II SA/Bd 992/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Aleksandrowie Kujawskim na uchwałę Radę Gminy Raciążek z dnia 13 maja 2011 r. nr VII/59/2011 w przedmiocie trybu i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Uchwałą nr VII/59/2011 z dnia 13 maja 2011 r. (dalej powoływaną również jako "uchwała") Rada Gminy Raciążek, działając na podstawie m.in. art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz.U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1493 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie" lub "uppwr"), określiła tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania, których treść stanowi załącznik do niniejszej uchwały. Uchwała ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przez Prokuratora Rejonowego w Aleksandrowie Kujawskim, który wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości, zarzucając jej rażące naruszenie prawa, tj. art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 18 ust. 2 pkt 16 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej powoływanej jako "usg") oraz art. 6 ust. 2 pkt 4 i art. 9a ust. 15 uppwr w zw. z § 118 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908, dalej powoływanego również jako "rozporządzenie"), poprzez wskazanie w załączniku do uchwały: 1) w rozdziale 1 ust. 1-5 - działań podejmowanych przez gminę na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie (ust. 1), zakresu działań oraz zadań realizowanych przez Zespół Interdyscyplinarny, zwany dalej "Zespołem" (ust. 2 i 3), kwestii powołania Zespołu przez Wójta Gminy Raciążek (ust. 4) oraz zasad tworzenia grup roboczych (ust. 5), co stanowi powtórzenie art. 9a ust. 1-2, 10 i art. 9b ust. 1 i 2 uppwr; 2) w rozdziale 2 ust. 1 – składu Zespołu, co stanowi powtórzenie art. 9a ust. 3 uppwr i przekroczenie upoważnienia ustawowego z art. 9a ust. 15 uppwr; 3) w rozdziale 2 ust. 2 lit. c – obowiązku zachowania poufności informacji uzyskanych w ramach pracy Zespołu i obowiązku złożenia pisemnego oświadczenia o zachowaniu poufności, co stanowi modyfikację art. 9c ust. 3 uppwr i przekroczenie upoważnienia ustawowego z art. 9a ust. 15 uppwr; 4) w rozdziale 2 ust. 2 lit. d – przyczyn odwołania członka Zespołu, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego, wskazanego w art. 9a ust. 15 uppwr; 5) w rozdziale 2 ust. 3 lit. c – przyczyn odwołania przewodniczącego Zespołu, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego, wskazanego w art. 9a ust. 15 uppwr; 6) w rozdziale 3 ust. 1-2, 4-5 i 8 – warunków funkcjonowania Zespołu, które stanowią powtórzenie art. 9a ust. 7-9 i 13 uppwr oraz przekroczenie upoważnienia z art. 9a ust. 15 uupwr. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał ponadto, że z analizy treści zaskarżonej uchwały wynika, iż w zdecydowanej większości zawiera ona uregulowania stanowiące dosłowne bądź dostosowane do lokalnych realiów powtórzenia lub modyfikacje przepisów ustawy, co powoduje, że jest ona swoistą "kopią" ustawy, podczas gdy jej rolą winno być uszczegółowienie aktu prawnego wyższego rzędu. Rada Gminy Raciążek, pomimo wezwania Sądu do udzielenia odpowiedzi na skargę, nie zajęła stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa") w zw. z art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie: t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 506 ze zm., dalej powoływanej jako "usg"), sąd administracyjny tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, uprawniony jest do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy na podstawie art. 147 § 1 ppsa. Granicą nieważności uchwały jest zatem ustalenie, że doszło do istotnego naruszenia prawa, co ma miejsce w szczególności w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały lub naruszenia procedury jej uchwalenia. Zdaniem Sądu z sytuacją istotnego naruszenia prawa w ww. rozumieniu mamy do czynienia w niniejszej sprawie w zakresie uzasadniającym stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Podejmowana na podstawie delegacji z art. 9a ust. 15 uppwr uchwała w sprawie określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania stanowi akt prawa miejscowego. Okoliczność, że uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego, a więc akt wydawany na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 usg), oznacza, że Rada Gminy Raciążek uchwalając objętą skargą uchwałę i określając szczegółowe regulacje omawianego aktu prawa miejscowego nie mogła wykraczać poza granice upoważnienia określone w art. 9a ust. 15 uppwr. Z treści art. 94 Konstytucji RP wynika, bowiem, że każdy akt prawa miejscowego winien być oparty na ustawie upoważniającej i nie przekraczać zakresu upoważnienia. Należy zaakcentować, że akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) zajmują określone miejsce w systemie źródeł prawa, który w Polsce zbudowany jest hierarchicznie. Wszystkie więc akty normatywne niższego rzędu, winny być zgodne z aktami normatywnymi wyższego rzędu. Takimi aktami niższego rzędu są akty prawa miejscowego w stosunku do ustaw jako aktów wyższego rzędu. W konsekwencji więc, organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego zobligowany jest do podjęcia tego aktu w granicach upoważnienia zawartego w ustawie i zgodnie z treścią ustawy. Obliguje do tego także konstytucyjna zasada praworządności określona w art. 7 Konstytucji RP w świetle, której organy władzy publicznej zobowiązane są działać w granicach i na podstawie prawa. Każda norma kompetencyjna musi być zatem tak realizowana, aby nie naruszała przepisów ustawy i uwzględniała treść delegacji ustawowej. Podstawowymi dyrektywami wykładni norm o charakterze kompetencyjnym są: zakaz domniemania kompetencji, powinność interpretowania normy upoważniającej w sposób ścisły i literalny oraz zakaz dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych i wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. W związku z powyższym za niezgodne z normą upoważniającą, należy uznać wszelkie odstępstwa w akcie prawa miejscowego od granic upoważnienia ustawowego. Rada gminy nie ma zatem prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w przepisie upoważniającym, ani też podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Odnieść to należy zarówno do zakresu spraw, które mają być objęte aktem wydanym na podstawie normy upoważniającej, ale także do kwestii związanych z zakazem obejmowania, zastępowania czy też zmieniania nim materii ustawowej i zamieszczania w nim przepisów sprzecznych z ustawą (jak też z innymi aktami wyższego rzędu). Powyższa konstatacja wynika tak z istoty upoważnienia ustawowego, jak i z prawa adresatów norm prawnych do dobrej legislacji. Powszechnie uznawane zasady postępowania legislacyjnego zawarte zostały w załączniku do rozporządzenia w sprawie Zasad techniki prawodawczej, określającym sposób tworzenia i redagowania aktów normatywnych. Zawarte w tym akcie dyrektywy określają podstawowe zasady tworzenia poprawnej legislacji. Te zaś wyraźnie stanowią, że w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (§ 115 w zw. z § 143 załącznika do ww. rozporządzenia) oraz nie powtarza się w nim przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych (§ 118 w zw. z § 143 załącznika do ww. rozporządzenia). W załączniku do rozporządzenia stanowi się także o sposobie oznaczania przepisów ustawy i ich systematyzacji, przy czym regulacje te znajdują odpowiednie zastosowanie także przy sporządzaniu projektów aktów prawa miejscowego (dział I rozdział 7 w zw. z § 143 załącznika do ww. rozporządzenia). W świetle powyższych kryteriów oceny legalności przedmiotowej uchwały, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podzielił wszystkie podniesione w skardze zarzuty i uznał, uwzględniając także stwierdzaną z urzędu wadliwość uchwały, iż akt ten należy w całości wyeliminować z obrotu prawnego, jako istotnie naruszający prawo. W pierwszej kolejności wskazać należy na dostrzeżone przez Sąd z urzędu nieprawidłowe oznaczenie i niewłaściwą systematyzację zaskarżonej uchwały. Zgodnie z § 143 załącznika do rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio m.in. zasady wyrażone w dziale I rozdziałach 4 i 7 ww. aktu, a więc dotyczących "Układu i postanowień przepisów merytorycznych" i "Oznaczania przepisów ustawy i ich systematyzacji", a także w dziale V (z wyjątkiem § 132) dotyczącym "Projektu aktu wykonawczego (rozporządzenia)". W świetle powołanych zapisów nie budzi wątpliwości, że zaskarżona uchwała została w sposób nieprawidłowy skonstruowana. Tekst prawny jest zbudowany na bazie tzw. jednostek podstawowych, charakterystycznych dla poszczególnych przepisów prawa, przyjmujących postać normy prawnej. Jednostkę podstawową tworzy jedno zdanie, w zależności od potrzeb proste lub złożone. W przypadku, gdy normy prawnej nie da się zawrzeć w jednym zdaniu, konstruujemy ją w postaci tekstu powiązanych ze sobą tematycznie i funkcjonalnie zdań. Zdania te należy w odpowiedni sposób oznaczyć jednostkami systematyzacyjnymi. Podstawową jednostką redakcyjną i systematyzacyjną uchwały jest paragraf (§). W obrębie tej samej uchwały zachowujemy ciągłość numeracji paragrafów, nawet w przypadku zastosowania w uchwale metody grupowania jednostek systematyzacyjnych wyższego stopnia, takich jak "dział" i "rozdział". Paragrafy można dzielić na ustępy, ustępy na punkty, punkty na litery, a litery na tiret. Uchwała może zawierać unormowania sformułowane w formie załącznika, stanowiącego integralną część uchwały. W przypadku zaskarżonej uchwały, Rada Gminy Raciążek określiła właśnie w załączniku do uchwały tryb oraz sposób powoływania i odwoływania członków Zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. W jego ramach nie zastosowała jednak podstawowej jednostki redakcyjnej i systematyzacyjnej uchwały jaką jest paragraf, lecz posłużyła się w tym zakresie ustępem, nie zachowując przy tym ciągłości jego numeracji w ramach całości załącznika do uchwały. Tym samym zaskarżona uchwała - w tym podstawowym obszarze, stanowiącym realizację normy kompetencyjnej z art. 9a ust. 15 uppwr i obejmującym określenie trybu oraz sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania - została nieprawidłowo skonstruowana w zakresie jednostek redakcyjnych i systematyzacyjnych, w tym przede wszystkim nie zachowano w niej ciągłości numeracji w obrębie całego załącznika do uchwały, co niewątpliwie świadczy o wadliwości kontrolowanego w niniejszej sprawie aktu prawa miejscowego. Przechodząc natomiast do oceny podniesionych przez Prokuratora zarzutów, wskazać należy, iż z mocy art. 9a ust. 15 uppwr rada gminy została upoważniona do określenia w drodze uchwały trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Nie stanowi realizacji powyższego upoważnienia ustawowego powielanie w akcie prawa miejscowego przepisów zawartych w ustawie o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Tymczasem w prawie całym rozdziale 1 załącznika do uchwały, tj. w przepisach zawartych w ust. 1-4 załącznika do uchwały, Rada Gminy Raciążek zawarła regulacje, które stanowią powtórzenie przepisów ustawowych. I tak, w ust. 1, organ uchwałodawczy dosłownie powtórzył treść art. 9a ust. 1 uppwr. Z kolei w ust. 4 powielił regulację wynikającą z art. 9a ust. 2 uppwr, wraz z jej jednoczesnym dostosowaniem do realiów lokalnych. W zakresie ust. 2 i 3, Rada Gminy wprowadziła natomiast regulacje wskazujące na zakres zadań realizowanych przez Zespół, stanowiące powielenie art. 9b ust. 1 i 2 uppwr. Odnosząc się zaś do ostatniej z regulacji zawartych w rozdziale 1 załącznika do uchwały, tj. regulacji zawartej w ust. 5, wskazać należy, że istotne naruszenie prawa w przypadku tego przepisu wiąże się z tym, iż stanowi on nieuprawnioną modyfikację art. 9a ust. 10 uppwr, gdyż prawodawca lokalny w ramach zapisu zawartego w ust. 5 uregulował kwestię tworzenia grup roboczych, wprowadzając niedopuszczalny oraz nieznany uppwr zapis o tworzeniu grup roboczych na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Wójtem Gminy, a instytucjami (jednostkami) wymienionymi w rozdziale II pkt 1. Wskazany zapis jest niezgodny z art. 9a ust. 10 uppwr, gdyż w przywołanym przepisie ustawowym kompetencja do tworzenia grup roboczych została przyznana zespołowi interdyscyplinarnemu, i nie przewidziano żadnego uprawnienia w tym zakresie dla Wójta Gminy, jak uczyniono to nieprawidłowo w analizowanym ust. 5. W związku z powyższym zarzuty skargi w zakresie zapisów rozdziału 1 załącznika do uchwały należało uznać za skuteczne i zasługujące na uwzględnienie, gdyż w ramach wskazanych zapisów Rada Gminy powieliła regulacje ustawowe, nie realizując w żaden sposób upoważnienia ustawowego, a dodatkowo w przypadku przepisu określonego w ust. 5 w sposób niedopuszczalny zmodyfikowała regulację ustawową. Sąd podzielił również stanowisko Prokuratora odnośnie nieuprawnionego określenia w rozdziale 2 ust. 1 załącznika do uchwały, składu Zespołu. Wskazać należy bowiem, że o składzie zespołu interdyscyplinarnego stanowi sama ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, określając podmioty (jednostki), których przedstawiciele obligatoryjnie oraz fakultatywnie wchodzą w jego skład. Ani przepis art. 9a ust. 15 uppwr, ani żaden inny przepis tej ustawy nie upoważnia rady gminy do kształtowania katalogu podmiotów, które tworzą zespół interdyscyplinarny. Pomimo tego Rada Gminy Raciążek, nie będąc do tego upoważnioną, wskazała w zaskarżonym zapisie załącznika do uchwały, poszczególnych przedstawicieli Zespołu, dopuszczając się jednocześnie nieuprawnionej modyfikacji regulacji ustawowej określającej skład zespołu interdyscyplinarnego poprzez zindywidualizowanie jednostek, których przedstawicie wchodzą w skład Zespołu. Ponadto o wadliwości regulacji zawartej w rozdziale 2 ust. 1 załącznika do uchwały, stanowi także pominięcie w katalogu członków Zespołu ustalonym na gruncie uchwały, przedstawiciela organizacji pozarządowej - który zgodnie z wolą ustawodawcy jest obligatoryjnym członkiem zespołu, wskazanie na obligatoryjny udział w składzie Zespołu przedstawiciela Sądu Rejonowego w zakresie dotyczącym Wydziału Rodzinnego i Nieletnich i Wydziałów Karnych, czy też pominięcie przez Radę Gminy kwestii fakultatywnego udziału prokuratora w składzie zespołu interdyscyplinarnego, na co wskazuje uppwr. Powyższe bezsprzecznie stanowi zatem o ewidentnym przekroczeniu delegacji ustawowej wraz z jej nieuprawnioną modyfikacją, uzasadniającą stwierdzenie nieważności powyższego zapisu załącznika do uchwały. Zasadny w ocenie Sądu okazał się także zarzut skargi, dotyczący zapisu zawartego w rozdziale 2 ust. 2 lit. c załącznika do uchwały, zgodnie z którym każdy członek zespołu interdyscyplinarnego, przed udziałem w pierwszym posiedzeniu składa pisemne oświadczenie o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie oraz o znajomości przepisów o odpowiedzialności karnej za udostępnienie danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym. Takiej treści zapis stanowi bowiem naruszenie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, która dopuszcza inne formy złożenia powyższego oświadczenia niż tylko formę pisemną. Przepis art. 9c ust. 3 uppwr nie przewiduje, aby powołane oświadczenie składane było jedynie w formie pisemnej. W powyższym zakresie Rada Gminy wkroczyła więc w materię uregulowaną ustawą i jednocześnie ją zmodyfikowała, co jest niedopuszczalne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 102/19 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Co więcej, organ stanowiący wskazał na zobowiązanie jedynie członków zespołu interdyscyplinarnego do złożenia ww. oświadczeń, pomijając tym samym członków grup roboczych, którzy na gruncie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie również są zobowiązani do zachowania poufności we wskazanym w ustawie zakresie oraz do znajomości odpowiednich przepisów o odpowiedzialności karnej. Powyższe niewątpliwie wskazuje zatem na niedosłowne powtórzenie regulacji ustawowej wraz z jej nieuprawnioną modyfikacją, co świadczy o istotnej wadliwości zapisu zawartego w rozdziale 2 ust. 2 lit. c załącznika do uchwały. Sąd uwzględnił też stanowisko Prokuratora odnośnie zarzutów dotyczących zapisów zawartych w rozdziale 2 ust. 2 lit. d oraz ust. 3 lit. c załącznika do uchwały, w których to Rada Gminy określiła przyczyny odwołania członka Zespołu oraz przyczyny odwołania przewodniczącego Zespołu. Zgodnie z delegacją ustawową wynikającą z art. 9a ust. 15 uppwr, rada gminy ma bowiem kompetencje do określenia w uchwale jedynie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Zasadnie wskazał zatem Prokurator, iż upoważnienie ustawowe dotyczy wyłącznie procedury pozbawienia członkostwa, a nie jego przyczyn. Co więcej, o wadliwości zapisu zawartego w rozdziale 2 ust. 2 lit. d załącznika do uchwały, świadczy także jego nieprawidłowe sformułowanie przy użyciu nieostrego pojęcia, a mianowicie "uzasadnionego podejrzenia o naruszenie zasad poufności", które stwarza zbyt dużą dowolność w zakresie stwierdzenia zaistnienia tejże przyczyny. Z analogicznych względów, za wadliwy uznać należy także zapis zawarty w rozdziale 2 ust. 3 lit. c załącznika do uchwały, w którym to Rada Gminy bez upoważnienia wskazała na przyczyny odwołania przewodniczącego Zespołu odwołując się do pojęcia "uzasadnionego wniosku". Sąd podzielił ponato zarzut skargi odnośnie nieprawidłowego określenia w rozdziale 3 ust. 1, 2, 4, 5 i 8 załącznika do uchwały warunków funkcjonowania Zespołu. I tak, wskazać należy, iż powielenie regulacji ustawowej z art. 9a ust. 8 uppwr wraz z jej modyfikacją, stanowi określenie przez Radę Gminy w ust. 1, iż Zespół działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Wójtem Gminy Raciążek, a podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w jego skład, co obejmuje w świetle zapisów załącznika do uchwały również przedstawicieli Kuratorskiej Służby Sądowej, którzy to nie zostali wymienieni przez ustawodawcę w art. 9a ust. 8 uppwr, określającym podmioty, będące stroną porozumień, w oparciu o które działa zespół interdyscyplinarny. Kolejny zapis - zawarty w ww. ust. 2 - powtarza zaś materię uregulowaną już w art. 9a ust. 13 uppwr, dodatkowo modyfikując jego treść w związku z pominięciem przez prawodawcę lokalnego w ust. 2 członków grup roboczych, na których to również wskazał ustawodawca w art. 9a ust. 13 uppwr. Natomiast zapis zawarty w ust. 4 - dotyczący obsługi techniczno-organizacyjnej Zespołu - stanowi dosłowne powtórzenie art. 9a ust. 9 uppwr, wraz z dostosowywaniem tej regulacji do realiów lokalnych. Również zapis określony w ust. 5 dotyczący kwestii częstotliwości odbywania posiedzeń Zespołu, swoją treścią odpowiada treści art. 9a ust. 7 uppwr, a tym samym powiela materię ustawową. Odnosząc się natomiast do zapisu sformułowanego w ust. 8, to także w jego przypadku Sąd podzielił stanowisko Prokuratora o istotnej wadliwości tego przepisu wynikającej z braku podstaw do sformułowania przez Radę Gminy na gruncie uchwały obowiązku uczestniczenia w spotkaniach Zespołu, w sytuacji gdy nie upoważniają jej do tego regulacje ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Tylko bowiem przepisy o randze ustawowej mogą stanowić podstawę do nakładania obowiązków, nakazów i zakazów określonego zachowania się w drodze aktu prawa miejscowego, tymczasem w sposób nieuprawniony i bez upoważnienia taki obowiązek dotyczący uczestnictwa w spotkaniach zespołu interdyscyplinarnego, został nałożony zaskarżonym aktem prawa miejscowego. Wskazane powyżej wady uchwały, polegające w głównej mierze na powielaniu regulacji ustawowych, ich nieuprawnionej modyfikacji, a także na przekraczaniu delegacji ustawowej wynikającej z art. 9a ust. 15 uppwr - w ocenie Sądu – stanowią o istotnej wadliwości zaskarżonej uchwały. Rację ma Prokurator, że zaskarżona uchwała, zawierając w zdecydowanej większości zapisy, które albo stanowią "kopię" regulacji uppwr, albo ich niedopuszczalną modyfikację, w gruncie rzeczy nie realizuje upoważnienia ustawowego. Z uwagi na to, że wadami tymi dotknięta jest większość zapisów uchwały, stwierdzenie nieważności jedynie tych zaskarżonych spowodowałoby pozostanie w obrocie prawnym szczątkowej, a zarazem niespójnej regulacji, która nie spełniałaby celów, dla których realizacji - zgodnie z art. 9a ust. 15 uppwr - była uchwalona. Poza tym, jak wykazano powyżej, zaskarżona uchwała, w ramach regulacji zawartych w załączniku do uchwały, stanowiących realizację normy kompetencyjnej z art. 9a ust. 15 uppwr, została w sposób nieprawidłowy skonstruowana, gdyż nie zastosowano w niej prawidłowej jednostki redakcyjnej i systematyzacyjnej tj. paragrafu oraz przede wszystkim nie zachowano w niej ciągłości numeracji. Wobec tego, biorąc pod uwagę wszystkie stwierdzone wady zaskarżonej uchwały, zachodziła konieczność stwierdzenia jej nieważności w całości. Mając zatem na uwadze poczynione uwagi, Sąd na podstawie art. 147 § 1 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.