I SA/Gd 1003/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 4 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia 20 sierpnia 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: "Naczelnik", "organ pierwszej instancji") ustalił P. K. (dalej: "Strona", "Skarżąca") zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2015 r. w kwocie 1.017.075 zł. Decyzja została wysłana na adres zamieszkania Strony (G., ul. [...]). Z uwagi na nieobecność adresata pod wskazanym adresem, w dniu 24 sierpnia 2020 r. przesyłka zawierająca ww. decyzję została pozostawiona na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powtórne zawiadomienie o nadejściu i możliwości odbioru przesyłki zawierającej ww. decyzję nastąpiło w dniu 1 września 2020 r. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie zwrócono ją do nadawcy. W związku z tym organ uznał decyzję za doręczoną, w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm.) - dalej: "Ordynacja podatkowa", w dniu 7 września 2020 r. Pismem z dnia 12 lutego 2021 r. Strona wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika z dnia 20 sierpnia 2020 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że o wydaniu ww. decyzji Strona dowiedziała się 9 lutego 2021 r., o czym poinformował ją adwokat M. Z., któremu 3 lutego 2021 r. Strona udzieliła pełnomocnictwa, aby wyjaśnił i ustalił, na jakim etapie jest postępowanie podatkowe za 2015 r., gdyż postępowanie za 2014 r. zostało niedawno zakończone na niekorzyść Strony. Podano, że chcąc wesprzeć się dodatkowym, rzetelnym pełnomocnikiem Strona poprosiła o analizę sprawy za 2015 r., była bowiem przekonana, że sprawa ta jest w toku, ponieważ dotychczasowy pełnomocnik, doradca podatkowy S. Z., któremu Strona udzieliła pełnomocnictwa w lipcu 2020 r., zapewniał, że w sprawie nic się nie dzieje. Podano, że 9 lutego 2021 r. adwokat M. Z. zapoznał się z aktami sprawy w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym. W trakcie tej wizyty pełnomocnik ustalił, że Naczelnik wydał decyzję za 2015 r. w dniu 20 sierpnia 2020 r., nadał ją na poczcie w dniu 21 sierpnia 2020 r. i uznał, że została ona doręczona z dniem 7 września 2020 r, wobec braku podjęcia przesyłki z placówki pocztowej. Strona podniosła, że w tamtym okresie nie były do niej awizowane żadne przesyłki urzędowe, nie otrzymała żadnego awiza, co potwierdziła osobiście na poczcie w dniu 5 lutego 2021 r. Nadmieniono, że w związku z powziętymi informacjami o uznaniu decyzji za doręczoną w dniu 7 września 2020 r., złożono stosowną reklamację na poczcie. Strona zaznaczyła, że od końca lipca 2020 r. nie spodziewała się, że będzie otrzymywać jakiekolwiek przesyłki w sprawie podatku za 2015 r., ponieważ 26 lipca 2020 r. udzieliła pełnomocnictwa doradcy podatkowemu S. Z., aby reprezentował ją w tej sprawie, koordynował sprawę i dbał o obieg dokumentów. Strona podkreśliła, że w tamtym czasie nie mogła osobiście monitorować biegu sprawy z uwagi na sytuację rodzinną związaną ze śmiertelną i nieuleczalną chorobą męża; codziennością była pielęgnacja i czuwanie nad najbliższą osobą oraz opieka nad trójką nieletnich dzieci i przygotowywanie ich do nieuniknionego. Podano, że po załatwieniu formalności związanych z pogrzebem męża Strona wyjechała z dziećmi z G., pozostawiając sprawy urzędowe w rękach profesjonalnego pełnomocnika - doradcy podatkowego. Strona z niedowierzaniem przyjęła informację, że S. Z. nadał swoje pełnomocnictwo do Naczelnika dopiero 3 września 2020 r.; uczynił to więc w ponad miesiąc od otrzymania pełnomocnictwa, o czym Strona nie wiedziała. Zaznaczono, że przez cały ten czas S. Z. zapewniał Stronę, że sprawa jest pod kontrolą. Z akt przejrzanych przez adwokata M. Z. wynika natomiast, że oprócz nadesłania pełnomocnictwa S. Z. nie podjął żadnej czynności w sprawie. W związku z tym Strona jest przekonana, że jej prawo do obrony, do rzetelnego przedstawienia faktów i do ustosunkowania się do wydanych decyzji zostało naruszone. Końcowo wskazano, że Strona nie miała większych problemów z odbieraniem przesyłek z [...] Urzędu Celno-Skarbowego, choć oczywiście na przestrzeni sprawy incydentalnie takie sytuacje mogły mieć miejsce. W samym jednak 2020 r. odebrała przesyłki, które poprzedziły przesyłkę poleconą mającą zawierać decyzję za 2015 r. Przykładowo, 31 lipca 2020 r. Strona odebrała jeszcze sama przesyłkę awizowaną 21 lipca 2020 r., czyli jeszcze przed udzieleniem pełnomocnictwa. Tak samo było w przypadku przesyłek z urzędu adresowanych do Strony, które odebrała 1 lipca 2020 r., 28 maja 2020 r., 1 kwietnia 2020 r. i 20 marca 2020 r. Zapewniono, że tak samo Strona odebrałaby przesyłkę z decyzją, nadaną przez urząd 21 sierpnia 2020 r., gdyby tylko otrzymała awizo i gdyby w ogóle się spodziewała, że tego rodzaju przesyłka może być nadana do Strony, zamiast do pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 4 maja 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor", "organ odwoławczy") stwierdził, że odwołanie od decyzji Naczelnika z dnia 20 sierpnia 2020 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Warunkiem skuteczności dokonania tej czynności procesowej jest zatem wniesienie odwołania z zachowaniem ww. terminu. Odnosząc się do kwestii skuteczności doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika z dnia 20 sierpnia 2020 r. Dyrektor wskazał, że jakkolwiek we wniosku z dnia 12 lutego 2021 r. Strona podniosła, że przedmiotowa przesyłka nie była awizowana (i w tym zakresie złożyła reklamację u operatora pocztowego), to okoliczność ta nie została potwierdzona w zgromadzonym materiale dowodowym. Z potwierdzenia odbioru wynika bowiem, że przesyłka była awizowana dwukrotnie (24 sierpnia 2020 r. i 1 września 2020 r.) a dowodu przeciwnego Strona nie przedłożyła (brak informacji o sposobie rozpoznania reklamacji). Organ odwoławczy uznał tym samym, że decyzja Naczelnika z dnia 20 sierpnia 2020 r. została skutecznie doręczona Stronie w dniu 7 września 2020 r. Tym samym, Strona powinna była wnieść odwołanie od tej decyzji w nieprzekraczalnym terminie do 21 września 2020 r. Tymczasem odwołanie złożono pismem z dnia 12 lutego 2021 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia (art. 162 Ordynacji podatkowej). Wobec powyższego stanu faktycznego i prawnego za bezsporną organ odwoławczy uznał okoliczność, że odwołanie złożone w dniu 12 lutego 2021 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, który upłynął w dniu 21 września 2020 r. Dyrektor podkreślił, że określony w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania jest terminem zawitym. Oznacza to, że dokonanie czynności (wniesienie odwołania) po jego upływie powoduje bezskuteczność tej czynności, a zatem nie wywrze ona żadnych skutków procesowych. Następstwem tego jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego względem kwestionowanej decyzji. Taki stan wynika z zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Podsumowując Dyrektor stwierdził, że wniesienie odwołania z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § pkt 1 Ordynacji podatkowej skutkuje, stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 tej ustawy, wydaniem postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i pozostawieniem go bez rozpatrzenia. W skardze na postanowienie Dyrektora P. K., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata M. Z., wnosząc o uchylenie postanowienia w całości, zarzuciła mu naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, polegające na błędnym przyjęciu, że Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy Strona w prawem przepisanym terminie złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika z dnia 20 sierpnia 2020 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Termin ten jednak bezzasadnie nie został przywrócony na skutek błędnego przyjęcia, że Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania po upływie terminu wynikającego z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, bo (rzekomo) miała się dowiedzieć o wydaniu decyzji w dniu 27 listopada 2020 r. z zawiadomienia o przekształceniu zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne (z którego jednak nie wynikał ani fakt wydania decyzji, ani data jej wydania, ani numer decyzji), a nie w dniu 9 lutego 2021 r., kiedy to o wydaniu decyzji poinformował ją jej nowy pełnomocnik, adwokat M. Z., który na decyzję natrafił zapoznając się z aktami sprawy w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w dniu 9 lutego 2021 r., w związku z przystąpieniem do sprawy wymiarowej. W ocenie strony skarżącej powyższe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skutkowało bowiem błędnym uznaniem, że Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z uchybieniem terminu określonego w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, skutkowało bowiem bezzasadną odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a w ostatecznym rozrachunku implikowało naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie, że Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. W rezultacie nie doszło do merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji w postępowaniu odwoławczym. W uzasadnieniu skargi zaznaczono, że zaskarżone postanowienie jest ściśle związane z postanowieniem Dyrektora z dnia 4 maja 2021 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika z dnia 20 sierpnia 2020 r. (postanowienie to jest przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego). Zaskarżone postanowienie jest zatem skutkiem i konsekwencją odmowy przywrócenia Skarżącej terminu do wniesienia odwołania, skoro pomimo odnotowania w nim faktu złożenia wniosku o przywrócenie terminu, odwołanie nie zostało rozpoznane merytorycznie w postępowaniu odwoławczym, lecz stwierdzono jego złożenie z uchybieniem terminu. Do odmowy przywrócenia terminu doszło zaś na skutek błędnego przyjęcia, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony po terminie wynikającym z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony skarżącej zważywszy na fakt, że oba ww. postanowienia są rezultatem prowadzenia przez Dyrektora tego samego postępowania, zaskarżone w niniejszym postępowaniu postanowienie obarczone jest tymi samymi błędami, którymi obarczone jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Gdyby bowiem wydając zaskarżone postanowienie Dyrektor prawidłowo rozpoznał wniosek o przywrócenie terminu, uznając, że wniosek ten został złożony w terminie, to przy jednoczesnym niekwestionowaniu pozostałych warunków przywrócenia terminu nie mógłby wydać postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Skoro bowiem wniosek o przywrócenie terminu był złożony w terminie, to nie było podstaw do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, lecz należało rozpoznać merytorycznie odwołanie złożone przez Skarżącą wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu skargi powtórzono następnie argumentację zaprezentowaną w skardze na postanowienie Dyrektora z dnia 4 maja 2021 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Aktem poddanym sądowej kontroli jest postanowienie Dyrektora z dnia 4 maja 2021 r. stwierdzające uchybienie przez Skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika z dnia 20 sierpnia 2020 r. ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2015 r. w kwocie 1.017.075 zł. Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia w pierwszej kolejności należy wskazać, że wyrokiem z dnia 17 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 1002/21 tutejszy Sąd oddalił skargę P. K. na postanowienie Dyrektora z dnia 4 maja 2021 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wskazanej wyżej decyzji. Należy zgodzić się z wyrażonym w orzecznictwie sądowym poglądem, że zasady logiki i ekonomiki procesowej nakazują przyjąć, że rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 Ordynacji podatkowej jest etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 tej ustawy, niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania czy jednocześnie z nim). Przepisy art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że aby rozstrzygać w przedmiocie przywrócenia terminu, termin musi być uchybiony. Instytucja przywrócenia terminu została przewidziana dla takich sytuacji, w których już doszło do uchybienia terminu. Właśnie bowiem to uchybienie daje możliwość zawnioskowania o przywrócenie terminu. Jeśli zatem na tak powszechnie postrzeganą w orzecznictwie instytucję prawną nałoży się obowiązek orzekania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej), to nie powinno budzić większych i uzasadnionych wątpliwości, która ze spraw powinna obejmować badanie kwestii prawidłowości doręczenia, ustalenia daty początku biegu i końca terminu odwoławczego oraz ustalenia daty wniesienia odwołania, a następnie przełożenia tych ustaleń na odpowiedni do nich skutek procesowy. Wyniki takiego badania stanowią o dochowaniu lub przekroczeniu terminu, co w tym ostatnim przypadku skutkować powinno stwierdzeniem uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Natomiast inną sprawą jest, aczkolwiek także mającą rację bytu i związek z tą pierwszą, dalsze procedowanie nad wnioskiem o przywrócenie terminu w płaszczyźnie dla niego kluczowej, a mianowicie z punktu widzenia oceny braku zawinienia w zakresie uchybienia terminu, którego wniosek dotyczy, przy spełnieniu wymogów formalnych oraz co do właściwego czasu jego złożenia. Te właśnie zagadnienia są istotne dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej z punktu widzenia art. 162 § 1 i 2 w zw. z § 3 Ordynacji podatkowej. Ocena skuteczności doręczenia jest więc elementem oceny dochowania terminu, nie zaś elementem oceny "braku winy w uchybieniu terminowi" (zob. wyroki NSA: z dnia 13 kwietnia 2021 r. sygn. akt II GSK 68/16 i z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt II GSK 3337/17). Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W judykaturze akcentuje się, że regulacja ta ma charakter imperatywny. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia środka odwoławczego, lecz ma obowiązek wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia tego terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. W rezultacie każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu, stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt II FSK 2331/19). Wskazuje się również, że wniesienie odwołania uruchamia postępowanie odwoławcze, którego wstępną fazą jest ocena, czy środek odwoławczy zawiera elementy niezbędne do jego merytorycznego rozpatrzenia. Jednym z takich elementów jest zachowanie terminu do jego wniesienia. Organ, do którego wpływa odwołanie, obowiązany jest zbadać, czy zostało ono wniesione w ustawowym terminie. Ustalenie, że odwołanie nie zostało wniesione w terminie, implikuje konieczność wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania następuje z urzędu, a w postępowaniu w tym przedmiocie następuje ocena skuteczności doręczenia decyzji organu pierwszej instancji i upływu wskazanego terminu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 65/21). W niniejszej sprawie kwestię sporną stanowi ustalenie prawidłowości doręczenia Skarżące decyzji Naczelnika z dnia 20 sierpnia 2020 r. W ocenie strony skarżącej decyzja ta nie została prawidłowo doręczona, a w konsekwencji nie został uchybiony termin do wniesienia odwołania. Z twierdzeniem takim nie sposób się jednak zgodzić. Jak wynika z akt sprawy, decyzja Naczelnika z dnia 20 sierpnia 2020 r. została wysłana na adres zamieszkania Strony (G., ul. [...]). Z uwagi na nieobecność adresata pod wskazanym adresem, w dniu 24 sierpnia 2020 r. przesyłka zawierająca ww. decyzję została pozostawiona na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powtórne zawiadomienie o nadejściu i możliwości odbioru przesyłki zawierającej ww. decyzję nastąpiło w dniu 1 września 2020 r. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie zwrócono ją do nadawcy. W związku z tym organ uznał decyzję za doręczoną, w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, w dniu 7 września 2020 r. Sąd potwierdza prawidłowość postępowania Naczelnika, który decyzję z dnia 20 sierpnia 2020 r. wysłał bezpośrednio Stronie. Co prawda w dniu 26 lipca 2020 r. Skarżąca udzieliła pełnomocnictwa doradcy podatkowemu S. Z., jednakże o fakcie tym Naczelnik dowiedział się w dniu 8 września 2020 r., a więc już po wydaniu i wysłaniu decyzji Stronie (pełnomocnictwo wraz z potwierdzeniem przelewu opłaty skarbowej zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 3 września 2020 r.). W tym miejscu należy wskazać, że do podnoszonej we wniosku o przywrócenie terminu argumentacji, że niewłaściwe postępowanie pełnomocnika w osobie S. Z. nie powinno skutkować negatywnymi konsekwencjami dla Skarżącej, Sąd odniósł się w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 1002/21. We wniosku o przywrócenie terminu strona skarżąca wskazała również na nieprawidłowe, w jej ocenie, działania operatora pocztowego polegające na braku awizacji przesyłki poleconej zawierającej decyzję Naczelnika z dnia 20 sierpnia 2020 r. Do wniosku dołączono pismo z dnia 12 lutego 2021 r. zatytułowane "Reklamacja" oraz formularz reklamacji z dnia 11 lutego 2021 r. Składając w dniu 8 czerwca 2021 r. (a więc prawie cztery miesiące od dnia złożenia reklamacji) skargę na postanowienie Dyrektora z dnia 4 maja 2021 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, strona skarżąca nie podała, czy reklamacja została uwzględniona przez operatora pocztowego. Nie załączono również żadnego dokumentu stanowiącego odpowiedź na złożoną reklamację. Sąd nie miał tym samym możliwości wypowiedzenia się w kwestii ewentualnych nieprawidłowości w doręczeniu Skarżącej decyzji Naczelnika z dnia 20 sierpnia 2020 r. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Skoro przesądzono, że decyzję Naczelnika z dnia 20 sierpnia 2020 r. doręczono Stronie (w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej) w dniu 7 września 2020 r., termin na wniesienie odwołania od tej decyzji upłynął 21 września 2020 r. Odwołanie od decyzji zostało złożone w dniu 12 lutego 2021 r., a zatem po upływie wskazanego terminu. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.[pic]