I SA/Gd 1008/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Oleś po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.J. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. I SA/Gd 621/09 na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kiwania do grudnia 2005 r. postanawia 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania; 2. zwrócić stronie wpis w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 621/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę G.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 czerwca 2009 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2005 r. Z uwagi na to, iż strona nie skorzystała z możliwości wniesienia skargi kasacyjnej, orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 2 marca 2010 r. Pismem z dnia 27 września 2010 r. reprezentujący G.J. pełnomocnik, w oparciu o art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), wniósł do tutejszego Sądu skargę o wznowienie ww. postępowania sądowego, podnosząc, że ocenie Sądu nie została poddana konieczność przesłuchania świadka – R.D., który w dniu 31 maja 2010 r. przed notariuszem oświadczył, że jego zeznania składane w toku postępowania karnego, będące podstawą wszczęcia postępowania wobec G.J., złożone zostały pod wpływem groźby, w obawie o własne życie. Skarżący wskazał, że ww. oświadczenie otrzymał w dniu 6 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wznowienie postępowania sądowego jest wyjątkową, obwarowaną licznymi rygorami instytucją. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że przywrócenie stanu sprzed wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe może nastąpić wyłącznie z przyczyn ściśle określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W myśl art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zależy od podstawy wznowienia. Jeżeli istnieje kilka podstaw wznowienia postępowania, termin do wniesienia skargi o wznowienie biegnie odrębnie dla każdej z nich. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania po upływie terminu związanego z konkretną podstawą faktyczną powoduje jej odrzucenie w części opartej na tej podstawie wznowienia, nie stoi natomiast na przeszkodzie rozpatrzeniu jej w zakresie tych podstaw wznowienia, które zostały zgłoszone z zachowaniem terminu, co wymaga odrębnie zbadania i rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2009 r., sygn. akt II FSK 1146/05, publ. Lex nr 286915). Zgodnie z art. 278 P.p.s.a. po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem gdy strona była pozbawiona możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana. We wstępnym etapie Sąd odrzuca zarówno skargę, która w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia określonych w dziale VII P.p.s.a., jak i skargę w której wskazano przepis określający przesłankę wznowienia, bądź powołano podstawę treściowo odpowiadającą regulacjom ustawowym, lecz ocena akt sprawy wykazała, ze powołana przez stronę przesłanka nie stanowi rzeczywistej podstawy wznowienia. Sąd ma bowiem obowiązek badać, czy wskazana podstawa ma w danej sprawie charakter rzeczywisty. Brak ustawowej podstawy wznowienia postępowania przesądza przy tym o obowiązku odrzucenia skargi o wznowienie postępowania bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu do wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 r., sygn. akt OW 87/2004, publ. Lex nr 158967). Z kolei art. 273 § 2 P.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Badając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że strona skarżąca jako przesłankę wznowienia wskazała na art. 273 § 2 P.p.s.a., wobec otrzymania od R.D. oświadczenia o złożeniu podczas przesłuchań w prokuraturze i na policji nieprawdziwych zeznań. Należy podkreślić, że z ww. przepisu wynika, że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub dowody, które istniały już w dacie wydania wyroku, lecz mimo to strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Z akt sprawy I SA/Gd 621/09 wynika skarżący G.J. już w skardze z dnia 29 lipca 2009 r. powołał się na okoliczność zmiany zeznań przez świadka R.D., wobec czego nie można uznać, że nastąpiło "wykrycie" okoliczności, z których strona nie mogła skorzystać i z tego względu nie można również uznać sporządzonego oświadczenia z dnia 31 maja 2010 r. jako podstawy do wznowienia postępowania sądowego. Wskazać należy, że ze sformułowania art. 273 § 2 P.p.s.a. wynika, że "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (vide: postanowienie NSA z 07.04.2006 r., II OSK 689/05, Lex nr 209431, uchwała SN z 21.02.1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969, Nr 12, poz. 208). Nie może również stanowić podstawy wznowienia postępowania okoliczność faktyczna czy też środek dowodowy jawny z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżony przez stronę (vide: wyrok NSA z 19.04.2005 r., GSK 1242/04, LexPolonica nr 380891). Inaczej bowiem skarga o wznowienie postępowania służyłaby korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy (por. wyrok NSA z 19.05.2004 r., GSK 5/04, publ. Mon. Praw. 2004, nr 12, s. 535; postanowienie SN z 24.05.1982 r., II CO 1/82, publ. OSPiKA 1984, nr 2, poz. 27). Z uwagi na powyższe nie można też uznać, iż strona zachowała trzymiesięczny termin do wniesienia skargi wynikający z art. 277 P.p.s.a. Strona jako początek tego terminu traktuje datę 6 lipca 2010 r. tj. dzień, w którym otrzymała notarialnie poświadczone oświadczenie R.D. Jednak zdaniem Sądu w dniu tym strona otrzymała jedynie dowód, na którym oparła swój wniosek, a nie jest to dzień powzięcia wiadomości o fakcie składania R.D. nieprawdziwych zeznań. Ta okoliczność była już bowiem stronie znana w trakcie prowadzenia sprawy I SA/Gd 621/09, której dotyczy skarga o wznowienie. Biorąc pod uwagę, powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 280 § 1 w zw. z art. 276 i art. 277 P.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009 r., o sygn. akt I SA/Gd 621/09, w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2005 r. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy orzeczono o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego.