II SA/Bd 991/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...], na podstawie art. 158 § 1 w zw. Z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267; zwanej "k.p.a.") stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Parku [...], składającego się z 3 elektrowni wiatrowych o mocy do 2,5 MW każda wraz z infrastrukturą niezbędną do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia przewidzianego do realizacji na części działek o nr ewidencyjnych: 2/6 (EW 4/8), 4/46 (EW 5/8), 13/7 (EW 9/8), wraz z drogami dojazdowymi na części działek o nr ewidencyjnych: 2/6, 4/46, 4/13, 13/7 oraz zjazdów: z drogi wewnętrznej – gminnej (działka nr 1/5) oraz drogi publicznej kategorii gminnej (działka o nr 21/3) w obrębie ewidencyjnym [...] na terenie gminy [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3 – 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., zwana w skrócie "p.z.p."). W szczególności musi być spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy można wydać, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Rodzaje gruntów rolnych i leśnych, wymagających zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne określa art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z brzmieniem pkt 1 tego przepisu obowiązującym na dzień wydania kwestionowanej decyzji przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas i – III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha – wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Zdaniem Kolegium zarówno pojęcie "teren" użyte w art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. jak i pojęcie "zwartego obszaru projektowanego do takiego (nierolniczego i nieleśnego) przeznaczenia" użyte w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych należy odnosić do terenu (obszaru) rozumianego jako działka (działki) ewidencyjne, dla której (ych), wg treści wniosku, ustala są warunki zabudowy. Kolegium zwróciło uwagę, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w decyzji kończącej sprawę organ co do zasady nie przesądza o lokalizacji planowanej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, zagadnienie to jest rozstrzygane dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się bowiem do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie do tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana. Organ zwrócił uwagę, że w postępowaniu terenem, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. jest obszar którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji Kolegium podkreśliło, że kwestia definicji tych pojęć ustawowych, w czasie wydawania kwestionowanej decyzji, nie budziła wątpliwości interpretacyjnych, w odróżnieniu od dalej idącego problemu, jakim było ewentualne odnoszenie kryterium obszarowego określonego w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie tylko do obszaru działki (działek) wskazanych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, ale również do terenu sąsiedniego, z którego najczęściej te działki zostały wydzielone. Wobec tego, na gruncie art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, za nieuprawnione trzeba uznać zbadanie spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. z odwołaniem się tylko do wskazanej przez inwestora konkretnej lokalizacji infrastruktury na terenie objętym wnioskiem, a dodatkowo obliczanie, jako "zwartego obszaru projektowanego do przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne" wyłącznie powierzchni pod poszczególne wiatraki i drogi dojazdowe, jak to miało miejsce w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją. W wyniku tego zabiegu organ wydający decyzję ustalił, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. został spełniony, mimo że inwestycja była planowana na terenie (działkach) zawierających grunty podlegające ochronie (zarówno co do klasy gruntu jak i powierzchni podlegającej ochronie – 0,5 ha), tj.: ― działce nr 2/6, stanowiącej teren gruntów ornych klasy R-IVa, RV o łącznej powierzchni 2,6936 ha, ― działce nr 4/46, stanowiącej teren gruntów ornych klas R-IIIa, R-IIIb, R-IVa, PsC, LsVI o łącznej powierzchni 32,2672 ha, ― działce nr 13/7 stanowiącej teren gruntów ornych klas IIIa, IIIb oraz sadów S-RIIIa, S-IIIb o łącznej powierzchni 10,11 ha. W tej sytuacji uznanie spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. Kolegium uznało za rażąco naruszające art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych – co jest wystarczające do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...]r. Ponadto Kolegium stwierdziło że postępowanie zakończone decyzją o warunkach zabudowy zostało przeprowadzone w oparciu o niekompletny wniosek. W aktach brak bowiem jakiejkolwiek charakterystyki inwestycji przedstawionej w formie graficznej, mimo że obowiązek jej przedstawienia wynikał z art. 52 ust. 2 pkt 2 li b w związku z art. 64 ust. 1 p.z.p. Charakterystykę zawarto jedynie w formie opisowej wniosku, a do wniosku dołączono jedynie mapy określające granice terenu objętego wnioskiem i granice oddziaływania. Uchybienie to zdaniem Kolegium jest równoznaczne z rażącym naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a., który jednoznacznie zobowiązuje organ, w sytuacji gdy podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, do wezwania wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Kolegium podkreśliło, że tylko wniosek kompletny pod względem formalnym może wywołać skutek w postaci wszczęcia postępowania. Wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku stosownych wniosków, złożonych m.in. przez skarżącą spółkę [...] sp. z o.o. (będącą następcą prawną inwestora – spółki [...] sp. z o.o.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...]r. W uzasadnieniu organ przedstawił stanowisko tożsame z prezentowanym w decyzji z dnia [...]r. Odnosząc się do argumentów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Kolegium wskazało, że poza sferą kontroli w niniejszym postępowaniu pozostają inne rozstrzygnięcia w "podobnych sprawach", które toczyły się z udziałem skarżącej spółki w postępowaniu zwyczajnym; rozstrzygnięcia podjęte w tych sprawach pozostają bez znaczenia dla oceny wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., co jest przedmiotem niniejszego postępowania. W skardze do sądu administracyjnego spółka [...] wniosła o uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...] r. zarzucając: ― naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na błędnej wykładni i przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności, podczas gdy Wójt Gminy [...] wydając decyzję o warunkach zabudowy nie dopuścił się uchybień stanowiących rażące naruszenie prawa, ― naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. w brzemieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy, polegające na przyjęciu, iż dla jej wydania konieczna była zgoda ministra właściwego dla spraw rolnictwa, podczas gdy z okoliczności jednoznacznie wynika, iż taka zgoda na gruncie tej sprawy nie była wymagana, ― naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy, polegające na jego błędnej wykładni i przyjęciu, że określony w tym przepisie kryterium obszarowe odnosi się również do obszarów, z których działka została wyodrębniona, podczas gdy zawarte w tym przepisie kryterium obszarowe należy odnosić wyłącznie do terenu, na którym ma być realizowane zadanie inwestycyjne, ― naruszeniu art. 7 i art. 8 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z zasadą praworządności oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, że kluczową kwestię sporną stanowi pojęcie kryterium obszarowego określne w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Problemy interpretacyjne dotyczą tego, w jaki sposób prawidłowo wskazać powierzchnię "zwartego obszaru projektowanego dla takiego przedsięwzięcia". Zdaniem skarżącej błędne jest stanowisko organu, iż kryterium obszarowe nie może odnosić się wyłącznie do działek, na których poszczególne elementy inwestycji mają zostać rozmieszczone, ale musi również obejmować obszary, z których te działki zostały wyodrębnione. Jest to stanowisko odmienne od przyjętego przez Wójta Gminy [...] wydającego decyzję o warunkach zabudowy, który interpretował kryterium obszarowe jako wyłącznie działki, na których mają zostać zlokalizowane poszczególne elementy inwestycji. Skarżąca wskazując na orzeczenia sądów administracyjnych (wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 września 2010 r. sygn.. akt II SA/Lu 308/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 258/10, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 737/07 oraz prezentujące odmienne stanowisko: wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn.. akt II SA/Kr 494/10, WSA w Bydgoszczy z dnia 10 maja 2011r., sygn.. akt II SA/Bd 306/11) podniosła, że wykładnia pojęcia kryterium obszarowego w czasie wydawania decyzji o warunkach zabudowy była kwestią sporną w orzecznictwie i budziła liczne wątpliwości organów administracyjnych. W tej sytuacji, skoro przedmiotowe zagadnienie prawne było w sposób odmienny intepretowane przez sądy administracyjne, organowi, które rozstrzyga dana kwestię nie można czynić zarzutu rażącego naruszenia prawa. Nawet w przypadku, gdy pogląd prezentowany przez orzecznictwo sądowe, który organ administracyjny uznał za słuszny i którym się kierował wydając określone rozstrzygnięcie, w późniejszym czasie został zmieniony, nie stanowi to podstawy stwierdzenia, iż organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Skarżąca podtrzymała także swoje stanowisko prezentowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odnośnie niekonsekwencji w działaniu Kolegium, które w innych, analogicznych sprawach utrzymywało w mocy decyzję o warunkach zabudowy, mimo że Wójt dokonywał w niej wykładni kryterium obszarowego w sposób tożsamy, jak na gruncie niniejszej sprawy. Skarżąca podniosła także, że mimo iż w sprawie faktycznie do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie został dołączony załącznik przedstawiający charakterystykę inwestycji przedstawioną w formie graficznej, uchybienia tego nie można uznać za rażące naruszenie prawa. Aby stwierdzić rażące naruszenie przepisów art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b p.z.p. konieczne jest wykazanie, że wady wniosku w ogóle uniemożliwiły rozpoznanie sprawy o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc wykazanie, że wynik nawet bardzo ogólnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jest w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji (tak NSA z dnia 30 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 600/09, z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2446/10). Tego rodzaju naruszenia Kolegium nie wykazało. Skarżąca podkreśliła, że w aktach sprawy znajduje się charakterystyka inwestycji przedstawiona w formie opisowej, która stanowi podstawowy dowód, jeżeli chodzi o charakterystykę inwestycji. Forma graficzna jest jedynie uzupełnieniem tej charakterystyki. Brak rażącego naruszenia prawa w powyższym względzie skutkuje stwierdzeniem, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. została wydane w postępowaniu nieważnościowym. W ramach tego trybu podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji stanowią tylko przesłanki ściśle określone w art. 156 § 1 k.p.a., żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), które ma miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W zaskarżonej decyzji Kolegium uznało, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa przede wszystkim poprzez rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a dodatkowo – także w związku z rażącym naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a. Odnośnie zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 61 ust. 4 p.z.p. i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) w istocie są one związane są z wykładnią pojęcia "zwarty obszar projektowany do przeznaczenia", zawartego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy z dnia 17 maja 2011 r. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Regulacja art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. jest wymogiem prawnym, który koresponduje z regulacją ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, którą należy zaliczyć do przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 p.z.p. Nie można, wbrew jej unormowaniu, zmienić przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych określa jakiego rodzaju tereny wymagają uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. W przypadku gruntu rolnego stanowiącego użytek rolny klasy I - III uzyskania zgody właściwego ministra wymaga zmiana przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntu, którego zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy). Zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 1) i uzyskanie tej zgody następuje w toku procedury planistycznej, przed wyłożeniem projektu planu. W projekcie planu wyznacza się bowiem obszar planowany do zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, który jest wytyczony liniami rozgraniczającymi go od terenów o innym przeznaczeniu. Oznacza to, że nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli inwestycja ma być zrealizowana na terenie rolnym klasy I – III, którego zwarty obszar przekracza 0,5 ha. Określenie "zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia" (art. 7 ust. 2 pkt 1) oznacza kompleks gruntów rolnych, tzn. obszar jednej lub kilku konkretnie oznaczonych działek ewidencyjnych, na których części lub całości planowana jest realizacja danej inwestycji, stanowiący jednolitą przestrzeń (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008r., sygn. akt II OSK 1826/06, wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1900/08). Tego kryterium obszarowego nie można natomiast odnieść do terenu przeznaczonego pod zabudowę i to, czy inwestycja ma objąć w rzeczywistości powierzchnię mniejszą niż 0,5 ha nie ma znaczenia. W związku z powyższym nie ma istotnego znaczenia, że w przedmiotowej sprawie we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (k. 203 akt sprawy w tym przedmiocie) inwestor wskazał, że inwestycja będzie realizowana jedynie "na części działek" o nr ewidencyjnych 2/6, 4/46, 4/13 i 13/7. Jak wyżej wskazano - na potrzeby określenia "zwartego obszaru projektowanego do takiego (nierolniczego) przeznaczenia" należy przyjmować całą powierzchnię działek, na których ma być realizowana inwestycja, nawet jeżeli planowana zabudowa nie obejmie (tak jak w przedmiotowej sprawie) całej, a jedynie część powierzchni działki (czy działek) ewidencyjnych. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że wskazane przez wnioskodawcę działki obejmują grunty rolne klasy III o powierzchni przekraczającej 0,5 ha (sama działka nr 13/7, obejmująca wyłącznie grunty rolne klasy III, ma powierzchnię ponad 10,11 ha). Uznanie za "zwarty obszar" w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych tylko obszaru, który inwestor wskazuje we wniosku jako teren przeznaczony do fizycznego posadowienia inwestycji i w konsekwencji do wyłączenia go z produkcji rolnej nie może być zaakceptowana na gruncie przepisów ustawy, która już w tytule określa, że ma służyć ochronie gruntów rolnych i leśnych. Taka wykładnia ww. przepisu prowadziłaby do obejścia przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. Każdy inwestor, występujący o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na gruncie, podlegającym ochronie na mocy przepisów tej ustawy, zawsze spełniałby warunki, o których mowa w tym przepisie, jeżeli tylko ograniczyłby powierzchnię zabudowy do 0,5 ha. Na użytkach rolnych możliwa byłaby wówczas realizacja każdej inwestycji, nawet nie związanej z produkcją rolną czy leśną o dowolnie ustalonej przez inwestora powierzchni, która nie przekraczałaby 0,5 ha, bez zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia tych terenów na cele nierolnicze i nieleśne (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008r., sygn. akt II OSK 1826/06). Taka wykładnia przepisu nie jest zgodna z intencją ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy ochrona gruntów rolnych polega przede wszystkim na ograniczaniu przeznaczenia zwartych obszarów gruntów wysokiej jakości na cele nierolnicze i nieleśne, a ograniczenie to powinno być rozumiane nie tylko jako proces powodujący uszczerbek obszarowy, ale także wpływający na walory użytkowe gruntów (art. 1 ustawy). Celem, dla którego ustanowiono zakaz wydawania decyzji pozytywnych dla terenów rolnych i leśnych jest podkreślenie prawnej ochrony gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia. Sąd nie podziela zarzutu skargi wskazującego, że przeciwko stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, przemawia różna interpretacja przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Skarżący nie przedstawił odmiennej od powyższej interpretacji ww. przepisu w orzecznictwie. Powołane przez niego wyroki wypowiadają się wprawdzie w kwestii art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i wskazanego w nim pojęcia "zwartego obszaru projektowanego do przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne", jednak dotyczyły one innego zagadnienia, niż będące przedmiotem rozważań w sprawie niniejszej. Z uzasadnień wyroków NSA z dnia 10 stycznia 2008r. - sygn. akt II OSK 1826/06, NSA z dnia 25 maja 2009r. - sygn. akt II OSK 1900/08, NSA z dnia 6 grudnia 2012r. - sygn. akt II OSK 1442/11, NSA z dnia 6 grudnia 2012r. - sygn. akt II OSK 1439/11, NSA z dnia 11 grudnia 2012r. - sygn. akt II OSK 1433/11, WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2013r. - sygn. akt VIII SA/Wa 900/12, WSA w Gliwicach z dnia 17 września 2010r. - sygn. akt II SA/GL 258/10 wynika, że wątpliwości w orzecznictwie dotyczyły głównie tego, czy kryterium obszarowe zawarte w art. 7 ust. 2 pkt 1 obejmuje wyłącznie obszar działki ewidencyjnej, która ma zmienić swoje przeznaczenie, czy też także obszar, z którego została ona uprzednio wydzielona, bądź cały kompleks gruntów rolnych klas I-III opisanych i wyznaczonych w studium na cele rolne, bądź obszar obejmujący również działki sąsiednie o wskazanej klasie gruntów. We wszystkich tych orzeczeniach jednak przyjęto, że zwartym obszarem projektowanym do przeznaczenia na cele nierolnicze w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest obszar całej działki, na której ma być realizowana planowana inwestycja. Wykładnia przepisu nie zmierzała do wykazania, że pojęcie to obejmuje wyłącznie teren zajęty pod zabudowę. Nie można zatem uznać za zasadne stwierdzenie skarżącego, że istniejące w orzecznictwie rozbieżności, co do wykładni wskazanego pojęcia zwartego obszaru gruntów nie pozwalały na przyjęcie zaistnienia rażącego naruszenia prawa przy ustalaniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że decyzja z dnia [...] r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego - tj. art. 61 ust. 1 pkt 4 p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji - nie naruszyło prawa. Powyższego stwierdzenia nie zmienia zasadność zarzutu skarżącego co do błędnego stwierdzenia, iż decyzja o warunkach zabudowy została wydana także z rażącym naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że wskazany przepis jest przepisem proceduralnym. Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. (por. m. in. wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, LEX nr 377245). W przedmiotowej sprawie organ w żaden sposób takiego związku, wskazującego że doszło nie tylko do naruszenia prawa procesowego (co nie jest kwestionowane), ale że ponadto owo naruszenie miało rażący charakter, pozostający w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy, nie wykazał. Odnośnie zaś podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. należy wskazać, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą być one przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, o ile naruszenia te mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu skarżący nie wykazał. Ze względu na powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.