I SA/Gd 1327/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska, , , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 marca 2022 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2017 roku oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor IAS lub organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania P. K. (dalej: strona, podatniczka, skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) z dnia 26 listopada 2020r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: październik, listopad i grudzień 2017r. w sposób odmienny od deklarowanego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że według danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej podatniczka z dniem 1 października 2014 r. rozpoczęła działalność gospodarczą pod nazwą: A. Zgodnie z wpisem przedmiotem przeważającej działalności gospodarczej jest PKD 63.99 - pozostała działalność usługowa w zakresie informacji, gdzie indziej niesklasyfikowana. Z akt sprawy wynika również, że w dniu 29 października 2014 r. podatniczka złożyła zgłoszenie rejestracyjne VAT-R w zakresie podatku od towarów i usług, rezygnując ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm. – dalej ustawa o VAT). Podatniczka w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2017r. złożyła do Urzędu Skarbowego w ustawowym terminie deklaracje podatkowe VAT-7. Na podstawie upoważnień: z dnia 13 listopada 2018 r. oraz z dnia 1 marca 2019 r. przeprowadzono wobec podatniczki kontrolę podatkową pod kątem prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od 1 października 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., zakończoną protokołem z 15 kwietnia 2019 r. Strona, mając na uwadze przepis art. 291 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. – dalej O.p.), w dniu 29 kwietnia 2019 r. wniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli, do których odniesiono się w piśmie z dnia 14 maja 2019 r. Po zakończonej kontroli podatniczka nie skorzystała z prawa do złożenia korekt deklaracji za okres objęty kontrolą, określonego w art. 81b Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego organ I instancji postanowieniem z dnia 9 września 2019 r. wszczął wobec podatniczki postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2017 r. zakończone decyzją z dnia 26 listopada 2020 r., w której określił zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okres objęty kontrolą w sposób odmienny od deklarowanego. Organ pierwszej instancji stwierdził, że podatniczce nie przysługuje możliwość opodatkowania sprzedaży telefonów komórkowych przy zastosowaniu procedury VAT - marża, na podstawie art. 120 ust. 4 ustawy o VAT, nie zostały bowiem spełnione przesłanki określone w art. 120 ust. 10 ustawy o VAT, tzn. nie było możliwości zidentyfikowania sprzedawców telefonów komórkowych na podstawie umów kupna, a ponadto podatniczka błędnie zakwalifikowała nowe telefony komórkowe jako towary używane, naruszając przepisy art. 120 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podatniczka w okresie objętym postępowaniem podatkowym prowadziła działalność gospodarczą w zakresie obsługi posprzedażnej klientów, pośrednictwa sprzedaży usług telekomunikacyjnych oraz handlu telefonami komórkowymi i akcesoriami do telefonów w punkcie sprzedaży przy ul. [...] w G., a także za pośrednictwem portalu Allegro. Strona dokonywała zakupu telefonów komórkowych od podmiotów gospodarczych oraz osób fizycznych na podstawie umów kupna - sprzedaży, a także nabywała w niewielkich ilościach nowe telefony od podmiotów gospodarczych na podstawie faktur VAT. Nowe telefony komórkowe były sprzedawane na rzecz podmiotów gospodarczych ze stawką podstawową VAT 23% i udokumentowane fakturami. Natomiast telefony nabyte na podstawie umów kupna sprzedawane były przy zastosowaniu procedury VAT marża. Ta sprzedaż została ewidencjonowana przy pomocy kasy rejestrującej. Ponadto ustalono, że podatniczka nie zatrudniała pracowników. Podatniczka w toku prowadzonej kontroli podatkowej przedłożyła zestawienia sprzedaży internetowej dokonanej za pośrednictwem portalu ALLEGRO.PL (nick: A) za poszczególne miesiące tzn.: za październik, listopad i grudzień 2017 r. Z ww. zestawień wynika, iż w badanym okresie przy pomocy aukcji internetowych dokonała sprzedaży 116 telefonów komórkowych. Transakcje zostały ewidencjonowane na kasie rejestrującej. Jednakże okazane dowody sprzedaży nie dają możliwości jednoznacznej identyfikacji towaru. Dowody sprzedaży w postaci paragonów z kas fiskalnych zawierają wyłącznie oznaczenie ogólne co do nazwy przedmiotu np.: "telefon komórkowy, modem", co nie daje możliwości powiązania dowodów sprzedaży towarów ze źródłem jego pochodzenia. Organ pierwszej instancji stwierdził, że podatniczka nie wykazała należytej staranności przy sprawdzaniu danych osobowych sprzedawców telefonów z dokumentem tożsamości, tym samym nie posiada wiarygodnej dokumentacji na potwierdzenie przebiegu przeprowadzonych transakcji oraz na wykazanie źródła pochodzenia nabytego towaru. Poza tym w treści zawieranych umów brakuje oświadczenia sprzedawcy na temat cech towaru, czy nabywany sprzęt elektroniczny jest nowy, czy używany, ale nadający się do dalszego użytku w aktualnym stanie lub po naprawie. W opinii organu pierwszej instancji z zebranych dowodów (wydruki aukcji internetowych, oświadczenia kupujących, faktury VAT-marża) wynikało również, że przedmiotami nabycia a następnie odsprzedaży nie były towary używane w rozumieniu ustawy o VAT. Podatniczka, określając wystawiany na portalu aukcyjnym towar jako nowy, miała świadomość, że nie sprzedaje towaru używanego, a tym samym nie może opodatkować tej sprzedaży na zasadach VAT-marża. Naczelnik US stwierdził, że ustalony stan faktyczny nie dawał prawa do stosowania szczególnej procedury w zakresie dostaw towarów używanych. W konsekwencji, działając na podstawie art. 41 ustawy o VAT, dokonał rozliczenia dostawy towarów przez podatniczkę według stawki właściwej 23%. Ponadto na podstawie faktur sprzedaży oraz raportów fiskalnych przyjął wartość sprzedaży brutto, natomiast kwotę podatku należnego od sprzedaży udokumentowanej paragonami obliczył metodą "w stu" w oparciu o art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT. Naczelnik US działając na podstawie art. 193 § 6 O.p. stwierdził nierzetelność ksiąg podatkowych tj. rejestrów sprzedaży VAT prowadzonych przez podatniczkę w części zapisów dotyczących sprzedaży w systemie VAT-marża i w tej części nie uznał zapisów w księgach podatkowych za dowód w postępowaniu podatkowym. Jednocześnie odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania na podstawie art. 23 § 2 O.p. Pismem z dnia 14 grudnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej złożył żądanie uzupełnienia co do rozstrzygnięcia decyzji z dnia 26 listopada 2020 r. i wyjaśnienia wątpliwości co do jej treści. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2021 r. Naczelnik US działając na podstawie art. 213 § 5 Ordynacji podatkowej odmówił uzupełnienia decyzji z dnia 26 listopada 2020 r. co do rozstrzygnięcia - doręczenie w trybie art. 150 O.p. 29 stycznia 2021 r. Tego samego dnia organ I instancji, działając na podstawie art. 215 § 2 O.p., odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści ww. decyzji. Dyrektor IAS w rozpoznaniu odwołania, po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podkreślając, że w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia istotę sporu stanowi zasadność dokonanego przez Naczelnika US rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy: od października do grudnia 2017 r. wobec stwierdzenia, że nie zaszły podstawy do opodatkowania sprzedaży według procedury VAT-marża na zasadach określonych w art. 120 ustawy o VAT. Organ odwoławczy przywołując treść art. 120 ust. 4 i 5 ustawy o VAT stwierdził, że opodatkowanie w systemie VAT marża ma miejsce wówczas, gdy źródło nabycia towarów jest nieopodatkowane - z uwagi na to, że zbywający nie jest podatnikiem, a gdy nim jest, to jego czynność objęta jest zwolnieniem od podatku lub gdy źródło to jest wprawdzie opodatkowane, lecz na takich samych szczególnych zasadach opodatkowania marży. Jeżeli zatem podatnik nabył sprzedawane przez siebie towary używane od innego podatnika podatku od wartości dodanej, to powyższa preferencyjna metoda opodatkowania może być zastosowana wyłącznie wtedy, gdy dostawa tych towarów do podatnika była zwolniona od podatku, albo również była opodatkowana na zasadach odpowiadających opodatkowaniu marży. Dyrektor IAS podkreślił, że podatnik w celu skorzystania z powyższej metody opodatkowania musi dysponować dokumentami jednoznacznie potwierdzającymi nabycie towarów na omówionych wyżej zasadach. W niniejszej sprawie, w opinii organu odwoławczego bezspornie ustalone zostało, że przedmiotem dostaw nie były towary używane w rozumieniu przywołanych wyżej przepisów; przedłożone przez podatniczkę umowy nabycia telefonów nie określały stanu towarów, nie wskazywały czy są to towary używane, które nadają się do dalszego użytku - w ich aktualnym stanie lub po naprawie. Przesłuchana w charakterze strony podatniczka zeznała, że pod pojęciem telefonu używanego rozumie otwarte pudełko, uruchomienie telefonu. Zeznała również, że sprzedawca ustnie deklarował, że telefon był używany. Z materiału dowodowego wynika jednak, że Podatniczka opisała telefony wystawiane na aukcjach jako: nowe, oryginalnie zapakowane, posiadające folię na wyświetlaczu, zawierające wszystkie akcesoria oferowane przez producenta. W odniesieniu do powyższego Podatniczka zeznała, iż określenia "nowe" użyła w celach reklamowych. Powyższych wyjaśnień nie potwierdzają jednak oświadczenia nabywców telefonów. Odpowiedzi na zapytania organu I instancji udzielone przez nabywców pozwalają ustalić, że transakcje miały miejsce a zakupione telefony komórkowe były nowe, oryginalnie zapakowane, posiadały wszystkie akcesoria i nie miały śladów użytkowania. Dowodu na sprzedaż przez stronę towarów używanych nie stanowi przy tym oświadczenie A. C. z 4 kwietnia 2019 r. albowiem świadek pomimo odebrania przesyłki nie stawił się ani nie złożył zeznań. W toku kontroli podatkowej podatniczka przedłożyła 61 zawartych przez nią umów kupna-sprzedaży. Ponadto zeznała, że: * telefony kupuje głównie od osób fizycznych bez działalności gospodarczej, czasami od firm, * nie szukała dostawców, sami się zgłaszali, * nabycie telefonów potwierdzają umowy kupna-sprzedaży lub faktury zakupu, * puste miejsca w umowach wypełniała osobiście, a dane na umowach podawali sprzedawcy, nie weryfikowała tych danych, * sprzedawcy składali podpis w jej obecności, nie weryfikowała czy towar pochodzi z legalnych źródeł. Organ I instancji zwrócił się do dostawców towaru celem potwierdzenia zawartych transakcji. W przypadku 30 umów kupna-sprzedaży brak pełnych danych adresowych uniemożliwił wysłanie wezwania. W przypadku pozostałych wezwań w większości nastąpił zwrot korespondencji z uwagi na błędny adres, brak numeru mieszkania, brak nazwy ulicy lub zwrot jako niepodjęte z placówki pocztowej. Jedynie trzy wezwania zostały doręczone do adresatów. Tylko w jednym przypadku sprzedawca telefonu stawił się jako świadek, jednak nie potwierdził dokonania transakcji. Zeznał, że w ogóle nie zna firmy A i nie wie, gdzie się mieści, a w Centrum Handlowym nie był ok. 10 lat. Oświadczył też, że nie podpisał okazanych mu umów. Organ I instancji celem weryfikacji numerów 61 dowodów osobistych zapisanych w umowach zawartych przez podatniczkę zwrócił się do Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta. Z uzyskanej odpowiedzi wynika, iż 9 numerów jest prawdziwych, 4 numery zawierają inne dane osobowe, a 48 numerów nie zostało zarejestrowanych w Rejestrze Dowodów Osobistych. Podatniczka nie potrafiła wyjaśnić, dlaczego na 61 numerów dowodów osobistych, tylko 13 znalazło potwierdzenie. Stwierdziła, że została wprowadzona w błąd. W opinii Dyrektora IAS analiza zebranego materiału dowodowego, w tym 61 umów kupna – sprzedaży telefonów wykazała, że podatniczka posługiwała się nierzetelnymi umowami kupna - sprzedaży, zawierającymi dane osobowe osób (rzekomych sprzedawców telefonów komórkowych), których tożsamość, adres zamieszkania i numer dowodu osobistego nie zostały potwierdzone. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego zasadnym było stwierdzenie organu pierwszej instancji, iż ze względu na niedopełnienie warunków określonych w art. 120 ustawy o VAT, sprzedaż dokonana przez podatniczkę nie podlega opodatkowaniu w procedurze marży lecz na zasadach ogólnych. W ustalonych okolicznościach sprawy prawidłowo zatem organ pierwszej instancji zastosował przepisy art. 19a ust. 1, art. 29a ust. 1 i art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy o VAT. Obowiązek podatkowy powstał w dniu dokonania dostawy towaru, a podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę. Stawka podatku wynosi 23 %, gdyż dla tego rodzaju czynności ustawodawca nie przewidział preferencyjnego opodatkowania ani zwolnienia od podatku. Nie budzi przy tym zastrzeżeń organu odwoławczego rozliczenie podatku dokonane w zaskarżonej decyzji. W ocenie Dyrektora IAS organ I instancji, działając na podstawie art. 193 § 6 O.p., słusznie stwierdził nierzetelność ksiąg podatkowych w części dotyczącej sprzedaży rozliczonej w systemie VAT-marża. Zasadnie również odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania, gdyż dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. W ocenie organu odwoławczego w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 120, 122,180, 181,187 oraz 191, i 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p. Zdaniem Dyrektora IAS, w rozpatrywanej sprawie organ nie uchybił powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożył wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie znajduje również uzasadnienia, w opinii organu odwoławczego zarzut naruszenia art. 2a O.p. poprzez niedopełnienie przez organ podatkowy I instancji obowiązku procedowania w trybie tych przepisów, bowiem w sprawie nie było podstaw do zastosowania zasady in dubio pro tributario, gdyż nie zaistniały wątpliwości co do treści przepisów prawa. Za niezasadny Dyrektor IAS uznaje także zarzut naruszenia art. 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez rozstrzygnięcie odwołania niezgodnie z zasadą rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść przedsiębiorców, bowiem zasada wyrażona w art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy organ rozpoznający sprawę nie będzie w stanie przy użyciu dostępnych środków dowodowych rozstrzygnąć wątpliwości w zakresie stanu faktycznego, co w sprawie nie miało miejsca. Ponadto Dyrektor IAS wskazał, że stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury podatkowej wobec tego nieuprawnione są także twierdzenia zawarte w odwołaniu, że organ podatkowy działał w założeniu o nieuczciwości Podatniczki, co miało się objawić w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym dokonano niekorzystnej dla podatniczki oceny prawnej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji poprzez rzekome działanie organu wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa proceduralnego, Dyrektor IAS wskazał, że wspomniany akt, uchwalony w dniu 06 września 2001r. przez Parlament Europejski, nie posiada mocy powszechnie obowiązującej. Jego postanowienia mają jedynie charakter zaleceń w sprawach załatwianych przez organy Wspólnoty. Zalecenia te mogą odegrać jednakże pozytywną rolę w usprawnianiu działalności administracji publicznej oraz pogłębianiu praworządności i zaufania w stosunkach z obywatelami i innymi administrowanymi podmiotami także w stosunkach wewnętrznych poszczególnych państw Unii [tak: J. Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji, Wprowadzenie, tekst i komentarz o zastosowaniu kodeksu w warunkach polskich procedur administracyjnych, Warszawa 2007, s. 12, por. wyrok z dnia 21 września 2010 r., I SA/Gd 479/10 oraz wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r., I SA/Gd 1129/11]. Niezależnie od powyższego za niezasadny DIAS uznał zarzut dotyczący naruszenia przepisów Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, gdyż wbrew twierdzeniom Strony, postępowaniu organu podatkowego nie można przypisać działania naruszającego przepisy powszechnie obowiązującego prawa proceduralnego. W ocenie organu odwoławczego w okolicznościach sprawy brak jest również podstaw do stwierdzenia, że organ pierwszej instancji naruszył konstytucyjne zasady państwa i prawa, w szczególności art. 7 Konstytucji oraz działał z obrazą art. 2, art. 8, art. 32 oraz art. 217 Konstytucji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie przez Dyrektora IAS zaskarżonej decyzji w trybie przepisów art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej p.p.s.a.); bądź o uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w trybie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit, a) i lit, c) p.p.s.a. wyżej wskazanej decyzji organu podatkowego II instancji, jako wydanej z rażącym naruszeniem: 1. art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. oraz w związku z przepisami art. 99 ust. 12 ustawy o VAT poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki uprawniające organ administracji skarbowej do zastosowania tych przepisów; 2. rażącym naruszeniem przepisów art. 120 ust. 4 w związku z art. 120 ust. 1 pkt 4) i art. 120 ust. 10 ustawy o VAT poprzez nieuzasadnioną odmowę zastosowania przez organ podatkowy procedury "VAT marża'' w sytuacji, gdy Strona postępowania spełniła wszystkie przesłanki do zastosowania powoływanych powyżej przepisów; 3. art. art. 120, 121, 122, 123 i 124 i 125 w związku z przepisami art. art. 180, 181, 187 i 191 oraz 199 O.p., albowiem prowadzone przez organ podatkowy II instancji, jak również wcześniej przez organ podatkowy I instancji postępowanie było prowadzone: - z pominięciem obowiązujących przepisów powszechnie obowiązującego prawa (wymienionych w uzasadnieniu przedmiotowej skargi), - z nierzetelnym określeniem stanu faktycznego poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób powierzchowny i niedbały, zaniechanie przeprowadzenia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również dokonanie dowolnej interpretacji materiału dowodowego. Organ odwoławczy ten stan rzeczy bezkrytycznie zaakceptował, naruszając tym samym zasadę prowadzenia postępowania w sprawach podatkowych w sposób budzący zaufanie do organów administracji państwowej, a więc działał z rażącym naruszeniem ww. przepisów. Dyrektor IAS zaniechał bowiem rzetelnego zbadania stanu faktycznego oraz zaniechał zweryfikowania informacji podanych przez organ podatkowy I instancji, oraz 4. z rażącym naruszeniem przepisów art. 23 § 2 O.p. poprzez wydanie decyzji błędnie oraz wadliwie określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik, listopad oraz grudzień 2017 r., w sytuacji, w której nie została wypełniona dyspozycja tego przepisu; 5. z rażącym naruszeniem przepisów art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm.) będącej podstawowym filarem Konstytucji Biznesu poprzez wydanie przedmiotowej decyzji z pominięciem tych przepisów wbrew obowiązkowi ustawowemu zastosowania ich w toku prowadzonego przez organ podatkowy II instancji postępowania podatkowego; 6. rażącym naruszeniem przepisów art. 2a O.p., poprzez niedopełnienie przez organ podatkowy II instancji obowiązku procedowania w trybie tych przepisów pomimo niepodważalnych faktów, z których jednoznacznie wynika, iż występują niedające się usunąć wątpliwości, co do treści przepisów art. 120 ust. 4 w związku z art. 120 ust. 1 pkt 4) i art. 120 ust. 10 ustawy o VAT w zakresie ich wykładni, co do pojęcia "towaru używanego"; a także 7. przepisów art. 4 i art. 18 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przyjętego przez Parlament Europejski dnia 6 września 2001 roku poprzez działanie organu podatkowego wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa; 8. konstytucyjnych zasad państwa i prawa, a w szczególności art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 z późniejszym sprostowaniem i zmianami) poprzez pozostawienie w obrocie prawny decyzji administracyjnej dotyczącej obciążeń podatkowych poza obowiązkiem ustawowym, a tym samym działaniem z obraza art. art. 2, 8 i 32 oraz 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem naruszenie wskazanych powyżej przepisów prawa, zdaniem skarżących mogło mieć istotny wpływ na prowadzone postępowanie podatkowe oraz na jego rozstrzygniecie. Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom skargi, nie narusza przepisów prawa. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy zebrały kompletny materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Istota sporu przedmiotowej sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości zastosowania przez skarżącą procedury "VAT-marża", o której mowa w postanowieniach art. 120 ustawy o VAT. Stosownie do treści postanowień art. 120 ust. 4 ww. ustawy o VAT w przypadku podatnika dokonującego dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika w ramach prowadzonej działalności, w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży, a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. Z kolei postanowienia art. 120 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o VAT stanowią, że przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-3 (tj. inne niż dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki) oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (CN 7102. 7103, 7106, 7108, 7110, 7112). Zgodnie natomiast z postanowieniami art. 120 ust. 1 ww. ustawy o VAT przepisy ust. 4 i 5 dotyczą dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od: - osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej; - podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113; - podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5; - podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113; - podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach. Podniesiona w skardze, a powtórzona z odwołania argumentacja skarżącej sprowadza się w istocie do kwestionowania ustaleń faktycznych w zakresie statusu i źródła pochodzenia sprzedawanych telefonów komórkowych oraz twierdzenia, że ustalenia organów są wynikiem braków w postępowaniu dowodowym i błędnej oceny zgromadzonych dowodów, przy braku przedstawienia wiarygodnych dowodów przeciwnych lub jakichkolwiek wiarygodnych okoliczności, które świadczyłyby, że stan faktyczny odbiega od ustalonego. W toku postępowania skarżąca jednakże nie wskazała okoliczności i dowodów, które potwierdzałyby wiarygodnie, iż spełnione zostały warunki uprawniające do stosowania procedury VAT-marża. W ocenie Sądu w toku postępowania organy podatkowe podjęły działania zmierzające do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz zgromadziły obszerny materiał dowodowy, zaś postępowanie w tej sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami ustawy Ordynacja podatkowa. Za niezasadny, zdaniem Sądu, uznać należy zarzut naruszenia wskazanych przepisów procesowych, bowiem w toku kontroli i postępowania podatkowego zgromadzone zostały wszystkie dostępne dowody. Odnosząc się do zarzutów skargi i kwestionowania poczynionych ustaleń należy wskazać, że organy obu instancji wyjaśniły podstawy wydanych rozstrzygnięć, co znalazło odzwierciedlenie w ustalonym przez organy stanie faktycznym i dokonanej subsumcji. Zaakcentować należy, że materiał dowodowy został w sprawie zgromadzony i oceniony wyczerpująco, z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe prawidłowo dokonały oceny znaczenia i wartości poszczególnych środków dowodowych i wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne; rozpatrzono nie tylko poszczególne dowody, ale również ich wzajemne powiązania. Organy podatkowe trafnie wywiodły, odnosząc się do zarzutów dotyczących charakteru sprzedawanych przez Skarżącą towarów (używane telefony komórkowe), iż nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym twierdzenia, że skarżąca kupowała telefony komórkowe od osób fizycznych, będących ostatecznymi konsumentami (osobami nie prowadzącymi działalności gospodarczej w rozumieniu VAT), które użytkowały te telefony przed ich odprzedażą. Z dokonanych ustaleń bezspornie wynika, że skarżąca posługiwała się nierzetelnymi umowami kupna - sprzedaży, zawierającymi dane osobowe osób (rzekomych sprzedawców telefonów komórkowych), których tożsamość, adres zamieszkania i numer dowodu osobistego w większości nie znalazły potwierdzenia. Z uwagi na powyższe okoliczności jedynie trzy z wezwań wystosowanych do osób wskazanych w przedłożonych przez Skarżącą umowach, zostały doręczone do adresatów. Tylko w jednym przypadku rzekomy sprzedawca telefonu stawił się na przesłuchanie, w toku którego nie potwierdził jednak dokonania transakcji z A. Nie wiedział, gdzie się mieści firma, a w Centrum Handlowym nie był ok. 10 lat. Oświadczył też, że nie podpisał okazanych mu umów. W świetle powyższego za niezasadny uznać należy zarzut nieprzeprowadzenia dowodów z przesłuchania wszystkich osób sprzedających skarżącej telefony komórkowe. Organy podatkowe podjęły działania zmierzające do odebrania wyjaśnień - zeznań od osób, których dane figurowały na umowach. Jednakże poza ww. przesłuchaniem świadka, dowodów takich nie udało się przeprowadzić z przyczyn niezależnych od organów podatkowych. W przypadku 30 umów kupna-sprzedaży brak pełnych danych adresowych uniemożliwił wysłanie wezwania. W przypadku pozostałych wezwań w większości nastąpił zwrot korespondencji z uwagi na błędny adres, brak numeru mieszkania, brak nazwy ulicy lub zwrot jako niepodjęte z placówki pocztowej. Z informacji uzyskanych z Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta wynika, iż na 61 numerów dowodów osobistych podanych w umowach: 9 jest prawdziwych, 4 numery zawierają inne dane osobowe, a 48 numerów nie zostało zarejestrowanych w Rejestrze Dowodów Osobistych. Zatem, wbrew zarzutom skargi, podzielić należy stanowisko organów podatkowych, że zebrany w sprawie materiał dowodzi, iż skarżąca nie zadbała o posiadanie rzetelnej dokumentacji, która potwierdziłaby przeprowadzone transakcje handlowe, jak również nie wyjaśniła wątpliwości w zakresie źródła pochodzenia towaru zakwestionowanego, jako nabytego od osób fizycznych widniejących na umowach kupna - sprzedaży. Przedłożone przez Stronę skarżącą umowy nabycia telefonów nie określały stanu towarów, nie wskazywały, czy są to towary używane, które nadają się do dalszego użytku - w ich aktualnym stanie lub po naprawie. Z materiału dowodowego wynika natomiast, że na aukcjach internetowych opisała telefony wystawiane jako: nowe, oryginalnie zapakowane, posiadające folię na wyświetlaczu, zawierające wszystkie akcesoria oferowane przez producenta. Wyjaśnieniom skarżącej co do używanego charakteru sprzedawanych towarów przeczą również oświadczenia nabywców telefonów. Odpowiedzi na zapytania organu I instancji udzielone przez nabywców pozwalają ustalić, że transakcje miały miejsce, a zakupione telefony komórkowe były nowe, oryginalnie zapakowane, posiadały wszystkie akcesoria i nie miały śladów użytkowania. Niepoparte żadnymi wiarygodnymi dowodami pozostaje zatem stanowisko skarżącej o spełnieniu wymogów określonych w art. 120 ustawy o VAT. Reasumując, w ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności lub dowodów, które mogłyby uzasadniać stawiane w skardze zarzuty. Z tych przyczyn, na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.