II SA/Bd 973/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. P. na decyzję Dyrektora Centrum [...] "[...]" w [...] z dnia [...] października 2025 r., bez numeru, w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu Ł. P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Pismem z 28 listopada 2025 r. Ł. P. (skarżący) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Dyrektora Centrum [...] "[...]" w Kruszwicy (podmiot zobowiązany/organ) z dnia [...] października 2025 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej opisanej we wniosku z [...] października 2025 r. (doręczonego organowi za pośrednictwem poczty elektronicznej), w zakresie punktu 1. tego wniosku – "kwoty poniesionych przez Centrum [...]»[...]« w Kruszwicy kosztów realizacji koncertu w ramach wydarzenia Dni [...] w dniu [...] czerwca 2025 r., z podziałem na opłacone podmioty". Na wezwanie Sądu podmiot zobowiązany wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została przesłana skarżącemu za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres e-mail, z którego skarżący wysłał wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Na potwierdzenie powyższego załączono zrzut ekranu z poczty elektronicznej Centrum [...] "[...]" w[...] (k. 24 i 27 akt s.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Okoliczności zaistniałe w niniejszej sprawie są analogiczne jak w sprawie rozstrzygniętej postanowieniem tut. Sądu z dnia 22 lipca 2024 r., o sygn. II SA/Bd 109/24 (dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Motywy tamtego orzeczenia w pełni odpowiadają motywom rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, dlatego Sąd orzekający podziela i powiela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu postanowienia o sygn. II SA/Bd 109/24 – jak niżej. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 – dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Bieg terminu, a w konsekwencji prawo do wniesienia do sądu administracyjnego skargi, wiąże się zatem ściśle z faktem doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie, wprowadzona do obrotu prawnego. Dopiero bowiem doręczenie stronie decyzji otwiera bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej "u.d.i.p.") odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W myśl art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W ocenie Sądu wydana w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego decyzja, będąca przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, nie została doręczona adresatowi zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 – dalej "k.p.a."). Nie weszła zatem do obrotu prawnego. W myśl art. 14 k.p.a. sprawę należało załatwić w jednej z dwóch form w nim przewidzianych, a mianowicie w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 307 - dalej "ustawa o informatyzacji"), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. Z przepisem tym koresponduje treść art. 109 § 1 k.p.a., który nakazuje doręczenie decyzji stronie na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Warunki doręczenia pism drogą elektroniczną zostały uregulowane w art. 391 k.p.a. W § 1 tego przepisu wskazano, że doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej; 2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny; 3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy o informatyzacji, dokument elektroniczny to stanowiący odrębną całość znaczeniową zbiór danych uporządkowanych w określonej strukturze wewnętrznej i zapisany na informatycznym nośniku danych. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 17 ustawy o informatyzacji elektroniczna skrzynka podawcza (ESP) jest to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że na gruncie powołanych i obowiązujących przepisów, nie ma możliwości doręczenia decyzji na adres prywatnej poczty elektronicznej skarżącego. Okoliczność zaś takiego doręczenia zaskarżonej decyzji została potwierdzona zarówno przez skarżącego (w treści skargi), jak i podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej – na wezwanie Sądu. Powyższe skutkuje uznaniem, że organ wysyłając skarżącemu na zwykłą skrzynkę poczty elektronicznej w załączniku treść decyzji, w istocie nie dokonał skutecznego doręczenia decyzji. A dopóki decyzja nie zostanie w sposób zgodny z prawem zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych skutków. Decyzja administracyjna jako indywidualny akt zewnętrzny skierowany do konkretnie oznaczonego podmiotu, chociaż jest podpisana przez organ, który ją wydał nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych przed jej prawidłowym doręczeniem adresatom. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową, a więc możliwość wniesienia odwołania. Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tej chwili decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę, a następnie wywołuje skutki określone przez przepisy prawa. Podobne uwagi należy odnieść do możliwości zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Dopiero z chwilą skutecznego doręczenia decyzji stronie otwiera się trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi. Dokonanie czynności procesowej - wniesienie skargi przed skutecznym doręczeniem skarżącemu decyzji, podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego - nie rodzi skutków prawnych, związanych z wniesieniem skargi do sądu. W tej sytuacji przyjąć należy, że skarga wniesiona przed doręczeniem stronie rozstrzygnięcia podlegającego zaskarżeniu jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1067/07; z 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 2044/10, z 23 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 2364/17; a także wyrok z 27 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 325/19 – dostępne jw.). Należy również wyjaśnić, że chociaż ustawodawca nie wprowadził szczególnych wymogów formalnych wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, to jednak w razie stwierdzenia przez organ podstaw do wydania decyzji zarówno wniosek, jak i sama decyzja muszą odpowiadać wymogom formalnym, przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnej. Kodeks postępowania administracyjnego wprowadza w szczególności zasadę oficjalności doręczeń, która w postępowaniu wszczętym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej znajduje zastosowanie m.in. wtedy gdy organ wydaje decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Nieprawidłowe, niezgodne z przepisami k.p.a., doręczenie takiej decyzji, od której dnia doręczenia rozpoczyna bieg termin procesowy, należy uznać za naruszenie zasady oficjalności doręczeń pism, mogące spowodować pozbawienie strony możliwości obrony swych praw. Decyzja administracyjna wywiera bowiem skutki prawne od daty jej doręczenia (ogłoszenia) adresatowi (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2019 r. I OSK 88/18, wyrok NSA z 22 marca 2018 r. I OSK 1428/16, postanowienie NSA z 1 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 1397/22 – dostępne jw.). Tym samym stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej przesłana na pocztę e-mail strony skarżącej nie odpowiada wymogom k.p.a. i nie została skutecznie doręczona. W związku z tym nie wywiera ona skutków prawnych i nie mogła stać się przedmiotem skargi do tut. Sądu. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł z urzędu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.