego projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek kasowy będzie usytuowany w odległości 24,35 m od istniejącego budynku usługowo-handlowego, w odległości 30,69 m od zachodniej granicy działki oraz w odległości 5,69 m od południowej granicy działki. Budynek na działce sąsiedniej, o konstrukcji niepalnej usytuowany jest w odległości 13,84 m od budynku kasowego i 18,22 m od odmierzacza paliw. Budynek handlowy stacji paliw o konstrukcji niepalnej usytuowany na działce sąsiedniej znajduje się w odległości 19,94 m od projektowanego odmierzacza paliw. Budynek stacji usytuowany jest poza strefami zagrożenia wybuchem, wykonany jest z elementów nieprzenoszących płomienia, usytuowany w odległości nie mniejszej niż 1 m więcej niż zasięg strefy zagrożenia wybuchem, a jego fundament w odległości nie mniejszej niż 3 m od zbiorników i rurociągów paliw. Ponadto odległość istniejącego budynku hipermarketu od najbliższego elementu projektowanej instalacji technologii paliw jest większa niż minimalna odległość zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia. Z kolei w odniesieniu do zarzutu dotyczącego niewłaściwego przyjęcia wskaźnika energii pierwotnej dla planowanej inwestycji organ odwoławczy wyjaśnił, że nie może wypowiedzieć się co do tego zarzutu. Wskazał jedynie, że wyniki analizy możliwości zastosowania systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło zawarto w projekcie architektoniczno-budowlanym, co nie podlega sprawdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, gdyż wykracza poza określony w art. 35 ust. 1 p.b. zakres podlegający sprawdzeniu. Dodał, że z przedłożonych wyjaśnień projektanta wynika, że podane w projekcie architektoniczno-budowlanym wyniki analizy możliwości zastosowania systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło zostały ustalone ze wskaźnika EP w oparciu o sporządzoną charakterystykę energetyczną projektowanego budynku stacji paliw stosując do obliczeń wymagania § 328 i § 329 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 czerwca 2019 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie. Wobec takiego uzasadnienia decyzji organu odwoławczego należy stwierdzić, że organ ten nie naruszył przepisu art. 153 p.p.s.a, bowiem odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i rozpatrzył merytorycznie przedmiotową sprawę. Organ odwoławczy co prawda nie przeprowadził merytorycznej oceny kwestii dotyczącej przyjęcia wskaźnika energii pierwotnej dla planowanej inwestycji, to zaakcentowania wymaga, że organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. W kontekście obowiązku sprawdzenia wynikającego z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. II OSK 940/07 wskazując, że w wyniku zmiany art. 35 ustawy Prawo budowlane przez art. 1 pkt 28 lit. b) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. do ustawy Prawo budowlane wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki lub terenu (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.) (por. wyroki NSA z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 44/12; z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 967/22; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 1456/23; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 135/20). W świetle powyższego, w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). 12. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ odwoławczy na podstawie wszechstronnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego wykazał wszystkie okoliczności niezbędne do wyjaśnienia sprawy w sposób przewidziany przepisami art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy orzekając ponownie w sprawie wykonał wytyczne wynikające z wiążącego go prawomocnego wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 1075/23. Co prawda nie dokonał własnej oceny co do spełnienie przez planowaną inwestycję wymogów określonych w § 328, § 329 i § 329a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jednakże w sposób prawidłowy i zgodny z orzecznictwem sądów administracyjnych wyjaśnił, że kwestia ta, jako integralna część projektu architektoniczno-budowlanego, nie podlega merytorycznej ocenie organu administracji. Sąd nie miał zatem podstaw, aby zakwestionować stanowisko organu co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną. K. Korycka G. Saniewski M. Pawełczak