I SA/Gd 1187/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2016 r. sprawy ze skargi V. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia V. L. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 maja 2016 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. Postanowienie organu II instancji zapadło na tle następującego stanu faktycznego: Decyzją z dnia 7 marca 2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, po wznowieniu na wniosek strony postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia odpowiedzialności V. L., jako byłego członka zarządu spółki solidarnie ze "A“ Sp. z o.o. za zaległe zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 rok wraz z odsetkami za zwłokę i powstałe koszty egzekucyjne, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 lipca 2015r. nr [...], przy czym w ww. decyzji wskazał numer ostatecznej decyzji "[...]" zamiast "[...]". Postanowieniem z dnia 10 maja 2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w ww. decyzji z dnia 7 marca 2016r. w ten sposób, iż wskazał, że na stronie pierwszej decyzji w wierszu 21 jest "[...]", a winno być "[...]". W zażaleniu na to postanowienie V. L. wniósł o jego uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 215 § 1, art. 217 § 1 i § 2, art. 210 § 4, art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), zwanej dalej jako "O.p", poprzez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu wskazał, iż postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 215 § 1 O.p., polegającym na bezzasadnym sprostowaniu istotnego błędu, który nie może być uznany za oczywistą omyłkę pisarską. Zdaniem strony, doręczenie zaskarżonego postanowienia nastąpiło po wniesieniu odwołania, a nieprawidłowe oznaczenie decyzji nie stanowi oczywistej omyłki pisarskiej, lecz podstawę do uchylenia decyzji. W ocenie strony, jeżeli sprostowanie rozstrzygnięcia było dopuszczalne, to powinno nastąpić w formie decyzji wydanej na podstawie art. 213 § 2 i § 3 O.p. Dodatkowo podniósł, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 7 marca 2016r., sprostowaną postanowieniem z dnia 10 maja 2016r., wystąpiła kwalifikowana wada, stanowiąca przesłankę do jego wznowienia, zaś zaskarżone postanowienie zawiera błędne uzasadnienie faktyczne i prawne, niespełniające przesłanek ustawowych. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia podniósł, że przepisy O.p. nie definiują pojęcia "oczywistej omyłki", jednakże w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że oczywistą omyłkę stanowi błąd, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego. W związku z tym organ II instancji stwierdził, że podanie błędnego numeru decyzji, której odmówiono uchylenia, stanowi oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 215 § 1 O.p., ponieważ pozostałe elementy decyzji pozwalały ją zidentyfikować. W sentencji decyzji z dnia 7 marca 2016r. podano bowiem organ podatkowy, który ją wydał, datę wydania, adresata oraz przedmiot decyzji wraz ze wskazaniem tytułu i okresu podatkowego. Zatem prawidłowo organ I instancji zakwalifikował zaistniały błąd w sentencji ww. decyzji jako oczywistą omyłkę pisarską, która podlegała sprostowaniu w trybie art. 215 O.p. Odnosząc się do zarzutu, że sprostowanie winno nastąpić w formie decyzji wydanej na podstawie art. 213 § 2 i § 3 O.p., Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że art. 213 O.p. reguluje kwestie sprostowania pouczenia zamieszczonego w decyzji w kwestiach wymienionych w § 1 tego artykułu, nie zaś kwestii sprostowania omyłki pisarskiej. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżone postanowienie zawiera prawidłową podstawę prawną oraz prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Przepis art. 215 O.p. nie ogranicza w czasie możliwości prostowania błędów, co oznacza, że takie sprostowanie może nastąpić także po wniesieniu odwołania. Końcowo, odnosząc się do zarzutu strony, iż w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 7 marca 2016r. wystąpiła kwalifikowana wada, stanowiąca przesłankę do jego wznowienia, organ II instancji zauważył, iż podniesiona kwestia była przedmiotem postępowania odwoławczego zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2016r. nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, V. L. wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.233 §1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p.; art.123 §1 O.p.; art.215 §1 O.p.; art. 217 §1 i § 2 O.p. w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w zw. z art. 215 §1 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie. Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi, skarżący podniósł, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa, polegającego na bezzasadnym sprostowaniu istotnego błędu, który nie może być uznany za oczywistą omyłkę pisarską. Doręczenie postanowienia organu I instancji nastąpiło po wniesieniu przez niego odwołania. Nieprawidłowe oznaczenie decyzji nie stanowi oczywistej omyłki pisarskiej, podlegającej sprostowaniu w trybie art. 215 § 2 O.p., lecz podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Według skarżącego, jeśli uznać, że sprostowanie rozstrzygnięcia było dopuszczalne, to winno nastąpić w formie decyzji wydanej na podstawie art. 213 § 2 i § 3 O.p. Dalej skarżący podniósł, że został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu m.in. z tego powodu, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty, które nie są przetłumaczone na język niemiecki. Jego zdaniem, z uwagi na wagę sprawy i wysokość zadłużenia, którym został obciążony, winny zostać mu udostępnione dokumenty przetłumaczone na język niemiecki, gdyż nie włada językiem polskim w stopniu umożliwiającym zrozumienie treści całości dokumentów. Ponadto skarżący wskazał, że w dniu zapoznania się z aktami sprawy podpisał w Urzędzie Skarbowym protokół, ale nie wie, jak była jego treść. Ponadto, zapoznając się z dokumentami w postępowaniu odwoławczym, stwierdził, że zawierają one faktury ze sfałszowanymi jego podpisami. Wyjaśnił, że od 2005 r. nie podpisywał i nie wystawiał w imieniu spółki żadnych faktur, a faktury znajdujące się w aktach sprawy prawdopodobnie zostały podpisane przez jego żonę, z którą pozostaje w separacji i która została prawomocnie skazana za przestępstwo z art. 286 § 1 Kodeksu karnego. Skarżący podniósł również, że w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją z dnia 17 lipca 2015 r. wszystkie pisma kierowano na niewłaściwy adres - Ł., ul. B. [...], dlatego nie wiedział, że przesyłki są awizowane, a zatem nie podejmował ich. Dodał, że przedłożył do akt sprawy kopię zaświadczenia Wójta Gminy z dnia 1 września 2015 r., że od dnia 23 października 2009r. jego miejscem zamieszkania i zameldowania jest: Ł., ul. C. [...]. Końcowo, skarżący podkreślił, że postanowienie organów obu instancji zawierają błędne uzasadnienie faktyczne i prawne, niespełniające warunków ustawowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy podanie błędnego numeru decyzji, której odmówiono uchylenia w trybie wznowieniowym, stanowi oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 215 § 1 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, że podanie błędnego numeru decyzji stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Z kolei w ocenie skarżącego, wskazana omyłka stanowi istotny błąd. Skarżący podniósł, że doręczenie postanowienia organu I instancji nastąpiło po wniesieniu przez niego odwołania. Zatem nieprawidłowe oznaczenie decyzji stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie rację należy przyznać organowi. Zgodnie z art. 215 §1 O.p. organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie utrwalony jest pogląd, że zastosowanie trybu rektyfikacji nie może prowadzić do zmiany treści decyzji ani zakresu jej mocy obowiązującej. O ile jednak pojęcie błędu rachunkowego nie stwarza trudności interpretacyjnych, o tyle pojęcie innej oczywistej omyłki może rodzić takie wątpliwości. Zdaniem Sądu, postanowienie, jakie przewiduje art. 215 O.p., prowadzi do wyeliminowania z decyzji najdrobniejszych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną. Wskazać należy, że w wyroku z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt II FSK 366/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oczywistą omyłką jest dodanie przy art. 21 § 3 litery a, który to przepis dotyczy decyzji wydanych w sprawie podatku od towarów i usług, zamiast art. 21 § 3 O.p., regulującego wydawane decyzji, określających zobowiązanie podatkowe z innych tytułów niż VAT. Z kolei w wyroku z dnia 4 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1377/09, publ. j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że omyłki w nazwisku lub adresie nie wpływają na ważność decyzji, jeżeli z aktów administracyjnych wynika zamiar ustalenia przez organ podatkowy sytuacji prawnej konkretnej osoby, będącej stroną w sprawie. Warto również odnotować, że w wyroku z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1158/10, publ. j.w., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podanie błędnego numeru decyzji stanowi omyłkę pisarską w rozumieniu art. 215 § 1 O.p. W realiach niniejszej sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w decyzji z dnia 7 marca 2016 r. błędnie podał numer decyzji, której odmówiono uchylenia w trybie wznowienia postępowania, co w ocenie Sądu, stanowiło oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 215 § 1 O.p., ponieważ pozostałe elementy decyzji pozwalały ją zidentyfikować. W sentencji decyzji z dnia 7 marca 2016r. wskazano bowiem organ podatkowy, który ją wydał, datę wydania, adresata oraz przedmiot decyzji wraz ze wskazaniem tytułu i okresu podatkowego. Stwierdzić zatem należy, że organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały zaistniały błąd w sentencji ww. decyzji jako oczywistą omyłkę pisarską, która podlegała sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 O.p. Podkreślić trzeba, że sprostowanie nie doprowadziło do zmiany merytorycznej decyzji w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Zarzut skargi, jakoby sprostowanie winno nastąpić w formie decyzji należało ocenić jak bezzasadny. Powołany przez skarżącego art.213 O.p. reguluje bowiem kwestię sprostowania pouczenia zamieszczonego w decyzji kwestiach wymienionych w § 1 tego artykułu, a nie sprostowania omyłki pisarskiej. Nadto zaakcentować trzeba, że art. 215 O.p. nie ogranicza w czasie możliwości prostowania błędów, co oznacza, że sprostowanie może nastąpić także po wniesieniu odwołania przez stronę. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia. Orzeczenia organów podatkowych obu instancji nie naruszają w żaden sposób przepisów regulujących kwestię ich wydawania. Zostały one prawidłowo uzasadnione i zawierają wszystkie niezbędne elementy, w tym pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne. W konsekwencji jako bezzasadne należało ocenić zarzuty naruszenia art.233 §1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p.; art.123 §1 O.p.; art.215 §1 O.p.; art. 217 §1 i § 2 O.p. w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w zw. z art. 215 §1 O.p. Pozostałe zarzuty skargi, związane z pozbawieniem skarżącego czynnego udziału w postępowaniu podatkowym z uwagi na brak tłumaczenia dokumentów na język niemiecki oraz nieskutecznością doręczeń pism w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 17 lipca 2015 r., wymykają się spod kontroli Sądu w tym postępowaniu. Podkreślić trzeba, że w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie sprostowania oczywistej omyłki. Jak wskazano na wstępie, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy czym użyte w tym przepisie sformułowanie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Zważywszy na powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.