I SA/Gd 1014/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 26 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 listopada 2013 r. nr [...]. T. J. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 czerwca 2014 r. w sprawie określenia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od uzyskanych w 2010 r. dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Uzasadniając wniosek, skarżący podniósł, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia mu szkody na skutek wszczęcia postepowania administracyjnego, w sytuacji kiedy zamierza dobrowolnie spłacić zaległość podatkową. Skarżący wskazał, że jego sytuacja materialna wynika z akt sprawy. Skarżący dodał, że organ I instancji dokonuje z opóźnieniami i sprzecznych z jego wnioskami i dyspozycjami na przelewach zaliczeń wpłat na poczet podatków i rozlicza ze znaczną zwłoką nadpłaty, co prowadzi do stanu niepewności prawnej w zakresie rozliczeń podatkowych i "powstania" zaległości podatkowych za kolejne okresy rozliczeniowe, które w istocie nie istnieją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji wyżej wymienionej normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Co ważne, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Twierdzenia strony powinny również być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r. II FZ 666/06 oraz z dnia 27 września 2012 r. II FZ 781/12 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki uwzględnienia przez sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały wymienione alternatywnie i w sposób wyczerpujący (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OZ 1588/06 - niepubl., postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl.; postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 386/08). Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I FZ 37/14 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotnym jest, że podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności, mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na tle okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy wniosek skarżącego, w ocenie Sądu, powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący w uzasadnieniu zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał jedynie ogólnikowo, że za wstrzymaniem wykonania decyzji organów przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody na skutek wszczęcia postępowania administracyjnego. Co istotne, we wniosku nie zawarto żadnych danych pozwalających ocenić kondycję finansową skarżącego (np. wysokość jego dochodów, wydatków, oszczędności). Skarżący nie przedłożył również żadnych dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny jego aktualnej sytuacji materialnej. Dane o dochodach, na które powoływał się skarżący w uzasadnieniu wniosku, nie mają dla jego oceny istotnego znaczenia, bowiem dotyczyły one sytuacji finansowej sprzed lat. Tymczasem to skarżący powinien wskazać poprzez podanie konkretnych faktów, znajdujących potwierdzenie w dokumentach źródłowych, zwłaszcza dotyczących jego sytuacji majątkowej i finansowej, że brak tymczasowej ochrony skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega bowiem wątpliwości, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 322/12). Podkreślić należy, iż przedmiot świadczenia w niniejszej sprawie stanowi zaległość podatkowa, czyli świadczenie pieniężne. Nie jest to zatem przedmiot, który wskutek swych właściwości nie może być następnie zastąpiony innym przedmiotem. Nie istnieje więc ryzyko bezpowrotnej utraty przedmiotu świadczenia w przypadku wykonania decyzji. Ponadto, zdaniem Sądu, deklaracja skarżącego dotycząca dobrowolnej spłaty zaległości podatkowej pozostaje bez wpływu dla oceny ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wreszcie, poza zakresem postępowania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest prawidłowość procedowania organów podatkowych w innych sprawach prowadzonych wobec podatnika. Konkludując, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał w żaden sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.