I SA/Gd 1567/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi C. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej , działając na podstawie: art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 z późn. zm.) - dalej jako K.p.a., art. 27 § 1 pkt 9, art. 33 § 1 pkt 1, art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016r. poz. 599 z późn. zm.) - dalej jako u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia C. L. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego , którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej ,uchylił zaskarżone postanowienie w całości oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zarzutu przedawnienia w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania: Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego C. L. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 grudnia 2015r. nr [...]. obejmującego zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 w wysokości 3.730,00 zł. Odpis tytułu wykonawczego oraz odpisy zawiadomień z dnia 15 grudnia 2015r. o numerach: [...] oraz [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w: Credit Agricole Bank Polska S.A. oraz ING Bank Śląski S.A. wysłano zobowiązanemu na adres: [...] i doręczono w dniu 4 stycznia 2016r. W dniu 23 grudnia 2015r. doręczono stronie odpis zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2015r. nr [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę w "A" z siedzibą w [...]. Pismami z dnia 30 grudnia 2015r. pełnomocnik zobowiązanego wniósł środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym: 1) skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę w "A" z siedzibą w [...]. 2) zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8,10 u.p.e.a., tj. wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 listopada 2015r. nr [...], niedopuszczalności egzekucji i zastosowanych środków egzekucyjnych (w szczególności zajęcia wynagrodzenia za pracę), zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. Sprawa zarówno skargi na czynności egzekucyjne jak i zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jest przedmiotem postępowania skargowego toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w związku z zaskarżeniem przez pełnomocnika strony postanowień Dyrektora Izby Skarbowej : 1) z dnia 1 lipca 2016r. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 maja 2016r., którym uznano za nieuzasadnioną skargę z dnia 30 grudnia 2015r. na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę w "A" z siedzibą w [...] na podstawie zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2015r. 2) z dnia 8 czerwca 2016r. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 kwietnia 2016r., którym uznano za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej złożone w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik zobowiązanego pismem z dnia 31 marca 2016r. zwrócił się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Pełnomocnik strony twierdzi, że zobowiązany powziął pierwszą informację o wysłaniu na jego adres tytułu wykonawczego oraz o zwrocie przesyłki zawierającej odpis tytułu wykonawczego, z treści postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 marca 2016r., które otrzymał w dniu 29 marca 2016r. W ocenie zobowiązanego przesyłka zawierająca odpis tytułu wykonawczego oraz odpisy zawiadomień o zajęciu nie była prawidłowo awizowana - zobowiązany nie otrzymał żadnego zawiadomienia o awizowaniu przesyłki. "Organ egzekucyjny nie udowodnił, że doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego. Niemniej z ostrożności w postępowaniu został złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów." W przypadku stwierdzenia, że odpis tytułu wykonawczego został skutecznie zobowiązanemu doręczony, strona wnioskowała o uwzględnienie, że uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego nastąpiło bez winy zobowiązanego ze względu na : - wysłanie odpisu tytułu wykonawczego na adres zobowiązanego, zamiast na adres pełnomocnika, - brak wiedzy zobowiązanego o wystawieniu tytułu wykonawczego w terminie do złożenia zarzutów wynikającej z usprawiedliwionej nieobecności pod adresem, na który została wysłana korespondencja, - wadliwe awizowanie przesyłki przez operatora pocztowego. Do wniosku o przywrócenie terminu strona załączyła pismo datowane na dzień 31 marca 2016r. "zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (...)", w którym sformułowano zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8, 10 u.p.e.a., tj.: przedawnienia, wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 listopada 2015r.,niedopuszczalności egzekucji i zastosowanych środków egzekucyjnych (w szczególności zajęcia wynagrodzenia za pracę), zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. W dniu 4 maja 2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie, którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do majątku C. L. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W wyniku zażalenia wniesionego przez pełnomocnika zobowiązanego na ww. postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 21 lipca 2016r. postanowienie: - nr [...], którym umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku z dnia 31 marca 2016r. w części uprzednio rozpoznanej postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia 6 kwietnia 2016r. - nr [...], którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutu przedawnienia zobowiązania w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], - nr [...], którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczego nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że termin do wniesienia zarzutów w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym upłynął w dniu 11 stycznia 2016r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów wraz z pismem zawierającym zarzuty do postępowania egzekucyjnego są datowane na dzień 31 marca 2016r., a zatem środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu. Pismem z dnia 11 sierpnia 2016r. pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów: 1) art. 57, art.123, art.124 K.p.a. w związku z 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczy o numerze [...], 2) art. 58 w związku z art. 59 § 1 K.p.a. w związku z 18 i art. 27 § 1 pkt 9, art. 34 § 4 i § 5 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego. 3) art. 27 § 1 pkt 9 w związku z art. 33 § 4 w związku z art. 34 § 4 i § 5 i art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym uznaniu przez organ egzekucyjny, iż zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostały wniesione po upływie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, 4) art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uzasadnieniu. Zarzucając powyższe strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dyrektor izby Skarbowej - po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym - uznał za zasadne uchylić zaskarżone postanowienie w całości i stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zarzutu przedawnienia w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W swoim rozstrzygnięciu, organ oparł się na treści art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. - mającego odpowiednie zastosowanie w niniejszym postępowaniu na mocy art. 18 u.p.e.a. - w myśl, którego organ odwoławczy wydaje decyzję (odpowiednio postanowienie), w której uchyla zaskarżoną decyzję (odpowiednio postanowienie) w całości i w tym zakresie orzeka co do istoty. Jak wskazał organ odwoławczy, ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje możliwość zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w ściśle określonych przypadkach wymienionych w art. 33. Prawo wniesienia powyższego środka zaskarżenia przysługuje zobowiązanemu w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, o czym stanowi art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Analiza akt wykazuje, że pełnomocnik C. L. pismem z dnia 30 grudnia 2015r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8, 10 u.p.e.a., tj. wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 listopada 2015r., niedopuszczalności egzekucji i zastosowanych środków egzekucyjnych (w szczególności zajęcia wynagrodzenia za pracę), zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. Postępowanie administracyjne wszczęte na skutek wniesienia tych zarzutów zakończone zostało rozstrzygającym co do istoty postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia 6 kwietnia 2016r., utrzymanym następnie w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016r. Zważywszy, że treść zarzutów zawartych w piśmie z dnia 31 marca 2016r. załączonych do wniosku o przywrócenie terminu do ich wniesienia, w części pokrywała się z zarzutami już merytorycznie ocenionymi, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 21 lipca 2016r. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe w części uprzednio rozpoznanej postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia 6 kwietnia 2016r. Natomiast w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutu przedawnienia, dodatkowo zgłoszonego w piśmie z dnia 31 marca 2016r., organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 21 lipca 2016r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia tego zarzutu. W kontekście powyższego organ odwoławczy uznał, że, Naczelnik Urzędu Skarbowego w sposób nieprawidłowy w zaskarżonym postanowieniu, zarówno w sentencji jak i uzasadnieniu, stwierdził, że zarzuty z dnia 31 marca 2016r. (a więc wszystkie zgłoszone przez stronę) zostały wniesione z uchybieniem terminu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej , w badanej sprawie uchybiono terminowi do wniesienia zarzutu przedawnienia zgłoszonego pismem z dnia 31 marca 2016r. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Jak wynika z opisu zwrotnego potwierdzenia przesyłki listowej zawierającej m.in. odpis powyższego tytułu wykonawczego, jej doręczenie nastąpiło w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 4 stycznia 2016r., po dwukrotnej awizacji w dniu 21 grudnia 2015r. oraz w dniu 29 grudnia 2015r. Na dokumencie tym znajduje się wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 K.p.a. Zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewnezdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło.Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W związku z powyższym należy organ stwierdził, że termin do wniesienia zarzutu przedawnienia, określony w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. upłynął w dniu 11 stycznia 2016r. Zważywszy, że zarzut przedawnienia w sprawie prowadzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego został wniesiony przez pełnomocnika strony pismem z dnia 31 marca 2016r., należy stwierdzić uchybienie terminu do jego wniesienia. Należy przy tym mieć na uwadze, że termin do wniesienia tego zarzutu nie został stronie przywrócony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym uchyleniu w całości postanowienia organu I instancji i stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, 2) art. 27 § 1 pkt 9 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 w związku z art. 34 § 4 i § 5 i art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym stwierdzeniu przez organ II instancji, iż zarzut przedawnienia został wniesiony z uchybieniem terminu, 4) art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uzasadnieniu. Zarzucając powyższe, strona skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia 2) zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, 3) dołączenie do akt przedmiotowej sprawy całości akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wraz z wszystkim zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji, skargami na czynności egzekucyjne, zażaleniami oraz postanowieniami organu egzekucyjnego oraz organu nadzoru - na okoliczność braku doręczenia skarżącemu odpisu tytułu wykonawczego przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony powtórzył argumentację przedstawioną w zażaleniu, a nadto stwierdził, że wynik niniejszej sprawy jest związany z rozstrzygnięciami w innych sprawach, tj.: 1) skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 czerwca 2016r. zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 921/16, 2) skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2016r. sygn. akt I SA/Gd 521/16 w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. 3) skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2016r., zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 753/16. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej w dalszej części p.p.s.a, stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiot sporu, w rozpatrywanej sprawie ogranicza się do kwestii zasadności uznania przez organ odwoławczy, że doszło do uchybienia terminowi do zgłoszenia zarzutu przedawnienia zobowiązania wniesionego po terminie tj. po upływie siedmiu dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego, co skutkowało wydaniem jedynie rozstrzygnięcia formalnego (co do terminu wniesienia zarzutów), a nie merytorycznego (co do ich faktycznej zasadności). W ocenie Sądu w sprawie znajdują zastosowanie przede wszystkim przepisy art. 27 § 1 pkt 9, art. 32 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Przepisy te zostały w sposób prawidłowy zastosowane przez Dyrektora Izby Skarbowej. Zgodnie z wymienionym art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie siedmiu dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie natomiast z powołanym art. 32 tejże ustawy, organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Ustawa określa więc siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów. Termin ten upływa z upływem siódmego dnia od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Termin ten należy do kategorii terminów zawitych, a więc takich, których niezachowanie powoduje dla strony niekorzystne skutki procesowe i każde, choćby nieznaczne jego przekroczenie stanowi jego uchybienie. Termin ten uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: wysłane w formie dokumentu elektronicznego, nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, złożone w polskim urzędzie konsularnym, złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku, złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego (art. 57 § 5 K.p.a.). Zgodnie z art. 57 § 1 powołanej wyżej ustawy, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, to przy jego obliczaniu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Wskazania również wymaga, że zgodnie z przepisem art. 42 § 1 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Jak wynika z akt sprawy odpis tytułu wykonawczego oraz odpisy zawiadomień z dnia 15 grudnia 2015r. o numerach: [...] oraz [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w: Credit Agricole Bank Polska S.A. oraz ING Bank Śląski S.A. wysłano zobowiązanemu na adres: [...] i doręczono w dniu 4 stycznia 2016r. W dniu 23 grudnia 2015r. doręczono stronie odpis zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2015r. nr [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę w "A" z siedzibą w [...]. Kolejno podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 44 § 1 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zgodnie z § 2 ww. przepisu zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Doręczenie przewidziane w art. 44 K.p.a. oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata, i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, że nie został zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie, złożonym w pocztowej placówce oddawczej. Nie jest przy tym wystarczające samo zaprzeczenie adresata, że nie powziął wiadomości o złożeniu go w danym urzędzie, lecz konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie (por. wyrok TK z dnia 17 września 2002r. SK 35/01 OTK - A 2002, nr 5, poz. 60; postanowienie SN z dnia 4 września 1970 r., sygn. akt IPZ 53/70). Do obalenia domniemania prawdziwości zawartych informacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie jest wystarczające samo przedstawienie oświadczenia osoby kwestionującej zapisy na dokumencie urzędowym. Dowodem świadczącym o naruszeniu bądź braku naruszeń procedury doręczania przesyłki mogły być wyniki procedury reklamacyjnej wszczętej u operatora pocztowego, czego skarżący nie uczynił. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca m.inn. odpis tytułu wykonawczego z dnia 14 grudnia 2015 r. nie została podjęta z placówki pocztowej mimo dwukrotnego awizowania w dniach 21 i 29 grudnia 2014 r., w konsekwencji czego przesyłka powróciła do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Przy czym doręczyciel we właściwym punkcie zwrotnego poświadczenia odbioru wskazał, że przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym, zaś awiza pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Uwzględniając, że znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki stanowi dokument urzędowy, z którym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści, w ocenie Sądu brak było podstaw do prowadzenia przez organ odwoławczy z urzędu dodatkowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego z udziałem Poczty Polskiej związanego z doręczeniem tej przesyłki. Tym niemniej, Sąd dokonał oceny zwrotnego potwierdzenia przesyłki, znajdującego się w aktach sprawy i uznał, że dokument ten zawiera wszelkie niezbędne informacje zarówno co do sposobu awizowania, dat tej czynności, wreszcie zwrotu przesyłki do nadawcy. Dlatego Sąd potwierdza wniosek organu odwoławczego, że przesyłka kierowana do skarżącego została prawidłowo doręczona w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 4 stycznia 2016 r., tj. z upływem 14 dni od pierwszego zawiadomienia o niemożności doręczenia i pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. W kontekście powyższego zakreślony przepisem art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. termin do zgłoszenia zarzutu przedawnienia upłynął bezskutecznie 11 stycznia 2016 r. Oznacza to, że zarzut przedawnienia wniesiony pismem z dnia 31 marca 2016 r. złożony przez zobowiązanego do Urzędu Skarbowego, został wniesiony po upływie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Przyznać przy tym należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite co do określenia w jakiej formie należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. Z jednej strony przyjmuje się, że powinno się wówczas oddalić zarzuty (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2009 r., I SA/Bk 361/08) bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2008 r., I SA/Po 443/08), bądź umorzyć postępowanie w przedmiocie zarzutów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2000 r., I SA/Ka 712/99; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1994 r. SA/Wr 1463/93), albo nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 1999 r., I SA/Lu 722/98; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r., III SA/Łd 19/08). Sądy administracyjne akceptują również tego typu rozstrzygnięcia jak: odmowa wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny I instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2013 r., I SA/Gd 1017/13). Podobnie, rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., I SA/Bk 451/10. We wszystkich tych przypadkach podkreśla się jednak, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2012 r., I SA/Kr 849/12 oraz powołane tam poglądy B. Adamiak i J. Borkowskiego, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2008, s. 335 i nast., a także powołane w innych wyrokach poglądy R. Hausera, Z. Leońskiego Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 1995, s. 63). W rozpoznawanej sprawie Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Przede wszystkim należy podkreślić, że skoro zarzut egzekucyjny przedawnienia zobowiązania został wniesiony po terminie - to nie mógł zostać rozpatrzony merytorycznie. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.