I SA/Gd 12/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2025 r. sygn. akt SKO Gd/5592/24 w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W. B. (dalej: "Skarżący", "Strona"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: "SKO") z 20 listopada 2025 r. sygn. akt SKO Gd/5592/24 w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W skardze Strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i czynności egzekucyjnych podejmowanych na jego podstawie zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.". Skarżący wskazał, że kontynuowanie egzekucji naraża go na wymierne koszty (koszty egzekucyjne, blokady rachunków, dodatkowe opłaty), a jednocześnie - wobec niewyśnionego salda i możliwości kompensaty - może prowadzić do nieodwracalnej szkody majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazania wymaga, iż zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozpatrując wniosek we wskazanym zakresie należy mieć na uwadze, że sąd administracyjny działając na podstawie powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.) dalej: "u.p.e.a.". Sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżanych orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Kwestie wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego w uzasadnionych przypadkach reguluje art. 54 § 7 u.p.e.a. oraz art. 23 § 6 u.p.e.a. Wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych złożony w oparciu o wskazane przepisy podlega rozpatrzeniu w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym przez właściwe organy, a następnie orzeczenie tych organów może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przez przepisy p.p.s.a. Natomiast sądy administracyjne nie mają kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności na podstawie art. 3 p.p.s.a. Wskazany pogląd, który Sąd podziela, należy uznać za utrwalony w judykaturze (por. postanowienia NSA: z 27 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 178/10; z 8 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1065/11; z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 593/11; z 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 720/13; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: ,,CBOSA’’). Natomiast mając na uwadze, że wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej złożony został na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w niniejszej sprawie tj. ze skargi na postanowienie SKO z 20 listopada 2025 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego i przyjmując, że złożony wniosek dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, to również ze względu na zakres i charakter zaskarżonego aktu, wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić bowiem należy, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć wyłącznie aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 217, postanowienie NSA z 22 lipca 2021 r., sygn. akt III FZ 448/21, CBOSA). W niniejszej sprawie SKO postanowieniem z 20 listopada 2025 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Gdyni z 13 listopada 2024 r. w przedmiocie rozpoznania zarzutów zgłoszonych przez Stronę w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Podstawą wniesienia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym jest art. 33 u.p.e.a., który to przepis nie ma charakteru materialnoprawnego, ponieważ zawarta w nim norma nie nakłada na jego adresatów określonych obowiązków lub uprawnień materialnoprawnych. Jest to typowy przepis proceduralny, kreujący określone uprawnienie procesowe zobowiązanego, skoro stanowi, że zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (por. postanowienie NSA z 21 sierpnia 2020 r., sygn. akt I GSK 175/20, CBOSA). Z zaskarżonego postanowienia w zakresie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie wynika wprost obowiązek uiszczenia konkretnej kwoty. Nie kreuje ono obowiązku zapłaty, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności (por. postanowienie NSA z 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I GZ 169/19, postanowienie NSA z 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt I GZ 100/19, CBOSA). Wobec powyższego bezzasadne jest rozważanie, czy korzystnym dla Strony (tj. chroniącym przed wyrządzeniem znacznej szkody lub przed spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków) będzie wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Nie jest bowiem możliwe zweryfikowanie skutków "wykonania" tego rodzaju postanowień pod kątem przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym zastosowanie instytucji ochronnej z wymienionego przepisu (por. postanowienie NSA z 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 737/15, CBOSA). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.